Author: சக்தி சக்திதாசன்

–சக்தி சக்திதாசன்.   

அன்பினியவர்களே !

அன்பான வணக்கங்கள்.

மூன்று வாரங்களின் பின்னே இம்மடல் வழியாக உங்களைச் சந்திப்பதில் ஆறுதல் அடைகின்றேன்.

எதற்கிந்த இடைவேளை? எனும் எண்ணம் உங்களுக்கு ஏற்படலாம் காரணம் இருக்கிறது .

எனது மனைவியின் தந்தை, எனது மாமனார் தனது 87வது வயதில் சென்னையில் ஏப்ரல் மாதம் 2ம் திகதி காலமானார்.

அவரது இறுதிச் சடங்குகளில் கலந்து கொள்வதற்காக சென்னை சென்று கடந்த ஞாயிறு காலை லண்டன் திரும்பினோம்.

ஏ. எஸ். ராமஸ்வாமி ஐயர் !

ஆமாம் அவர் தான் எனது மாமனார்… இல்லை… எனது தந்தையின் மறைவின் பின்னால் எனது தந்தை எனும் ஸ்தானத்தில்இருந்தவர்.

தமிழகத்தில் திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் உள்ள ஆழ்வார் திருநகரி எனும் ஊரில் 1927ம் ஆண்டு சுப்பிரமணியம் ஐயருக்கும், அம்மாளு அம்மாளுக்கும் மூத்த மைந்தனாகப் பிறந்தார்.

அந்நாளில் தங்கப்பதக்கம் பெற்று சட்ட வல்லுநராகத் தேறி அரசாங்கப் பணிபுரிந்த சுப்பிரமணி ஐயரின் மறைவுக்குப்பின்னால் தனது தம்பியுடன் தாயாரின் ஊரான கடையநல்லூரில் அமைந்துள்ள கிருஸ்ணாபுரத்தில் வாழ்ந்து வந்தார்.

வாழ்வில் பல சிரமங்களுக்கு ஊடாக, தனது விடாமுயற்சியாலும் தாயாரின் அன்பான வழிகாட்டுதலினாலும் கல்வியில்தேர்ச்சி பெற்று இந்திய வெளிநாட்டுச் சேவையான Indian Foreign Service இல் பணியாற்றினார்.

பிரெஞ்சு, ஸ்பானிய மொழிகளில் தேர்ச்சி பெற்றிருந்த இவர் இந்திய வெளிநாட்டுத் தூதரகங்கள் பலவற்றில் உயர்அதிகாரியாகப் பணியாற்றினார்.

1987ம் ஆண்டு தனது பணியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றார். 1994ம் ஆண்டு தனது மனைவியைப் பறிகொடுத்தார்.

தனது அந்திமக்காலம் வரை தனது கால்களிலேயே நிற்க வேண்டும் என்பதில் மிகுந்த சிரத்தை கொண்டிருந்தார்.

எனது எழுத்துக்களை மிகவும் விரும்பிப் படிக்கும் அவரின் வேண்டுகோள் எனது படைப்பான தமிழ்ப்பூங்கா எப்போதும்வெளிவரவேண்டும் என்பதுவே.
எனது நூல்களில் ஒன்றான “கண்ணதாசன் ஒரு காவியம் ” வெளியீட்டின் போது என்னால் பங்குபெற முடியாத போது எனதுசார்பாக அவ்விழாவில் கலந்து கொண்டு மறைந்த அமரர் கே . பி. பாலச்சந்தர் அவர்களிடமிருந்து அந்நூலைப் பெற்றுச்சிறப்பித்தார்.

பொறுமைக்கு ஒரு முழு உதாரணமாகத் திகழ்ந்தவர் எனது மாமனார். நான் அவரது மகளைக் கைப்பிடித்த நாளிலிருந்துஅவர் மறைந்த காலம் வரை எமக்கிருவரிடையே இருந்த அன்பில் எப்போதுமே மாசு படிந்ததில்லை.

இதனை அவர் மறைவதற்கு சிலநாட்களுக்கு முன்னால் தொலைபேசியில் அவர் என்னிடம் கூறியபோது என்னையறியாமல் என் கண்களில் இருந்து நீர் வழிந்தோடியது.

தன் தந்தையின் மீது அளவு கடந்த பாசம் வைத்திருந்தவள் என் மனைவி மைதிலி. ஒவ்வொரு வருடமும் இங்கிலாந்திலிருந்து மூன்றுவார கால விடுமுறையில் ஓடோடிச் சென்று தன் தந்தைக்கு தன் கைகளினால் அவருக்குப்பிடித்தவற்றை ஆக்கிக் கொடுப்பதையே தனது முக்கிய பணியாகக் கொண்டிருந்தாள்.

இம்முறையும் கடந்த ஜனவரி மாதம் எனது மாமனாருடன் ஒரு மூன்று வார காலம் மிகவும் மகிழ்வாகக் களித்திருந்தோம்.

தெய்வத்துடன் இணைந்து விட்ட பொறுமைத் திலகமாம் என் மானாரின் ஆத்மசாந்திக்காய் பிரார்த்திப்பதோடு அவரின்அன்பான ஆசியுடன் வழிகாட்டுதலும் தொடர்ந்து எனக்குக் கிடைக்க வேண்டும் என அவர்தம் பாதம் பணிந்துவேண்டுகிறேன்.

பொறுமைக்கு உதாரணமாய் திகழ்ந்த
புண்ணிய சீலனாம் அயோத்தியின்
இராமபிரானின் வழியில்
பொறுமையின் பெருமையைக் காத்த
இராமஸ்வாமியின் மருமகனாய்
கிடைத்திட்ட பாக்கியத்தை நானும்
கிளர்ந்திட்ட உணர்வுகளின் வழி
உணர்ந்திட்ட பொழுதென்று அறிந்தேன்
புலர்ந்திட்ட நாட்கள் அனைத்தும்
புகட்டிட்ட பாடங்கள் எல்லாம்
புகுத்திட்ட அனுபவங்கள் எனக்கு
கற்பித்த பாடங்கள் ஆயிரம்
தெரிந்திட்ட நிகழ்வுகளில் நானும்
தெளிந்திட்ட பொழுதில் எல்லாம்
மறைந்திட்ட என் மாமனார் மூலம்
மனதினில் உறைந்திட்ட அறிவு ஆயிரம்
எதையும் தாங்கிடும் இதயம் என்பார்
அதையும் வாழ்வில் நான் கண்டிட்டது
இருவராம் என் தந்தையும் மாமனாரும்
தந்தை எனும் ஒளி வாழ்வில் மறைந்து
இருளான மனம் மீண்டும் ஒளி கொண்டது
மாமனார் எனும் பெரு ஒளிவிளக்கினால்
இன்றதுவும் அணைந்தது என்று நான்
மயங்கிய பொழுது எங்கிருந்தோ அசரீரியாய்
எப்போதும் என்றும் உன் மனதில் ஒளியாய்
நாமிருப்போம் என்று இருகுரல் ஒலியாய்
மாமனாரும் தந்தையும் கூறினரே
அன்பினுமினிய மாமனாரின் பாதம் பணிந்து
ஆசி வேண்டியே அவரின் ஆத்மசாந்திக்காய்
பிரார்த்திக்கிறேன்.

மீண்டும் அடுத்த மடலில்
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

http://www.thamilpoonga.com
http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan

—சக்தி சக்திதாசன்.

அன்பினியவர்களே!
இனிய வணக்கங்களுடன் இவ்வார மடலில் உங்களைச் சந்திப்பதில் பெரு மகிழ்வடைகிறேன்.

சில வருடங்களுக்கு முன்னால் நடந்து முடிந்த சரித்திரப் பிரசித்தி பெற்ற நிகழ்வுகளையே மறந்து ஓடிவிடும் காலகட்டத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

வாழ்க்கையின் சிக்கல்கள் பல கோணத்தில் நம்மைச் சூழ்ந்து கொண்டு இருக்கின்றன. அடுத்தவேளை உணவுக்காக அல்லல் படும் சமூகங்களை இப்போதும் அகிலத்தில் காண்கிறோம்.

ஆனால் ஒருநாடு தன் சுயத்தை இழந்து விடாதிருப்பது எப்படி? அது தன் அடையாளத்தை தக்க வைத்துக் கொள்வது எப்படி?

இக்கேள்விகளுக்கான விடை இங்கிலாந்தில் நடைபெறும் பல நிகழ்வுகளில் கண்கூடு. தமது கலாச்சார அடையாளங்களைப் பேணுவதை இந்நாட்டு மக்கள் மிகவும் முக்கியமானதொன்றாகக் கருதுகிறார்கள்.

மக்களின் பெரும்பான்மையான அபிலாஷைகளை உள்வாங்கிக் கொள்ளும் அரசாங்கங்களும் இத்தகைய கலாச்சார அடையாளங்களை, காலாச்சார விழுமியங்களைப் பேணுவதற்கு வரவு செலவுத் திட்டத்தில் தொகையை ஒதுக்குகிறார்கள்.

சரித்திரத்தை ஒதுக்கி விட்டு மனிதர்களால் வாழ்ந்து முடிந்து விட முடியாது அச்சரித்திரம் ஏதாவது ஒரு சந்தியில் அவர்களின் முன்னே வந்து அவர்களிடம் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும்.

சரி எனது இந்த மடலின் பின்னனியைப் பார்ப்போமா?

வட இங்கிலாந்தில் உள்ள “லெஸ்டர் (Leicester)” எனும் இடத்தில் ஒரு கார் பார்க் அமைப்பதற்காக நிலத்தைத் தோண்டினர்கள்.

அப்போது அங்கே ஒரு மனித எலும்புக்கூடு கண்டு பிடிக்கப்பட்டது. என்னே ஆச்சரியம் அது இங்கிலாந்தை ஏறத்தாழ 500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அரசாண்ட மன்னன் ரிச்சார்ட் 3 இனுடைய எலும்புக்கூடு என்று அறியப்பட்டது.

தொடர்ந்து அவ்வெலும்புக்கூட்டை முறையாக அடக்கம் செய்ய வேண்டும் எனும் கோஷம் எழுந்தது.

எங்கே அடக்கம் பண்ணுவது என்பதை தீர்மானிக்கும் இழுபறி ஐகோர்ட் வரை சென்று லெஸ்டர் சர்ச்சில் அடக்கம் பண்ணுவது என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது.

சரி யார் இந்த ரிச்சார்ட் 3 ?

ரிச்சார்ட் இங்கிலாந்தின் வட பகுதியில் உள்ள ” போதரிங்கே கோட்டையில் ” 1452ம் ஆண்டு அக்டோபர் இரண்டாம் திகதி பிறந்தார். இந்த இடம் லெஸ்டரிலிருந்து சுமார் 30 மைல் தூரத்திலுள்ளது.

ரிச்சார்ட்டும் அவரது அண்ணன் எட்வேர்டும் , எட்வேர்ட் 3 எனும் மாபெரும் மன்னனின் கொள்ளுப் பேரன்களாவார்கள்.

இராஜ வரிசையின் பிரகாரம் ரிச்சார்ட்டின் அண்ணன் எட்வேர்ட் மன்னனாக 1461ம் ஆண்டிலிருந்து 1483 ம் ஆண்டு மரணமடையும் வரையில் அரசாண்டார்.

அவரின் மரணத்தின் பின்னர் எட்வேர்ட்டின் 12 வயது மகன் தனது சித்தப்பா ரிச்சார்ட்டின் பாதுகாப்போடு முசடிசூட்டி அரசாண்டான்.

அவனும், அவனது சகோதரனும் லண்டன் டவர் என்றழைக்கப்படும் கோட்டைக்கு இடம் பெயர்ந்தார்கள். தற்போது அது அந்நாளைய அரசர்கள் தமது அரசியல் கைதிகளை சிறைவைக்கும் இடமாகத்தான் அறியப்பட்டாலும் அப்போது அது ஒரு ராஜமாளிகையாகவே இருந்தது.

அப்பன்னிரண்டு வயது மன்னனின் பெற்றோரின் திருமணம் செல்லுபடியாகாது என்று தீர்ப்பளிக்கப்பட்டதும், இராஜ வரிசையின் படி மறைந்த எட்வேர்ட் மன்னனின் தம்பியாகிய ரிச்சார்ட் முடிசூடிக் கொண்டார்.

அதைத் தொடர்ந்து அப்பன்னிரண்டு வயதுப் பையனினதும் அவனது சகோதரினதும் நடமாட்டமே அற்றுப் போனது. அப்போதைய கூற்றுக்களின்படி எங்கே தனது இராஜபதவிக்கு போட்டியாக வந்து விடுவார்களோ என்று மன்னன் ரிச்சார்ட் அவர்களைக் கொலை செய்து விட்டான் எனும் வதந்தியே நிலவுகிறது.

1483ம் ஆண்டு ஏற்பட்ட ஒரு புரட்சியை அடக்கிய ரிச்சார்ட் இரண்டு வருடங்களின் பின்னர் “போஸ்வேர்த்” எனும் இடத்திற்கு வந்தான்.

அங்கே அவனது கொள்ளுத் தாத்தாவழியில் இராஜ உரிமை கோரும் மற்றொரு “டியுடோர்” மன்னனுடன் போரிட்டு 1485ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 22ம் திகதி மரணமடைந்தான்.

அப்போது அவ்விடத்திலிருந்து அவனது உடல் லெஸ்டருக்கு கொண்டுவரப்பட்டு அங்கே புதைக்கப்பட்டது.

அந்த உடலின் எலும்புக்கூடு தான் சுமார் 500 வருடங்களின் பின்னர் இப்போது கண்டு பிடிக்கப்பட்டுள்ளது.

இங்கிலாந்தை ஆண்ட மன்னர்களில் ரிச்சார்ட் என்பவனுக்கு ஒரு கொடூரமான மன்னன் எனும் பெயர் உண்டு ஏனெனில் தனது அரசாட்சியைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காக பாரபட்சம் இன்றிப் பல கொலைகளைப் புரிந்துள்ளான்.

இப்போது அம்மன்னனினது எலும்புக்கூட்டை எடுத்து ஒரு மன்னனுக்குரிய சகல மரியாதைகளுடனும் லெஸ்டர் சார்ச்சில் மார்ச் 26ம் திகதி அடக்கம் செய்துள்ளார்கள்.

நான்கு நாட்கள் காட்சிக்காக வைக்கப்பட்ட இம்மன்னனினது எலும்புக்கூடு அடங்கிய பெட்டியைப் பார்த்து தமது மரியாதையைச் செலுத்துவதற்காக பல்லாயிரக் கணக்கான மக்கள் வரிசையில் மணிக்கணக்காக நின்றார்கள்.

இவரை அடக்கம் பண்ணுவதற்கான பெட்டியை கனடாவைச் சேர்ந்த இம்மன்னனின் பரம்பரையில் வந்த ஒரு தச்சுத் தொழிலை மேற்கொள்பவர் உருவாக்கியது குறிப்பிடத் தக்கது.

இம்மன்னனின் உடலுக்கு மரியாதை செலுத்தும் முகமாக தற்போதைய இங்கிலாந்து ராணியின் கடைசி மைந்தன் அங்கு சென்றிருந்தார்.

கொடூரமான மன்னன் என்று பெயரெடுத்திருந்தவருக்கு ஏன் இத்தனை கெளரவம் எனும் வாதம் ஒருபக்கத்தில் இருந்து ஒலிக்க, அவனது கொடூரமான செயல்கள் அக்காலகட்டத்தில் மற்றைய மன்னர்களினாலும் கடைப்பிடிக்கப்பட்டதே ஆகவே அவருக்குரிய கெள்ரவத்தைக் கொடுப்பது தவறாகது எனும் வாதம் மறுபக்கத்தில் ஒலிக்கிறது.

என்ன இருந்தாலும் தற்போதைய எலிசபெத் மகராணியாரின் குடும்பம் பங்கு பற்றியிருக்க வேண்டுமா? எனும் கேள்வியும் ஆங்காங்கே ஒலிக்கிறது.

ஒன்று மட்டும் உண்மை, காலங்கள் எத்தனை கசந்தாலும் தமது நாட்டின் சரித்திரத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் இந்நாட்டு மக்களினது பண்பு பாராட்டப் படவேண்டிய ஒன்றே!

மீண்டும் அடுத்த மடலில்
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

http://www.thamilpoonga.com
http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan

— சக்தி சக்திதாசன்.

அன்பினியவர்களே !

இனிய வணக்கங்கள்.

இனியதோர் இளமாலைப் பொழுதினிலே உங்களுடன் மடலூடாக உறவாட உட்கார்ந்து கொண்டே முன்னே இருக்கும் சாரளத்தினூடாகப் பார்க்கிறேன்.

இங்கிலாந்தின் காலநிலையின்படி மார்ச் மாதக் குளிர் தனக்கேயுரித்தான சில்லென்ற குளிரை வீசினாலும் கதிரவனும் தன் ஒளிக்கதிர்களை அள்ளி வீசிக்கொண்டுதானிருக்கிறான்.

வாயிற்கதவைத் திறந்து கொண்டு தெருவில் இறங்கினால் குளிருமோ எனும் அச்சத்தில் வீட்டினுள் கதகதப்பாக உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் எனும் நினைப்பில் அழகான ஒரு நாளை அனுபவிக்காமல் விட்டு விடுபவர்களில் சிலசமயங்களில் நானும் அடங்குவேன்.

இன்று என் சிந்தையில் இப்படி எத்தனை நாட்களை தவற விட்டு விட்டேன் ! ஐயைய்யோ ஜம்பதுகளின் அடிப்பகுதிக்கு வந்து விட்டோமே இந்த அழகான நாட்கள் வாழ்க்கையில் இனி குறைந்து கொண்டே போகுமே ! எனும் ஒருவகை அச்சம் குடி கொண்டிருப்பதை உணரக்கூடியதாக உள்ளது.

பொதுவாக நம் அனைவரிடமும் இருக்கும் ஒரு பொதுவான பழக்கம் காரியங்களைத் தள்ளிப் போடுவதேயாகும்.

இப்பழக்கத்தினால் நாம் எத்தனையோ நாட்களின் அருமையை உணர்ந்து கொள்ளாமல் அது அப்படியே நம்மைக் கடந்து செல்ல விட்டிருக்கிறோம்.

உண்மையில் வாழ்க்கையில் நாம் சுகமாக கண்விழிக்கும் ஒவ்வொருநாளுமே நமது வாழ்க்கையில் ஒரு உன்னதமான நாள் என்பதை உணரத் தவறி விடுகிறோம்.

ஒரு சிறிய கதை ஒன்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

ஒரு வாழ்க்கைத் தத்துவ வகுப்பு ஒன்றில் ஆசிரியர் சிறிய ஒரு நிகழ்வை உருவாக்கிக் காட்டுகிறார். அந்நிகழ்வு அவரின் ஒன்று விட்ட அக்காவின் வாழ்க்கையில் நிஜமாக நடந்தது என்று விவரிக்கிறார்.

அவரை விட பத்து வயது மூத்தவரான அவரது ஒன்று விட்ட அக்கா மிகவும் கெட்டிக்காரியானவர். அவர் நன்றாகப் படித்து முன்னேறியவர். ஒரு பெரிய கம்பெனியின் பிரதான நிர்வாக இயக்குனராக பதவி வகித்தார்,

திருமணம் என்பது வாழ்க்கையில் மிகவும் முக்கியமானது அல்ல எனும் நிலைப்பாட்டில் தனக்கு மனதுக்குப் பிடித்தவருடன் மேலைநாட்டு வழக்கப்படி ஒன்றாகக் குடித்தனம் நடத்தி வந்தார்.

திடீரென ஒருநாள் அவர் மாரடைப்பால் இறந்து விட்டார். சரியாக அவர் இறந்து மூன்று நாட்களின் பின்னர் அவரது பிரிவால் வாடிய அவரது வாழ்க்கைத் துணைவர் (கணவரல்ல) அவரது அறையிலிருந்த பொருட்களை பார்த்து தன் துணையின் பிரிவை ஆற்றிக் கொண்டிருந்தார்.

அப்போது அவர் கையில் ஒரு அழகிய பரிசுப் பெட்டியினுள் பெண்கள் அணியும் அழகான பட்டு ஸ்கார்ப் ஒன்று அகப்பட்டது.

ஆமாம் அது அவ்வாழ்க்கைத்துணைவரால் அவரது துணைவியாருக்கு 7 வருடங்களின் முன்னால் பரிசளிக்கப்பட்டது. அதை துணவர் பரிசளித்த போது அதைக் கண்டு மகிழ்ந்த அந்த மறைந்த பெண்மணி அதன்மீது அளவில்லாத பற்றுக் கொண்டு அதனை அணைத்தபடி தூங்கி விட்டு இதை ஒரு சிறப்பான நாளில் தான் அணிந்து கொள்வேன் என்று என்று சொன்னார்.

ஏழுவருடங்களுக்குப் பின்னர் சொன்ன அந்தப் பெண்மணி மறைந்து போனார், ஆனால் அந்த ஸ்கார்ப் . . . . அணியப்படாமலே இருந்தது..

அப்படியாயின் அந்தப் பெண்ணின் வாழ்வினில் கடந்த ஏழுவருடங்களில் எந்த ஒரு நாளுமே சிறப்பான நாளாக இல்லை என்றாகி விட்டது இல்லையா ?

அன்பினிய வாசக உள்ளங்களே நமது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நாளுமே இறைவனால் நமக்குத் தரப்பட்ட சிறப்பான பரிசாகும். வாழ்க்கை நம் எல்லோருக்கும் எப்போதும் நியாயமானதாக இல்லாதிருந்தாலும் மனவருத்தம், தடைகள் , முட்டுக்கட்டைகள் என்பன எமது வாழ்க்கைத் திட்டங்களையும், ஒவ்வொருநாளையும் அதற்கேயுரிய கெளரவத்துடனும் அனுபவிப்பதை தடை செய்ய அனுமதிக்கக் கூடாது.

நமது நிலை மீது நாமே பரிதாபம் கொள்ளும் மனப்பான்மை என்றுமே நம்மை வெற்றிப்பாதைக்கு இட்டுச் செல்லாது. முக்கல்களும், முனகல்களும் எப்போதும் வெற்றியின் சந்தர்ப்பங்களை பயமுறுத்தித் துரத்தி விடும்.

எப்போதும் நாம் மகிழ்ச்சிகரமான நாளைத் தேடிக்கொண்டு இன்றைய நாளைத் தொலைத்து விடுவதில் வல்லவர்கள்.

வாழ்க்கை நம்மீது வீசும் சவால்களை திறந்த மனதுடன் எதிர்கொண்டு அவைகளை நமக்குச் சாதகமான வழியில் மாற்றிக் கொண்டு வாழ்வதே புத்திசாலித்தனமான செயலாகும். நமது ஒவ்வொருவருடைய வாழ்க்கையும் அதனை நாம் செப்பனிடும் விதத்திலேயே தங்கியுள்ளது.

நமது பொறுப்புகளை நாம் தட்டிக் கழித்துக்கொண்டு விதி, சந்தர்ப்பம், சூழ்நிலை எனும் பொய்க்காரணங்களின் மீது பழியைப் போட்டுவிட்டு எமது இயலாமையை மறைத்து விடுவதில் நாம் அனைவரும் திறமைசாலிகளே !

வாழ்வில் நாம் உயிருடன் வாழும் ஒவ்வொருநாளும் சிறப்பான நாட்களே ! எனது உற்ற நண்பன் ஒருவன் அடிக்கடி எனக்குக் கூறுவது ” சீரற்ற காலநிலை என்று ஒன்று இல்லை அக்காலநிலைக்கு உகந்தவாறு நாமணியும் உடை சீரற்று இருப்பதால் தான் காலநிலை நம்மைப் பாதிக்கிறது “

என் ஜன்னலின் வழியே நான் கண்ட பகல் பொழுது என் மனதில் விரித்த சிந்தனை எனும் தாமரையில் துளிர்த துளிகளை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டேன்.

அடுத்தவாரம் சந்திக்கும் வரை கிடைக்கும் ஒவ்வொருநாளையும் இறுகப்பற்றி மகிழ்வுடன் வாழுங்கள்.

மீண்டும் அடுத்த மடலில்
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

http://www.thamilpoonga.com
http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan

–சக்தி சக்திதாசன்.

அன்பினிய வாசக நெஞ்சங்களே !

உங்கள் அனைவருக்கும் எனது அன்பார்ந்த வணக்கங்கள். மிகவும் முக்கியமான ஒரு நிகழ்வு இடம்பெறும் வாரத்தில் உங்களை இம்மடலின் மூலம் சந்திப்பதில் மிகவும் மகிழ்வடைகிறேன்.

ஆமாம் மார்ச் மாதம் 8ம் திகதி மகளிர் தினமாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. எம் வாழ்விலே அனைத்து வடிவங்களிலும் மகளிர் எம்முடன் இணைந்தே நடக்கிறார்கள்.

அன்னையாக, சகோதரிகளாக, இல்லத்துணைவியராக, இதயம் கவர்ந்த காதலிகளாக, அன்பார்ந்த தோழிகளாக மகளிரின் பாத்திரங்கள் எம் ஒவ்வொருவருடைய வாழ்விலும் பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன.

இன்றைய நூற்றாண்டிலே உலகின் பல பாகங்களிலும் மகளிரிருக்குரிய உன்னதமான இடம் அளிக்கப்பட்டு கெளரவிக்கப்படுகிறார்கள்.

ஆனால் 17ம் நூற்றாண்டிலே வாக்குரிமை அற்றவர்களாக, இரண்டாந்தரப் பிரஜைகளாக அவர்களுக்குரிய … அவர்களுகுரித்தான மதிப்பு கெளரவம் என்பன கொடுக்கப்படாத காலம்.

அடிமைவாழ்வு, மனிதனை மனிதன் அடிமை கொண்டு அடக்கி வாழப்பண்ணுவது எனும் முறை மிகவும் சாதாரணமாகக் கைக்கொள்ளப்பட்டு வந்த காலம்.

மேலைத்தேசங்களில் குறிப்பாக … இங்கிலாந்து, அமெரிக்க போன்ற நாடுகள், ஆசிய மற்றும் ஆப்பிரிக்க மக்களை அடிமைப் படுத்தி வாழ்ந்த காலம்.

அத்தகைய காலக்கட்டத்திலே தமக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமைகளுக்கெதிராகக் கிளர்ந்தெழுந்த அமெரிக்க ஆப்பிரிக்க நாட்டவர்கள் மத்தியில் பெண்கள் பலரும் இருந்தது எதிர்பார்க்கப்படக் கூடிய ஒன்றே.

பெரும்பான்மை வெள்ளை இனத்தவர் மத்தியிலிருந்து இத்தகைய கொடுமைகளுக்கெதிராக குரல் கொடுக்கும் ஆண்களே அருகியிருந்த காலத்தில் அடிமை வாழ்விற்கெதிராக குரல் கொடுத்த ஒரு அமெரிக்க வெள்ளை இனப் பெண்மணியை ஏறெடுத்துப் பார்ப்பது இம்மடலின் நோக்கமாகிறது.

“ஹாரியட் பீச்சர் ஸ்டோ” (Harriet Beecher Stowe), யார் இந்த ஹாரியட் ?

அமெரிக்க வெள்ளையர்கள் அடிமைகளாக நடத்திக் கொண்டிருக்கும் ஆப்பிரிக்கர்களுக்காகக் குரல் கொடுத்த ஒரு அரிய எழுத்தாளர் தான் இந்த ஹரியட்.

1811 ம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் 14ம் திகதி அமெரிக்காவில் உள்ள கனெக்டிகட் (Conneticut) எனும் இடத்திலுள்ள லிச்வீல்ட் (Lichfield) எனும் இடத்தில் ஒரு மதப்பற்றுள்ள குடும்பத்தில் பிறந்தார்.

பெண்கள் பாடசாலையில் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட இவர் பல பாடங்களில் தேர்ச்சி பெற்றார். தனது 21வது வயதில் ஒஹையோ எனும் இடத்திற்கு இடம்பெயர்ந்த இவர் அங்கு இலக்கிய வட்டங்களுடன் தன்னை இணைத்துக் கொண்டார். இலக்கிய வட்டங்களுடன் தன்னை இணைத்துக் கொண்டது மட்டுமல்லாமல் சமூகப் பிரச்சனைகளிலும் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார்.

1836ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 6ம் திகதி “கல்வின் எலிஸ் ஸ்டோ” (Calvin Ellis Stowe) என்பவரை மணம் புரிந்தார். இவரது கணவர் ஸ்டோ அடிமைத்தளையை உடைத்தெறியும் பிரச்சாரப் பணிகளில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்தியிருந்தார்.

இவரது கணவருடன் இவரும் அப்போதைய அடிமை வாழ்வில் இருந்து ஒளிந்து வாழும் ஆப்பிரிக்கர்கள் வாழும் நிலக்கீழ் ரெயில்பாதையில் இணைந்து கொண்டனர்.

இத்தைகைய அனுபவங்களின் மூலம் அடிமை வாழ்வின் கொடுமைகளைப் புரிந்து கொண்ட இவருக்கு, 1833ம் ஆண்டு கெண்டகி எனும் இடத்தில் நடந்த அடிமை ஏலத்திற்கு சென்று பெற்ற நேரடி அனுபவம் உள்ளத்தில் பெரிய மன அழுத்தத்தைக் கொடுத்தது.

மனிதனை மனிதன் அடிமை கொண்டு ஏலம் போடும் நிகழ்வின் அனர்த்தம் அவருக்கு அடிமை வாழ்வினை உடைக்கும் பிரச்சாரத்திற்கு உத்வேகம் கொடுத்தது.

1851ம் ஆண்டு இவர் தனது படைப்பான “அங்க்கிள் டாம்ஸ் கேபின்” (Uncle Tom`s Cabin) எனும் தொடர் கட்டுரையின் முதலாவது தொடரை “நேஷனல் எரா” (National Era) எனும் பத்திரிகையில் எழுதினார்.

1852ம் ஆண்டு இத்தொடர் மிகவும் பிரபலமடைந்ததால் அது ஒரு நூலாக வெளிவந்தது. இந்நூலின் 300,000 பிரதிகள் வெளியான முதல் ஆண்டிலேயே விற்பனையாகியது.

இவரது இந்நூல் அடிமை வாழ்வின் கொடூரத்தை ஆணித்தரமாக எடுத்துரைத்தது. மனிதர்களை இயந்திரங்களாக உபயோகித்து தமது வாழ்வின் வசதிகளை பெருக்கிக்கொள்ளும் வெள்ளை முதலாளிகளினதும், நிறவேற்றுமை கொண்ட உள்ளங்களினதும் மனக்கருமையை வெள்ளைத்திரையில் படம் போட்டுக் காட்டியது.

இவரது இந்நூல் அடிமைத்தளையை உடைக்கப் பாடுபடும் உன்னத மனிதர்களுக்கு ஒரு மாபெரும் உந்து சக்தியைக் கொடுத்தது. அடிமைகளை விடுவிக்க வேண்டும் எனும் கருத்து மேலோங்கியிருந்த அமெரிக்காவின் வடபகுதியில் இவரது நூலுக்கு மிகுந்த வரவேற்பு கிடைத்தது. அதே சமயம் நிறவேற்றுமை மிகுந்திருந்த அமெரிக்காவின் தென்பகுதியில் இந்நூல் மிகுந்த எதிர்ப்புக்குள்ளாகியது.

அடிமைத்தளையை உடைத்தெறிவதற்கான உள்நாட்டு யுத்தம் அமெரிக்காவில் முடிவுற்றதும் 1862ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் 25ம் திகதி ஹாரியட் அவர்கள் வெள்ளை மாளிகைக்கு அழைக்கப்பட்டு ஆபிரகாம் லிங்கனைச் சந்திக்க சந்தர்ப்பம் கொடுத்தார்கள்.

20 நாவல்களுடன் பல சமூகப் பிரச்சனைகளை முன்னெடுக்கும் தொடர்களை எழுதிய இந்த சமுதாய வீராங்கனை தனது 85 வது வயதில் காலமானர்.

இவருக்கு “பெரியதோர் சமுதாயப் புரட்சியை ஆரம்பித்த சிறியதோர் பெண்மணி” எனும் அடைமொழி கொடுக்கப்பட்டது.

இன்றைய இந்தக் காலகட்டத்திலே மகளிர் தினத்தைக் கொண்டாடும் எமக்கு கடந்த கால வரலாற்றில் மகளிர் செய்த அரும்பெரும் சாதனைகள் புரிந்தால் மட்டுமே இன்றைய சாதனை வீராங்கனைகளுக்கு தகுந்த ஆதரவு கொடுக்கலாம்.

இந்த மகளிர் தினத்தில் இதை நமது மனதில் ஆழமாக நிறுத்திக் கொள்வது அவசியமானது.

மீண்டும் அடுத்த மடலில்
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

http://www.thamilpoonga.com
http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan

–சக்தி சக்திதாசன்.

அன்பினியவர்களே !

அன்பான வணக்கங்களுடன் இவ்வார மடலில் உங்களைச் சந்திப்பதில் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைகிறேன்.

எழுத்துக்களின் மூலம் நடக்கும் எண்ணப் பரிமாற்றங்கள் அளப்பரியன, அரியன, உள்ளத்திற்கு இதம் தருவன.

உலகில் பல்வேறு நாடுகள் உள்ளன, அவையனைத்தும் தலைவர்களால் வழிநடத்தப் படவேண்டியது கட்டாயமாகிறது.

தனியொரு மனிதன், தான் வைத்ததே சட்டம் என்றும் அதற்குக் கீழ்ப்படியாதவர்கள் அனைவரும் குற்றவாளிகள் எனும் வகையில் சில தலைவர்களுள்ள நாடுகளும்; நாட்டில் ஒரேயொரு கட்சிதான் உண்டு, அது அடக்குமுறையின் மூலம் தனது ஆட்ச்சியை மக்கள் மீது திணிக்கும் வகையில் என வேறு நாடுகளும், எனப் பலவகையான முறைகளில் நாடுகள் வழிநடத்தப்படுகின்றன.

ஒருவருக்கு ஒரு வாக்கு எனும் சுதந்திரத்தைக் கொடுத்து, அவர்கள் முன்னால் வைக்கப்படும் கட்சிகளின் கொள்கைகள் பிரகாரம் மக்கள் தமது விருப்புகளுக்கு ஏற்ப வாக்களித்து பதவிக்குக் கொண்டுவரும் அரசாங்கங்கள், பொதுவாக அம்மக்களின் அபிலாஷைகளை நிறைவேற்றும் வகையிலமைந்த அரசாங்கம் “ஜனநாயகம்” எனும் கட்டமைப்பில் அழைக்கப்பட்டு இயங்குகிறது.

ஜனநாயக ஆட்சி என்று கூறி ஆட்சிநடக்கும் நாடுகளில் உண்மையான ஜனநாயகம் நிலவுகிறதா ? எனும் கேள்விக்கு விடையளிக்கும் வகையில் அமைந்ததல்ல இம்மடல்.

இங்கிலாந்திலே கடந்த வாரம் சர்ச்சையைக் கிளப்பி விட்டிருக்கும் ஒரு சூடான அரசியல் விவகாரம், தவறு செய்பவர் யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் தட்டிக் கேட்கப்படவேண்டும் எனும் அடிப்படை ஜனநாயகக் கோட்பாட்டை நினைவுக்குக் கொண்டு வந்ததினால் இந்நாட்டில் 40 வருடங்கள் வாழ்ந்த ஒரு புலம்பெயர் தமிழன் எனும் வகையில் அதைப் பகிர்ந்து கொள்வதே இம்மடலின் நோக்கம்.

அப்படி என்னதான் நடந்தது ? எனும் கேள்வி உங்கள் மனதில் எழுந்திருக்கும்.

கன்சர்வேடிவ் கட்சியின் மூத்த உறுப்பினர்களில் ஒருவரும் நீண்டகால அரசியல் சேவைக்காக இங்கிலாந்து மகாராணியாரால் “சர்” பட்டம் வழங்கப்பட்டு கெளரவிக்கப்பட்டவர் சர் மல்கம் ரிவ்கிண்ட் ( Sir Malcolm Rifkind). முன்னால் பிரித்தானியா பிரதமர் மார்கிரெட் தாச்சர் அவர்களினால் அமைச்சராக்கப்பட்டவர் . பின்னர் ஜான் மேஜர் அவர்களின் அமைச்சரவையிலும் அமைச்சராகப் பணியாற்றியவர்.

தற்போது இங்கிலாந்து பாராளுமன்றத்தில் இங்கிலாந்தின் இரகசிய உளவுத்துறையின் நடவடிக்கைகளைக் கண்காணிக்கும் தெரிவுக்குழுவின் தலைவராகப் பங்காற்றியவர்.

சரி, இனி அடுத்தவரைப் பார்ப்போம். இவர் தற்போதைய இங்கிலாந்தின் எதிர்க்கட்சியாக விளங்கும் லேபர் கட்சியின் மூத்த தலைவர்களில் ஒருவரான ” ஜக் ஸ்ட்ரோ” ஆவார்.

முன்னால் பிரதமர் டோனி பிளேயர் அவர்களின் அமைச்சரையிலும் அதன் பின்னால் கோர்டன் பிரவுன் அவர்களின் அமைச்சரவையிலும் அமைச்சராகவும் பிரதான அமைச்சுகளுக்கு பொறுப்பாக இருந்தவர்.

என்ன இது ? ஆளும் கட்சியான கன்சர்வேடிவ் கட்சியின் மூத்த உறுப்பினர்களில் ஒருவரைப் பற்றியும், எதிர்கட்சியான லேபர் கட்சியின் மூத்த உறுப்பினர்களில் ஒருவரைப் பற்றியும் ஒரு வியாபனம்.

எங்கே போகிறது இம்மடல் ? ஆத்திரப்படாதீர்கள், அவசரப்படாதீர்கள் இந்த இரண்டுபேரையும் இணைக்கப்போகிறது ஒரு விடயம்.

“தி டெய்லி டெலிகிராப் ” என்றொரு பத்திரிகையைக் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். இங்கிலாந்தின் பாரளுமன்ற அங்கத்தினர்கள் தமது உத்தியோகப்பூர்வ செலவுகள் எனும் பட்டியலில் செய்யும் குளறுபடிகளை அம்பலத்துக்குக் கொண்டு வந்து உண்டு இல்லை என்று பண்ணிய பத்திரிகை.

அப்பத்திரிகை விரித்தது ஒரு வலை . அதிலே வசமாகச் சிக்கிக் கொண்டனர் இவர்கள் இருவரும்.

ஒரு சீனக் கம்பெனி எனும் பெயரில் ஒரு போலி நாடகமாடி, இவர்கள் இருவரும் தமது பராளுமன்றச் சலுகைகளின் அடிப்படையில் அரசியலில் பெற்ற செல்வாக்கின் மூலம் பணம் சம்பாதிக்கத் தலைப்பட்டதை வீடியோ ஆதாரத்துடன் நிரூபித்து விட்டது இப்பத்திரிகை.

பாராளுமன்ற அங்கத்தினர்கள் தாம் பாரளுமன்ற உறுப்பினர்களாக இருக்கும் போது வேறு கம்பெனிகளில் பணியாற்றக் கூடாது என்றோ, அன்றி வேறு கூட்டங்களில் பணத்துக்காகச் சம்மதித்துப் பேசக்கூடாது என்றோ சட்டம் இல்லை.

ஆனால், அவர்கள் தாம் மக்களின் பிரதிநிதிகளாகப் பங்காற்றும் போது வேறுவழிகளில் சம்பாதிக்கும் பணத்தை பாராளுமன்ற ஒழுக்க நடவடிக்கைக் குழுவிற்குச் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்.

தாம் புரிந்தது சட்டத்திற்கு முரணான செயலன்றால், அது தவறென்று கருதும் பட்சத்தில் அதற்கு எதிரான சட்டமூலங்களை உருவாக்குங்கள் என்கிறார்கள் இவர்கள் இருவரும்.

தன்னுடைய திறமையின் மூலம் தனது வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்துவதற்கு தான் சட்டத்திற்கு உட்பட்ட வகையில் முயன்றது குற்றமாகாது என வாதாடுகிறார் மால்கம் ரிவ்கிண்ட்.

மறுபுறம் ஜக் ஸ்ட்ரோ என்பவரோ தான் ஏற்கனவே வரும் மே மாத பாரளுமன்றத் தேர்தலில் பங்கு கொள்ளப் போவதில்லை, அரசியலில் இருந்து ஒதுங்கிக் கொள்கிறேன் என்று ஏற்கனவே அறிவித்து விட்ட நிலையில் தனது எதிர்கால வாழ்க்கையின் ஆதாரத்திற்காக தான் உழைக்க முயன்றது எப்படித் தவறாகும் என்கிறார்.

எது எப்படி இருந்தாலும் வருடமொன்றுக்கு 67,000 பவுண்ட்ஸ் உழைக்கும் பாராளுமன்ற அங்கத்தினர்கள், பேராசையால் தமது பதவியின் அடிப்படையில் பணமீட்ட முயல்வது பொருளாதாரச் சிக்கல்களினால் தவிக்கும் சாதாரண மக்களின் மனதில் அரசியல்வாதிகளைப் பற்றிய கண்ணோட்டத்தை எப்படிப் பாதிக்கும் என்பதை அறியாமலா மக்களின் பிரதிநிதிகள் என்று கூறிக்கொள்ளும் இவர்கள் இப்படி நடந்தார்கள் என்று வினவுகிறார்கள் அரசியல் அவதானிகள்.

ஏற்கனவே அரசியல் மீதும், அரசியல்வாதிகள் மீதும் அவநம்பிக்கை கொள்வோர்கள் பெருகிவரும் வேளையில் இத்தகைய மூத்த அரசியல் தலைவர்களின் தன்னலத்தின் அடிப்படையிலான செய்கைகள் இளையோர் மனதில் அரசியலை வெறுக்கப்பண்ணும் என்பது பலரது அபிப்பிராயம்.

இவர்கள் இருவருமே அடுத்த தேர்தலில் இருந்து தாம் அரசியலில் இருந்து ஒதுங்கிக் கொள்வதாகத் தெரிவித்துள்ளார்கள். இருவரும் அவரவர் கட்சிகளின் உறுப்பினர் அந்தஸ்திலிருந்து தற்காலிகமாக இடைநிறுத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளார்கள்.

இவருக்கும் உள்ள மற்றொரு ஒற்றுமை என்ன தெரியுமா? இங்கிலாந்து அரசியல் வரலாற்றில் அதிககாலம் பிரதமராக பதவி வகித்தவர்களாகிய மர்கிரெட் தச்சரினாலும் , டோனி பிளேயரினாலும் அமைசராக்கப்பட்டவர்கள் என்பதே !

“ஒரு தவறு செய்தால் அதைத் தெரிந்து செய்தால் அவன் தேவன் என்றாலும் விடமாட்டேன் ” என்றொரு எம்.ஜி.ஆர் பாடல் கூறும்.

அவர் மேலிருந்து பார்த்து புன்னகைப்பாரோ ?

மீண்டும் அடுத்த மடலில்
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

http://www.thamilpoonga.com
http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan

–சக்தி சக்திதாசன்.

அன்பினியவர்களே !

உங்கள் அனைவருக்கும் என் இனிய வணக்கங்கள்.

இந்த இனிய மடலில் உங்களைச் சந்திப்பதில் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி கொள்கிறேன். வாழ்க்கை என்பது மிகவும் விசித்திரமானது. ஒரே சூழலில் ஒரே வகை வசதிகளுடன் ஒரே வாழ்க்கை முறையில் வாழும் இருவரின் வாழ்க்கை முன்னுக்குப் பின்னாக அமைந்து விடுவதும், வெவ்வேறு சூழலில் வெவ்வேறு வசதிகளுடன் வந்தவர்களின் வாழ்க்கை ஒரே மாதிரியாக அமைந்து விடுவதும் நான் இயற்கையாக… கண்கூடாகக் காணும் நிகழ்வுகள்.

மிகவும் அழகான திட்டத்துடன் தாம் போகும் பாதையைத் தீர்க்கமாக தீர்மானித்துக் கொண்டு அந்தத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்தத் தொடங்குவோர் எத்தனையோ பேர் தாம் கனவில் கூட எண்ணியிராத ஒரு வாழ்க்கையை அடைந்து விடுவதை நான் பல இடங்களில் கண்டுள்ளேன்.

அதேசமயம் எந்த வித இலக்குகளும், திட்டமும் இல்லாமல் வாழ்ந்து கொண்டிருப்போரைப் பார்த்து இவர்களது வாழ்க்கை இப்படித்தான் இருக்கப் போகிறது என்று எண்ணி விட்டு பல வருடங்களின் பின்னால் அவர்களைச் சந்திக்கும் போது நாம் முற்றிலும் எண்ணியிராத ஒருவகை வாழ்க்கையில் அவர்களைச் சந்திக்கும் நிலமைகளும் உண்டு.

அதற்காக வாழ்வில் எதுவித இலக்குகளுமின்றி, லட்ச்சியங்களுமின்றி வாழ்வதுதான் முறை என்பதல்ல எனது வாதம். வாழ்க்கைச் சக்கரத்தின் சுழலில் சிக்கும் போது எங்கே எப்படி வெளிவருகிறோம் என்பது சிலசமயங்களில் எமது கைகளில் தங்கியிருப்பதில்லை.

இங்கே நான் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளப் போவது ஒரு இளம் தாய் நம்பிக்கையோடு தனது வாழ்க்கைப் பயணத்தை தான் திட்டமிட்ட திசையில் செலுத்தி அதி வெற்றி கண்ட ஒரு சம்பவமே !

எதற்காக இது என்கிறீர்களா?

நம்மில் பலர் தாயானதும், முதிய வயதினை அடைந்ததும் நாம் ஏதோ செல்லாக்காசு என எண்ணி நம்மை நாமே ஒதுக்கி வைத்து விடும் மனநிலையை அடைகிறோம்.

உலகில் பிறந்த அனைவருமே இவ்வுலகில் ஏதோ ஒரு வகையில் மிகவும் திறமையுள்ளவர்களாகவே இருக்கிறோம். வாழ்வின் மத்திய பருவத்தை அடைந்து விட்டோம் என்பதற்காக நமது உபயோகமான பருவம் முடிந்து விட்டது என்று எண்ணக் கூடாது.

ரிபெக்கா கிளார்க் (Rebecca Clarke) எனும் ஒரு இளம் தாய் தன்னுடைய மகள் பள்ளிக்குச் சேர்ந்ததும், வெறுமனே தன்னுடைய மகளை பள்ளிக்குக் கூட்டிச் செல்வதும், பள்ளியிலிருந்து திரும்பக் கூட்டி வருவதும் தான் தன்னுடைய பணி என்று இருந்து விடவில்லை.

தன்னுடைய மகள் படிக்கும் அந்தப் பள்ளியிலே தானும் ஏதாவது வகையில் ஒத்தாசையாக இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணுகிறார்.

அதே பள்ளியில் சம்பளம் வாங்காமல், மதிய இடைவேளையின் போது சிறு குழந்தைகள் தமது உணவை உண்ணும் போது மேற்பார்வை செய்யும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

திருமணம் ஆகி குழந்தை பெறும் முன்னர் ஒரு கணணி நிறுவனத்தில் பணிபுரிந்த அவர் குழந்தை பிறந்ததும் அந்தப் பணியை விட்டிருந்தார்.

குழந்தைகளோடு பழகும் போதும், அவர்கள் புத்தகங்களை வாசிக்கும் போது அதனால் அவர்கள் அடையும் திருப்தியைக் கண்ட அவர் தான் தனது எதிர்காலத்தை இக்குழந்தைகளின் முன்னேற்றத்துக்காக செலவு செய்ய வேண்டும் என்று எண்ணினார்.

விளைவு !

சும்மா இருக்கவில்லை குழந்தைகளுக்குப் பயிற்றுவிக்கும் பயிற்சியை பிரத்தியேகமாகப் பயின்றார்.

நாளைய தலைமுறைக்கு சிறந்த முறையில் அடிப்படை அமைத்துக் கொடுக்கும் பணியில் தன்னை அமர்த்திக் கொள்ள வேண்டும் என்று இலட்சியத்தை வகுத்துக் கொண்டார்.

என்னே ஆச்சரியம் அடுத்த வருடத்தில் அதே பாடசாலையில் 5 அல்லது 6 வயதுக் குழந்தைகளுக்கு பயிற்றுவிக்கும் பணியிலமர்ந்தார்.

வெறுமனே ஊதியத்திற்காக மட்டும் உழைக்கும் ஒரு வாத்தியாரம்மாவாக இருக்காமல் தனது மனத்திருப்திக்காக குழந்தைகளுக்கு அடிப்படைக் கல்வியை சீராக கொடுக்க முனைந்ததால் அவரது முன்னேற்றம் துரித வேகத்தில் இருந்தது.

சாதாரண ஆரம்பக்கல்வி ஆசிரியராக பணியிலமர்ந்த ரிபெக்கா கிளார்க் அற்புதமான ஆசிரியராக நிர்வாகத்தினரால் அடையாளம் காணப்பட்டார்.

விளைவாக, மதிய உணவுவேளை மேற்பார்வையாளராக தனது லட்சியப்பயணத்தை ஆரம்பித்தவர் அப்பாடசாலையின் தலைமை ஆசிரியராக பதவி உயர்வு பெற்றார்.

உண்மை. உன்னத உயர்ந்த லட்ச்சியம், அயராத உழைப்பு, சமுதாய முன்னேற்றத்தில் அக்கறை இவைகளை தமது அடிப்படைக் கொள்கைகளாகக் கொண்டவர்கள் தமது இலட்சியப் பயணத்தில் நிச்சயம் வெற்றி அடைவார்கள் என்பது அசைக்க முடியாத உண்மை என்பதற்கு இதைவிட ஒரு சிறந்த உதாரணம் வேண்டுமா ?

மீண்டும் அடுத்த மடலில்

அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

http://www.thamilpoonga.com
http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan

—சக்தி சக்திதாசன்.

அன்பினியவர்களே !

அன்பான வணக்கங்களுடன் அடுத்தொரு மடலில் உங்களுடன் இணைவதில் பெருமகிழ்வடைகிறேன்.

ஒரு மாத கால இடைவெளியின் பின்னால் இம்மடலை வரைந்து கொண்டிருக்கிறேன். இந்த ஒரு மாத காலமும் என்ன செய்து கொண்டிருந்தேன் ?

ஓடி ஓடி இயந்திரம் போல் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் இந்தப் புலம்பெயர் வாழ்வில் சில நேரங்களில் காட்சி மாற்றம் தேவைப்படுகிறது.

தேவைப்படும் அனைத்தையும் இலகுவாக அதிக சிரமமின்றி (பெரும்பான்மையாக) பெற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு நிலையிலிருந்து சற்றே மாறுபட்டு நம்பிக்கையை மூலாதாரமாக வைத்து அன்றைய வாழ்விற்கான தேவைகளின் தேடலில் ஈடுபடுவோரின் மத்தியில் இருக்கும் போதுதான் வாழ்வின் யதார்த்தம் புரிகிறது.

ஏறத்தாழ நான்குவார விடுமுறையில் தமிழின் பிறப்பிடமான தமிழகத்திற்கு எனது வருடாந்தர விஜயத்தை மேற்கொண்டிருந்தேன்.

சென்னைப் புத்தகத் திருவிழா ! அப்பப்பா… இத்தனை பெரிய அலைமோதும் வாசகர் கூட்டத்தைக் கண்டதும்தான் என்னதான் இணையத்தின் தாக்கம் இருந்தாலும் நூல்களை கையில் வைத்துப் படிக்கும் எமது வாசகர்களின் ரசனை குறையவில்லை என்பது புரிந்தது.

தமிழின் தலைநகரமல்லவா ? அங்கே தமிழை ரசித்துப் படிக்கும் உள்ளங்களுக்கு பஞ்சம் இருக்குமா, என்ன ?

ஜனவரி 18ம் நாள் சென்னைப்புத்தக விழா வெளியீட்டரங்கிலே எனது நூல்களின் பதிப்பு நிறுவனமும் எனது நண்பர்களான ரவி, லேனா தமிழ்வாணன் அவர்களின் நிறுவனமுமான மணிமேகலைப் பிரசுரத்தாரின் வெளியீட்டு விழா.

வழமையாக வருடம் ஒரு நூல் வெளியிடும் எனக்கு இவ்வருடம் சிறிது ஓய்வு. கடந்த ஜூலை மாதம் நடந்தேறிய எனது மகனின் திருமண வைபவத்தின் ஏற்பாடுகளில் மூழ்க வேண்டி இருந்ததால் இவ்வருடம் எனது நூல் தயாராகவில்லை.

இருப்பினும் எனது நண்பர்களின் அன்பு அழைப்பின் பெயரால் நானும் எனது மனைவியும் சிறப்பு விருந்தினராக அவ்விழாவில் கலந்து கொண்டோம்.

பெருந்திரளான வாசகர்கள். அரங்கத்தில் அமர்ந்திருந்த அறிஞர்கள், அவர்களோடு அரங்கத்தில் பெருமையுடன் வீற்றிருந்த 38 நூல்களின் 38 நூலாசிரியர்கள்.

ஆமாம் 38வது புத்தக விழாவில் மணிமேகலைப்பிரசுரம் 38 நூல்களை வெளியிட்டிருந்தது.

விழாத்தலைவராக பிரதம நீதியரசர் திரு. தமிழ்வாணன்; சிறப்பு விருந்தினர்களாக வேலூர் VIT நிறுவனத்தின் அதிபர் ஆ.ப.விஸ்வநாதன், முன்னனி திரை நட்சத்திரம் திருமதி. வடிவுக்கரசி எனப் பலர் மேடையிலே வீற்றிருந்தார்கள்.

நண்பர் திரு ரவி தமிழ்வாணன் அவர்களின் ஒருங்கிணைப்பில் நண்பர் திரு லேனா தமிழ்வாணன் அவர்களின் வரவேற்புரையோடு சிறப்பு விருந்தினர்களின் வாழ்த்துரைகளோடு நூலாசிரியர்கள் அனைவரும் கெளரவிக்கப்பட்டார்கள்.

அருமையானதொரு நிகழ்வில் பங்கு பற்றிய அற்புத உணர்வோடு நானும் மனைவியும் வீடு திரும்பினோம்.

அது மட்டுமா ?

நண்பர்கள் காந்தி கண்ணதாசன், எஸ்.வி சேகர், பாண்டியராஜன், ஆன்மீக உணர்வாளர் பி.என்.பரசுராமன் எனப் பலரோடும் அன்பான சம்பாஷணைகள். அவ்வாற்றல் மிகுந்தவர்களின் அனுபவ ஆற்றில் ஒரு சிறிய நீச்சல்.

செட்டிநாடு தந்த இளவல் அருமைக்குமரன், காமெடி கிங், அசத்தல் மன்னன் ஆன்மீகப் பேச்சாளர், நகைச்சுவைப்புயல் என்றெல்லாம் வர்ணிக்கப்படும் என்னினிய தம்பி தேவகோட்டை இராமநாதனின் இனிய சந்திப்பு.

அப்பப்பா ! தம்பியின் அன்பை என்ன கூறுவேன் ? காலை 4 மணிக்கு செட்டிநாட்டிலிருந்து புறப்பட்டு மதியம் மூன்று மணிக்கு என்னை அண்ணாநகரில் சந்தித்து விட்டு மீண்டும் மாலை இரயிலில் செட்டிநாட்டுக்குப் புறப்பட்ட என் தம்பியின் அன்பிற்கு ஈடாக எதைக் கொடுத்துவிட முடியும் ?

இத்தகைய அன்பானவர்களின் உறவைக் கொடுத்து எனது உள்ளத்தைச் செழிப்பாக வைத்திருக்கும் அந்த அண்ணாமலையானின் பாதங்களை வணங்குவதே நான் செய்யக்கூடியது.

தமிழகத்தில் நான் காணும் அன்றாட ஆட்டோ சாரதிகள், கார்ச் சாரதிகள் என்பவர்கள் அனைவரிடமிருந்தும் நான் கற்றுக்கொள்பவை ஏராளம்.

நம்பிக்கையின் ஆதாரத்தில் அவர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையின் ஆரம்பம் அலாதியானது. வாழ்க்கையின் மூலத்தின் யதார்த்தம் எமக்குப் புரியும் வகையில் பல நிகழ்வுகளின் பின்னனி எமக்குப் பாடமாக அமைகிறது.

மாடமாளிகைகள் ஒருபுறம், மண்குடிசைகள் மறுபுறம். விலையுயர்ந்த வெளிநாட்டுக் கார்கள் ஒருபுறம், செருப்பு அணிய வழியில்லாத ஏழை மக்கள் மறுபுறம் என சென்னையின் வாழ்க்கை போதிக்கும் பாடங்கள் ஆயிரமாயிரம்.

இந்த அரிய அனுபவச் செழிப்புகள் என் இதயத்தின் அனுபவப் புத்தகத்தில் ஆழமாய்ப் பதிந்திருக்கும்.

என் மனதின் இனிய உணர்வுகளை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளும் சந்தர்ப்பத்திற்காக என் அன்பான நன்றிகள்.

மீன்டும் அடுத்த மடலில்
அன்புடன்
சக்தி சக்திதாசன்

http://www.thamilpoonga.com
http://www.facebook.com/sakthi.sakthithasan