-மேகலா இராமமூர்த்தி

திரு. முகமது ரஃபி எடுத்திருக்கும் இந்தக் கறுப்புவெள்ளைப் படம் மழலைகளின் மங்கல முகங்களால் வண்ணம் பெற்றுவிட்டதாகவே தோன்றுகின்றது. இந்த அழகிய படத்தை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்துத் தந்திருக்கின்றார் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. இவர்கள் இருவருக்கும் என் நன்றிகள்!

மனித வாழ்வினை இனிமையாக்குபவர்கள் மழலையர்!

”பகைவரும் விரும்பக்கூடிய குற்றமற்ற அழகிய பிள்ளைகளைப் பெற்றோர், இம்மை உலகத்திலே புகழும், மறுமை உலகத்து வாழ்வும் எவ்விதக் குறையுமின்றி எய்துவர்” என்று மழலையரின் மகத்துவத்தைச் சகத்துக்கு உணர்த்துகின்றது அகநானூறு.

இம்மை உலகத்து இசையொடும் விளங்கி
மறுமை உலகமும் மறுவின்று எய்துப
செறுநரும் விழையும் செயிர்தீர் காட்சிச்
சிறுவர்ப் பயந்த செம்மலோர். (அகம் – 66)

மழலைப் பட்டாளம் நிறைந்த இந்தப் படம் நம் கவிஞர்களின் மனங்களில் எத்தகைய கற்பனைகளை விதைத்திருக்கின்றது என்பதை அறியும் நேரமிது!

*****

சித்தப்பன் சட்டையை இழுத்துப்பிடிக்கும் சத்தான வாண்டுகள், திரும்பிப் பார்க்கும் முத்தான முதல்பிள்ளை என்று பாட்டாளி வாழ்க்கையின் எளிய இன்பங்களையும், அதிலே நிறைவுகாணும் பண்பாட்டு நாயகியையும் தம் பாட்டிலே சுவையாக எடுத்துக் காட்டியிருக்கின்றார் திருமிகு. ச. கண்மணி கணேசன்.

அன்பு மனதின் ஆர்வம் மிகுந்தால்…

வெட்ட வெளியில் சட்டியில் சோறாக்க
சுட்ட செங்கலால் அடுப்புக் கூட்டி
சுள்ளி பொறுக்கப் பெற்றவன் சென்றாலும்
உள்ளம் மகிழ அண்ணன் பிள்ளைகளை
அள்ளித் தழுவும் தம்பியின் பாசம்…

அழகான பந்தம் ஆயுசுக்கும் இன்பம்
இரண்டு பக்கம் சுமந்து செல்வதில்
தொல்லை ஏதும் இல்லா தாகும்
இரண்டு கைகளை ஆண்டவன் படைத்ததே
இதற்குத் தான் என்பது போல…

பின்னால் இருந்து படம் எடுப்பவரைக்
கண்ணால் பார்க்கும் மருட்சிக்கு மத்தியில்
சித்தப்பன் சட்டையை இழுத்துப் பிடிக்கும்
சத்தான நம்பிக்கை இரண்டு வாண்டுக்கும்
இடுப்பில் உடையின்றிப் போனால் என்ன…

முத்தான முதல்பிள்ளை திரும்பிய பார்வை
மொத்த பூமியும் சொந்தம் ஆக்கும்
கெத்தான குடும்பத்தை இழுத்துக் கட்டி;
கூட்டாகச் சேர்த்து; வாழ்க்கை நடத்தும்
பாட்டாளி மகளே! பண்பாட்டு நாயகியே!

நீகுனிந்து வளைந்து செய்யும் வேலை
நித்தம் எழுதும் நிறைவு எதுவென்று
அன்பு மனதின் ஆர்வம் மிகுந்தால்…

*****

”தங்கைகளைத் தூக்கித் தமையன் தான் காட்டும் பாசத்தில்
தந்தையை மிஞ்சிவிட்டான்” என்று நெகிழ்ச்சியோடு இந்தத் தமையனுக்குப் புகழாரம் சூட்டுகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

நல்லதொரு குடும்பம்…

காட்டில் வேலை
கணவன் மனைவி சமையலில்,
கல்லையடுக்கி அடுப்பு போட்டுக்
காய்ந்த சுள்ளி பொறுக்கி
விறகாக்கி
உலைவைத்தனர் வெயிலிலே..

சின்னப் பிள்ளைகளைப்
பார்த்திடச்
சேர்ந்தான் வந்து அண்ணனுமே..

பார்த்தனர் பிள்ளைகள்
பாசத்துடன்
அண்ணனில் ஆயிரம்
அன்னை தந்தையை..

தங்கைகளைத் தூக்கித்
தமையன்
தான் காட்டும் பாசத்தில்
தந்தையை மிஞ்சிவிட்டான்..

ஏழ்மையில் இருந்தாலும்
இந்தக் குடும்மொரு
பல்கலைக் கழகமே…!

*****

”கனமழையின் விளைவால் மண்சரியும் என மனம்பதைத்து, ’பிகு’ செய்யும் மழலையரோடு அடிவாரம் செல்ல ஆயத்தமாகும் மலைக் கிராமக் குடும்பம் இதுவோ?” என்று வினவுகின்றார் திரு. கோ. சிவகுமார்.

மலைக் கிராம நிலை

மலைச் சரிவின்
மண் குடிசைகளில் வாழும்
மண்ணின் மைந்தர்களின்
மலைக் கிராமம் இதுவோ!
அந்தி சாயும் முன்
அடிவாரம் போய் விடுங்கள்;.
மழைவெள்ளம் பெருகி
மண் சரிவால்
மரணங்கள் நிகழுமென்னும்
கனமழை எச்சரிக்கையால்
கலங்கிய உள்ளமொன்று
வைத்தது வைத்தபடி இருக்க…
போட்டது போட்டபடி கிடக்க…
கைத்தலங்களில்
மழலைகளைச் சுமந்து
மலையடிவாரம் செல்ல ஆயத்தமாகின்றதோ?
நிலைமையறியாத‌
சிறார்களிரண்டும்
பின் தொடர
‘பிகு’ செய்கின்றனரோ?
காணப் பதைபதைக்கும் காட்சியின்று
மலைக் கிராம நிலையானதோ!

*****

”மனிதா! இன்று பணம் காசு உன் கையில் இல்லை என்றால் என்ன? பளிச்சென்ற ஒளியோடு எதிர்காலம் உனை அழைக்கிறது! குழந்தைகளை அள்ளு! கொஞ்சும் முத்தங்களே கள்ளு” என்று தம் கவிதை வரிகளில் நம்பிக்கை விதைகளை நட்டிருக்கின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

உன் இரு கைகளால் தாங்கிய குழந்தைகள்
நீ வருகிறாயா எனப் பின்னோக்கும் ஒரு குழந்தை
எங்கு போகிறாய்?
தாயை எதிர்நோக்கும் குழந்தையின் கண்களோ
பசியால் வாடிய முகத்தினிலே

விலைவாசி ஏற்றத்தில்
வகைவகையாய் உணவு உண்டா?
ருசிருசியாய்க் கனிதான் உண்டா?
உழைப்பின் மார்க்கங்கள் தாளிட்டு நிற்கப்
பணம் காசு கையில் இல்லை
பளிச்சென்ற ஒளியோடு எதிர்காலம் உனை அழைக்கப்
பட்டென ஒழியும் பரிதவித்த காலம்
அப்போ குழந்தைகளை அள்ளு
கொஞ்சும் முத்தம் உனக்கு கள்ளு

*****

மழலையர் சூழ்ந்த இந்தப் படத்துக்குத் தம்முடைய அழகிய சிந்தனைகளால் அணிசேர்த்திருக்கும் கவிஞர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

அடுத்து வருகின்றது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தேர்வாகியிருப்பது…

மேன்மக்கள்

தங்க வீடு கட்ட வசதியில்லை – உலை
பொங்க அடுப்பைக் கட்டி வைத்திருப்பார்!
உடுத்திடும் கந்தை ஆடையிலே
உறைபனி வெக்கைத் தாங்கிடுவார்…

புழுதிப் புயலாய்ப் போர்த்தினாலும்
அழுது புலம்பி வாடிடாமல்
இருக்கும் இடத்தைச் சீர்செய்து
வசிக்கும் கலைகள் தானறிவார்…

கொட்டும் இடிமழை பெய்தாலும்
கட்டிவெல்லமெனக் கரைந்திடாமல்
கூடி அனைவரும் சேர்ந்து நின்று – தம்
வாட்டம் தாமே தீர்த்துக்கொள்வார்….

கொடுமையில் பெரிது வறுமையென
வெறுமையில் வீணாய்ப் போக்கிடாமல்
இயற்கையோடியைந்து வாழ்ந்திருந்து
இன்பம் துய்த்து மகிழ்ந்திடுவார்!

ஏழ்மை ஏறி மிதித்தாலும்
கீழே கிடந்தது உழலாமல்
மீண்டு எழுந்து வாழ்வதனால்
இவரே இந்நாட்டின் மேன்மக்கள்!

”ஏழ்மை ஏறி மிதித்தபோதும், வறுமை இரக்கமின்றி வாட்டிய போதும் அதுகண்டு அஞ்சி வெறுமையாய்ப் போய்விடாமல் இயற்கையோடியைந்து வாழ்ந்து இன்பம் துய்க்கும் இவரே இந்நாட்டின் மேன்மக்கள்” என்று இவ் எளியோரை ஏத்தும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசனை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவிப்பதில் மகிழ்கின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

திருமிகு நித்தி ஆனந்தின் கைத்திறனில் எடுக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த ஒளிப்படத்தை வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து தெரிவுசெய்து தந்திருப்பவர் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. படமெடுத்தவர், தேர்வுசெய்தவர் இருவரும் என் நன்றிக்குரியவர்கள்.

உப்பு, தமிழர் வாழ்வில் முக்கியமானதொரு பண்பாட்டுக் குறியீடாய்த் திகழ்ந்துவருவது. நீரை அமுதம் என்று தமிழர்கள் கருதியது போலவே, உணவுக்குச் சுவையூட்டும் உப்பையும் அமுதமெனக் கருதினர் என்பதற்குச் சங்கப் புலவரான நல்லந்துவனார் ‘கடல்விளை அமுதம்’ என்று நற்றிணையிலும் (88), சேந்தன் பூதனார் எனும் புலவர்  ‘வெண்கல் அமிழ்தம்’ என்று அகநானூற்றிலும் (207) உப்பைக் குறிப்பிடுவது சான்றுகளாகின்றன.

வண்டிகளில் உப்பு மூட்டைகளை ஏற்றிச்சென்று விற்கும் வணிகர்களுக்கு அந்நாளில் உமணர்கள் என்று பெயர்.

மாட்டுவண்டிகளில் உப்பைக் கொண்டுசென்று விற்ற காலம்போய் மிதிவண்டிகளில் வணிகர்கள் உப்புவிற்கும் காலமும் வந்தது. இதோ இந்தப் பெரியவரோ தம் தலைமீதுள்ள கூடையில் அந்தக் கடல்விளை அமுதத்தைச் சுமந்து செல்கின்றார். 

இக்காட்சி நம் கவிஞர்களிடம் எத்தகைய சிந்தனையோட்டத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது என்று கண்டுவருவோம்!

*****

”தலைக்கனமில்லா உழைப்புடன் தலையில் கனம் வைத்திருக்கும் காளையே! இன்றைய உன் சுமைகள் நாளைய சுகங்களாகும்” என்று இம்மனிதருக்கு நம்பிக்கையூட்டுகின்றார் திரு. கோ. சிவகுமார்.

சுமை

உச்சி வெயில்
உச்சம் தொடும் வேளை
உச்சந்தலையில் கூடைச்சுமை
வச்சு நடக்கும் காளையே!
தலைச்சுமைகளைத்
தாங்கித் தாங்கித்தான்
தலையாயக்
குடும்பச் சுமையைக் குறைக்கின்றாயோ!
தலைச்சுமைகள்
தாங்கும் உழைப்பே
தலைவிதியென்று
தளர்ந்து விடாதே!
தலைச் சுமை தாங்கும்
உடல் பலம் உள்ளதேயென்று
உவகை கொள்.
தலைக்கனமில்லா
உழைப்புடன்
தலைமேல் கனம்.
அது
தன்னம்பிக்கையின்‌ அடையாளம்!‌.
இன்றைய‌
சுமைகளே
நாளைய
சுகங்கள்!

*****

ஆறாப் பெருவிரல் காயங்களுடன் ஒற்றைக்கூடையில் யார் யார் வீட்டு உப்புக்கற்களையோ சுமந்தபடி நடந்துசெல்லும் இந்த எளிய மனிதருக்காக இரங்குகின்றார் திருமிகு. ரா. விஜயகுமாரி.

நெய்தல் நிலம்

சுட்டெரிக்கும் சூரியக்கோடை
இவன் பிரத்யேகம்.
உவக்கும் சொட்டுகளை
வெள்ளை பூக்களாக்கும்
மந்திரத் தொழில் இவனது.

ரெண்டு நாளாய்
நல்ல மழை.
காகிதம் போல்
காய்ந்த குடிசை
போனது கடல் நோக்கி.
வேறெங்கு போக?
கதியே கடல்.

வேலைக்குத் திரும்பினான்.
பாத்தி பாத்தியாகப்
பங்கிடப்பட்டு கிடந்தது
இவன் வாழ்வு!

நடக்கிறான்…உழைக்கிறான்…
ஆற வாய்ப்பில்லா
தன் பெருவிரல்
கீறல் காயங்களுடன்
ஒற்றைக்கூடையில்
ஒட்டுமொத்தமாய்
யார் யார் வீட்டு
உப்புக்கற்களையோ சுமந்தபடி.

*****

”உச்சிவெயிலில் உப்புச்சுமை தூக்கி உழைப்பதெல்லாம் பச்சிளம் பிள்ளையின் பசிபோக்கவே” என்று வருந்தியுரைக்கின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

துணிவும் அச்சமும்…

உச்சி வெயிலில் வேர்த்தொழுக
உப்புச் சுமையை ஏற்றியேதான்
துச்சமாய்த் துன்பம் துடைத்திடவே
துணிந்தே பணியைச் செய்வதெலாம்,
பச்சிளம் பிள்ளையும் பசியாறப்
பொருட்கள் வாங்கிச் சென்றிடத்தான்,
அச்சமும் உண்டு மழைவந்தால்
அந்தப் பிழைப்பும் போய்விடுமே…!

*****

”தேக்குமரக் கைகள் தாங்கிப் பிடிக்கும் கூடையோடு வானத்தையே நீ விற்கிறாயோ? அழுக்கேறிய உன் தலைப்பாகையும் உனக்கோர் அழகுதான்!” என்று இம்மனிதரை இரசனையோடு வருணிக்கின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

தேக்குமரக்கைகள் தாங்கிப் பிடிக்கும் கூடை
தேகம் பலமென்று தெரிவித்ததே
வானத்தை நீ விற்கிறாயோ?
வாரி வாரிக் கூடை வழியத்
தெருத்தெருவாய்ச் சுற்றி விற்பவரோ
தெரிந்தவர்க்கு மட்டும் கொண்டு சேர்ப்பவரோ
அழுக்கேறிய உன் தலைப்பாகை
அதுவும் உனக்கோர் அழகுதான்
வியர்வையிலே துவைத்தெடுத்து
விண்ணில் பறக்க விடுவாயோ
பதிலைச் சொல்லு முதியவரே
வழி நெடுக நடப்பவரே
பெருத்த வியாபாரம் செய்வீர்
வசதியாய் வளர்ந்து வாழ்வீர்!!!

*****

”இந்தத் தலைச்சுமை உழைப்பாளி, நியாயமான ஊதியம் காணாத ஏமாளி! வெள்ளைக்கூட்டம் போனபின்னும் வாழும் கொள்ளைக்கூட்டத்தால் இவன் உழைப்பு உறிஞ்சப்படுகிறதே” என்ற தன் வேதனையைக் கவிதையில் பதிவுசெய்திருக்கின்றார் திரு. காந்திமதிநாதன்.

மாறாத விதி

தலைச்சுமை உழைப்பாளி
வியர்வையின் முதலாளி
நியாயமான ஊதியம்
காணாத ஏமாளி
யார் அறிவார் அவன் வலி?

மூன்றில் ஒரு பங்கு ஊதியமே
தருவதில் இல்லை நியாயமே
மீதமுள்ள இரண்டு பங்கு
செல்லுமிடம் வேறு எங்கு?

நேற்று இன்றா இந்தச் சுரண்டல்?
தொன்றுதொட்டு வரும் பிறாண்டல்!
உப்பு மீது வரி
தப்பு என்று
கண்டித்துத் தானே
தண்டி யாத்திரை
ஐம்பதாய் ஆரம்பத்தில் ஆசிரம சீடர்கள்
லட்சம் தாண்டி லட்சியத்தில் இறுதியில்!

உப்பு மூலம் உருவான சுதந்திரப் போராட்டம்
தப்புக்குத் தடை போடும் சுதந்திரம் வரட்டும் விரட்டும்
எதிர்பார்த்த கூட்டம் ஏமாற்றத்தின் உச்சகட்டம்
அந்தக் கூட்டத்தின் ஒருவன் இவன் தலையில் அதே உப்பு
அந்த வெள்ளைக்கூட்டத்தை மிஞ்சுகிறதே கொள்ளைக்கூட்டம்

சுதந்திரக் காற்று சுவாசித்த போதும்
உழைப்பை உறிஞ்சிம் நச்சுக் காற்று
அனல்காற்றாய் வீசும்நிலை இந்த நிலை

உலகிலேயே முதல் அயோக்கியத்தனம்
வியர்வை சிந்தும் உழைப்பு
உரிய ஊதியம் அரிதாகப் போவதே!

அயோக்கியத்தனத்தில் முதலிடமா
அன்னை பாரதமே

உழைப்பவன் வியர்வை
கேட்கிற பார்வை
தீர்வைக் கண்டால்
நியாத்தின் சத்தியத்தின்
போர்வையில் பயணிக்கிறாய்…..

*****

”உப்பளத்தின் வெப்பத்தில் கொப்புளம் கண்ட கால்களோடு அலையும் இவருக்கு உழைப்பு ஒன்றே சொந்தம்; கூடைகூடையாய்த் திட்டம்போட்டும் ஏமாற்றமே மிச்சம்” என்று உண்மை விளம்புகின்றார் திரு. வெங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

ஏமாற்றம்

உப்பளத்தின் வெப்பத்திலே
கொப்புளம் கொண்ட கால்கள்!
அப்பளமாய்க் காய்ந்துவிட்டப்
பொத்தலான தேகம்…

சொத்துபத்து ஏதுமில்லை
உழைப்பு ஒன்றே சொந்தம்
ஓயாமல் உழைத்த போதும்
மழையில் கரைந்த உப்பாய்
ஊதியமும் கரைந்து போகும்
விலைவாசியெனும் முகிலால்

கூடைகூடையாகத் திட்டம்
கூவிக்கூவிச் சொன்னார்
ஏழைக் கூடை ஏறவில்லை
ஏமாற்றம் மட்டும் மிச்சம்…

*****

உழைப்பு ஒன்றையே மூலதனமாகக் கொண்டு உப்பு விற்கும் இந்த எளிய மனிதரை அவரவர் கோணத்தில் எதார்த்தமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டியிருக்கின்றார்கள் நம் கவிஞர் பெருமக்கள். அவர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

அடுத்து வருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

கல்லுப்புக் காயங்கள்…!

கல்வியைவிடக் கல்லுப்பு
கடிதென அறியவில்லை!

காலமோடினாலும் கட்டைவிரல்
காயங்கள் ஆறுவதேயில்லை!

உப்பளங்களில் தொலைந்த
வைரக்கல் மின்னுவதேயில்லை!

எட்டாக வளைந்தாலும்
ஏழையை எழவிடுவதில்லை!

சட்டையில்லா உடம்பில்
கல்லுப்பை மட்டுமில்லை

கடலையே சுமந்தாலும்
வறுமையே வாழ்வினெல்லை…!

”கல்வியைவிடக் கல்லுப்பு கடிதென அறியவில்லை; சட்டையில்லா உடம்பில் கல்லுப்பை மட்டுமில்லை…கடலையே சுமந்தாலும் வறுமையே வாழ்வின் எல்லை” என்று இந்தப் பாட்டாளியின் வருத்தத்தை நம் நெஞ்சைத் தொடும் வகையில் கவிதையில் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் திருமிகு. புவிதா அய்யாதுரையை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.  

 

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

அங்காடியில் அணிவகுத்திருக்கும் கண்ணைப் பறிக்கும் வளையல்களையும் தோடுகளையும் கவினோடு படமெடுத்து வந்திருக்கின்றார் திருமிகு. ஷாமினி. இப்படத்தைப் படக்கவிதைப் போட்டி 268க்குத் தெரிவுசெய்து தந்திருக்கின்றார் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. ஒளிப்பட வித்தகருக்கும், நயமிகு தேர்வாளருக்கும் என் கனிவான நன்றிகள்!

புறவிளக்கொளியில் மின்னும் இவ் அணிகலன்கள் மாதர்க்குத் தருபவை தற்காலிக அழகே! அணையாத அறிவொளியை அகத்தே ஏற்றும் கல்வியே அவர்களுக்கு என்றும் துணைநிற்கும் நிரந்தர அழகு!

படத்தில் காட்சியளிக்கும் அணிகலன்களை மையமாக வைத்து மணியான கவிதைகள் புனைந்து காத்திருக்கின்றார்கள் நம் கவிஞர்கள். அவர்களைத் தாமதமின்றி வரவேற்போம்!

*****

”பகையாய் வந்த நுண்கிருமியாலே நங்கையர் நகையணிந்து வெளியே செல்லவும் வழியில்லை” என்று வருந்துகின்றார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

வாழும் வழி…

நகைகள் பற்பல வீட்டி லிருந்தும்
நல்ல நாளிலும் போட்டுச் செல்ல
வகையே யில்லை வெளியே போக
வந்திட விருந்தை யழைக்க வழியிலை,
பகையாய் வந்த நுண்ணிய கிருமி
பறித்துச் சென்றதே சுதந்திர மெல்லாம்,
அகத்தில் ஆசையைப் பூட்டி வைத்தே
அடங்கி வாழக் கற்றுய் வோமே…!

*****

”வண்ண வளையல்களே வருந்தாதீர்கள்! கொரோனா தொல்லை நீங்கியதும் தங்கத்துக்கு நிகராக மின்னும் உங்களை நாடி நங்கையர் வருவர்” என்று வளையல்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டுகின்றார் மண்ணிவாக்கம் திரு. கோ. சிவகுமார்.

கைவளைகளின் கவலை!

கலை வண்ணக் கைவளைகள்
கண்கவரக் கடை விரிக்கும்
காட்சி கண்ட கைவிரல்கள்
கவிதை எழுதத் தூண்டியதே!

மங்கையர்களின் கைகளிலாட
மனங்கவரும் வடிவங்களில்
தொங்கும் வண்ண வளையல்களே,
உங்கள் முகங்கள் பொலிவிழந்து
மங்கிய காரணம் நானறிவேன்.

விண்ணில் செல்லும் ராக்கெட்டாய்
மண்ணில் தங்கம் விலையேற்றம்
நங்கையர் கண்டு மனம் மாறி
உங்களை நாடி வருவார்களென்னும்
நம்பிக்கை மனங்களில்
இருந்தாலும்
காட்டில் பரவும் தீயாக
நாட்டில் பரவும் கொரோனாவால்
வீட்டில் முடங்கிக் கிடப்பார்களோ,
என்று தானே எண்ணுகின்றீர்?

காலம் மாறும்
காட்சிகள் மாறும்!
கலங்காதிருங்கள்
அதுவரை நாளும்!

*****

தங்க நிற வளையல்களும், வெள்ளை நிற வளையல்களும் ’விலைபோன’ எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் அரசியல்வாதிகள்போல் தமக்குள் சிறந்தவர் யார் என்று விவாதிப்பதைச் சுவையாய்க் காட்சிப்படுத்தியுள்ளார் திரு. காந்திமதிநாதன்.

தங்க நிற வளையல் தொகுதி

எண்ணிக்கையில் 11
வெள்ளை நிறத் தொகுதி பார்த்து
உங்களை விட ஒன்று அதிகம்
நாங்கள் உயரத்தில்
நீங்கள் எங்கள் கீழே!

ஜனநாயகத்தில்
எண்ணிக்கை வைத்தே ஆட்சி
கொள்கைக் கோட்பாடுகளை வைத்தல்ல!

பத்து எண்ணிக்கையில் உள்ள வெள்ளைநிறத் தொகுதி வளையல்

நீங்களும் விற்பனைக்கு
நாங்களும் விற்பனைக்கு
எங்களின் ஒருவன் விற்பனையாகி விட்டான்!

இங்கே இருப்பு
குறையக் குறையச் சிறப்பு!

எந்த இடத்தில் இருக்கிறோம்
என்ன நிலையில் இருக்கிறோம்
என்று தெரியாமல் தான்
உன்னைப் போலப் பல பேர்

அரசியல் பேச ஆரம்பித்தாலே
அடிப்படை உண்மை தெரியாதோ?!

*****

அத்தை குழந்தைக்கு இடும் முதல் காப்பில் தொடங்கி, அம்மன் காப்பு, அரசியல்வாதியின் கைகளில் இடப்படும் இரும்புக் காப்பு, வேப்பிலைக் காப்பு என்று ஒவ்வொன்றாக விவரித்து இறுதியில் வண்ணக் கண்ணாடிக் காப்பே இந்நாளைய விலைவாசிக்கு ஏற்ற காப்பு என்று இரசனையோடு கவிதையை நிறைவுசெய்திருக்கின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

கலகல சத்தம் கைகளின் வளையல்
சலசல சத்தம் மனதில் அருவி

பிறந்ததும் முதல் காப்பு அத்தையினுடையதே
அடுத்து வம்சத்தோட அம்சக் காப்பு பாட்டியினுடையதே
பருவமடைந்திட்டதும் மாமன் காப்பு
மகவு சுமக்கையிலே கொண்டவன் காப்பு

நாச்சியார் கையில் நாரணன் காப்பு
ஆடித் திங்களில் அம்மன் காப்பு

அரசியல்வாதி கயவர்கள் கையில்
இரும்பால் காப்பு
சட்டத்தின் தண்டனை அதுவே ஏற்பு

காப்பு என்றாலே நம்மைக் காக்கும் காப்பு
வேப்பிலை காப்பு வசம்பில் காப்பு மலரிலும் காப்பு அணிகலணிலும் காப்பு

தங்கத்தில் காப்பு தாங்கொணா விலையே
வெள்ளிக் காப்பும் அதனுடன் துணையே
வண்ணக் கண்ணாடிக் காப்பே நிரந்தர மகிழ்ச்சி
மனதிற்குத் தருமே தாங்கொணா நெகிழ்ச்சி

*****

வளைவியின் சரிதத்தை விரிவாகத் தன் கவிதையில் பதிவுசெய்திருக்கும் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன், ”உயிரற்றப் பொருளென்ற உதாசீனம் வேண்டாம்; உணர்வுகளின் உரைகல்லாய் உலவி நிற்பது வளைவி” என்று முத்தாய்ப்பாய் முடித்திருக்கின்றார்.

வளைவி சொல்லும் சரிதம்!

கடைவீதி மாடத்திலே
குலுங்கிச் சிரிக்கும் வளைவி
சொல்லிடுமே வளையோசை
சிறப்பதனின் சரிதம்!

கருவினிலே வளர்கையிலே
தாயின் தியாகம் சொல்லும் – தூளி
தொட்டிலிலே உறங்குகையில் – அவள்
அண்மை காட்டிக் காக்கும்…

கைக்குழவிக் கைகளிலே
கருவளையாய்க் காக்கும்
சின்னஞ்சிறு சிறுமிகளின்
குறும்பில் துள்ளி நகைபுரியும்…

பெண் பூவாய் மலர்கையில் – அவள்
கைகளில் பூத்துக் குலுங்கும்
கன்னிப் பெண்ணின் கரங்களிலே
கணீரென்று ஒலிக்கும்…

மணமேடை மங்கை கையில்
மங்களமாய் முழங்கும்
மணவாளன் தொடுகையிலே
நாணம் கொண்டு சிணுங்கும்

கட்டில் விளையாடலிலே
கைகொட்டிச் சிரிக்கும்
இடைஞ்சல் ஏதும் செய்திடாமல்
உடைந்து உயிர் நீக்கும்

புதுப்பிறப்பு எடுத்து மீண்டுமவர்
பூங்கரங்கள் ஏறும்
இல்வாழ்க்கை இன்னிசையின்
இன்பமதைக் கூட்டும்

உயிரற்றப் பொருளென்ற
உதாசீனம் வேண்டாம்!
உணர்வுகளின் உரைகல்லாய்
உலவி நிற்கும் வளைவி…!

*****

வளையல்களை வைத்து மனிதர்களின் வாழ்வியலையும் அரசியலையும் ஆழமாய் அலசியிருக்கின்றார்கள் சிந்தனைவளம் செறிந்த நம் வல்லமைக் கவிஞர்கள். அவர்களுக்கு என் பாராட்டுக்கள்!

அடுத்துவருவது இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதையாகத் தெரிவாகியிருப்பது…

வளையல்

வானவில் வண்ணங்களைத்
தனித்தனியாகப் பிரித்தெடுத்து
நிலா வட்டமாக்கி
நட்சத்திரத் துருவல்
முக்கால் பாகம் சேர்த்து
உலர்த்தி மெருகேற்றிய
திருவிழா தேவதைகள்,
நாகரிக லாந்தரின்
மேற்பார்வையில்
ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்!

எதெடுத்தாலும் இருபது
கடையில்
உத்தரம் ஆடும்
இவர்களுக்குத் தனி விலை!

பெண்கள் கடக்கையில்
போட்டிப் போட்டுச்
சிணுங்குகிறார்கள்!

தலைவிதியோ தலைக்கனமோ
காற்றிடம் வீரம் பேசும்
இவர்கள்
திருடியின் கூடைக்குள்
விழுந்தால் மட்டும்
சத்தமிடுவதில்லை!!

”வானவில் வண்ணங்களைப் பிரித்தெடுத்து, நிலா வட்டமாக்கி, நட்சத்திரத் துருவல் சேர்த்து உருவாக்கி மெருகேற்றப்பட்ட திருவிழா தேவதைகள் இவர்கள்” என்று வளையலைத் தன் அழகிய கற்பனை வார்ப்பால் மிளிரச் செய்திருக்கும் திசையன்விளை திருமிகு. ரா. விஜயகுமாரியை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.

 

 

-மேகலா இராமமூர்த்தி

கூரான இரும்பின்மீது ஜோராகக் காலை மடக்கி வைத்து வாழைப்பழம் உண்ணும் குரங்கினை ’க்ளோஸ்-அப்’பில் அழகாகப் படமெடுத்து வந்திருக்கின்றார் திருமிகு. ராமலக்ஷ்மி. வல்லமை பிளிக்கர் குழுமத்திலிருந்து இப்படம் தெரிவுசெய்யப்பட்டுப் படக்கவிதைப் போட்டி 267க்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. அவருக்கு என் நன்றி!

வாகாக உட்கார்ந்துகொண்டு வாழைப்பழத்தை வகையாக உண்ணும் இந்தக் கவி (கவி/கபி – குரங்கு) குறித்து நம் கவிகள் என்ன கருத்துக் கூறவிரும்புகின்றார்கள் என்பதை அறிந்துவருவோம்! புறப்படுங்கள்!

*****

”பாடுபட்டு விவசாயி வளர்த்த வாழையைக் கேடுகெட்ட குரங்கே நீ திருடி உண்ணலாமா?” என்று உரிமையோடு குரங்கைக் கண்டிக்கிறார் திரு. செண்பக ஜெகதீசன்.

மனித விளையாட்டு…

பாடு பட்டு விவசாயி
பயிராய் வளர்த்த வாழையிலே
கேடு கெட்டக் குரங்கேநீ
கெடுதல் செய்து விட்டாயே,
காடு சென்று தேடாமல்
களவு செய்து தின்றாலே
வாடுமே உழவன் குடும்பமதே
வேண்டாம் மனித விளையாட்டே…!

*****

”வானரங்களே! தருமம் செய்யாதவர்களிடம் பழங்களைத் தட்டிப்பறியுங்கள்; தருமம் செய்பவரை அன்போடு கட்டிப்பிடியுங்கள்!” என்று அழகாக ஆலோசனை சொல்கின்றார் திருமிகு. சுதா மாதவன்.

எளிதில் கிடைக்கும் கனியென்பதால்
உங்களுக்கும் மிகவும் பிடிக்குமா ராமா?
அன்பால் கொடுத்தால் பெறுவீர்!
பறித்துப் பெறாதீர்!
இது மனிதர்க்கும் பொருந்தும்
ஏனெனில் உங்களிடமிருந்து பிறந்தவர்கள் நாங்கள்
இக்குணம் இருக்கத்தானே செய்யும்
நீங்கள் திருந்தி விடுவீர்கள்
நாங்கள் சற்றே கடினம்தான்!

ஆலயங்களில் மரங்களில் நீங்கள்
தர்மம் செய்யாதவரிடம் தட்டிப் பறியுங்கள்
தர்மம் செய்பவரைக் கட்டிப்பிடியுங்கள்
அனுமனின் ஆசியென நினைத்துக் கொள்வோம்
ஏனெனில் நீங்கள் ராமாயணத்தில் ஒரு நாயகனல்லவோ?

*****

”மானிடா! இயற்கை விவசாயம் நீ துறந்ததால் பாதிப்பைப் பழத்தின் சுவையில் காண்கிறேன்; உள்ளே போகமறுக்கும் பழத்தை ஒதுக்கி வைத்திருக்கிறேன் ஓரத்தில்!” என்று மனிதர்க்கு நற்புத்தி கற்பிக்கும் குரங்கைக் காண்கிறோம் திரு. சீ. காந்திமதிநாதனின் கவிதையில்.

குரங்கின் கேள்வி!

மானிடா இதென்ன வாழைப் பழமா?
இயற்கையில் பழுத்ததா
செயற்கையில் மாறியதா?
கனிவதற்குமுன் பொறுமை இல்லையோ?

முன்பெலாம் கனி கனியாக இருக்கும்
நிறம் கண்டு ஏமாறி விட்டேனடா
சுவையில்லை
வாய்க்குள் போக மறுக்கிறது
ஒதுக்கி வைத்து இருக்கிறேன் ஓரத்தில்

இயற்கை விவசாயம் நீ துறந்த தால்
பாதிப்பைச் சுவையில் காண்கிறேன்
எதை வைத்துப் பளபள மஞ்சள் நிறம்
காம்பு கூட மஞ்சள் நிறமா?
நீ உண்ணுவது பழமா விசமா?

பழ வகைகள் உற்பத்தியில் பாரதம்
உல அளவில் இரண்டாம் இடமாமே?!
தர அளவில் இருக்கணும் முதலிடம்
முன்பெலாம் பருவத்திற்குப்
பருவமே காணலாம் பழங்களை
இப்போதோ எல்லாப் பருவத்திலும்

இயற்கை உரத்தில் பழங்கள் ஆரோக்கியம்
செயற்கை முறையில் பழங்கள் துர்ப்பாக்கியம்

*****

”வாக்குரிமையை விற்று, பாடுபட்டுக் கிட்டிய கனியமுதை எறிந்துவிட்டுத் தோலை வைத்திருக்கும் கழுமீதமர்ந்த இக்குரங்குபோலவே நாமும் உழல்கின்றோம்” என்று இன்றைய மக்களாட்சியில் மக்களின் அவல நிலையைத் ’தோலுரித்து’க் காட்டியிருக்கின்றார் திரு. வேங்கட ஸ்ரீநிவாசன்.

கழு மேலமர்ந்த குரங்கு

ஜாதிமத அபிமானத்தாலும்
கையூட்டுப் பணத்திற்கும்
மதுபோதை மோகத்திற்கும்
வெற்று விளம்பரத்திற்கும்
சிற்றின்பக் கவர்ச்சிக்கும்
கற்றகல்வி தனைமறந்து
பட்டறிவும் தானிழந்து
மக்களாட்சித் தந்துவைத்த
வாக்குரிமையை விற்றுவிட்டு
பாடுப்பட்டுக் கிட்டிய கனியமுதை
எட்டித் தூரம் எறிந்துவிட்டு
தோலைமட்டும் வைத்துக்கொண்டு
செய்வதறியாது திகைத்து நின்று
கூர்முனைக் கழுமரம்
மேலமர்ந்த குரங்கெனக்
கலங்கிநின்று உழலுகின்றோம்.

*****

குரங்கின் செய்கைக்குப் பொருத்தமாக அருமையான கற்பனைகளையும் அழகான உவமைகளையும் இணைத்துக் கவிதை விருந்து படைத்திருக்கும் கவிஞர்கள் அனைவருக்கும் பாராட்டுக்கள்!

இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிதை அடுத்து…

பழப் பரிகாரம்!

பசிக்கு உணவாகப்
பழத்தினைத் தந்து
புசிக்கையில்
புகைப்படம் எடுத்த
புண்ணியவானை
விசித்திரமாகப் பார்ப்பதென்ன
வானரமே!?

ஐந்தறிவு உயிர்களைக்
கூண்டில் அடைத்து
வேடிக்கை பார்க்கும்
ஆறறிவு மனிதர்கள்,
மற்றவர் துயர் கண்டு
மனமிரங்கும் மனிதராய்
மாறிவிட்டதெப்படி என்று
மயங்குகின்றாயோ
மாருதியே!?

அன்று எங்களவர்
செய்த பாவம்
இன்று வீடென்னும்
கூண்டில்
அடைபட்டுக் கிடக்க
தொற்று நோய்
கொரோனாக்
கற்றுத் தந்த பாடம்!

பழத்தினைக்
கொடுத்துப்
பரிகாரம் செய்கின்றோம்!
பகைவர்கள்
பறித்துச் செல்லும் முன்
புசித்துப் பசியாறு!

”பசிக்குப் பழம் தந்து வானரம் அதனைப் புசிக்கும் வேளையில் படமெடுத்த புண்ணியவானின் தருமத்துக் காரணம், ஐந்தறிவுயிரின் பசியைப் போக்கினாலாவது ஆறறிவுயிர்கள் படும் கொரோனா துன்பத்துக்கு விடிவு கிடைக்காதா என்ற சுயநலமே” என்று மாந்த மனத்தைப் பாந்தமாகத் தம் கவிதையில் படம்பிடித்துக் காட்டியிருக்கும் மண்ணிவாக்கம் திரு. கோ. சிவகுமாரை இவ்வாரத்தின் சிறந்த கவிஞரென்று அறிவித்துப் பாராட்டுகின்றேன்.