Tag: செண்பக ஜெகதீசன்

-செண்பக ஜெகதீசன்

உணர்வ துடையார்முற் சொல்லல் வளர்வதன்
பாத்தியு ணீர்சொரிந் தற்று. (திருக்குறள்:718 – அவையறிதல்)

புதுக் கவிதையில்…

கற்றறிந்தவர்
அவையறிந்து அவர்முன்
கருத்துச் சொல்…

அது,
பயிர்வளரும் பாத்தியில்
நீர் பாய்ச்சுதல் போன்றதே…!

குறும்பாவில்…

பயிர் வளரும் பாத்திக்கு
நீர் பாய்ச்சுதல் போன்றது,
அறிவுடையோர் அவையிலுன் சொல்…!

மரபுக் கவிதையில்…

வெற்று நிலத்தில் நீர்பாய்ச்சி
வேலை செய்வதில் பலனில்லை,
சுற்றியே வரப்பது அரணாகிச்
செழிப்பாய்ப் பயிர்வளர் பாத்தியதில்
வற்றா வகையில் நீர்பாய்ச்ச,
விளையும் பயிரது நிறைவுடனே,
கற்றே உணர்ந்தோர் அவைதனிலே
களறும் சொல்லிந் நீரொப்பதே…!

லிமரைக்கூ…

பயிர்வளர் பாத்தியில் பாய்ச்சிடணும் நீர்,
பாசனம் இதனைப் போன்றதே
சொல்லதை அவையறிந்து சொல்வது பார்…!

கிராமிய பாணியில்…

பாச்சணும்பாச்சணும் தண்ணிபாச்சணும்
பயிருவளர தண்ணிபாச்சணும்,
பாத்தியில தண்ணிபாச்சணும்
பாழாவாம தண்ணிபாச்சணும்
பயிரப்பாத்து தண்ணிபாச்சணும்..

அதுபோல,
பேச்சிபேசணும் பேச்சிபேசணும்
பெழயில்லாம பேச்சிபேசணும்,
படிச்சறிஞ்சவன் சபயப்பாத்து
பேச்சிபேசணும் பேச்சிபேசணும்…!

-செண்பக ஜெகதீசன்

நுண்மா ணுழைபுல மில்லா னெழினலம்
மண்மாண் புனைபாவை யற்று. (திருக்குறள்:407 – கல்லாமை)

 புதுக் கவிதையில்…

அழகாய்ச் செய்தாலும்,
மண்பொம்மை நிலைப்பதில்லை,
பயனற்றது…

ஆய்ந்தறியும்
அறிவுக்கூர்மை இல்லாதவன்
அழகும்
மண்பொம்மை போன்றதே…!

குறும்பாவில்…

பயனற்றதுதான் அழகு,
மண்பொம்மை மற்றும்
மதிநுட்பம் இல்லாதவனிடமும்…!

மரபுக் கவிதையில்…

எண்ணக் கலவை பலசேர்த்தே
எழிலுறு உருவில் படைத்தாலும்,
மண்ணில் செய்த பொம்மையது
மண்ணாய்ப் போகும் நிலைக்காதே,
எண்ணிப் பார்த்ததை ஆராய்ந்தே
எதையும் கல்லார் எழிலதுவும்
மண்ணால் செய்த பொம்மையதன்
மிகுந்த அழகை ஒப்பதன்றோ…!

லிமரைக்கூ…

மண்ணில் செய்த பொம்மையழகு வீண்,
மதிநுட்பம் எதுவும் இல்லா
கல்லார் அழகதிலும் பயனில்லை காண்…!

கிராமிய பாணியில்…

அழகுதான் அழகுதான்
அழிஞ்சிபோவும் அழகுதான்,
மண்ணுபொம்ம அழகுதான்
மறஞ்சிபோவும் அழகுதான்
மண்ணாப்போவும் அழகுதான்…

படிக்கணும் படிக்கணும்
ஆராஞ்சறிஞ்சி படிக்கணும்,
அப்புடிப் படிக்காதவன்
அழகுமண்ணு பொம்மதான்..

அழகுதான் அழகுதான்
அழிஞ்சிபோவும் அழகுதான்…!

-செண்பக ஜெகதீசன்

புறங்குன்றி கண்டனைய ரேனு மகங்குன்றி
மூக்கிற் கரியா ருடைத்து. (திருக்குறள்:277- கூடாவொழுக்கம்)

புதுக் கவிதையில்…

குன்றிமணியின் உடலது
குன்றாத சிவப்பழகு,
களங்கமாய்க் கறுப்பு முகம்…

இப்படித்தான் சிலர்,
இருக்கிறார்கள் துறவறத்தில்-
புறத்தே தூய தவக்கோலம்,
அகத்தே
குன்றிமணியின் கருமைபோல்
குறைகளுடன்…!

குறும்பாவில்…

தவவேடத்தில் தவறு,
குன்றிமணியின் சிவப்பு உடலில்
கறுப்பு முகம்…!

மரபுக் கவிதையில்…

சொக்கத் தங்கம் எடைபோடச்
சேர்த்துக் கொள்ளும் குன்றிமணிதன்
சொக்க வைக்கும் சிவப்பழகில்
சேர்ந்த குறையாம் கருமுகமாய்,
பக்குவம் பெற்றுத் துறவுபூண்டு
பக்தி நெறியில் பணியாற்றும்
திக்கெலாம் புகழும் தவத்தோர்தம்
தவறுகள் பெரிதாய்த் தெரியுமன்றோ…!

லிமரைக்கூ…

சிவப்பழகு குன்றிமணியின் கறுப்பு குறை,
மன்பதை போற்றும் தவவேடத்தில்
மறைத்துச் செய்திடும் தவறுகள் கறை…!

கிராமிய பாணியில்…

குன்னிமுத்து குன்னிமுத்து
காட்டிலுள்ள குன்னிமுத்து,
செவப்பழகுக் குன்னிமுத்து
கொறயா
கறுப்புமூக்குக் குன்னிமுத்து…

தவசிவேசம் போட்டுக்கிட்டு
தவறுசெஞ்சா தெரிஞ்சிபோவும்
தெளிவா தெரிஞ்சிபோவும்,
குன்னிமுத்து மூக்குப்போல
கொறயெல்லாந் தெரிஞ்சிபோவும்…

குன்னிமுத்து குன்னிமுத்து
செவப்பா
கறுப்புமூக்குக் குன்னிமுத்து…!

-செண்பக ஜெகதீசன்

கணைகொடிது யாழ்கோடு செவ்விதாங் கன்ன
வினைபடு பாலாற் கொளல். (திருக்குறள்-279: கூடாவொழுக்கம்)

புதுக் கவிதையில்…

நேரான அம்பு
நோகடிக்கும் புண்படுத்தி,
வளைந்திருந்தாலும் யாழ்தரும்               
இனிய இசை…

இதுபோல்தான் மாந்தர்கள்,
அவர்தம்
செயலின் தன்மையறிந்து
சேர்ந்திடு அவருடன்…!

குறும்பாவில்…

அம்பு நேரானதானாலும் ஆபத்து,
வளைந்திருந்தாலும் யாழ்தரும் இன்னிசை,
செயல்திறன் பார்த்து சேர்ந்திடு மனிதரிடம்…!

மரபுக் கவிதையில்…

நேராய் அம்பது இருந்தாலும்
நோவைத் தந்திடும் புண்படுத்தி,
ஏராய் வடிவில் வளைந்திருந்தும்
இனிய இசைதரும் யாழதுவே,
பாராய் மனிதரில் பலவகையே
பார்க்கும் உருவதை நம்பிடாதே,
ஆராய்ந் தறிந்திடு செயல்திறனை
அதன்பின் சேர்ந்திடு அவருடனே…!

லிமரைக்கூ…

புண்படுத்திடும், அம்பது இருந்திடினும் நேராய்,
வளைந்த யாழதும் இசைதரும்,
மாந்தருடன் சேருமுன்னவர் செயல்திறம் பாராய்…!

கிராமிய பாணியில்…

தெரியாது வெளிய தெரியாது
நல்லது கெட்டது தெரியாது…
நேராயிருக்க அம்புதானே
நெஞ்சக்குத்திக் கிழிச்சிப்புடும்,
வளஞ்சிருக்க யாழுலதான்
வருமே நல்ல சங்கீதம்…

இந்தக்கததான் மனுசங்கிட்ட,
உருவத்தப்பாத்து ஏமாறாத
ஆளப்பாத்து அசந்துடாத,
அவஞ்
செய்கயநல்லா ஆராஞ்சி
சேந்துக்கநீ அவங்கிட்ட…

தெரியாது வெளிய தெரியாது
நல்லது கெட்டது தெரியாது…!

-செண்பக ஜெகதீசன்

மருந்தாகித் தப்பா மரத்தற்றாற் செல்வம்
பெருந்தகை யான்கட் படின். (திருக்குறள்-217: ஒப்புரவறிதல்)

புதுக் கவிதையில்…

பிறர்க்குதவும் பெருந்தன்மையாளன்
பெற்ற செல்வம்,
வேர் முதலாயுள்ள
உடல் உறுப்புக்களால்                                     
உயிர்காக்கும்
மருந்து மரம் போன்றதே…!

குறும்பாவில்…

நல்லவன் பெற்ற செல்வமும்,
பிணி தீர்த்திடும்
மருந்து மரமும் ஒன்றே…!

மரபுக் கவிதையில்…

உறுதியாய் வேருடன் கிளையும்
உடனதாய் இலைபூ காய்கனி,
உறுபிணி யகற்றும் மருந்தாய்
உதவுமே மருந்து மரத்தில்,
பெறும்தனம் சேர்த்து வைத்தே
பிறர்நலம் பேணிக் காக்க
உறுபொருள் கொடுக்கும் செல்வரும்
உருவிலம் மருந்து மரமே…!

லிமரைக்கூ…

உடல்நலம்பெற உதவியாயிருக்கும் மருந்து மரம்,
அத்தகையதே நல்ல மனத்தொடு
பிறர்க்குதவும் செல்வத்தை வைத்திருப்பவன் கரம்…!

கிராமிய பாணியில்…

மருந்துமரம் மருந்துமரம்
மனம்போல ஒதவும் மருந்துமரம்,
எலபூவு காயோட
எல்லாமே ஒதவும் மருந்துமரம்
எல்லார்க்கும் ஒதவும் மருந்துமரம்…

இதுபோல,
அடுத்தவுனுக்கு ஒதவணுண்ண
ஒயந்தகொணம் உள்ளவங்கிட்ட
உள்ளபணம் மருந்துமரம்…

மருந்துமரம் மருந்துமரம்
மனம்போல ஒதவும் மருந்துமரம்…!

-செண்பக ஜெகதீசன்

தவமறைந் தல்லவை செய்தல் புதன்மறைந்து
வேட்டுவன் புட்சிமிழ்த் தற்று. (திருக்குறள்-274: கூடாவொழுக்கம்)

புதுக் கவிதையில்…

தகாது
தவவேடத்தில் மறைந்திருந்து
தப்பு செய்தல்…

அது,
காட்டில் வேடன்,
புதரில் மறைந்திருந்து
அங்கு வரும்
பறவையைப் பிடித்தல் போன்றது…!

குறும்பாவில்…

துறவு வேடத்தில் தீயசெயல்,
புதர்மறைவிலிருந்து பறவை பிடிக்கும்
வேடன் செயலே…!

மரபுக் கவிதையில்…

புதரின் மறைவில் மறைந்திருந்தே
பதுங்க வந்திடும் பறவைகளை
இதமாய்ப் பிடித்திடும் வேடனவன்
இயல்பை யொத்த செயல்தானே,
மதத்தின் பெயரால் தொண்டாற்றி
மக்கள் நன்மை பெற்றிடவே
உதவும் துறவு வேடமதில்
உதவாத் தீயன செய்வதுமே…!

 லிமரைக்கூ…

புதரில் மறைந்திருந்து புள்பிடிப்பான் வேடன்,
அதுபோல் உண்மை மறைத்துத்
தவவேடத்தில் தீயவற்றைச் செய்பவன் கேடன்…!

கிராமிய பாணியில்…

வேட்டயாடு வேட்டயாடு
வெவரமாநீ வேட்டயாடு…

பொதருக்குள்ள ஒளிச்சிருந்து
பதுங்கவாற பறவபுடிக்கான்
பாதகனா வேட்டக்காரன்,
வேண்டாவேண்டாம் இவுனப்போல
வேட்டக்காரன் வேண்டாவேண்டாம்…

தவசிபோல வேசம்போட்டு
தப்புசெய்றவன் இவம்போலத்தான்,
வேண்டாவேண்டாம் இவுனப்போல
வேசக்காரன் வேண்டாவேண்டாம்…

வேட்டயாடு வேட்டயாடு
வெவரமாநீ வேட்டயாடு…!