வல்லமை

Category: தொடர்கள்

  • இங்கிலாந்திலிருந்து ஒரு மடல் – 305

    இங்கிலாந்திலிருந்து ஒரு மடல் – 305

    சக்தி சக்திதாசன்
    இங்கிலாந்து

    அன்பான வல்லமை வாசக நெஞ்சங்களே !

    நான் நலமேயுள்ளேன் . நீங்களும் நலமாக இருக்க அனைவர்க்கும் பொதுவான இறையைப் பிரார்த்திக்கிறேன்.

    மீண்டும் அடுத்த மடலில் சந்திப்பதில் பெரு மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.

    2025-இன் மே மாதம், இங்கிலாந்து ஒரு பரிணாமக் கட்டத்தில் நுழைந்தது. வெப்பம் அதிகரித்தது மட்டுமல்ல, அரசியல் சூழ்நிலையும், சமூக மாற்றங்களும், கலாச்சார நிகழ்வுகளும் நாட்டின் மனநிலையை பிரதிபலித்தன.

    புதிய ஆட்சியின் சவால்கள், மக்கள் எதிர்பார்ப்புகள், மற்றும் உள்ளூர் தேர்தல்களின் தாக்கம்—இவை அனைத்தும் ஒரு புதிய பாதையை உருவாக்கின.

    அரசியல் பரிமாணம்: லேபர் ஆட்சியின் சோதனைக்காலம்

    2024-இல் பெரும்பான்மையுடன் வெற்றி பெற்ற பிரதமர் கியர் ஸ்டார்மர் தலைமையிலான லேபர் அரசு, தனது ஆட்சியின் 11வது மாதத்தில் முழுமையான செலவுத்திட்ட மதிப்பீட்டை (Comprehensive Spending Review) மே 11-ஆம் தேதி வெளியிட்டது.

    இது, நாட்டின் எதிர்கால செலவுகள் மற்றும் முதலீடுகளுக்கான திசையை நிர்ணயித்த முக்கிய தருணமாக அமைந்தது.

    NHS மற்றும் பாதுகாப்புத் துறைக்கு அதிக நிதி

    சுகாதார சேவைகளுக்கு வருடத்திற்கு 2.8% வரை அதிகரிப்பு.

    பொதுத்துறை முதலீடுகள் – பள்ளிகள், போக்குவரத்து, மற்றும் பசுமை ஆற்றல் திட்டங்களில் முதலீடு.

    பிரதமரின் நோக்கம் – “ஒரு புது பத்தாண்டு தேசிய மறுசீரமைப்பு” என்ற லேபர் வாக்குறுதியை நடைமுறைப்படுத்தும் முயற்சி.

    இது, லேபர் ஆட்சியின் “தொடக்க வெற்றிக்காலம்” முடிவடைந்து, நடவடிக்கைகள் மூலம் நம்பிக்கை பெற வேண்டிய கட்டமாக மாறியதை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

    உள்ளூர் தேர்தல்கள்  ரீபார்ம் UK-வின் எழுச்சி

    மே 2 அன்று நடைபெற்ற உள்ளூர் தேர்தல்களில், ரீபோர்ம் (Reform UK) கட்சி 677 கவுன்சில் இடங்களை வென்று அனைவரையும் ஆச்சரியப்படுத்தியது.

    குறிப்பாக, ஹல் ‘ கிழக்கு யோர்க்‌ஷையர் (Hull & East Yorkshire) மற்றும் Greater Lincolnshire ஆகிய இரண்டு புதிய மேயர் ஆட்சிகளை கைப்பற்றியது.

    ஆனால்…

    – இது முழுமையான வெற்றி அல்ல

    ரீபோர்ம் யூ.கே (Reform UK) இன் வெற்றிகள் பெரும்பாலும் சிறிய நகரங்களில் மட்டுமே.

    சவால்கள் – கட்சி உறுப்பினர்கள் சிலர், “தொழிலாளர்களை நீக்குவோம்” போன்ற பிரச்சனையான கருத்துகளை வெளியிட்டதால், சட்டரீதியான சிக்கல்கள் உருவாகும் அபாயம்.

    இது, பிரதமர் ஸ்டார்மரின் ஆட்சிக்கு எதிரான மக்கள் எதிர்வினையாக பார்க்கப்படுகிறது.

    ஆனால் ரீபோர்ம் யூ.கே (Reform UK) இப்போது ஆட்சியில் செயல்பட வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறது .

    இது ஒரு புதிய சோதனை.

    சமூக மாற்றங்கள் பல நிகழ்ந்தன ப்ரைட்(Bright) விழாக்களில் ஆதரவு குறைவு.

    LGBTQ+ ப்ரைட் விழாக்களுக்கு பெரும்பாலான பெருநிறுவனங்கள் ஆதரவைத் திரும்பப் பெற்றுள்ளன..

    Sony, Durex, Costa Coffee போன்ற பிராண்டுகள், DEI (Diversity, Equity, Inclusion) கொள்கைகளுக்கான அரசியல் எதிர்ப்புகளால், அமெரிக்காவில் ஏற்பட்ட அழுத்தங்களின் தாக்கமாக இங்கிலாந்திலும் பின்வாங்கியுள்ளன.

    இது, சமூக நீதி மற்றும் வர்த்தக அரசியலின் மோதலை வெளிப்படுத்துகிறது.

    இங்கிலாந்து நிறுவனங்கள், அமெரிக்க அரசியல் சூழ்நிலையின் தாக்கத்தில் தங்கள் நிலைப்பாடுகளை மாற்றத் தொடங்கியுள்ளன.

    கலாச்சாரம் மற்றும் மக்கள் நிகழ்வுகள்:

    ஷெல்சி மலர் கண்காட்சி (Chelsea Flower Show) [மே 21–25]

    பசுமை நகரங்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு கருப்பொருளில் தோட்டக்கலை விழா.

    வைக்கல் விழ (Hay Festival (மே 22–ஜூன் 1) – இலக்கியம், கவிதை, சிந்தனை உரைகள்.

    – Brighton Festival (மே 3–26) – இசை, நாடகம், நடனம், திரைப்படம்.

    – FA Cup Finals (மே 17–18) – வெம்ப்லியில் ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் இறுதிப்போட்டிகள்.

    இப்படியான கலாசார நிகழ்வுகள் பல நடந்தேறின.

    ஒரு தேசத்தின் திசை மாற்றம் ஏற்படும் சாத்தியக்கூறுகள் இங்கிலாந்தில் தென்படத் தொடங்கியுள்ளது.

    2025 மே மாதம், இங்கிலாந்து அரசியல் மறுசீரமைப்பு, சமூக சிந்தனையின் மாறுதல், மற்றும் கலாச்சார உற்சாகம் ஆகியவற்றின் சந்திப்பாக அமைந்தது.

    லேபர் ஆட்சி தனது வாக்குறுதிகளை நடைமுறைப்படுத்த முயற்சிக்கிறது.

    Reform UK தனது வெற்றிகளை நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளது.

    மக்கள், மாற்றத்திற்கான உணர்வுடன், நடவடிக்கைகளை எதிர்பார்க்கும் நிலையில் இருக்கின்றனர்.

    இஸ்ரேல்–ஈரான் யுத்தம் மேற்கு ஆசியாவை பதற்றமூட்டும் நிலையில், இங்கிலாந்து பிரதமர் கெயர் ஸ்டார்மர் எடுத்துள்ள நிலைப்பாடு முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

    அவர், ஈரான் இந்தப் பகுதியில் நீண்ட காலமாக அச்சுறுத்தல்களை ஏற்படுத்தி வருவதாகக் கூறியதுடன், இஸ்ரேலுக்கு தன்னை பாதுகாத்துக்கொள்ளும் உரிமை உள்ளது என வலியுறுத்தியுள்ளார்.

    இதன் மூலம், இங்கிலாந்து இஸ்ரேலுக்கு ஆதரவாகவும், மேற்கு ஆசியாவில் அமைதி நிலவ வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடனும் செயல்படுகிறது.

    இருப்பினும், இந்த நிலைப்பாடு ஈரானின் தாக்குதல்களை கண்டிக்கும் வகையிலும், இஸ்ரேலின் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை நியாயப்படுத்தும் வகையிலும் அமைந்துள்ளது.

    இஸ்ரேல்–ஈரான் மோதல் தொடர்பாக இங்கிலாந்து அரசு முன்பு எடுத்திருந்த நிலைப்பாடுகள் சில முக்கிய அம்சங்களை கொண்டிருந்தன:

    – பயண எச்சரிக்கை: இஸ்ரேல் மற்றும் பாலஸ்தீனப் பகுதிகளுக்கான பயணங்களைத் தவிர்க்குமாறு பிரித்தானிய குடிமக்களுக்கு அரசு அறிவுறுத்தியது.

    இது அப்பகுதியில் நிலவும் பாதுகாப்பு சூழ்நிலையை பிரதிபலிக்கிறது.

    – பிரித்தானிய குடிமக்கள் வெளியேற்றம்: இஸ்ரேலில் உள்ள பிரித்தானியர்களை வெளியேற்ற சிறப்பு விமானங்கள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

    இது பிராந்தியத்தில் தீவிரமடைந்த மோதல்களுக்கு பதிலாக எடுக்கப்பட்ட பாதுகாப்பு நடவடிக்கையாகும்.

    – இராணுவ பங்கேற்பில் எச்சரிக்கை: ஈரான், இஸ்ரேலுக்கு ஆதரவளிக்கும் நாடுகள் மீது தாக்குதல் நடத்தும் என எச்சரித்தபோதும், இங்கிலாந்து நேரடியாக எந்த இராணுவ நடவடிக்கையிலும் பங்கேற்கவில்லை.

    இதன் மூலம், இங்கிலாந்து தற்காலிகமாகத் தன்னைத் தவிர்த்துக்கொண்டு, பாதுகாப்பு மற்றும் ராஜதந்திர நடவடிக்கைகளில் கவனம் செலுத்தியது.

    இங்கிலாந்து அரசு, பொதுவாக, இஸ்ரேலின் பாதுகாப்பு உரிமையை ஆதரிக்கின்ற போதிலும், நேரடி மோதல்களில் ஈடுபடுவதைத் தவிர்க்கும் ஒரு சமநிலை நிலைப்பாட்டை முன்னெடுத்துள்ளது.

    இது ஒரு மாதம் மட்டுமல்ல – ஒரு புதிய அரசியல் பருவத்தின் தொடக்கம்.

    உக்ரைன் உடன்படிக்கை: இங்கிலாந்து மற்றும் உக்ரைன் இடையே 100 ஆண்டு கால பாதுகாப்பு ஒத்துழைப்பு ஒப்பந்தம் நாடாளுமன்றத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.

    இது ரஷ்யா-ஈர்ப்பு சூழ்நிலையில் உக்ரைனுக்கு உறுதுணையாக அமைகிறது.

    பிரெக்சிட் பிந்தைய வர்த்தக ஒழுங்குகள்: ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துடன் புதிய வர்த்தக ஒப்பந்தங்களை மீளாய்வு செய்யும் முயற்சிகள் தொடங்கப்பட்டன.

    அரசியல் நிதி ஒழுங்குமுறை: தேர்தல் நிதி முறைகள் மற்றும் அரசியல் நிதி பங்களிப்புகள் தொடர்பான புதிய கட்டுப்பாடுகள் குறித்து விவாதம் நடைபெற்றது.

    பாராளுமன்ற சீர்திருத்தம்: மேலவை உறுப்பினர்களை நியமிக்கும் முறையில் மாற்றம் செய்யும் திட்டம் முன்வைக்கப்பட்டது.

    2025 ஜூன் மாதம், இங்கிலாந்து நாடாளுமன்றத்தில் நடைபெற்ற ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவமாக, தீராத நோயால் பாதிக்கப்பட்ட முதியவர்கள் தங்கள் உயிரை தாங்களே முடிக்க அனுமதிக்கும் கருணைக் கொலை மசோதா பெரும்பான்மையுடன் நிறைவேற்றப்பட்டது.

    314–291 என்ற வாக்குகளால் நிறைவேற்றப்பட்ட இந்த மசோதா, மனித உரிமை, கண்ணியமான இறப்பு, மற்றும் தனிநபர் சுயாதீனத்தை முன்னிறுத்தும் ஒரு முக்கியமான சட்டமாக கருதப்படுகிறது.

    இது, 1967ஆம் ஆண்டு கருக்கலைப்பு சட்டத்துக்குப் பிறகு சமூகக் கொள்கையில் ஏற்பட்ட மிகப்பெரிய மாற்றமாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

    இருப்பினும், இந்த மசோதாவுக்கு எதிராக பலர் கவலை தெரிவித்துள்ளனர்.

    குறிப்பாக, மாற்றுத் திறனாளிகள் மற்றும் முதியவர்கள் சமூக அழுத்தத்தால் தங்கள் உயிரை முடிக்கத் தூண்டப்படக்கூடும் என்ற எதிர்ப்புகள் எழுந்துள்ளன.

    இங்கிலாந்து மற்றும் வேல்ஸ் ஆயர் பேரவை உள்ளிட்ட மதநம்பிக்கைக் குழுக்கள், மனித வாழ்வின் மதிப்பை வலியுறுத்தி, இந்த சட்டத்திற்கு எதிராக வாக்களிக்குமாறு பொதுமக்களை வலியுறுத்தியிருந்தனர்.

    இந்த சட்டம் மேல்சபையில் மேலும் பரிசீலிக்கப்படவுள்ள நிலையில், இங்கிலாந்து சமூகத்தில் இறுதி நேர உரிமைகள் குறித்த விவாதங்களை இது மேலும் தீவிரமாக்கியுள்ளது.

    இந்த மாத மடலில் இங்கிலாந்தில் ஏற்பட்ட பல நிகழ்வுகளையும் அதன் தாக்கங்களையும் பார்த்தோம்.

    மீண்டும் அடுத்த மடலில் சந்திக்கும்வரை.

    Share
  • படித்தேன்! சுவைத்தேன்! பகிர்ந்தேன்! – 32 [ஆரூர் தமிழ்நாடன் கவிதைகள் – ஒரு குறுக்கு வெட்டுப் பார்வை!]

    படித்தேன்! சுவைத்தேன்! பகிர்ந்தேன்! – 32 [ஆரூர் தமிழ்நாடன் கவிதைகள் – ஒரு குறுக்கு வெட்டுப் பார்வை!]

    முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

    முன்னுரை

    இதழாசிரியர்கள் படைப்பாளர்களாகவும் அமைவது தமிழுக்குப் புதுமையான ஒன்றல்ல. பாரதி, திருவிக. கல்கி, ரா.கி.ரங்கராஜன், தமிழ்வாணன், அண்ணா, கலைஞர். கவிஞர் கண்ணதாசன், மணியன், வல்லமை அன்னா கண்ணன் உள்ளிட்ட பெருமக்கள் பலரும் இதழாசிரியர்களாக இருந்து கொண்டே படைப்பாளர்களாகவும் பரிணமித்தவர்கள். இந்த நிரலில் தற்காலத்தில் வாழுகின்ற ஆரூர் தமிழ்நாடன் ‘இனிய உதயம்’ இதழின் ஆசிரியர். கல்லூரி காலத்திலிருந்தே திராவிடச் சிந்தனையாளராக இருப்பினும் அழகியல் மீதூரும் கவிதைகளையும் சமுதாயச் சிக்கல்களைப் பாடுபொருளாக்கும் கவிதைப் படைப்புக்களையும் படைத்து வரும் பண்பாளரான இவர் புதிய வடிவங்களைக் கையாள்வதிலும் கைதேர்ந்தவர்!  முகநூலில் இவரது கவிதைகளை நான் பல்லாண்டுகளாகப் படித்து வருகிறேன். மரபு சார்நத கவிதைகளையும் புதுக்கவிதை மற்றும் ஹைக்கூ வடிவங்களையும் கையாளும் இவருடைய கவிநேரத்தியை “ஆரூர் தமிழ்நாடன் கவிதைகள் – ஒரு குறுக்கு வெட்டுப் பார்வை” என்னுந் தலைப்பில்  இந்தக் கட்டுரை சில கருத்துககளை முன் வைக்க முயல்கிறது.

    பாட்டாக நானிருந்தென்ன? பொருளாக நீ வரவேண்டும்!

    புதிராகத் தொடங்கிப் புரியாமல் நடந்து புலப்படாமலே போவதுதான் காதல் என்று ஆனபிறகு, காதல் நிலையின் எல்லாத் தடுமாற்றங்களும் கவிதையாகத்தான் அமைந்து போகும். ஒரு கனியின் எல்லாப் பகுதிகளும் இனிப்பது போலவே காதலின் பன்முகப் பரிமாணங்களும் இனிக்கும். திணை ஐந்தனுள், கசக்கிற திணை என்று ஏதும் உண்டா என்ன?  எல்லாமே இனிப்புத்தான் இலக்கியங்களில்! காதலில் இனிப்பு கசப்பு இருக்கலாம். காதற் கவிதையில் இனிப்பு மட்டுமே!  கசப்பே கிடையாது. பிரிவையும் சுவைத்துச் சொன்னவன் தமிழன். அப்துல் ரகுமான் பாடுவார்

    “காதல்
    ஒரு வித்தியாசமான சிறை!
    இங்கே
    கைதியாவதற்குத்தான்
    எல்லாரும் ஆசைப்படுகிறார்கள்!”

    என்று என்ன ஒரு மென்மை? என்ன ஒரு ஆழம்?  “பூட்டிய இருப்புக் கூட்டின் சிறைக்கதவு திறக்கப்பட்டது சிறுத்தையே வெளியில் வா”  என்று ஒரு கவிஞன் பாடுகிறான். அது மொழியினப் போரில் சிறை சென்றவனுக்கு. இது மொத்தத்தையும் பறிகொடுப்பதற்கு! புறவாழ்வில் சமுதாய நலனுக்காகச் சிறைசென்று விடுதலையாவதில் மகிழ்ச்சி! அகவாழ்வில் சிறைசென்றவன் விடுதலையாகிவிடக்கூடாதே என்னும் கவலையே மகிழ்ச்சி! வாழ்க்கைச் சிக்கலில் கூட சிக்கலிலிருந்து விடுதலையாவதுதான் மகிழ்ச்சி. சிட்டுக் குருவி போலே விட்டு விடுதலையாகத்தான் பாரதி விரும்பினான். அந்தப் பாட்டில் விடுதலையை முன்னாலே சொல்லி உவமத்தைப் பின்னாலே சொல்லுவான்! விடுதலையில் உண்டாகும் மகிழ்ச்சி அப்படி;!

    “விட்டுவிடுதலையாகி நிற்பாய் இந்தச்
    சிட்டுக் குருவியைப் போலே”

    “வேண்டுமடி எப்போதும் விடுதலை அம்மா” என்றும் பாடுவான். பாரதி உள்ளிட்ட அனைவரும் காதலில் சிறைசெல்லத்தான் விரும்பியிருக்கிறார்கள். எப்படியோ இணைந்தவர்களுக்கு ஏன் இணைந்தோம் என்பது விளங்கவில்லை. காதல் ஒரு விடுகதை  என்றோம். உண்மையில் அது விடுகதை இல்லை வினா விடை!. தலைவன் வினாவானால் தலைவி விடையாகிறாள். தலைவி வினாவானால் தலைவன் விடையாகிறான். தமிழ்நாடன் பாடுகிறார்! அடங்கிய காதலை ஒடுங்கிய மொழியால் சொல்லும் அவர் திறன் காணீர்!

    “கேள்வி பதிலாய் நாம்
    நம்மில்
    கேள்வி யார் ?
    பதில் யார்?
    தெரியவில்லை
    ஆனால் ஒன்று;
    கேள்விக்காகத்தான் பதில்
    பதிலுக்காகத்தான் கேள்வி.”

    உண்டு என்பதை எவ்வளவு எளிமையான வெளிப்பாடு? ஆனால் அழகியலும்  ஆழமும் கொண்ட வரிகள். ‘உனக்காகத்தான் நான் எனக்காகத்தான் நீ” என்றால் உரைநடை! யாருக்கு யார் பதில் என்பதும் யாருக்கு யார் கேள்வி என்பதும் தெரியாத நிலை! இருந்தால் என்ன? கேள்விக்காகத்தான் பதில் பதிலுக்காகத்தான் கேள்வி என்ற உறுதிப்பாடு வந்தபிறகு, கேள்வியாக யார் இருந்தால் என்ன? பதிலாக யார் இருந்தால் என்ன? என்னதான் காதல் என்னும் கற்பனை உணர்வைப் பாடுவதாகக் கவிஞர்கள் சொன்னாலும் அவர்களின் தனிவாழ்க்கை ரகசியத்தைக் கவிதை வரிகள் அம்பலப்படுத்துகின்ற சூழல்களும் உண்டு என்பதை இந்த வரிகள் காட்டுகின்றன. காரணம் காதலை அதனால் பாதிக்காத யாரும் அவ்வளவு சுத்தமான கற்பனையினால் வடிக்க முடியாது, வடித்தால் அதில் காதல் வழியாது. கேட்பவர்கள் காதில் சீழ்தான் வடியும்.

    ஆரூர் தமிழ்நாடனின் மரபியல் தடம்

    மரபு என்பது சிந்தனைத் தொடர்ச்சி. அறியாத பலர் இதனை யாப்பியல் தொடர்ச்சி என்று கருதிவிடுகிறார்கள். எனவேதான் யாப்பு சுத்தமாக எழுதுகிற கவிதைகளை மரபுக்கவிதைகள் என்று வெளிப்படுத்தித் தங்களை ஏமாற்றிக் கொண்டு அடுத்தவர்களைத் துன்பப்படுத்துகிறார்கள். திருவள்ளுவர் பாடுகிறார்.

    “இருநோக்கு இவள்உண்கண் உள்ளது ஒருநோக்கு
    நோய்நோக்கொன் றந்நோய் மருந்து”

    “Her painted eyes have a double effect. One glance pain and other cures.” என்று இதனை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்திருக்கிறார்கள். இங்கே சில பேர் தங்கள் நூல் பிறமொழிகளில் பெயரத்தெழுவதைப் பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்கிறார்கள். இங்கிலாந்து நாட்டுக்காரன் இந்த மொழிபெயர்ப்பைப் படித்தால் என்ன செய்வான்? என்ன கருதுவான்? திருவள்ளுவர் தமிழ்மரபியல் சிந்தனையான விழி பரப்பும் காதலை ஒரு அகநோயாகச் சித்திரித்துள்ளார். ஆனால் மொழிபெயர்ப்போ ‘MULTY SPECIALITY HOSPITAL’ ஆக மாற்றிவிடுகிறது. அதனை விட வேடிக்கை கண்ணுக்கு வண்ணம் பூசியதாக மாற்றியிருப்பது. இதனை மொழிபெயர்க்க இயலாது, இயன்றால் தமிழ்க்காதலின் சாரம் பிழியப்படாது, ‘சிறக்கணித்தாள் போன்று’ நகைசெய்ததால் நோய் வந்தது, அந்த நோய் நீங்க வேண்டுமானால் மற்றொரு கண்ணால் காணவேண்டும் என்னும் தலைவன் வேட்கை புலப்படுத்தப்பட்டது. இந்த மரபியல் சிந்தனையைத் தற்கால இளைஞன் ஒருவன் குறும்புத்தனத்தோடு இப்படிப் பாடுகிறான்

    “நீ ஒரு முறை பாரத்தாய்
    என் நெஞ்சில் முள் தைத்தது!
    முள்ளை முள்ளால்தானே
    எடுக்க வேண்டும்?
    எங்கே இன்னொரு முறை பார்!
    இதுதான் மரபுக்கவிதை! இந்த காதல் மரபை ஆரூர் தமிழ்நாடன் கவிதைகளில் பரக்கக் காணலாம்
    “உன்னிடம் சறுக்கியதை
    எண்ணும்போது
    நெஞ்சம் முழுதும்
    விரவுகிறது வெட்கம்!
    இந்த வெட்கத்தை
    விலக்க வேண்டும்
    முள்ளை முள்ளால் எடுப்பதுபோல்”

    காதலில் ஆண் சறுக்குவதுதான் இயல்பு. தான் சறுக்கியதற்குப் பதிலாகத் தலைவியும் சறுக்கினால் காதல் கைகூடும். இல்லையெனில் அது கனவாய்ப் போகும். அதனால் தலைவன் சொல்கிறான். நான் உன்னிடம் தோற்ற வெட்கத்தை விலக்க வேண்டுமானால் நீ என்னிடம தோற்க வேண்டும்? இயலுமா? என்று வினவுகிறானாம். நுண்ணியமான காதல் என்பது இதுதான். சுழியத்தைச் சுழியத்தால் வகுத்தால் ஈவு ஒன்று என்பது போன்றது இது. இந்தக் காதல் வெளிப்பாட்டை அவரே இன்னும் சுருக்கமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

    “பேரிடரும் நீ!
    நிவாரணமும் நீ!”

    தமிழக வெகுமக்கள் அறிந்த இரண்டு சொற்கள் ‘பேரிடர்’ மற்றும் ‘நிவாரணம்’. பேரிடருக்கு ஆளானவனுக்குத்தான் நிவாரணம். நிவாரணத்தின் அருமை அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரியும். வெள்ளப் பேரிடரில் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பில் பன்னிரண்டாவது தளத்தில் இருந்தவனும் நிவாரணம் பெற்றால் அவனுக்கு நிவாரணத்தின் அருமை புரியாது. இங்கே பேரிடருக்கு ஆளானவன் தலைவன். அவன் தடுக்கி விழுந்ததற்கு அவள் காரணமில்லைதான்.  காதல் உள்ளிருந்தே கொல்லும் உயிர் நோய். இவனாகவே நோய்க்கு ஆளாகிக் காரணமில்லாமலேயே தொடர்பில்லாதவளிடத்தில் நிவாரணம் தேடுகிறான். தன்னைப் பார்க்காத தலைவியைத் தலைவன் பாரத்து நோய்கொண்டான் திருக்குறள் தலைவன். தன்னைப் பாரத்ததாக எண்ணிக் கொண்ட மீராவின் காதலன் இதயத்தில் முள் தைத்ததாகக் கதைவிடுகிறான். ஆரூர் தமிழ்நாடனின் தலைவனோ  இவனாகவே தோற்றுவிட்டு அதனை ‘வெட்கம்’ என்று நாணுகிறான். இன்னொரு தலைவன் “உன்னால்தான்  எனக்குத் பெருந்துன்பம்” என்று இயற்கையைச் சாடுவதுபோலத் தலைவியைச் சாடுகிறான். நிவாரணத்திற்கான  விண்ணப்பத்தை அவளுக்கே போடுகிறான்.

    காதலுக்குக் கடன் இல்லை

    காதலுக்குக் கண்ணில்லை என்பார்கள். நான் சொல்கிறேன் காதலுக்குக் கண்ணிருக்கிறதோ இல்லையோ, நிச்சயம் கடன் கிடையாது. நீண்ட காலத் தவணையிலோ குறுகிய காலத் தவணையிலோ காதல் செய்ய முடியாது. அது உயிரின் ஓரங்க நாடகம். தற்காலத்தில் வெளிவரும் காதல் கவிதைகளை ஒரு முறை படித்தாலும் காதல் உணர்வே ஒரு கசப்பான உணர்வோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. தங்கள் அந்தரங்கத்து வக்கிர புத்திகளையெல்லாம் அந்தக்காலச் சான்றோர்கள் பாடியிருக்கிறார்கள் என்று பொய்சாட்சியோடு கவிதை புனைகிறார்கள். சங்க அக இலக்கியப் புனைவுகளைத் தொடர்ந்து திருவள்ளுவர் பேசிய ஆன்மீகக் காதலைக் கண்ணதாசன் எழுதினார்.  அப்துல் ரகுமான் பேசினார். மீரா எழுதினார். சில கவிதைகளில் மேத்தாவும் எழுதினார் தற்காலத்தில்  துரை வசந்தராசனும் ஆரூர் தமிழ்நாடனும்  வெளிப்படுத்தி வருகிறார்கள்

    “யார் செய்த சிற்பம் நீ? ஏக்கக் கனவுதரும்
    வேர்வை நிலலா உன்றன் விலாசமெது? பார்வைகளில்
    வார்த்தையைப் பார்த்து வயமிழந்தேன்! மன்மதனின்
    ஊர்வாழும் நீ யார் உறவு?

    என்னும் அடிகள் ஒரு மெல்லிய இதயத்தின் காதல் முனகலை எடுத்துச் சொல்லும் கவிதை. ‘அணங்குகொல் ஆய்மயில் கொல்லோ?” என ஐயுற்ற அந்தக் காலத் தலைமகனைப்போல்  ‘யார் செய்த சிற்பம் நீ? உன்றன் விலாசமெது? என்று வினவுதல் ஒரு புதுமைப் போக்கு!

    “திருவிழா காணவந்த தேவதையே! உன்றன்
    தெருவினிலே நானும் திரிந்தேன்! – ஒரு கோடிப்
    பூச்சிறகு பூக்கப் புதுவானில் நீந்துகிறேன்!
    ஆச்சரியம் தானுன் அழகு!”

    தலைவியை நலம் புனைந்துரைக்கிறான் தலைவன்!. “உன்றன் தெருவினிலே நானும் திரிந்தேன்” என்பது அந்தக் கால இளைஞன் அறியாத ஒன்று. அவன் மடலேறுவான். இவனுக்கு அது தெரியாது. அதனால் திரிகிறான். ‘நீ தரையில்தான் நிற்கிறாய் நான்தான் பறக்கிறேன்’ என்பது தலைவனுக்குத் தெரியும்! நமக்குத் தெரியும். நமக்குத் தெரிய வேண்டுமென்றால் நாமும் காதலித்து மிதக்க வேண்டும்.

    “மனசெல்லாம் உன்றன் மழைச்சாரல்! என்றன்
    நினைவெல்லாம் காதல் நெருப்பு – கனவினிலும்
    உன்முகமே வந்து உயிரை  வதைக்குதடி!
    உன்னையே தாயேன் உவந்து”

    மிக நுண்ணியமான உணர்வலைகளை மொழியால் சொல்லுகிற இந்தக் கவிதையில் காதலின் ஆழம் புரிகிறது. மனது கருவி. நினைவு பொருள். கருவியால் பொருள். தலைவியைப் பாரத்தவுடன் மனத்தில் மழைச்சாரல்! சரி! நினைவில் எப்படி நெருப்பு வரும்? வருகிறதே! அதுதான் காதல்! காதல் என்றால் பூவுக்குள் பூகம்பம் வரும்!

    தற்காலக் கவிஞர்களுள் காதலை உணர்வு ரீதியாகப் பாடியிருப்பவர் ஆரூர் தமிழ்நாடன். இதழையும் இதழ் தரும் முத்தத்தையும் இடையையும் காதலின் எடையையும் கண்ணையும் காதையும் கவிதையாக்கிப் படிப்பவர்களை அவசரச் சிகிச்சைப் பிரிவில் சேர்க்கின்றவர்கள் இடையில் ஒரு மரபு சார்ந்த மெல்லிய உணர்வுக்கு மொழிவடிவம் கொடுத்திருப்பதில் தமிழ்நாடன் முழுமையான வெற்றியடைந்திருக்கிறார். ‘உயிரைக் கொஞ்சம் உயிர்க்க வையடா” என்று இவரால் எழுதமுடிகிறது. ‘எனது நானே எப்படி யிருக்கிறாய்? உனது உடலும் உள்ளமும் நலமா? என்று வினவும் தலைவனைக் காட்டுகிறார். காதல் படித்து எழுதுவதன்று பட்டதை எழுதுவது தமிழ்நாடன் பட்டிருக்கலாம்!

    தமிழ்நாடன் கவிதைகளில் மரபு

    மரபியல் சிந்தனை என்பது வேருக்குள் நீர் போன்றது. வேரிலிருந்து அடிமரத்துக்குள் வந்து, கிளைகளுக்குள் பாய்ந்து, சினைகளுக்குள் சீராடி, இலைகளுக்குள் எழுச்சியடைந்து பூக்களில் பரிணமிப்பது. மரபு பற்றிய முழுமையான புரிதலும் பார்வையும் அற்றவர்கள் அதனை யாப்பு என மயங்கித் திரிகிறார்கள். தமிழ்க்கவிதைகளின் சாரமே பொதுவுடைமை. இதனை ஓர் ஆய்வுப் பொருண்மையாகவும் கொள்ள முடியும். தாமரை ஒரு மலர். அதனைப் பெரும்பாலும் இறைவனுடைய திருவடி மென்மைக்குப் பண்புவமை ஆக்கியே பழக்கப்பட்டவர்கள் நம்மவர்கள். அதற்கு முன்னாலே தலைவியின் முகத்திற்கு உவமம் சொன்னார்கள். இந்த இரண்டு வகையைத் தவிர அவர்கள மலர்களை வேறு எதற்காகவும எங்கும் பயன்படுததினார்களா என்பது அறியக் கூடவில்லை!. முதன் முதலாகப் பாவேநதர்தாம் அழகியலைச் சமுதாயச் சிந்தனைக்கு மடைமாற்றம் செய்து காட்டுகிறார்.

    “சித்திரச் சோலைகளே உமை நன்கு
    திருத்த இபபாரினிலே இங்கு
    எத்தனைத் தோழர்கள் ரத்தம் சொரிந்தரோ
    உங்கள் வேரினிலே”

    “அழகின் சிரிப்பில் சோலைகளைப பாடியவர்தான் பாவேந்தர். சோலையின் நடுவே சொக்குப்பச்சை படர்க்கொடி முல்லையின் சிரிப்பை ரசித்தவர்தான் பாவேந்தர். இந்த இடத்தில் அவரால் தொழிலாளிகளைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. பூவிற்குச் செம்மை வந்தது தொழிலாளியின் ரத்தத்தினால் என்பது அவரது தற்குறிப்பேற்றம். இந்தக் கருத்தினை உள்வாங்கிய தஞ்சை ராமையாதாஸ் ‘வணங்காமுடி’ என்னும்  திரைக்காவியத்தில் ஒரு பாடலை எழுதியிருக்கிறார்.

    “மலையே! உன் நிலையே நீ பாராய்
    கலைஞன் கை உளியாலே
    காவியச் சிலையான
    மலையே உன் நிலையே நீ பாராய்
    தொழிலாளி உழைப்பாலே தோன்றிடும் சிலையே நீ!
    உலகோரும் உனை நாடி உள்ளம் மகிழ்வாரே!”

    பாறைகள் கிடக்கின்றன. அவை பாறைகளே! எதுவரைக்கும்? சிற்பியின் உளி படாத வரைக்கும்!. அவன் விரலுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது எந்தப் பாறையில் திருவள்ளுவர் இருப்பார்? எந்தப் பாறையில் சிவபெருமான் இருப்பார்? எந்தப் பாறையில் பெரியார் இருப்பார்? எந்தப் பாறையில் பெருமாள் இருப்பார்? எந்தப் பாறையில் தேர் இருக்கும்? எந்தப் பாறையில் யானை இருக்கும்? எந்தப் பாறையில் பாண்டவர்கள் இருப்பார்கள்? எந்தப் பாறையில்  படைகள் இருக்கும்? என்றெல்லாம் அவன் விரல்களுக்குத் தெரிந்து கண்டறிகிறான். கடவுளை வணங்குகிறவன் கல்லை மறக்கிறான். திருவள்ளுவரை வணங்குகிறவன் பாறையை மறக்கிறான். ஆனால் சமுதாயச் சிந்தனையுடைய ஒரு கவிஞன் மூலத்தை மறப்பதில்லை. சிற்பியின் உழைப்பு இல்லாவிட்டால் பாறை பாதையோரத்துக் கல்லாகியிருக்கும் என்னும் கசப்பான உண்மை பாவலனுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது, அதனால்தான் பாடுகிறான்.

    “கலைஞன் கை உளியாலே காவியச் சிலையான மலையே!”

    பாறை தானாகச் சிலையாகாது. சிற்பியின் கையுளி அதன் மேல் படவேண்டும். பக்தர்கள பகவானைத் தரிசிப்பார்கள். கல்லைப் ;பாடாத கவிஞன் சிலையைப் பாடுகிறான். எதில்? காவியத்தில்! பாவலன் சிற்பியைச் சிந்திக்கிறான். இந்த மரபியல் சிந்தனையை அப்படியே தமீழ்நாடன் வழிமொழிகிறார்!

    “எல்லாச் சிற்பங்களிலும் தெரிகிறது!
    வேர்வை ஒழுகும்
    யாரோ ஒரு சிற்பியின்
    சிந்தனை முகம்!”

    “சிற்பம் என்பது கழித்தல் ஓவியம் என்பது கூட்டல்” என்று பாடினார் அப்துல் ரகுமான். சிதறி விழும் சில்லுகள்தான் சிற்பத்தைக் காட்டுகின்றன. கண்டெடுக்கின்றன. சில்லுகள் தங்களை இழந்துதான் சிற்பத்தைக் காட்டுகின்றன. சிற்பத்தைக் காட்டுவதற்காகத் தங்களை இழக்கின்றன. அந்தச் சிற்பத்தில் மானுட உருவங்களையும் பறவை உருவங்களையும் இறைவன் திருவுருங்களையும் மரபு வழியாகக் கண்டுவரும் கவிதை உலகில் பின்னாலே பாடிய கவிஞர்கள் வழியைப் பின்பற்றி ஒரு சிற்பியின் சாதாரண முகமல்ல “சிந்தனை முகத்தைக்” காணும் தமிழ்நாடனின் கவிதையில் உழைப்பின் உயர்வும் பெருமையும் தென்படுகிறதா இல்லையா?

    மழைவேண்டும் தமிழ்நாடன்

    பெரும்பாலும் மழைவேண்டித்தான் வழிபாடு நடக்கும். சங்க இலக்கியத்தைப் பொருத்தவரையில் மாரியைப் பாரியோடு ஒப்பிட்டுப் பாடிய புலமைத்திறன் அனைவருக்கும தெரியும். அது மழையின் வண்மை குறித்தது.  வள்ளுவப்பெருமான் திருக்குறள் பாயிரத்தில் வான் சிறபபு என்னும் இரண்டாவது அதிகாரத்தில் அதனை வைத்து அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தினார். இருப்பினும் அவ்வதிகாரத்தில் உலகியல் இடையறாது நடப்பதற்கு அது செய்யும் உதவியையும் அறம் பொருள் இன்பங்களுக்குக் காரணமான அதன் பெருமையையும் உணர்த்தினாரேயன்றி  அந்த அதிகாரத்தின் ஏந்தப் பாடலிலும் மழையின் அழகியல் பாடப்பெற்றிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அதன் அவசியமே பாடப்பெற்றது,

    “ஆழி மழை(க்) கண்ணா ஒன்று நீ கை கரவேல்
    ஆழி உள் புக்கு முகந்து கொடு ஆர்த்து ஏறி
    ஊழி முதல்வன் உருவம் போல் மெய் கறுத்து(ப்)
    பாழிய் அம் தோளுடை(ப் ) பற்பனாபன் கையில்
    ஆழி போல் மின்னி வலம்புரி போல் நின்று அதிர்ந்து
    தாழாதே சார்ங்க முதைத்த சர மழை போல்
    வாழ உலகினில் பெய்திடாய் “

    என்னும் திருப்பாவையில் பெருமாள் அருளின் தன்மையை உவம வழி விளக்குகிறார் ஆண்டாள். மழையின் பயணம், அதன் உருவம் நிறம், மின்னலின் தனிச்சிறப்பு இடிமுழக்கம் எனத் தொகுப்பாகப் பாடியருளினார் ஆண்டாள். உவமத்தின் பரிமாணத்தை எப்படி நோக்கிக் கவிதை எழுத வேண்டும் என்பதற்கு இந்தப் பாசுரம் ஒர் ;சிறந்த எடுத்துக்காட்டு, வெகுமக்கள் ஊடகமாகிய திரைப்படத்தில் மழை, காதலர்கள் நனைவதற்காகவே பெய்தது, கவிஞர் மருதகாசிதான் அந்தப் போக்கைக் கொஞ்சம் மாற்றி சமுதாயச் சிந்தனையோடு மழைப்பொழிவைக் காதல் பாட்டாகவே பாடிக் காட்டினார்.

    “சொட்டு சொட்டுன்னு
    சொட்டுது பாரு இங்கே மழை
    கொட்டு கொட்டுன்னு
    கொட்டுது பாரு அங்கே

    கஷ்டப்படும் ஏழை சிந்தும்
    நெற்றி வேர்வை போலே -அவன்
    கஞ்சிக்காகக் கலங்கி விடும்
    கண்ணீர்த் துளியைப் போலே  “

    முட்டாப் பயலே மூளை
    இருக்கா என்று ஏழை மேலே…
    துட்டு படைச்ச சீமான் அள்ளிக்
    கொட்டுற வார்த்தை போலே

    இதற்குப் பின்னால் பலர் மழை பற்றி எழுதியிருந்தாலும் “என் மேல் விழுந்த மழைத்துளியே இத்தனை நாளாய் எங்கிருந்தாய்?” என்னும் ஒரு மென்மையான ஏக்கக் குரல் வைரமுத்திடமிருந்து வந்தது. அதற்கு முன்போ பின்போ கவிஞர் வசந்தராசன் தனக்கேயுரிய சொற்சிலம்பங்களைக் கைக்கொண்டு மழைக்களம் கண்டார்.

    “அணையுடைந்த மேகநதி மலையு ருட்டும்!
    அருவியென ஆர்ப்பரித்து த்  தரைவி ரட்டும்!
    பனைமரத்தில் பல்துலக்கிப் பசித ணிக்கப்
    பாறைகளைக் கடித்துண்டு துப்பி வைக்கும்!
    முனைமுறியா ஊசிகளின் காதுக் குள்ளே
    முழுப்பகலும்  இரவோடு  முயங்கி நிற்கும்!
    சினைமாட்டின்   மடிபோல  நீர்பெ ருக்கும்!
    சிற்றூரைப்  பேரூரை  ஓரூ ராக்கும்!*

    “பனைமரத்தில் பல்துலக்கும் மழை” எனக் கலிங்கத்துப் பரணியின் களத்தைக்  காட்டிய வசந்தராசன், சினைமாட்டின் மடிபோல நீர் பெருக்கும்! என்னும் நேர்முக வண்ணனையைப் பதிவு செய்திருக்கிறார். இங்கே நான் காட்டிய அத்தனையும் பல தளங்களில் கண்ட கவிதைகளே!. இந்தத் தளத்தில்தான் கவிதை தோன்றும் என்பதில்லை. எந்தத் தளத்திலும் கவிதை தோன்றலாம்.  இந்தப் பின்புலத்தில்தான் தமிழ்நாடனின் மழை பற்றிய  கவிதையை நோக்க வேண்டியதிருக்கிறது. மழையின் தீவிரத்தை அவர் உணர்ந்திருக்கிறார். அதனால் உண்டாகும் நடைமுறைச் சிக்கல்களையும் நீண்ட கால இழப்புக்களையும் அவர் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார். பெருமழையின் பாதிப்பை உணர்ந்து பாடுகிறார். அதன் விளைவுகளை விருத்தத்தில் வேதனையுடன் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

    “புன்னகையைத் தொலைத்ததுபோல்  தாவ ரங்கள்
    பொலிவிழந்து நிற்பதெலாம்  உன்னால் தானே?
    தன்கிளையின் காய், கனிகள்  உதிர்த்த தோடு
    தவமரங்கள் வீழ்ந்ததுவும்  உன்னால் தானே?*
    தென்றலுக்கே அதிர்கின்ற  சிற்று யிர்கள்
    திணறியதும் பதறியதும்  உன்னால் தானே?
    இன்புறுத்தும் பறவையெலாம்  சிறகொ டுங்கி
    எங்கெங்கோ பறந்ததெலாம்  உன்னால் தானே?

    கொட்டகையில் கட்டிவைத்த  ஆடும் மாடும்
    குலைநடுங்கித் தவித்ததுவும் உன்னால் தானே?
    கட்டளைக்குக் காத்திராமல் பஞ்சா  ரத்துக்
    கவின்கோழி தப்பியதும்  உன்னால் தானே?
    *நட்டுவைத்த வாழையெலாம் குடிகா ரர்போல்
    நலமின்றிச் சரிந்ததும் உன்னால் தானே?
    பட்டணத்து மாமனவன்  சொல்லிச் சென்ற
    பயணமது நின்றதுவும்  உன்னால் தானே?

    பாதையெல்லாம் தொலைந்ததுவும்  உன்னால் தானே?
    பயம்வந்து கவ்வியதும்  உன்னால் தானே?
    வாதையெலாம் பெருகியதும்  உன்னால் தானே?
    வாழ்வியலின் நெருக்கடியும்  உன்னால் தானே?
    கூதல்தரும் வேதனையும்  உன்னால் தானே?
    குறுகுறுக்கும் ஆசைகளும்  உன்னால் தானே?
    ஆதலினால் மழையேவுன்  ஈரம் எங்கே?
    அடுத்தமுறை அறம்பயின்று  வரவேண் டும் நீ!

    இந்த விருத்தங்களில் தொடர்ந்தாளப்பட்டிருக்கும் ‘உன்னால்தானே’ என்பது உலகியல் வழக்கு. “எல்லாம் ஒன்னால வந்த வினை” என்பதைப் பலரும் கேட்டிருக்கலாம். கவிதையைக் கவிஞன் மொழியில் செவிமடுக்க வேண்டும். அவன் சொல்வதுபோல் நாம் பாவனை செய்து கொள்ள வேண்டும். ஒரு பாத்திரம் பேசினால் அந்தப் பாத்திரமாக வாசகன் மாற வேண்டும். பாத்திரம் பேசுவதையெல்லாம் நூலாசிரியன் கருத்து என மயங்கக் கூடாது. அப்போதுதான் படைப்பாளியின் அனுபவம் வாசகனுக்குக் கிட்டும். மிக நுண்ணிய அழகியல் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் கவிதை இது,  பாட்டில் துன்பங்களையல்லவா பட்டியலிடுகிறார்? இதில் அழகியல் எப்படி வரும் எனச் சிலர் வினவக்கூடும்.  துன்பம் மக்களுக்கு, கவிதைக்கு அல்ல. கவிதைக்கு அது பாடுபொருள்.

    1. தாவ ரங்கள் பொலிவிழந்து நிற்பது
    2. தன்கிளையின் காய், கனிகள் உதிர்த்தது
    3. தவமரங்கள் வீழ்ந்தது
    4. சிற்று யிர்கள் திணறியது பதறியது
    5. பறவையெலாம் சிறகொ டுங்கி எங்கெங்கோ பறந்தது
    6. ஆடும் மாடும் குலைநடுங்கித் தவித்தது
    7. பஞ்சா ரத்துக்  கவின்கோழி தப்பியது
    8. *நட்டுவைத்த வாழை நலமின்றிச் சரிந்ததும்
    9. மாமன் பயணமது நின்றது
    10. பாதையெல்லாம் தொலைந்தது
    11. பயம்வந்து கவ்வியதும்
    12. வாதையெலாம் பெருகியது
    13. வாழ்வியலின் நெருக்கடி
    14. கூதல்தரும் வேதனையும்
    15. குறுகுறுக்கும் ஆசைகள்

    என்று நிரல் படுத்திப் படித்தால் பாட்டின் பொருளுணரலாம். இதற்குள்ளேதான் அடங்கிக் கிடக்கிறது கவிதை. அந்தக் கவிதையின் பொலிவினைப்

    1. புன்னகையைத் தொலைத்தது போல் தாவரங்கள்
    2. *நட்டுவைத்த வாழையெலாம் குடிகா ரர்போல் நலமின்றிச் சரிந்ததும்

    என்னும் உவமங்கள் மேலும் பொலிவாக்குகின்றன. சங்க இலக்கியத்தின் தலைசிறந்த மாண்பே அடைச்சொற்கள்தாம். அடையில்லாப் பெயர்ச்சொற்களைச் சங்க இலக்கியத்தின் எந்தப் பகுதியிலும் காண முடியாது. அந்த நீண்ட நெடிய மரபு தமிழ்நாடன் கவிதைகளில் இயற்கையிலேயே அமைந்திருக்கிறது, பெயர்ச்சொற்களுக்கு அடைச்சொற்கள் என்பது நெற்றிக்குத் திலகம் போல!

    “ஆதலினால் மழையேவுன்  ஈரம் எங்கே?
    அடுத்தமுறை அறம்பயின்று  வரவேண் டும் நீ! “

    கெடுப்பதும் மழை என்று பாடிய வள்ளுவர் எடுப்பதும் மழை என்றும் பாடி வேண்டினார். அந்த வேண்டுதலைத்தான் தமிழ்நாடன் முன்னெடுக்கிறார். “மழையே!  உனக்கு இரக்கம் இல்லையா என்றால் அவன் அரசியல் வாதி! மழையே உனக்கு ஈரம் இல்லையா என்றால் அவன் கவிஞன்.  தமிழ்நாடன் கவிஞன் என்பதற்கு இந்தச் சொலலாட்சி போதும்!

    உள்ளூர் பார்வை

    ஒரு ஐம்பதாண்டுகளுக்கு முன்பாகப் பொங்கல் மலருக்குப் பாட்டு  எழுதியவர்களெல்லாம் கவிஞர்கள் எனப்பட்டார்கள். திருமண அழைப்பிதழ் எழுதிக் கொடுத்தவர்களெலலாம் வரலாற்றாசிரியர் ஆனார்கள். தற்போதும் நிலைமை அப்படியேதான் ;இருக்கிறது. என்ன ஒரு மாற்றம்? கவிதையில் தங்களுக்குப் பிடித்தமான தலைவர்களைப் பாடித் தீர்க்கிறார்கள். அவர்கள் ஆட்சியில் இருந்தபோதும் இல்லாதபோதும் செய்த செயல்களைச் சாதனைகளாகக் காட்டி, அவற்றை அப்படியே பல்லாங்குழிக்குள் வைத்த சோழிகளைப் போல, யாப்புக்குள் திணித்து நோபல் பரிசுக்கு அனுப்பிவிடுகிறார்கள். அப்படியானால் தனிமனிதனைப் பாடுவது கவிதையாகாதா என்றால் ஆகும். அது கவிதையாக இருக்க வேண்டும். இது வரை நானறிந்த வரை மகாகவி பாரதிக்குப் பாரதிதாசன் எழுதிய பாராட்டினைப் போல் வேறு யாரும் எழுதியதாகத் தெரியவில்லை. அதற்கு அடுத்தபடியாக உ.வே.சாவுக்கு மகாகவியும் அறிஞர் வ.சுப மாணிக்கமும் எழுதிய பாராட்டுக்கள் அற்புதமானவை.

    “தமிழால் பாரதி தகுதி பெற்றதும்
    பாரதியால் தமிழ் தகுதி பெற்றதும்”

    என்னென்பேன்?” என வியந்து போற்றிய அந்த உணர்ச்சிப் பாராட்டு இன்றைக்கு இல்லை. காரணம் பொருளைப் பாடுவதற்கான காரணங்கள் உண்மையானவையாக இல்லை.  கவிஞனாகவும் இல்லை. பாடுகிற தலைவனிடமிருந்து எதனையாவது எதிர்பார்த்து எழுதினால் அது பாராட்டாக இருக்கலாமே தவிர, கவிதையாக இருக்காது. எதனையும் எதிர்பார்க்காமல் எழுதுகிறவன் கவிஞனாக இல்லாமல் வாய்பாட்டு வணிகனாக இருந்தால் தளையிலேயே சிக்கித் திணறுவான். எனவே இரண்டும் சரியாக இருக்க வேண்டும்.  தமிழ்நாடன்; இரண்டும் சம அளவில் கலந்த கலவை. அதனால்தான் அவர் யாரைப் பாடினாலும்  கலைஞரைப பாடியதுபோல அமையவில்லை. அவரும் இவரும் திருவாரூரைச் சேர்ந்தவர்கள். தமிழ்நாடனின் தந்தையார் கலைஞரின் அருமையுணர்ந்து அவருக்கு நெருக்கமானவர். கவிஞர் பிறர் கலைஞரைப் பாடுவதற்கும் தமிழ்நாடனை ஒத்தவர் கலைஞரைப் பாடுவதற்கும் அடிப்படை வேறுபாடு உண்டு. கவிதை மணங்கமழும் கவிதைகளால் கலைஞரை அவர் பாடியிருப்பன  கவிதைச் சுவைக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கின்றன .

    நீயெழுதும் போதோ நெருப்பெரியும்! உன்கையால்
    நீயெடுக்கும் பூவும் நிறம்மாறும் – நீயெழுப்பும்
    போர்முழக்கச் சொல்லில் புயல்வீசும்! செந்தமிழின்
    வேர்நீ விழுதுகளும் நீ!

    ஒரு நேரிசை வெண்பா எப்படி அமைந்தால் கற்பார் உள்ளத்தைக் கவரும் என்னும் வித்தை தெரிந்தவர் தமிழ்நாடன். அந்த வெண்பாவில் முரண் அமைப்பைக் கையாளும் கலை கற்றவர் அவர். சொல் முரண் பொருள் முரண் என்னும் வகைபாடுகளை நன்கு அறிந்தவர்.அதனால் அந்த முரண்களை மிக இலாவகமாகக் கையாண்டு சில வெண்பாக்களைக் கலைஞருக்குப் பாடியிருக்கிறார் இன்னொரு வெண்பா இப்ப்டி அமைந்திருக்கிறது

    “உன்னிதழ்கள் என்ன ஒளித்தமிழின் தாய்வீடா?
    பொன்சிறகுச் சொற்களெல்லாம் பூக்கிறதே! உன் பேச்சால்
    தேன்பூச்சினுள்ளும் திராவகம் ஊறுவதை
    நான் பார்த்தேன் அன்றொரு நாள்!”

    அரசியல் களம் தமிழிலக்கியக் களம் என்னும் முரண்பட்ட இரு களங்களீலும் மாபெரும் வெற்றிகண்ட கலைஞரை முரண் தொடையினாலேயே பாடியிருப்பது சிலாகிக்கத தகுந்தது. தேர்தலில் கட்சி முழுமையாகத் தோற்றாலும் சிரித்துக் கொண்டே இருக்கும் தலைவர் கலைஞர்! காரணம் இலக்கியம்! “நீ என்ன தேனும் பாதரசமும் கலந்த கலவையா?” என்று வைரமுத்து ஒரு முறை கலைஞரைப் பாடியிருந்தார். கலைஞரின் இந்த முரண் தமிழ்நாடனை மட்டுமன்று எந்தக் கவிஞனையும் கவரும்! இந்த முரண்களின் தொகுப்பை இப்படி அமைத்துப் பாரக்கலாம்!

    1. கருவியாக இருக்க வேண்டிய நெருப்பே எரிகிறது
    2. பூக்களுக்குப் பதிலாகச் சொற்கள் பூக்கின்றன.
    3. தமிழ்ச்சொற்கள் கலைஞர்வழி பூக்களாகக் கொட்டுகின்றன
    4. மென்மையான சொற்கள் அனல் வீசும் சொற்களாக மாறுகின்றன
    5. பூக்களில் தேனுக்குப் பதிலாகத் திராவகம் சொட்டுகிறது
    6. தமிழிலிருந்து வந்த கலைஞர் தமிழைத் தாங்குகிற விழுதாகவும் இருக்கிறார்.

    எட்டு அடிகள் கொண்ட இரு நேரிசை வெண்பாக்களில் கலைஞரின் சொற்களின் இருவகை முரண்களைக் கவிதையாக்கியிருக்கிறார் தமிழ்நாடன்! பாடாண் திணைக்குள் கையறு நிலை அடங்காது.  ஆனால் கையறு நிலையில் பாடாண் திணை அடக்கம்! அந்த வகையில் கலைஞருக்குப் பாடிய கையறு நிலைப் பாடல பாடாண் திணைப் பொருண்மைகளை உள்ளடக்கிக் கவித்துவமாகப் பாடியிருக்கும் தமிழ்நாடனின் கவியாளுமை இதனால் புலப்படக் கூடும்.

    உலகப்பார்வை

    உரைநடைக்கும் கவிதைக்கும் எத்தகைய வேறுபாடுகள் உள்ளனவோ அத்தகைய வேறுபாடுகளே சாதாரண மனிதர்களுக்கும் கவிஞர்களுக்கும் உள்ளன. சாதாரண மனிதன் நிகழ்வியலைப் பேசுகிறான். கவிஞன் கற்பனையில் மிதக்கிறான். சாதாரண மனிதன் தரையில் நடக்கிறான். .கவிஞன் வானத்தில் பறக்கிறான்.  சாதாரண மனிதன் மனிதர்களிடத்தில் மட்டும் பேசுகிறன். கவிஞனோ மரம், செடி, கொடி என அனைத்து உயிரினங்களோடும் உறவாடுகிறான். சாதாரண மனிதன் உரையாடலில் புனைவுகளே இல்லை. ஆனால் கவிஞன் புனைவுகள் இன்றி எழுதவே முடியாது, சாதாரண மனிதன் அக்கம்பக்கத்து வீட்டாரையும் பகைத்துக் கொள்கிறான். கவிஞனோ மானுடச்சமுதாயம் அத்தனையையும் தன் பார்வையால் தழுவிக் கொள்ளுகிறான். அடுத்த வீட்டுச் சுவற்றையே சாதாரண மனிதன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான். சீனப் பெருஞ்சுவரையும் தாண்டியும் கவிஞன் சிந்திக்கிறான். உள்ளூர் தகராறு கூட ஒரு சாதாரண மனிதனுக்குத் தெரிவதில்லை!. ஆனால் ஈராக் ஈரான் போரிலிருந்து இஸ்ரேல் போர் வரை கவிஞனுக்குத் தெரிந்திருக்கிறது, அவனுடைய மானுடப் பார்வை விசாலமானது. அதனால்தான் சங்கச் சான்றோர்களும் அவர்வழி வந்த புலவர் பெருமக்களும் தங்கள் இலக்கியங்களை ‘வையம்’ என்றோ ‘உலகம்’ என்றோ தொடங்கினார்கள்.

    நிற்பதுவே நடப்பதுவே பறப்பதுவே
    நீங்களெல்லாம் சொற்பனந்தானோ
    பல தோற்ற மயக்கங்களோ

    கற்பதுவே கேட்பதுவே கருதுவதே
    நீங்களெல்லாம் அற்ப மாயைகளோ!
    உம்முள் ஆழ்ந்த பொருளில்லையோ!

    வானகமே இளவெயிலே மரச்செறிவே
    நீங்களெல்லாம் கானலின் நீரோ!
    வெறும் காட்சிப் பிழைதானோ!

    போனதெல்லாம் கனவினைப்போல்
    புதைந்தழிந்தே போனதனால்
    நானும் ஓர் கனவோ!
    இந்த ஞாலமும் பொய்தானோ!

    காலமென்றே ஒரு நினைவும்
    காட்சியென்றே பல நினைவும்
    கோலமும் பொய்களோ!
    அங்குக் குணங்களும் பொய்களோ!

    காண்பதெல்லாம் மறையுமென்றால்
    மறைந்ததெல்லாம் காண்பமன்றோ?
    நானும் ஓர் கனவோ
    இந்த ஞாலமும் பொய்தானோ!

    என்று மகாகவி பாடுகிறார் என்றால் தன் வாழ்க்கைத் துயரத்தை மறந்து வறுமையைத் துறந்து பாடுகிறார் என்பதை அறிதல் வேண்டும். அசையும் பொருள் அசையாப்பொருள் ஆகியவற்றைத் தனக்கு உறவாக்கிக் கொள்ளும் ஒரு தனித்திறன் மகாகவிக்கு இருந்திருக்கிறது! அவரைத் தொடர்ந்து வந்த பாரதிதாசன்,

    அறிவை விரிவுசெய்! அகண்டமாக்கு!
    விசாலப் பார்வையால் விழுங்கு மக்களை!
    உன்னைச் சங்கமமாக்கு!
    மானிட சமுத்திரம் நான் என்று கூவு!
    பிரிவிலை எங்கும் பேத மில்லை!
    உலகம் உண்ண உண்! உடுத்த உடுப்பாய்!
    புகல்வேன், உடைமை மக்களுக்குப் பொது!
    புவியை நடத்து! பொதுவில் நடத்து!

    உலகு முன்னால் தனிமனிதன் பின்னால் என்னும் சமுதாய நோக்கத்தை முன்னெடுக்கிறார். பாரதிதாசனுடைய கவிதைகள்  தமிழ், தமிழர் என்று தொடங்கித், திராவிடம் பாடி, தேசியம் பாடி, உலகப் பொதுமைபாடி, மானிடத்தின் மகத்துவம் பாடி விசாலப் பார்வையால் விரிந்து  விரிந்து செல்லும் இயல்புடையன.இந்த இயல்பு அவர் ஒரு கவிஞர் என்பதால் வந்த இயற்கையமைதி! ஒரு தனிமனிதனிடத்தில் இத்தகைய பரந்துபட்ட விசாலமான மனத்தை அவ்வளவு எளிதாகக் கண்டு விட முடியாது.

    இந்த நீண்ட நெடிய மரபில் வந்தவர்தான் ஆரூர் தமிழ்நாடன். காதலைப் பற்றி எழுதுவது, கண்ணீரைப் பற்றி எழுதுவது, வாழ்வியல் சிக்கலைப் பற்றி எழுதுவது என அவர் பயணம் செய்திருக்கிற களங்கள் பலவாயினும்

    என் கனவென்பது பசியறு உலகம்!
    என் சுகம் என்பது சூதறு மனிதம்!
    என்னிசை என்பது இயற்கையின் பாடல்!
    என் தவம் என்பது வேர்வையின் வெகுமதி!
    என்னூர் என்பது உலகப் பெருவெளி!
    என்னுற வென்பது மானுடக் கூட்ட்ம்!!
    என் மகிழ்வென்பது உலகின் மகிழ்வு!
    என் துயர் என்பது பிறர் படும் துயரம்!!

    என்னுந் தன்னிலை விளக்கம் ஒரு கொள்கைப் பிரகடனமாகவே ஒலிப்பதைக் காணலாம். ‘யாதும் ஊரே யாவரும கேளிர்’ என்று தொடங்கிய இந்த மரபின் நீட்சி இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இருக்க வேண்டும். மரபியல் சிந்தனைகள் என்பன இவையே. மரபுக்கவிதைகள் என்பனவும் இவையே. மனிதனே ஒரு சமுதாய விலங்கு! அவன் கவிஞன் ஆனால் மானுட நேசிப்பே அவன் பிறவி நோக்கமாகிவிடுகிறது. சமுதாயத்திற்காகத் தலைவர்கள் பாடுபடலாம். உண்மைக்கவிஞனோ சமுதாயத்திற்கே தன்னை ஒப்படைத்து விடுகிறான். அப்படி ஒப்படைத்த ஒரு சிலருள் தமிழ்நாடனும் ஒருவர்!

    கவிதையில் புதிய வடிவங்கள்

    பொருளுக்கேற்ற வடிவம் என்பதே தமிழ்க்கவிதைகளின் வடிவக் கோட்பாடு. இது பற்றிய என் ஆய்வு பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வெளியாகியிருக்கிறது. சிலப்பதிகாரத்தை விருத்தத்தில் எழுதியிருந்தாலும் கம்பராமாயணத்தை ஆசிரியப்பாவில் எழுதியிருந்தாலும் இரண்டும்; படுதோல்வி அடைந்திருக்கும். இங்கே தொட்டதற்கெல்லாம் “தாக்கம்! தாக்கம்” என்னும் ;கடுமையான பதப்பிரயோகத்தைப் பயன்படுத்தி புதிய வடிவங்களை அறிமுகம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அது பற்றிக் கவலைப் பட ஏதுமில்லை. ஜப்பான் நாட்டுக்காரன் சிதைந்துபோன தன் நாட்டை மறுசீரமைப்பு செய்துவிட்டுப் புதுவாழ்வை நோக்கி எழுச்சி நடை போட்டுக்கொண்டிருக்கிறான். இவர்கள் ஜப்பான் மொழி தெரியாமலேயே ஹைக்கூ என்பது ஜப்பானிய தாக்கத்தால் வந்நது என்பார்கள். பாரதிபோல யாரோ ஒருவர் மிகுந்த சிரமப்பட்டுத் தன் பன்மொழிப் புலமையால் அதனையோ அது போன்றவற்றையோ அறிமுகப்படுத்தியிருக்கலாம்.  திரு அப்துல் ரகுமான் அத்தகைய பன்மொழி வித்தகர். மரபு சாராத கவிதைகளைப் பற்றிய அவருடைய கருத்துக்கள ;மிகவும் ஆழமானவை. அவருடைய முனைவர்ப் பட்ட ஆய்வேடே “புதுக்கவிதைகளில் குறியீடு” என்பதாகும். இவர்கள் சிரமப்படாமலேயே அந்த வடிவத்தைத் தம் சிந்தனைகளுக்கு வடிவமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். புதுக்கவிதை அதுபோல்தான் கலீல் ;ஜிப்ரான் என்பார்கள். பாப்லோ நெருடா என்பார்கள். எஸ்ராபவுண்டு என்பார்கள். டி.எஸ்.எலியட் என்பார்கள். இவர்களுக்கு உள்ளூரில் எந்தத் தாக்கமும் இருக்காது. வெளிநாட்டு இறக்குமதியால்தான் இவர்கள் தாக்கப்பட வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். நமக்கு இதுபோன்ற எது பற்றியும் கவலையில்லை. இந்த ஆராய்ச்சியும் தேவையில்லை. மரபுக்கவிதை, புதுக்கவிதை, ஹைக்கூ, சென்ரியூ, லிமரைக், பழமொன்ரியூ என்றெல்லாம் கவிதைச் சந்தையில் பல பொருள் வணிகம் செய்யப்படுகிறது, இந்த வணிகம் ஒருவகையில் இந்த மண்ணில் நிலை கொண்டிருந்த மரபுக்கவிதையின் பேரழிவுக்குப் பெருங்காரணமாகவும் அமைந்தது. இத்தகைய வடிவங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் நோக்கினால் சிலவற்றில் கவிதைகள் இல்லாமல் இல்லை. இந்த வடிவங்கள் தமிழுக்குப் புதியன என்பதில் எத்தகைய ஐயமோ இவை வரவேற்கப்படவேண்டியவை என்பதில் தயக்கமோ எனக்கு இருந்ததில்லை ஆனால் தள்ளுவண்டி தக்காளியைப போல வணிகத்திற்குப் பயன்படும் போதுதான் கொஞ்சம் நெளிய வேண்டியதிருக்கிறது.

    தமிழ்நாடன் ஒரு ஆற்றல் வாய்ந்த படைப்பாளர். கவிதைப் படைப்பாளர். இயல்பிலேயே கவிஞர். மரபுக்கவிதைகளைச் சரளமாக எழுதும் அவர், புதிய கவிதை வடிவங்களை உள்வாங்குவதற்கு எந்தச் சிரமத்தையும் கொள்வதில்லை. காரணம் கவிஞனுக்கு அதுபோன்ற சிரமங்கள் ஏதும் வராது. அவன் மனம் எப்போதும் கவிதையையே சிந்தித்துக் கொண்டிருப்பதால் வடிவங்கள் அவனை ஆட்கொள்ளுவதில்லை. மாறாக அவனே எல்லா வடிவங்களையும் ஆட்கொள்கிறான். உலகம் யாவையும் தாமுளவாக்கவும் நிலைபெறுத்தலும் நீக்கலும் கொண்ட பரம்பொருளைப் போல கவிதையின் எந்த வடிவத்தையும் ஆக்கவும் நிலைபெறுத்தவும் நீக்கலும் செய்வதற்கான வல்லமையைப் பெற்றவர் தமிழ்நாடன். அவருடைய புதிய கவிதை வடிவங்களிலிருந்;து சில கவிதைகள் இப்படி அமைந்திருக்கின்றன. கவிஞர் சுரதா ஒரு ஊருக்குச் சென்றிருக்கிறார். இரவு நேரம். நாய் குரைக்கிறது. அடித்துத் துரத்துவதற்குச் சரளைக் கற்களைத் தேடுகிறார். அவை பூமியோடு ஒட்டிக் கொண்டு இவர் கைக்குக் கிட்டவில்லை. உடனே சொல்கிறார். “என்ன இது இந்த ஊரில்? நாயை அவிழ்த்துவீட்டுக் கல்லைக் கட்டிப் போட்டிருக்கிறார்கள்?” பிறவியிலேயே கவிஞனாக இருந்தவனுக்குத்தான் இது மாதிரி கற்பனைகள் தோன்றும். நாயைக் கட்டிப் போடுவது எல்லாருக்கும் தெரிந்த வினைதான். ஆனால் மண்ணோடு ஒட்டிய சரளைக் கற்களைக் கட்டிப் போட்டிருப்பதாக எல்லாராலும் கற்பனை செய்துவிட முடியாது.

    “என்ன அசதியோ
    அசையாமல்
    படுத்திருக்கிறது
    இரவு;
    நான்தான்
    புரண்டபடியே இருக்கிறேன்.

    மனிதன் அசையாமல் கிடப்பான். அசைந்தபடியும் கிடப்பான். இரவுக்கு அந்த வேறுபாடு கிடையாது. கவிஞனாகையால் உழைத்துக் களைத்த உடம்பல்லவா? இவன் தூக்கம் வராமல் அசைந்து புரண்டு கிடந்து வானத்து இருளை நோக்குகிறான். அந்த இருள் அசையாமல் கிடக்கிறது. இருள் எப்போதுமே அசைவதோ புரள்வதோ இல்லை. கவிஞன் புரண்டதால் வானம் புதிதாகப் புரளாமல் படுத்திருப்பதுபோல் தோன்றுகிறதாம்.

    “ வீணை வாசிக்கிறாய் நீ!
    கண்களால் ரசிக்கிறேன் நான்!”

    கல்யாண அகதிகள் என்று ஒரு திரைப்படம் அதில் நாயகன் தொலைக்காட்சியில் செய்தி வாசிப்பவன். அவன் காதலி தன் தோழிகளிடம் சொல்லுவாள் “நான் நியூஸ் பாக்கணும்! நான் நியூஸ் பாக்கணும்!” என்று தோழிகள் வியப்படைவார்கள். செய்திகள் செவிக்குரியன. ஆனால் தங்கள் தோழி ‘பாக்கணும்’ என்றல்லவா சொல்கிறாள் என்று. காதலுக்குக் கண்தான் தலைமையாசிரியர். மற்ற எந்த புலனும் குறிப்பாக மூளை பயன்படவே பயன்படாது, ‘நான் மூளைக்கு மூளையாக அவளைக் காதலித்தேன் என்று எவனும் கூற மாட்டான். நான் உயிருக்கு உயிராக அவளைக் காதலித்தேன் என்றுதான் கூறுவான். மூளை அறிவுப் புலன். இதயம் உணர்வுப் புலன்! அதனால்தான் கவிஞனாகக் காதலித்த தமிழ்நாடன் வீணையிசையைக்  கண்ணால் பார்த்து ரசித்திருக்கிறார். நான் அறிந்தவரையில் இசையைப் பாரத்து ரசித்தவர் இவராகத்தான் இருக்க முடியும்! கவிதையென்றால் இப்படித்தான் அமைய வேண்டும். ஆறே சொற்கள்! ஒரு பொருள் முரண்! அருமையான வெளிப்பாடு

    “ஒரு சூறாவளியைப்
    போலத்தான்
    என்னை நீ கடந்திருக்கிறாய்;
    சேதத்தின் மதிப்பில்
    தெரிகிறது
    உன் மதிப்பு.”

    நம்முடைய நாட்டுத் தலைவர்கள் மழை பெய்து, வெள்ளம் வந்து, நடப்பியல் வாழ்க்கை சீரழிந்து ஓரளவு இயல்பு வாழ்க்கைக்கு மக்கள் திரும்பிய பிறகுதான் வெள்ளச் சேதத்தை விமானத்திலிருந்து மதிப்பிடுவார்கள்  காதலும் அது போல்தான்! இந்தக் குறுங்கவிதை தலைவனுக்கும் பொருந்தும் தலைவிக்கும் பொருந்தும். காதலில் “சேதாரம் ஆணுக்கு” என்பது ‘பின் நவீனத்துவம்!”  வளையல் கழண்டு விழுவதும், மேனி பசப்பதும், தோள் துவளுவதும் விழிகள் பஞ்சடைவதும் பழந்தமிழ்க் கவிதைகளில் தலைவனுக்குச் சொல்லப்பட்டதாகத் தகவல் இல்லை. பின்னாலே வந்தவர்கள் இந்த மரபை மாற்றி காதலியைப் பிரிந்த தலைமகன் தாடி வளர்த்துக் கொள்வதுவரைப் பாடித் தீர்த்தார்கள். இழந்த பிறகுதான் இருப்பின் பெருமை புரியும். நம்முள் எததனைப் பேர் பெற்றோரை, மனைவியை. கணவனை வாழுங்காலத்தில் புரிந்து கொள்கிறோம்! காதலுக்கும் இது பொருந்தும்.  தன்னிலை மறந்த காதலில் ஏதும் தெரிவதில்லை. இழந்த பிறகுதான் இழந்தது எது என்பதே தெரிகிறது! புரிகிறது.  வடிவங்கள் எதுவாயினும் கவிதைகளை அவற்றில் வார்த்தெடுக்கும் வல்லமை கொண்டவர் ஆரூர் தமிழ்நாடன் என்பதற்கு இந்தக் கவிதைகள் ஒரு குறைந்த அளவு எடுத்துக் காட்டுக்களே! தன்னைப் பாதித்த அனைத்துப் பொருண்மைகள் பற்றியும் ஆரூர் தமிழ்நாடன் முகநூலில் பாடியிருப்பவனவற்றை என்னால் இயன்ற அளவு திறனாய்வு வளையத்திற்குள் கொண்டு வந்திருக்கிறேன். ஒரு அறியப்பட்ட கவிஞனுக்கு அறிமுகம் தேவையில்லை!

    நிறைவுரை

    கவிதையில் வாழ்வதே வாழ்வு என்பது திறனாய்வாளனாகிய என் வாழ்நாள் கொள்கை! நல்ல கவிதைகளையும் அவற்றை எழுதிய உண்மைக் கவிஞர்களையும் அறிமுகம் செய்வதை ஒரு கடனாகக் கொண்டிருக்கிறேன். அந்தக் கடமையை நான் ‘வல்லமை’ யோடு செய்து வருகிறேன். முகநூலில் நான் கண்ட உண்மைக் கவிஞர்கள் சிலருள் ஆரூர் தமிழ்நாடனும் ஒருவர். தமிழ்மணக்கும் தஞ்சைத் தரணியைச் சேர்ந்தவர். அவருடைய கவிதைகளைப் பற்றிய இந்த என்னுடைய திறனாய்வு இன்னும் பல திறனாய்வுகளுக்கு வழித்தடமாக அமைய வேண்டும் என்பது என் ஆசை. எவ்வளவு சிறந்த கவிஞரானாலும் அவருடைய எல்லாக் கவிதைகளையும் நான் திறனாய்வு செய்வதுமில்லை. பிழைவேட்டையை நான் திறனாய்வாகக் கருதுவதுமில்லை. அரிய பிழைகள் சுட்டிக்காட்டப்படலாம். திறனாய்வில் பல வகை உண்டு. நடுநிலைத் திறனாய்வு (Standard Criticism), விருப்பு வெறுப்பின் எல்லையில் இருந்து திறனாய்வு செய்வது (accentric Criticism) வரலாற்று முறைத் திறனாய்வு (Historical Criticism). கவிஞனின் வாழ்வை ஓட்டி அமைகின்ற திறனாய்வு (Biographical Criticism) விதிகளின் அடிப்படையில் திறனாய்வு செய்வது (Dogmatic Criticsm) கவிஞனின் உணர்ச்சிவழி நின்று செய்கின்ற திறனாய்வு (impressionistic Criticism) எனப் பலவகைப்படும். அரூர் தமிழ்நாடன் பற்றிய கவிதைகளைப் பற்றிய இந்தத் திறனாய்வு ஒரு உணர்ச்சிவழித் திறனாய்வு. (impressionistic Criticism)  தமிழ்நாடன் ஒருமுறை  எழுதியது போல ‘ஆய்வென்று ஜால்ராவைத் தட்டுகின்றார்’ என்பது போன்றது அல்ல! இந்த எண்பது வயதில் நான் யாருக்கு ஜால்ரா தட்டப் போகிறேன்? ஆரூர் தமிழ்நாடனின் பன்முகப் பரிமாணங்களை உணர்ச்சிவழி நின்று கண்டறிய என்னுடைய மிகச் சிறிய முயற்சி இது.!

    (தொடரும்)

    Share
  • படித்தேன்! சுவைத்தேன்! பகிர்ந்தேன்! – 31 [கவிஞர் பொன்மணிதாசனின் கவியாளுமை]

    படித்தேன்! சுவைத்தேன்! பகிர்ந்தேன்! – 31 [கவிஞர் பொன்மணிதாசனின் கவியாளுமை]

    முனைவர் ச. சுப்பிரமணியன்

    கவிஞர் பொன்மணிதாசனின் கவியாளுமை

    முன்னுரை

    கவிஞர்கள் வறுமைக்கு ஆட்பட்டிருந்தபோது கவிதைகள் செழுமையாய் இருந்தன. அவர்கள் கொஞ்சம் வசதியாய் வாழ்கிறபோது கவிதைகள் வாடிப்போயிருக்கின்றன. இது பெரும்பான்மை பற்றிய கருத்து. ‘சேர்ந்தே இருப்பது புலமையும் வறுமையும்’ என்பது பொருளற்ற தொடர் அன்று. மகாகவி பாரதியைத் தொடர்ந்து பாவேந்தர் தமிழ்க்கவிதையுலகைத் தன்னாட்சிக்கு உட்படுத்தினார். அவருக்குப் பிறகு பெருஞ்சித்திரனார், சுரதா, வாணிதாசன், முடியரசன், கண்ணதாசன், கம்பதாசன், தமிழ்ஒளி ஆகியோர் தமிழ்க்கவிதையுலகைத் தம் கவிதைகளால் அலங்கரித்தனர். ஆட்சி செய்தனர். அவர்களுக்கும் பின்னாலே அதாவது இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் அப்துல்ரகுமான், மீரா, முருகுசுந்தரம், தமிழன்பன், மேத்தா, சிற்பி, பொன்னிவளவன், தணிகைச் செல்வன், தாராபாரதி வரை இது நீண்டது. கலைஞர் ஆற்றல்மிக்க அரசியல்வாதியாக இருந்து கொண்டே தமிழ்க்கவிதையின் சாரங்களை அவ்வப்போது தாம் தலைமையேற்கும் கவியரங்கங்களுள் பிழிந்து வைத்துக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் என்ன ஆனதோ தெரியவில்லை. இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் தமிழ்க் கவிதைகளுக்கு அஸ்தமன காலமாகியிருக்கிறது. ஆறு கோடி தமிழர்கள் என்றால் ஏழு கோடி கவிஞர்கள் இருக்கிறார்கள். எட்டு கோடி பட்டங்கள் இருக்கின்றன. ஏழரைக்கோடி விருதாளர்கள் இருக்கின்றன. கவிதைதான் ஒன்று கூடக் கண்டபாடில்லை. “இந்த நிலையை மாற்ற வேண்டும்.  மீண்டும் தமிழ்க்கவிதை மக்கள் இயக்கமாக மாறவேண்டும்” என்று எண்ணுபவர்கள் எண்ணிக்கையில் சிலர். அந்தச் சிலருள் நாகை பொன்மணிதாசனும் ஒருவர். இவருடைய கவிதைகளை நான் தொடர்ந்து முகநூலில் படித்து வருகிறேன். அவருடைய கவியாளுமையை ஒரு சில சான்றுகளால் இந்தக் கட்டுரை விளக்க முற்படுகிறது.

    கவிதைகள் அருகிப் போனது ஏன்?

    கவிஞர்கள் அருகிக் கவிதைகள் சிறக்குங்காலம் கவிதைக்கு வசந்த காலம். கவிஞர்கள் பெருகிக் கவிதைகள் அருகிப்போவது நசிந்த காலம். இலக்கணத்தைச் செய்யுள் வழியாகக் கற்ற காலம் ஒன்றிருந்தது, மக்கட்தொகை குறைந்த காலத்து, ஆழ்ந்த படிப்பும் தெளிவான சிந்தனையும் உடையவர்கள் கவிதைகளுக்கான சட்ட வரம்புகளைத் தகுந்த தகுதியான சான்றோர்களிடம் கற்றறிந்த காலம் அது. கவிதைகளுள் செழுமையும், அடர்த்தியும் அழகியலும் ஆழ்ந்த கருத்தும் பன்முக நுண்ணியமும் கலந்து கவிதை மிளிர்ந்ததற்கு அந்தச் சூழல்தான் காரணம். அந்தப் பழக்கம் சிறுகச் சிறுகக் குறைந்து பின்னாலே அதாவது தற்காலத்தில் யாப்பறிந்த சிலபேர் பொருள்நோக்கத்தோடு யாப்பிலக்கணத்தை முழுமையான பார்வையின்றி, விதிவிலக்குகள் பற்றி அறியாது, ஒழிபியலை நோக்காது தங்களுக்குத் தோன்றியவாறே இலக்கணம் என்ற பெயரில் எதையெதையோ கற்பித்து வருகின்றனர். இதனைவிடக் கொடுமை என்றால் யாப்பிலக்கணந்தான் கவிதை அதாவது ஒரு கருத்து யாப்பில் வந்து அமைந்து விடுமானால் அது கவிதையாகிவிடும் என்ற தவறான புரிதல் காழ்கொண்டு விட்டதாகும். யாப்பு ஒரு கருவி என்னும் நிலைப்பாட்டிலிருந்து விலகி அதுதான் மூலப்பொருள் என்ற நிலைக்குச் சென்று விட்டது, படிக்கின்ற பழக்கம் குறைந்து போனது. மலிந்து போன உணர்ச்சிகளைப் பாடுபொருளாக்குவது. தலைவர்களைப் பாடுவதையே பிறவிப்பயன் என எண்ணிவிடுவது இப்படிப் பல காரணங்களால் கவிதைகள் சவலைகளாகிவிட்டன.  இயற்கை அசைவுகளுக்கும கவிதைகளுக்கும் இருக்கும் இசைவை உணர்ந்து அனுபவித்தவர்கள் எண்ணிக்கையில மிகவும் குறைவு என்பதும் ஒரு முக்கியமான காரணம்.  ‘அழகின் சிரிப்பு’ போல ஒரு பாவியத்தை இனித் தமிழில் காணமுடியுமா என்பது விடைகாண முடியாத வினாவாக நிற்கிறது. சிறந்த தத்துவஞானியாக இல்லாதவன் கவிஞனாக முடியாது என்னும் கோட்பாட்டைப் புறக்கணித்ததும், தத்துவப் பார்வையே இல்லாமல் போனதும் கவிதைகள் அருகிப் போனதற்கு இன்றியமையாக் காரணிகள் ஆகும். பட்டினத்தாரையோ, பாரதியையோ பாரதிதாசனையோ, கண்ணதாசனையோ தமிழ்க்கவிதை உலகம் எதிர்காலத்தில் காணும் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை என்பதுதான் கசப்பான உண்மை. எல்லாவற்றையும் விட தலைமைக் காரணம் ஒன்றுண்டு. அது தற்புகழ்ச்சி!. தஙகளைத் தாங்களே புகழ்ந்து கொள்வதும் அல்லது தங்களைப் புகழ்வதற்காகவே முகநூலில் ஒரு குழுமத்தை உருவாக்கிக் கொள்வதும் வெகுசாதாரணம். இவரை அவர் பாராட்டுவதும் அவரை இவர் பாராட்டுவதுமாகப் போய்விடுவதால் கவிதையின் கசடுகள் கண்ணுக்குத் தெரிவதில்லை. தூர்வாராக் கேணிகள் சுரப்பது எப்படி;?

    முகநூலில் பொன்மணிதாசன்

    பொழுதின் பொன்னான நேரங்களைக் கவிதையில் கழிக்கிறார், கவிதைக்காகவே கழிக்கிறார் பொன்மணிதாசன். நடப்பியல் வாழ்க்கைச் சிக்கல்கள் பல இருப்பினும் நாளும் முகநூலில் அவர் கவிதைகள் வெளிவருவது தடைபடுவதில்லை. தனக்குத் தெரிந்ததைத் தெரிந்து என்று ஒத்துக் கொள்வதைவிடத் தனக்குத் தெரியாததைத் தெரியாது என ஒத்துக் கொள்வதில் அவரிடம் ஒரு பக்குவத்தைக் காணமுடிகிறது.  மரபுவழியான சந்தங்களையும் புதிய சந்தங்களையும் தமது கவிதையாக்கத்தில் கொண்டு வருவதில் முனைப்புக் காட்டி வருபவர். யார் தம்முடைய படைப்பினை எப்படித் திறனாய்வு செய்தாலும் மெய்ப்பொருள் காணுகிற தெளிவு இவருக்கே உரிமை. எழுபது வயது நிரம்பிய இந்த இளைஞரின படைப்புக்கள் சமுதாயத்தின் அனைத்துத் தளங்களிலும் இயங்கும் வல்லமை கொண்டவை.

    வித்தியாசமான தமிழ்த்தாய் வணக்கம்

    தமிழ்க்கவிஞர்கள் பொதுவாகப் பாடுவது தமிழ்த்தாய் வணக்கம்! தமிழைக் கன்னித் தமிழ் ;என்றாலும் அவளைத் தாயாக எண்ணிப் போற்றுவதே தமிழ்க்கவிதை மரபு.

    “பொன்னும் ;பொருளுமொரு மண்ணில் வைரமலை
    என்னை மயக்கவில்லை தாயே! — கேள்!
    பண்ணும் பரதமொடு இன்னும் பலவிருந்தும்
    என்னை மயக்கவில்லை தாயே! — அட
    மின்னல் விழியிரண்டில் கன்னல் மொழியிருந்தும்
    என்னை மயக்கவில்லை தாயே! — நீ
    தன்னந் தனியே வந்து என்னை ஈர்த்துவிட்டாய்
    தாள்களிலே நான் பணிந்தேன் தாயே!”

    என்பது கவிக்கோ துரை வசந்தராசனின் தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பாடலாகும். தாயும் காதலியும் பெண்ணாக இருந்தாலும் தாயன்பிற்கு முன்னால் அவள் பாசத்திற்கு முன்னால் அவள்மீது கொணட பக்திக்கு முன்னால், அவள் தன்மீது வைத்திருக்கும் நேசத்திற்கு முன்னால் கன்னிப் பெண் கடைக்கண் பார்வை எடுபடுவதில்லை என்பதை அழகியல் மீது{ரப் பாடியிருக்கிறார் துரை.வசந்தராசன். அந்த மரபைப் பின்பற்றி,  மரபு வழிச் சிநதனையாளரான பொன்மணிதாசன

    “ஆசையில் மிதக்குமென் அழகான உள்ளத்தை
    நேசிக்கும் நெஞ்சம் கொண்டாள்
    ஓசைக்கும் நயத்துக்கும் ஓருங்கிய உள்ளத்தில்
    உறையத்தான் ஆசை கொண்டாள்”

    தமிழைப்பாடும் பேரவா கொண்ட தன்னுடைய அழகான கள்ளம் கபடமற்ற உள்ளத்தைத் தமிழ்த்தாய் நேசிப்பதாகவும் சந்த நயமும் பொருள் நயமும் நிறைந்த தம் பாடல்களில் தமிழ்த்தாய் விரும்பி வந்து உறைகிறாள் என்று பாடுகிறார். தமிழைத் தேடிப் பாடிவரும் உலகில், தமிழை முன்னிலைப்படுத்திப் பாடிவரும் உலகில், கவிஞனைத் தேடித் தமிழ்த்தாய் வருகிறாள் என்பது கொஞ்சம் வேறுபட்ட சிந்தனை. “தசைநாறு என்புக்கும் தானமாய் தன்னையே தமிழாளும் தந்து நின்றாள்” என்னும் அடியில் தன் எலும்பிலும் சதையிலும் தமிழே கரைந்து நிற்கிறது என்பதை உணர்ச்சி மேலிடப் பாடுவதைக் காணமுடிகிறது.

    காலந்தோறும் வேண்டும் கவிஞர்கள் 

    பரந்துபட்ட உள்ளம் கொண்ட கவிஞன் இயற்கையை நேசிப்பதிலும் மானுடத்தை மதிப்பதிலும் சாதாரண மனிதர்களிடமிருந்து வேறுபடுகிறான். அப்படி வேறுபட்டால்தான் அவன் கவிஞன். அவன் கவிதையில் அவன் உள்ளம் எதிரொளிக்க வேண்டும்.  தனக்கான வேண்டுதலை ஒழித்துச் சமுதாயத்திற்காக வேண்டிக்;கொள்ளும் பரிணாமம் அவனுக்குப் படிப்படியாகக் கிட்டுகிறது, சமுதாயத்தின் கரிசுகளைத் தன்னுடைய பாவங்களாக ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப்பக்குவம் அவனுக்கு வந்துவிடுகிறது, குழந்தைக்கு எது தேவை என்பதறிந்து ஊட்டும் தாயைப் போலத் தான் வாழும் சமுதாயத்திற்கு என்ன தேவை என்பதைக் கண்டறிந்து கொடுப்பவனே கவிஞனாவான்.  கணவனால் வணங்கப்பட்ட காரைக்காலம்மையார் இறைவனிடம்

    “இறவாத இன்ப அன்பு
    வேண்டிப்பின் வேண்டுகின்றார்
    பிறவாமை வேண்டும் மீண்டும்
    பிறப்புண்டேல் உன்னை என்றும்
    மறவாமை வேண்டும்!”

    என வேண்டுகிறார். இதனைத் தொடர்ந்து வந்து சமரச சுத்த சன்மார்க்கம் கண்ட வளளற் பெருமான்

    “ஒருமையுடன் நினது திருமலரடி நினைக்கின்ற
    உத்தமர்தம் உறவு வேண்டும் !
    உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசுவார்
    உறவு கலவாமை வேண்டும்!”

    என மானுடம் மனமாசினின்று விடுதலையடைய வேண்டும் என்பதைத் தன் விருப்பமாகக் கூறுவதைக் காணமுடிகிறது. பல்லாயிரம் கவிதைகளை எழுதிக் குவித்த மகாகவி பாரதி தனக்கு என்ன வேண்டும் என்பதையும் கேட்கிறான். உலகியல் வாழ்க்கைக்கான

    “மனதிலுறுதி வேண்டும், வாக்கினி லேயினிமை வேண்டும்!
    நினைவு நல்லது வேண்டும், நெருங்கின பொருள் கைப்பட வேண்டும்
    கனவு மெய்ப்பட வேண்டும், கைவசமாவது விரைவில் வேண்டும்;
    தனமும் இன்பமும் வேண்டும், தரணியிலே பெருமை வேண்டும்.
    கண் திறந்திட வேண்டும், காரியத்தில் உறுதி  வேண்டும்;
    பெண் விடுதலை வேண்டும், பெரிய கடவுள் காக்க வேண்டும்,
    மண் பயனுற வேண்டும், வானகமிங்கு தென்பட வேண்டும்;
    உண்மை நின்றிட வேண்டும்.”

    மனிதன் கவிஞனாக முடியாமல் இருக்கலாம். ஆனால் கவிஞன் மனிதனாக இருந்தே ஆக வேண்டும். மனிதனாகவே ஆக முடியாதவன் கவிஞனாகவே முடியாது. மகாகவியின் கூரிய தீஞ்சொற்கள் ஒவ்வொரு தனிமனிதனின் சமுதாயக் கடமையைப்; பட்டியலிடுவதாகவே கருத வேண்டும்.

    இந்த நெடிய மரபில் வந்த பாவேந்தர்  அவர் காலத்திய சமுதாய நிலை நோக்கி மனம் வருந்திப் பாடுகிறார்.

    “வீழ்ச்சியுறு தமழகத்தில் எழுச்சி வேண்டும்
    விசையொடிந்த தேகத்தில் வன்மை வேண்டும்
    சூழ்ச்சிதனைப் பொறாமைதன்னை வஞ்சகத்தைத்
    தொகையாக எதிர்நிறுத்தித் தூள் தூளாக்கும்
    காழ்ச்சிந்தை மறச்செயல்கள் மிகவும் வேண்டும்
    கடல்போலச செந்தமிழைப் பெருக்க வேண்டும்

    எனத் தன் உள்ளத்து வேணவாவைப் பட்டியலிட்டுக் காட்டுகிறார். மேலே சுட்டப்பட்ட கவிஞர்கள் மாறுபட்ட சமுதாயச் சூழல்கள நிலவிய காலங்களைச சார்நதவர்கள். அவர்கள் படைப்பின் நோக்கமும் மாறுபட்டது. இருந்தாலும் ஏதோ ஒருவகையில் மானுடம் பாடுவதில் ஒன்றுபட்டு நிற்பதைக் காணமுடிகிறது. இந்த இழைதான் மரபு. இதுதான் மரபியல் சிந்தனை.

    “எல்லாரும் எல்லாமும் பெற வேண்டும் — இங்கு
    இல்லாமை இல்லாத நிலை வேண்டும்!
    வல்லான் பொருள் குவிக்கும் தனியுடைமை – நீங்கி
    வரவேண்டும் திருநாட்டில் பொதுவுடைமை”

    தன்னை மனிதனாகவும் கவிஞனாகவும் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கும் மானுடப் பரப்பின் நலம் நோக்கியதே கவிஞனின் பார்வையாக அமைந்திருக்கிறது . அமைய வேண்டும்.  அந்த வழியில் பொன்மணிதாசன் பாடுகிறார்

    “உள்ளறை அழுக்கது உறையாது நீக்கிட
    உணர்வினில் தூய்மை வேண்டும்

    கல்லுறை வல்லமை கலவாது இருந்திட
    கனிவுறும் மனமும் வேண்டும்

    முள்ளது தைக்காது மொழிந்திட சொற்களை
    முனைப்போடு தேட வேண்டும்

    வெள்ளமாம் இன்பம் விழல் நீருமாகாமல்
    வினையது ஆற்ற வேண்டும்!

    நல்லதோர் தோழமை நாடியே நாமதன்
    நலமாக நடத்தல் வேண்டும்

    பல்லதும் தெரிந்திடின் பலரதும் போற்றவே
    பணிந்தது கொள்ள வேண்டும்

    உள்ளமா கோவிலில் உறையவே தெய்வமும்
    உத்தமத் தெளிவு வேண்டும்

    நல்லறம் தழைத்திட நமதறம் செழித்திட
    நமக்கென பொறுப்பு வேண்டும்!

    வாழுதற் கரியஓர் வாழ்வினை பெற்றநாம்
    வாழ்வதை வாழ்த்த வேண்டும்

    ஊழ்வினை பயனதை உணர்ந்தது வரமென
    உளமார ஏற்றல் வேண்டும்

    தாயுமானவரின் பராபரக் கண்ணிபோல் அமைந்த இந்த அடிகளில் ஒவ்வொரு தனிமனிதனுக்கும் இருக்க வேண்டிய பண்பு நலன்களைத் தன்னுடைய வேண்டுதலாகக் கூறும் ஒரு மானுடக் கவிஞனைக் காணமுடிகிறது. இன்றையச் சமுதாயச் சூழலில் எந்த மனநிலையில் கவிஞன் இருந்திருந்தால் இப்படிப் பாடியிருப்பான் என்பதை எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.  உணர்வினில் தூய்மை, அறிவினில் தெளிவு, பழக்கத்தில் பணிவு, நல்ல நட்பு, வினைத்தூய்மை, பொறுப்புணர்வு என்பனவற்றையெல்லாம் வற்புறுத்திய கவிஞன்  இந்த வாழ்க்கையை வாழத்த வேண்டும் என்று முத்தாய்ப்பாகக் கூறியிருப்பதைச் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்.  இந்த வாழ்க்கை மிகவும் இனியது என்பது மகாகவியின் பார்வை.  பாரதிக்கு முன்பே அப்பர் பெருமான் மனித்தப் பிறவியும் வேண்டுவதே இந்த மாநிலத்தே’ என்று மானுடத்தின் மகத்துவத்தைப் பாடியிருக்கிறார்.  “மானுடம் வென்றதம்மா” என்பது கவச்சக்கரவர்த்தியின் வியப்பு! தமிழின் நீண்ட நெடிய கவிதை மரபில் மானுடத்தைப் போற்றுவதும் அதன் பெருமை பேசுவதும் அதனை வாழ்த்துவதும் அதனை வலியுறுத்துவதும் ஒரு சங்கிலித் தொடராகத் தொடர்ந்து வருவதைக் காணவேண்டும். தமிழிலக்கியத்தின் சாரம் மானுடம் பாடுவதே! பொன்மணிதாசன் அதனைத்தான் செய்திருக்கிறார்.

    பொன்மணிதாசனின் தத்துவப் பார்வை

    தத்துவஞானி கவிஞனாயிருக்க வேண்டும் என்பது கட்டாயமில்லை. ஆனால் கவிஞன் உறுதியாகத் தத்துவஞானியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். தத்துவஞானியாய் இல்லாதவன் கவிஞனாக இருக்க முடியாது. “No man was ever yet a great poet without being at the same time a profound philosopher” – Coleridge)

    குட்டி ஆடு தப்பிவந்தா குள்ளநரிக்குச் சொந்தம்
    குள்ளநரி மாட்டிகிட்டா கொறவனுக்குச் சொந்தம்
    தட்டுகெட்ட மனிதர்கண்ணில் பட்டதெல்லாம் சொந்தம்
    சட்டப்படி பார்க்கப் போனா எட்டடிதான் சொந்;தம்

    என்னும் வரிகளை ஒரு இருபத்தேழு வயதுடைய இளைஞன் எழுதியிருப்பான் என்பதை எத்தனைப் பேர் நம்புவார்கள்? பிறவியிலேயே கவித்துவமும் தத்துவப்பார்வையும் இணைநதவன் எழுதிய வரிகள் இவை.

    “எறும்புத் தோலை உரித்துப் பார்க்க
    யானை வந்ததடா! என்
    இதயத்தோலை உரித்துப் பார்க்க
    ஞானம் வந்ததடா!”

    என்று ஒரு சாதாரண திரையிசைப்பாடலிலேயே மாபெரும் தத்துவத்தைப் பதிவு செய்யும் ஆற்றல் கண்ணதாசனுக்கு இயல்பாகவே அமைந்திருந்தது.  “தொட்டபின் பாம்பு என்றும்  சுட்டபின்நெருப்பு என்றும் பட்டபின் தேறலே” கண்ணதாசனின் பழக்கமென்றானதால் வந்த முதிர்ச்சி அவனை ஒரு தத்துவ ஞானியாக்கியது.

    “எத்தனை பேருக்கு இரவு விடியும்
    இதற்கு விடையேது?
    அத்தனை பேருக்கும் அமைந்த இரவும்
    அதனை அறியாது!”

    எனத் தத்துவம் பேசுகிறார் பொன்மணிதாசன்! விடியலை நோக்கியதுதான் இரவின் பயணம்! ஆனால் வாழ்வியலில் எத்தனைப் பேருக்கு எப்போது விடியும் என்பதே தெரியவில்லை. அது மட்டுமன்று அந்த விடியல் எப்போது வருமென்று பயணிக்கிற இருட்டுக்கே தெரியவில்லை.

    “இறப்பு பிறப்பு இதனதன் மறைப்பு
    இயல்பின் பெருங்கூற்று
    சிறப்பு என்பது இறப்பின் பின்னே
    பிறக்குமொரு ஊற்று!
    மறக்கும் நிலையே மனித குலத்துக்கு
    மருந்தெனில் பொய்யில்லை
    மறக்கா நிலையில் மனிதன் வாழ்வெனில்
    மனிதம் மெய்யில்லை!”

    கடந்த காலத்தை மறந்து எதிர்கால இலட்சிங்களோடு பயணிப்பதுதான் மானுடத் தத்துவம். அந்த மறதி இல்லாவிடின் வாழ்க்கை தடுமாறும். கடந்த காலத்திலேயே உழன்று கொண்டிருந்தால் நிகழ்காலமும் குழம்பும். எதிர்காலமும் விளங்காது.  நம்பிக்கைதான் வாழ்க்கையின் அச்சாணி என்பதை இந்த அடிகள் காட்டுகின்றன. படித்துத் தத்துவம் பேசுவது வேறு. பட்டறிந்து தத்துவம் பேசுவது வேறு. பொன்மணிதாசன் பட்டறிந்து தத்துவம் பேசுகிறார். மானுடத்தின் மீது கொண்ட தான் கொண்டிருக்கும் மாறாக் காதலால் தத்துவம் பேசுகிறார். தத்துவம் பேசுகிற கவிஞனைத் தத்துவக் கவிஞன் என்று அழைப்பதே பொருத்தமற்றது. கவிஞனே தத்துவஞானிதான்.

    சாதிப்பிணக்குகளும் தமிழ்க்கவிஞன் தத்துவமும்

    இனக் குழுக்களே சாதிகளாகப் பிரிந்தன என்பதுதான் ஆய்வாளர் முடிவு. தெளிவாகச் சொன்னால் சமயத்திற்கும் சாதிக்கும் தொடர்பேயில்லை. இருந்திருக்குமானால் தொடர்பற்ற பல சாதி மக்கள் எப்படி ஒரே சமயத்தைப் பின்பற்ற முடியும்? சாதிக் கரணைகளைச் சமயச் சங்கிலி பிணைத்திருப்பதன் பின்னனி என்ன? சாதிக்குப் பின்னால்தான் சமயம் ஒளிந்து கொள்கிறது. அகச்சமயங்களில் நிலவிய இந்தக் கொடுமை புறச்சமயங்களிலும் இன்று ஊடுருவியிருப்பதும் பொருளதார மற்றும் வேலை வாய்ப்புக்காகச் சாதிகளையே மாற்றிக் கொள்வதும் மதங்களையே மாற்றிக் கொள்வதும் நேர்மை என்னும் உயரிய பண்பின் வேரில் வெந்நீர் ஊற்றும் செயலாகும். “சாதிகள் இல்லையடி” என்னும் பாரதியின் வாக்கில் ‘இல்லை’ என்னும் சொல் வெகு ஆழமானது, உள்பொருள்களான மனிதநேயத்தைப் புறந்தள்ளி, இல்பொருளான அதாவது அருவப்பொருளான சாதியை முன்னெடுப்பது ஒரு வளர்நிலைச் சமுதாயத்தின் பின்னடைவுக்குக் காரணமாகும் என்பதுதான் பாரதியின் சாரம்

    ஓரிடம் பிறந்து ஓடும் ஒப்பற்ற நதிகளெல்லாம்
    வேறிடம் சென்றபோதும் சேர்வது ஓரிடந்தான்!
    ஆறுடன் சென்ற நீரும் அதனிலே பிரிந்த நீரும்
    மாறியே நடந்தால் கூடமறவாமல் கடலைக் கூடும்!

    என எல்லாரும் அறிந்த இனிய எளிய உவமத்தால் சாதி வேறுபாடு களைய வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறார். சாதி ஒரு வகையான தற்காலிக அமைதியைத் தரலாம். உலகின் எதிர்காலம் பொருளாதாரத்தைச் சார்ந்திருப்பதால் சாதி என்னும் அருவப்பொருள் நடப்பியல் வாழ்க்கைக்கு முட்டுக் கொடுத்துவிட முடியாது. பாவ புண்ணியம் என்பன மறுமைக்கு உரியது. மகாகவி பாரதி குலத்தாழ்ச்சி உயர்ச்சி சொல்லல் பாவம் என்றதன் மூலம் அதனை மறுமைக்குரிய பாவமாகவே கருதுகிறான் ஒரு மரபுவழிச் சிந்தனையாளரான பொன்மணிதாசன் அதனை வழிமொழிகிறார் எனலாம்.

    மரணம் மட்டுமே உண்மை!  

    இந்த உலகில் யாராலும மறுக்க முடியாத நடப்பியல் என்பது மரணந்தான். மரணத்தை வென்றவர் எப்படி இல்லையோ அப்படியே மரணத்தைத் தடுத்தவரும் இல்லை. “மரணமிலாப் பெருவாழ்வில் வாழ்நதிடலாம் கண்டீர்” எனக் கூறிச்சென்ற வள்ளற் பெருமானும் இளம் வயதிலேயே மறைந்தார் என்பதுதான் வரலாறு. மரணத்தை நிஜமாக்கியதற்குப் பின்னால் புரியாத பல உண்மைகள் உண்டு. ஆனால் அது நிஜமெனத்  தெரிந்தும் மனிதனின் ஆணவம் குறைந்தபாடில்லை. தான் என்னும் அகப்பற்றும் தனது என்னும் புறப்பற்றுமே மானுடச் சிதைவுக்கான காரணங்கள். இந்த இரண்டு காரணங்களையும் அகற்றுவதற்கான ஒரே வழி மரணம் பற்றிய  உண்மையை உணர்வதுதான். காதற்ற ஊசியும் வாராது காணும் கடைவழிக்கே எனச் சித்தர்கள் பாடியதற்கும் அதுதான் காரணம். நந்த வனத்தில் ஓராண்டி அவன நாலாறு மாதமாய் குயவனை வேண்டிக் கொண்டு வந்தான் ஒரு தோண்டி அதைக் கூத்தாடிக் கூத்தாடிப் போட்டுடைத்தாண்டி என்று அவர்கள் பாடியதற்கும் அதுதான் காரணம். பத்ரகிரியார், பட்டினத்தார் போன்ற பெருமக்கள் உலகியலைத் துறந்து போனதற்கும் அவர்கள் மரணம் பற்றிய தெளிவைப் பெற்றிருந்தனர். “இருப்பது போய் போவது மெய்”

    “அஞ்சினால் விலகிப்போமோ?  அகற்றவும் செய்யவாமோ?
    நெஞ்சிலே பாரம்கூடும் நினைவிலே மரணம்நின்றால்
    கெஞ்சினால் தரவாக் கூடும்?  கேட்டுயிர் நிலைப்பதற்கு
    விஞ்ஞானம்கூடத் தோற்கும் விந்தையே மரணமென்பேன்!

    மரணமே இல்லாவாழ்வு மண்ணுயிர்க்கேது உண்டு
    பிறப்பது உள்ளமட்டும் இறப்பது இருந்தேதீரும்
    வரவது அறியாவண்ணம் வாழ்க்கையில் சிறப்பே என்றால்
    இறப்பது ஒன்றேயன்று இல்லையே சொல்லுதற்கு!

    நடப்பதை நடத்தத்தானே நாயகன் உள்ளானிங்கு!
    நடைபேறும் நாடகத்தில் நாளுமே முடிவும் உண்டு!
    கிடைத்தது அரியதென்று கிடைத்ததை மகிழ்ச்சியாக்கு
    உடைகின்ற நாளும் வந்தால் பானையும் உடைந்திடாதா?

    நேற்று இருந்தது இன்றைக்கு இல்லை என்பது நிலையாமை அன்று. முற்கணம் பிறந்தது இக்கணம் இல்லாது ஒழிவதுதான் நிலையாமை. இந்த வாழ்க்கையை நீர்க்குமிழி என்றதற்கும் அதுதான் காரணம். ‘இருப்பது போய் போவது மெய்’ என்பார்கள் சித்த்ர்கள். ‘நான்கு விலங்குகளில் நாட்டியமாடுகிறோம்’ எனபார் கண்ணதாசன்! பிறப்பு இறப்பை நோக்கியது என்பது உண்மை இந்த உண்மை தெரிந்த பின்னும் மானுடப் பண்புகள் ஏதுமின்றி, மானுடம் சிறக்க வேண்டிய நோக்கங்கள் இன்றி ‘வெந்தது தின்று விதிவந்தால் மரணம்’ என்பது பொருளுடையது அன்று.  பிறந்த நாள்கள் என்பன கழித்தல். பலபேர் அதனைக் கூட்டல் என்று கருதி மயங்குகிறார்கள். பிறந்த நாள் தெரிந்தவர்களுக்கு இறக்கப்போகும் நாள் தெரியாமல் போனதுதான் இறைவனின் சூத்திரம். அல்லது இயற்கையின் மந்தணம். நீண்ட நெடிய தமிழ்க்கவிதைகளின் உள்ளடக்கச்சாரமே நிலையாமைதான். பொன்மணிதாசனும் தன் கவிதையில் அந்தச் சாரத்தைப பிழிந்திருக்கிறார

    வாழ்வியல் சூழல்

    மனிதன் ஒரு சமுதாய விலங்கு. இச்சமுதாயத்தின் ஒவ்வொரு அசைவும் அது நேர்முகமாக இருந்தாலும் எதிர்மறையாக இருந்தாலும் அவனைப் பாதிக்கிறது, படித்த அறிவாலும் பட்டறிவாலும் பக்குவப்பட்ட எவனுக்கும் தானே தனித்துச் செயல்படுத்துவதற்கான ஆக்கப் பூர்வமான நம்பிக்கையான ஒரு வாழ்வியல் சூழல் இங்கே நிலவவில்லை. எதிர்மறைப் பண்புகளை அறிமுகம் செய்து கொள்வதும். அதற்கு நியாயம் கற்பிப்பதும் பின்னால் அதனையே வழக்கமாக்கிக் கொள்ளுவதும் இங்கே வாழ்வியல் நெறி ஆகிப்போனது. பொன்மணிதாசன் பாடுகிறார்

    “உண்ண உணவு உடுத்த உடை
    இன்னும் கிடைக்கல
    எண்ணப்படி இன்னு மிங்கே
    எதுவும் நடக்கல
    கன்னம் சாத்தும் கால மிங்கு
    இன்னும் மறையல
    கண்ணு முன்னே கற்ப ழிப்பு
    ஒண்ணும் தொலையல!”

    “ஆட்கள் வளர்ந்த அளவுக் கின்னும்
    அறிவு வளரல
    ஆளுக்காளு அமுக்க நினைக்கும்
    ஆசை மறையல
    சொல்லும் செயலும் வேறு வேறு
    சொல்ல முடியல
    சொல்லப் போனா சுதந்திரப் போர்
    வெல்ல முடியல!”

    “நாளுக்கு நாள் சட்டம் போட்டும்
    நாடு விடியல
    நாளைக் கென்ன சட்டம் வரும்
    நமக்கும் புரியல
    ஆளுக்கு ஆள் கட்சி கண்டார்
    ஆளத் தெரியல
    ஆள வந்தார் அதி காரத்தால்
    மீள முடியல!”

    மக்களோடு மக்களாகப் பழகி, பாமரத் தமிழறிவு இருந்தாலே உணர்ச்சியுள்ள எவனும் கவிஞனாகலாம் என்பதை  நிருபித்திருக்கிறார் பொன்மணிதாசன்.!

    “நீ அமுதசுரபியைத்தான்
    கொடுத்துவிட்டுச் சென்றாய்!
    எங்கள் கையில் இருப்பதோ
    பிச்சைப் பாத்திரம்”

    என்பார் மேத்தா. அது புதுக்கவிதை என்பார்கள்.

    “சொல்லப் போனா சுதந்திரப் போர்
    வெல்ல முடியல!”

    என்று இன்னும் ஆழமாகச் செதுக்கியிருக்கும் இந்தக் கவிதை மரபுக்கவிதையா? புதுக்கவிதையா?

    “நாளுக்கு நாள் சட்டம் போட்டும்
    நாடு விடியல
    நாளைக் கென்ன சட்டம் வரும்
    நமக்கும் புரியல!

    நாடு விடுதலையடைந்ததிலிருந்து அண்ணல் காந்தி அவர்கள் படமும் இந்த நாடும் மட்டுந்தான் சட்டத்திற்குள் இருக்கின்றன. அந்தச் சட்டங்கள் மக்கள் வாழ்வியல் முன்னேற்றத்துக்கானது என்றால் இன்னும் சட்டம் ஏன்? எழுபத்தைந்து ஆண்டுகள் ஆன பின்பும் இன்றும் சட்டம், நாளையும் சட்டம் என்றால் வாழ்வியலில் அமைதி நிலவுவது எப்போது என்னும் விடைகாண முடியாத வினாவிற்குப் பதில் சொல்லப்போவது யார்? எப்படி ஆள்வது என்று ஆள்வோருக்குத் தெரியவில்லை! எப்படி வாழப்போகிறோம் என்பது மக்களுக்குத் தெரியவில்லை!.

    “ஆளுக்கு ஆள் கட்சி கண்டார்
    ஆளத் தெரியல
    ஆள வந்தார் அதி காரத்தால்
    மீள முடியல!”

    நடப்பியல் அரசியலை இதனைவிடத் தெளிவாக்கிவிட முடியுமா? அதுவும் கவிதையில்! ஆள்வதற்காகக் கட்சி தொடங்கியவர்களுக்கு ஆளத் தெரியவில்லையாம்!. தெரிந்து அதிகாரத்திற்கு வந்து விட்டவர்களுக்கு அந்த அதிகாரப் போதையிலிருந்து விடுபட முடியவில்லையாம்! யோக்கியனாகத்தான் ஒருவன் வாழ எண்ணுகிறான். சூழல் எதிர்மறையாகிப போனது. பத்தினியாகத்தான் வாழ நினைக்கிறாள். சூழல் எதிர்மறையாகிப் போனது. பொதுப்பணி செய்யத்தான் விரும்பி வருகிறான். வந்தபின் அறிந்து கொள்கிறான் சூழல் தனக்கு எதிராக இருப்பதை.

    காலத்தால் அழியாத காதல்

    கவிதையின் பாடுபொருளை அகம் புறம் எனச செம்பாதியாகத் தமிழ்ச் சான்றோர்கள் பிரித்திருந்தாலும் தொண்ணூறு விழுக்காடு இலக்கியங்கள் அகம் சார்ந்ததாகவே அமைந்துள்ளன. அல்லது அது சார்ந்த பாடல்களே கிட்டியிருக்கின்றன. காதல் மிகவும் மென்மையான பாடுபொருள். பிரிவு துன்பம் தரும். ஆனால் அதுபற்றிய கவிதை இன்பம் தரும். மலரினும மெல்லிது காமம் என்பார் வள்ளுவர்.  இங்கே காமம் என்பது பருப்பொருளால் நுகர்கின்ற காம இன்பத்தினையும் உணர்வுகளால் நினைக்கப்படும் காதல் நினைவுகளையும் குறிக்கும். கண்டு கேட்டு உண்டு உயிர்த்து உற்று அறியும் ஐம்புலன் பறறித் திருக்குறள் பேசுவதால் அது பருப்பொருளால் நுகரப்படும் இன்பம். ‘நெஞ்சத்து காதலவராக வெய்துண்டல் அஞ்சுதும் வேபாக்கு அறிந்து எனத் தலைவி தயங்குவதால் அது ஓர் தனித்த உணர்வு. இரண்டையும் ஒரு சேரக் கலந்து கவிதை படைப்பாரும் உண்டு ஒரு பாடல் கண்டேன்!

    “எங்கே உனைக் கூடடிச் செல்ல?
    சொல்வாய்! என்றன் காதில் மெல்ல!”

    “என் பெண்மையும இளைப்பாறவே
    உன் மார்பில் இடம் போதுமே!”

    உன்னை எங்கே கூட்டிச் சொல்ல வேண்டும் சொல் என்று தலைவன் கேட்கிறான். எங்கேயும் வேண்டாம். என் பெண்மை இளைப்பாற மார்பு போதும் என்று தலைவி விடைதருகிறாள்.  ஆபாசமில்லாமல் காதலைப் பாடுவது சங்கச் சான்றோர்களுக்கு கைவரப் பெற்றதாக இருந்தது. அதற்குப் பின்னால் அந்த நிலை இன்று வரை கைகூடுவதற்கு அருமையாக இருக்கிறது.  ஈர்ப்பு, மோகம், காதல், பக்தி, வழிபாடு, பித்து, மரணம் என்னும் உணர்ச்சிகளின் பரிணாமம்தான் காதல். உண்மைக்காதல்  இப்படித்தான் தொடங்கி இப்படித்தான் முடிகிறது. இத்தகைய பாடல்களைச் சிந்தித்து எழுதுவதற்குப் பொன்மணிதாசன் முயல்கிறார் என்பது அவரது பதிவுகளில் இருந்து அறிந்து கொள்ள முடிகிறது, கொஞ்சம் சிரமமான வேலைதான். ஏனைய பாடுபொருள்களைக் கவிஞன் பாதிக்கிறான். ஆனால் காதல் என்னும் உணர்வுதான் கவிஞனைப் பாதிக்கிறது. அனுபவம்தான் கவிதை என்பது காதலுக்குப் பொருந்துவதைப் போல மற்ற பாடுபொருளுக்கு அவ்வளவாகப் பொருந்துவதில்லை. தொடர்பில்லாத உணர்வுகளை மனத்தில் கொண்டு வந்து நிறுத்தி தலைவனாகவும் தலைவியாகவும் தன்னை எண்ணிக் கொண்டு காதல் பாடல்கள் எழுதுவது என்பது அவ்வளவு எளிதான ஒன்றன்று.

    “நின்னை நினைக்கும் நினைவை விதைத்தாய்
    நிறைய விளைச்சல் ஏக்கம
    நின்னால் நித்தம் நீங்கிப் போனது
    நிலவில் தானடி தூக்கம்!
    கண்களில் நிறைய கனவுகள் வந்தன!
    கனலாயத் தானே மூசசும்!
    கன்னா பின்னா காதல் மொழிகள்
    கணக்கில் அடங்காப் பேச்சும்!
    தப்பும் தவறும் கூடிப் போச்சு
    தவிப்பில் இப்ப நானும்!
    தப்பித் தவறி உண்ணுகிறேன் என்
    தழைத்த உடலைக் காணோம்!
    எப்போதிருந்து இப்படி என்றே
    என்னை  மருத்துவர் கேட்டார்!
    எப்படிச் சொல்வேன நீதான் என்று
    இடிப்பார் எங்கள் வீடடார்!
    …………………………………………………………………………………………
    இலலையெனக்கு வாழ்வே இலலை
    இதுதான் முடிவு! தோழா!
    கடிதம் இதனைக் கண்ணீர் கசிய
    காணாதாரும் எழுதி
    விடியுமுனே விடுத்தேன் அஞ்சல்
    விடையும் உடனே தருக!
    இடியாய்ப் பதிலும் இருக்க வேணடாம்!
    இனிப்பாயனுப்பு மகிழ்வேன்!
    ஏறுக்கு மாறாய் இருந்தால் பதிலும்
    இன்றே நானும மடிவேன்!

    எனத் தனிமனிதக் காதல் உணர்ச்சிகளை மந்தணமாகவும் மென்மையாகவும் பாடும் திறன் பெற்ற பொன்மணிதாசன் சமுதாய மட்டத்தில் பெண்ணின் பெருமையைத் தூக்கிப் பிடிப்பதில் ஒரு மாபெரும் சமுதாய ஆர்வலராகவே காட்சியளிக்கிறார்.

    “ஆசை வச்சேன் உம்மேலே! அரளி வச்சேன் கொல்லையிலே!
    பாத்தேனடா ஒம்மொகத்த! பகைச்சேனடா எஞ்சனத்தை!”

    என்பது வாய்மொழி இலக்கியம். படைப்பிலக்கியங்களைவிட காதல் உணர்ச்சி சற்று தூக்கலாக இருப்பது நாட்டுப்புற இலக்கியங்களில்தான் என்பது ஆய்வாளர் கருத்து, உணர்வுப்பூர்வமான காதலை வாய்மொழி இலக்கியங்கள் உணர்த்துவதுபோலப் படைப்பிலக்கியங்கள் உணர்த்துவதில்லை. காரணம் படைப்பிலக்கியங்களில் உணர்வுக்கு மொழியின் வரி வடிவம் ஊடகமாகப் பயன்படும் போது, கூச்சமும் தயக்கமும் ஏற்படுவது இயல்பு. அவ்வாறின்றி உணர்வுகளுக்கு ஆடைகட்டாமல் அப்படியே பாடப்படும் வாய்மொழி இலக்கியங்கள் நேராக நெஞ்சுக்குள் சென்று தைக்கின்றன.  எனவேதான் படைப்பிலக்கியக் கரத்தாக்களும் வாய்மொழி இலக்கிய வடிவத்தைத் தங்கள் படைப்புக்களில் பயன்படுத்துகிறார்கள். பொனமணிதாசன்

    “இடியாய்ப் பதிலும் இருக்க வேணடாம்!
    இனிப்பாயனுப்பு மகிழ்வேன்!
    ஏறுக்கு மாறாய் இருந்தால் பதிலும்
    இன்றே நானும மடிவேன்”

    என்று வாயமொழி இலக்கியச் சாயலில் பாடுவதற்கு இதுதான் காரணம். பெண்ணைக் காதற் கருவி என்று மட்டும் கருதாமல் வணங்கத்தக்க மானுடத்தின் அடையாளம் என்பதிலும் பொன்மணிதாசன் உறுதியாய் இருக்கிறார்.

    “பெண்ணை நீ போற்றிப் பாடு!
    பெருமையைத் தூக்கிப் பாடு!
    பெண்ணிலா தேசந்தன்னைப்
    பெயர்த்துமே கடலில் போடு!
    பெண்களே நமது கண்கள்!
    பெண்ணின்றேல் ஆண்கள் இல்லை!!
    பெண்களே குடும்பச் சொத்து
    பெண்ணன்றோ இன்ப முத்து!

    பெண்ணின் பெருமையைத் தமிழ்த்தென்றல் திரு.வி.க உரைநடையில் பேசியதைப் பொன்மணிதாசன் கவிதையில் பேசுகிறார்.  தனிமனித உணர்ச்சிகளை எளிய தமிழில் பாடும் பொன்மணிதாசன் சமுதாயச் சிந்தனைகளையும் தன்னைப் பாதிக்கும் நிகழ்வுகளையும் கவிதையில் கொண்டுவருவதில் சுணக்கம் காட்டுவதில்லை. அங்கதமும் அழகியலும் காதலும் கடமையுணர்வும் மொழிப்பற்றும் நாட்டுப் பற்றும் இறையுணர்வும் தத்துவப் பார்வையும் அவருடைய முகநூல் கவிதைகளில்  அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் இழையோடுகின்றன.

    நிறைவுரை

    கவிதை யாப்புக்குள் இல்லை! சமுதாயத்திலிருந்து இதயத்திற்குப் பயணமாவது. பாதிப்பிலிருந்து தன பயணத்தைத் தொடங்குவது. ஒப்பாரிக்கும் தாலாட்டுக்கும் தகுதி தேவைபடாதது போலவே எழுதப்படுகிற கவிதைக்கும் ஏந்தத் தேவையில்லை. தன்னைப் பாதிக்கின்ற அலலது தான் பாதிக்கின்ற பொருண்மைகளைப் பாடுவதுதான் கவிதையின் நதிமூலம். பாதிப்பின்றிக் கவிதை வராது. வந்தால் அது கவிதை இல்லை.  வாசலில் அழகிய கோலம் இடுவதற்கும் அதற்கு அடிப்படையான புள்ளிகளை வைப்பதற்கும் அடிப்படை வரைபடப் புலமை தேவையில்லை. அழகியல் உணர்ச்சி மட்டுமே!.  அளவுகோலை வைத்துக் கொண்டு புள்ளிகளை வைத்தால் கோலம் அலங்கோலமாகும். முகநூல் கவிதைகளும் படைப்பிலக்கிய வகையைச் சேர்ந்ததாகக் கொள்ளப்படுதலின் பிழையின்றி எழுதினால் போதும். எந்தப் பொருளைப் பற்றியும் எழுதலாம். இன்றைக்கு முகநூல் வெகுமக்களை இணைக்கின்ற சமுதாய ஊடகமாகப் பெரிதும் பயன்படுகிறது, பொன்மணிதாசனின் கவிதைகள் இணைப்புச் சங்கிலியாகவும் பயன்படுகிறது. தன்னுடைய கவியாளுமை மூலம் எல்லாருடைய கவனத்தையும் பெறுவதாகவும் அமைந்திருக்கிறது. தமிழ்க்கவிதை உலகிற்கு இவரை அறிமுகம் செய்வதில் ‘வல்லமை’ பெருமைப் பட போதுமான காரணங்கள் இருப்பதாகவே நான் கருதுகின்றேன்!

    (தொடரும்)

    Share
  • ஈழம் தந்த பிள்ளைத்தமிழ் நூல்கள்-10

    ஈழம் தந்த பிள்ளைத்தமிழ் நூல்கள்-10

    மீனாட்சி பாலகணேஷ்

              ஈழத்தில் எழுதப்பட்ட மற்ற சில பிள்ளைத்தமிழ் நூல்களும் பார்வைக்குக் கிட்டியுள்ளன. அவற்றுள் ஒன்று திருமால் மீதானது. மற்றவை நாவலர் பிள்ளைத்தமிழ், பாரதி பிள்ளைத்தமிழ், சுந்தரர் பிள்ளைத்தமிழ் முதலியனவாம். இவற்றின் பெருமைகளைக் காண்போம்.

                                            “””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

    1. வல்லிபுர மாயவன் பிள்ளைத்தமிழ்

              இதனை இயற்றியவர் மு. கந்தையா என்னும் புலவர். 1989ஆம் வருடம் முதல் பதிப்பு கண்டுள்ளது. இப்புலவர் பெருமான் பிள்ளைத்தமிழ் பாடுவதில் வல்லவர். மாவை பிள்ளைத்தமிழ், சுதுமலை புவனேஸ்வரி அம்பாள் பிள்ளைத்தமிழ் ஆகியவற்றையும் இயற்றியுள்ளார் என முன்பே கண்டோம்.

              முதலில் வல்லிபுரத்தைப் பற்றிய சில விவரங்களைக் காண்போம். வல்லிபுரத் திருக்கோவில் ஈழத்தின் வடபகுதியில் அமைந்துள்ளது. சிங்கை மன்னர்களால் ஆளப்பட்டு சிங்கைநகர் எனப் பெயர் பெற்ற இடம்தான் வல்லிபுரம். புராதனமான க்ஷேத்ரம் எனவும் பெருமை பெற்றது. வள்ளிபுரம் எனவும் சில குறிப்புகளில் காணப்படுகின்றது. வல்லிபுரத்துடன் தொடர்புடைய சில வரலாற்றுக் குறிப்புகள், புராணக்கதைகள், மக்களது வாழ்வியல் குறிப்புகள் ஆகியன இந்நூலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

              பிள்ளைத்தமிழிலக்கணப்படி காப்புப்பருவத்தில் பிள்ளையைக் காக்க முதலில் திருமாலை வேண்டித் துவங்கியுள்ளார் ஆசிரியர். இந்நூல் பத்துப்பருவங்களில் பருவத்திற்குப் பத்துப் பாடல்களைக் கொண்டமைந்தது.

              அனைத்துப் பருவப் பாடல்களும் யாப்பும், சந்தமும், பொருளும் நயமும் இனிதமைந்து விளங்குகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக ஒரு வருகைப் பருவப் பாடலைக் காண்போம்.

              முதலையின் வாயிலகப்பட்டு ஆதிமூலமே எனவழைத்த யானைக்கும் வல்லிபுரத்தில் வாழ்ந்த பக்தை ஒருத்திக்கும் (இவர் வரலாறு அறியக் கிட்டவில்லை) மோட்சத்தை அருளிய அமலப் பிரான் வருக! அன்றொருநாள் காத்திருந்த சிசுபாலனை வென்று ருக்மிணியை அணைத்த (மணம் கொண்ட) கண்ணாளனே, வருக! பக்திச்செங்கனி ரசம் எனும் தேனைப் பொழியும் தமிழ்ப் பாகாய்க் கனிந்த நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் எனும் பாடல்களை (ஆழ்வார்கள் எனும் உன் அடியார்கள்) இயற்ற அருள்பாலித்த பரமனே வருக!

              வல்லிபுரம் வனமும் புனங்களும் மலிந்தது; அங்கு தலையைக் கொத்திச் சிதறச் செய்யும் மயிலும் அதன் பகையான அரவும் குலவி விளையாடும் புதர்கள் உண்டு; கொல்லைப்புறங்களில் மான் புல்லினை மேயும். அவ்வல்லிபுரத்தின் நாதனே வருக. வேதத்தின் மூலம் அறியவொண்ணாதது; ஆதலால் அது வித்தில் விளையாதது எனப் போற்றப்பட்டது. அந்த வேதத்தின் மூலம் அவ்விறைவனே. அவனே வித்து, முளை, விளைவு, அதன் பயன் என யாவுமாகப் பரிணமிப்பவன். அவனே முதல் விகிர்த வேதகன். அவனை வருகவே என விளிக்கிறார்.

             அத்திக்கும் வல்லிபுர பக்தைக்கும் முத்தியருள்

                              அமலப்பிரான் வருகஅன்

                     றண்ணாந் திருந்தவன் அயிர்க்கருக் மிணியையணை

                              கண்ணாளன் வருகவருக

             பத்திச்செங் கனிரசத் தேன்பிலிற் றித்தமிழ்ப்

                              பாகாய்க் கனிந்தஞ்சானப்

                     பரவசத் தீஞ்சுவைப் பாடல்நா லாயிரம்

                              பாலித்த பரமவருக

             கொத்திச்சி ரங்குதறு மயிலயல் கோளராக்

                              குலவியா டும்புதர்கொள்

                     கொல்லையம் புறவுமான் புல்லுமேய் புனமுமலி

                              வல்லிபுர நாதவருக

             வித்தில்விளை யாததோர் வேதமூ லம்வருக

                              விமலப் பிரான்வருகவே

                     வித்துமுளை விளைவுபயன் யாவுமாய் மெத்துமுதல்

                              விகிர்தவே தகவருகவே.

              மேலும் பலப்பல பாடல்கள். வாசகர்கள் படித்து மகிழ வேண்டும்.

                                  “””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

    1. நாவலர் பிள்ளைத்தமிழ்

              இந்த பிள்ளைத்தமிழ் நூலானது மு. கந்தையா அவர்களால் இயற்றப்பெற்று காரைநகர் தமிழ் வளர்ச்சிக் கழகத்தாரால் 1979ம் ஆண்டு முதற்பதிப்புக் கண்டுள்ளது,

              ஆறுமுக நாவலரின் தமிழ்ப்பணியை அறியாத தமிழ் மக்கள் இல்லை எனலாம். இவர் ஒரு இலங்கைத் தமிழர். யாழ்ப்பாணம் நல்லூரில் பிறந்தவர். 19ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர். தமிழுக்கும் சைவத்துக்கும் இவர் செய்த பணிகள் அளப்பரியன. முதல்முறையாகத் தமிழ் நூல்களை நல்ல முறையில் பதிப்பித்தவர். இவற்றுள் திருக்குறள் பரிமேலழகருரை, நன்னூல் காண்டிகையுரை, திருவிளையாடல் புராணம், பெரியபுராணம் இவற்றைச் சிறப்பாகக் கூறலாம்.

              நாவலர் தமிழ் மட்டுமன்றி வடமொழியாகிய சமஸ்கிருதம், ஆங்கிலம் இவற்றிலும் கூட நன்கு தேர்ச்சி பெற்றவர். இவரது தமிழ், சைவப்பணி இலங்கையில் மட்டுமின்றித் தமிழகத்திலும் பரவியிருந்தது.  சென்னையில் தங்கசாலை எனுமிடத்தில் வித்தியானுபாலன இயந்திரசாலை எனும் அச்சகம் நிறுவிப் பல நூல்களை அச்சிட்டார். இவர் நினைவாக இவரைப் போற்றும் வகையில் இலங்கை அரசு தபால்தலை ஒன்றினை வெளியிட்டது.

              இவர்மீது பெருமதிப்புக் கொண்டிருக்கும் பெரியோர்களும் அறிஞர்களும் பலர். அவர்களுள் ஒருவரே இப்பிள்ளைத்தமிழினையும் இயற்றியுள்ளார். இந்நூலில் அன்னார் தமிழுக்குச் செய்த தொண்டுகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன.

              பிள்ளைத்தமிழ் இலக்கணத்திற்குட்பட்டு காப்பு முதல் சிறுதேர்ப்பருவம்வரை பத்துப்பருவங்களும் பாடப்பட்டுள்ளன. நாவலரின் கம்பீரமான தோற்றமானது பலராலும் போற்றப்பட்டது. இதனைப் பிள்ளைத்தமிழ்ப் புலவர் பொருளாலும் செய்யுளின் சந்தத்தாலும் ஒரு செங்கீரைப்ப்ருவப் பாடலில் அழகுற விவரிக்கிறார்.

              பொங்கியெழும் சிவப்பொலிவு எங்கும் விரிந்து பரவி நிற்கின்ற தன்மையுள்ளவனே செங்கீரையாடுக; இந்தப் பூமியில் மலிந்துள்ள தீதுகளைனின்றும் நம்மைக் காக்கும் பொருளானவனே செங்கீரையாடுக; கங்கையைச் சடையிலணிந்த சிவபெருமான் தந்தருளிய மதலைக் கனியானவனே செங்கீரை; கனிரசம் நிரம்பிய கரும்பே, கரும்பினின்றும் கிட்டும் கற்கண்டே செங்கீரையாடுக; சிவநெறியினை இகழ்பவர்களையும் பழந்தமிழ்ப் பண்பாட்டை இகழ்பவர்களையும் அவர்கள் படாடோபங்கள் ஒடுங்கும்படிக்கு குற்றங்கள் களைந்து அவர்களெதிரே சென்று சிங்கமெனத் திகழும் நாவலனே செங்கீரையாடுக! தெய்வ நலம் பெருக விளங்கும் சைவ குலாதிபனே செங்கீரையாடுக!

                       பொங்கு சிவப்பொலி வெங்கு மெழுந்தொளிர்

                                      பொற்பே செங்கீரை

                              பூதல மிசைமலி தீதற நமையருள்

                                      பொருளே செங்கீரை

                     கங்கை புனைந்த சிவன்தரு மதலைக்

                                      கனியே செங்கீரை

                              கனிரச மல்கு கரும்பே கரும்பமர்

                                      கண்டே செங்கீரை

                     பங்க மறச்சிவ நெறியிகழ் பரிசினர்

                                      பழந்தமிழ்ப் பண்பிகழ்வார்

                              படாடோ பங்க ளொடுங்க எதிர்செல்

                                      பயங்கர கெம்பீர

                     சிங்க மெனத்திகழ் துங்கநன் னாவல

                                      செங்கோ செங்கீரை

                              தெய்வ நலங்கிளர் சைவ குலாதிப

                                      செங்கோ செங்கீரை.

    எனும் இப்பாடல் வரிகள் நாவலருக்குரிய மிடுக்குடன் தாமும் நடந்து செல்வதாக அணிந்துரை எழுதியுள்ள யாழ் பல்கலைக் கழகத்தைச் சார்ந்த திரு. வித்தியானந்தன் கூறுகின்றார்.

              இது போலும் பல இனிய பாடல்களைக் கொண்டு திகழ்வது இந்நூல். அனைவரும் படித்து இன்புற வேண்டும்.

                                  “””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

    1. பாரதி பிள்ளைத்தமிழ்

              இந்த பிள்ளைத்தமிழ் நூல் அரச பொற்கிழிப் புலவர் க. த. ஞானப்பிரகாசம் அவர்களால் இயற்றப்பட்டு 1983ம் ஆண்டு கொழும்பு தமிழ்ச்சங்கத்தாரால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

              பாரதியார்மீது சில பிள்ளைத்தமிழ் நூல்கள் தமிழ்நாட்டுப் புலவர்களாலும் எழுதப்பட்டுள்ளது.

              இந்த நூலில் வாழ்த்துரையாக ஒரு பாடலில்,

                        ஞானப் பிரகாசம் நலிந்ததமிழ் தானுயர

                     வானப் புகழ்தந்த வல்லவனைத்- தானப்பேர்

                     பிள்ளைத் தமிழ்பாடிப் பெட்பாம் அறம்பாடி

                     வள்ளல் அமிழ்தீந்தான் வாழ்த்து, எனக் காணலாம்.

              செவிக்கு மிகவும் இனிமையான பாடல்களாலமைந்த பிள்ளைத்தமிழ் நூலிது.

              எடுத்துக்காட்டாக முத்தப்பருவத்துப் பாடலொன்று:

              வெண் தாமரைமலரில் வீற்றிருக்கும் கலைமகளின் வீணையிசை காதினை அள்ளுகிறது; (தமிழை வளர்த்த) மூவேந்தர்களாகியோரின் சபை தனிலே சாமரை வீசும் (தமிழினை வளர்க்கும் அரசர்களை தமிழ்ப் புலவர்கள் மரியாதை செய்வர் எனக் கொள்ளல் வேண்டும்) கொள்ளவே குறையாத தெள்ளுதமிழ்ப் புலவர்களின் கூட்டம் அனைத்தும் வாழ்த்துகின்றனர். அரச சிம்மாசனத்தினில் தமிழ் இவ்வாறு அழகாக கொலு வீற்றிருக்கின்றது. அந்தத் தமிழை பாரதி எனும் குழந்தை கவர்ந்து வந்து விட்டது; பின் என்ன செய்கின்றது? உள்ளமெனும் தாமரையில் வைத்து வீரம் முதலான சுவைகளையும் நயங்களையும் அதில் ஏற்றி, மென்மையான பட்டுத்துகிலைச் சாற்றி, அணிகளால் அலங்காரங்கள் செய்து (இலக்கிய நயங்களான அணிகள் முதலியவற்றால் அலங்கரித்து) வீதியில் வருவோர்கள் அனைவரும் தங்கி இளைப்பாறும் அரசமரத்தின் கீழே வைத்துக் காப்பாற்றியது. இது எத்தகைய உயர்வான செயல்! அதனுடைய பொன்வாயின் முத்தத்தைப் புலவர் வேண்டுகிறார். புதுமையான இலக்கியங்கள் எனும் கடலில் புகுந்து முத்தான பாடல்களைக் கொடுத்தவனே! உன் பொன்வாயால் ஒரு முத்தம்தர வேண்டும் எனக் கேட்கிறார்.

             வெள்ளைமலர்க் கஞ்சமிசை வீற்றிருந் திடுதெய்வ

                              வீணையிசை காதை யள்ள

                     வேல்வேந்தர் மூவர்செங் கோலேந்து வேத்தவையில்

                              வீசுசா மரை யிரட்ட

             கொள்ளவே குறையாத தெள்ளுதமிழ்ப் புலவோர்தங்

                              கூட்டமெலாம் வாழ்த் தெடுப்பக்

                     கொற்றமுறு சிம்மாச னந்தனிலே கோலமொடு

                              கொலுவீற் றிருந்த தமிழை

             மெள்ளவே கவர்ந்துவந் துள்ளமெனுங் கமலத்தில்

                              வீரசுவை நயங்க ளேற்றி

                     மென்பட்டுச் சாத்தியணி யலங்காரச் சரமிட்டு

                              வீதிவரு வோர்கள் தங்கும்

             புள்ளுலவும் அரசமரத் தடிவைத்துப் புரந்தவா!

                              பொன்வாயின் முத்த மருளே:

                     புத்திலக்கி யக்கடற் புகுந்துமுத் தெடுத்தவா!

                              பொன்வாயின் முத்த மருளே.

              புதுமையான கருத்தமைந்த பாடல்! இதுபோலும் பற்பல. நூலைப் படித்துச் சுவைக்க வேண்டும்.

                                  “”””””””””””””””””””””””””””””””””””””

    1. சுந்தரர் பிள்ளைத்தமிழ்

              இப்பிள்ளைத்தமிழ் நூல் பண்டிதர்  சோ. தியாகராச பிள்ளை அவர்களால் இயற்றப்பெற்றது. 1982ம் ஆண்டில் முதற்பதிப்பைக் கண்டுள்ளது. ஸ்ரீலஸ்ரீ ஆறுமுக நாவலர் சபை, யாழ்ப்பாணத்தின் வெளியீடாகும் இது.

              சைவக் குரவர்கள் நால்வரில் சுந்தரரை மட்டுமே ஏன் பாடினார் என நாம் வியக்கலாம். அதற்கான காரணத்தை அவரே முன்னுரையில் கூறியுள்ளார். சுந்தரர் தேவாரத்தில் முப்பது ஆண்டுகளாக ஈடுபட்டவர் அதனால் எழுந்த ஆவலால் சுந்தரர் பிள்ளைத்தமிழைப் பாடினார். சுந்தரரின் வாழ்க்கை வரலாறு தனக்கு மிகவும் இனிப்பானது எனக் கூறுகிறார். கயிலையிலிருந்தவர் இறைவன் திருவுள்ளத்தால் பூவுலகில் பிறந்து, வாழ்ந்து பின் கயிலைக்கே திரும்பியது அவர் சரிதம்.

              திருவாரூர்ப் பதிகத்தில்,

                        ‘கயிலையில் மாயங்காட்டினார்

                     திருநாவலூரில் பிறவி காட்டினார்;

                     திருவெண்ணெய் நல்லூரில் மறவா மனங்காட்டினார்

                     ஆரூரில் கண்ணீர் கொண்டார்,’ எனத் தமது வரலாற்றை சுந்தரரே கூறியுள்ளார்.

              இதனால் புலவர் சுந்தரர்மீது ஒரு பிள்ளைத்தமிழை ஆவலாக இயற்றியுள்ளார் எனக் காண்கிறோம்.

              பிள்ளைத்தமிழின் அமைப்பு சிறிது வேறுபட்டுள்ளது. ஆக்கியவர் கூற்றில் ‘காப்புப்பருவத்தை வேறுவிதமாகப் பாடப்பட்டுள்ளது. இறைவர் தந்த நம்பிக்கு வேறு காப்பு மிகையாதலின் அவ்வத்தலத்து ஈசரையே காக்க என வேண்டிக் கொள்ளப்பட்டது,’ என்கிறார். அருமையான கருத்து.

              அவ்வண்ணமே திருவெண்ணெய்நல்லூர்ப் பெருமான், அதிகைப்பரமன், த்ில்லையீசர், பிரமபுரத்தீசர், ஆரூர்ப்பிரான், திருமுதுகுன்றத்தீசர், ஆதிபுரி நாதர், கச்சியேகம்பத்தீசர், அவிநாசிப்பிரான், அஞ்சைக்களத்தீசர் அனைவரையும் வேண்டியே காப்புப் பருவம் பாடப்பட்டுள்ளது.

              அம்புலிப்பருவம் கடினம் விடப்பட்டது என்கிறார். அதாவது ‘பிள்ளைக்கவிக்கு அம்புலி புலியாம்’ என்பது வழக்கு.    அம்புலிப்பருவத்தை சாம தான, பேத, தண்ட உபாயங்களுடன் அம்புலியை அழைத்துப்பாட வேண்டும். இதில் அவ்வாரு கடினத்தன்மை இல்லை என்கிறர் போலும். ஒரு பாடலைக் காண்போமே!

              ‘இந்த நம்பி ஓரிடத்தில் இட்டபொன் வேறோர் இடத்தில் ஆற்றில் எடுக்கக் கிட்டியது; ஓரிடத்தில் இவன் கூறிய ஓர் சொல்லினால் நெல் மலையாகக் குவிந்தது. மற்றோரிடத்தே ஒரு பொய்கையில் ஒரு முதலை தன் வாயில் இட்ட பிள்ளையைக் கரையினில் இவனுடைய ஒரு சொல்லால் உயிருடன் கொண்டுவந்து தந்தது. இவர் வேண்டிக் கொண்டதனால் ஈசனும் திருவாரூர் வீதிகளில் அலைந்து திரிந்தான் (பரவையிடம் சுந்தரருக்காகத் தூது சென்றலைந்தான் சிவபிரான்) இதெல்லாம் நீ அறியாத செய்திகளோ? ஒரு சொல்லைக் கூறியதனால் நீ படும் பாடும் கொஞ்சம் தானோ? அதனை உரைக்கவும் இயலாது. ‘வா’ எனும் ஓர் சொல்லால் இவன் உன்னை மகிழ்ச்சியாக அழைக்கின்றான். விளையாட வாராய். உலகம் புகழ்ந்தேத்தும் திருநாவலூர் நம்பியுடன் நீ விளையாட வாராய்,’ என்பது பாடலின் பொருள்.

             ஓர்சொலால் நதியொன்று உலவவழி விட்டது

                              ஒருநதி பொன் சுமந்தே

                     ஒருபொய்கை தன்னிலே கொடுவந்து தந்தது

                              உயர்ந்தகோ ளிலி தன்னிலே

             ஓர்சொலால் நென்மலை உவந்தே சொரிந்தது

                              உலகமும் காண நின்றே

                     ஒருபொய்கை முதலைவாய்ப் பிள்ளையைக் கரைதனில்

                              உய்ந்திடக் கொடுவந் ததால்

             ஓர்சொலால் இறைவனும் ஆரூ ரலைந்தனன்

                              உண்மைநீ அறியா ததோ

                     ஓர்சொலால் நீபடும் பாடுதான் கொஞ்சமோ

                              உரைக்கவும் முடியாது காண்

             ஓர்சொலால் உன்னையே உவந்தழைக் கின்றனன்

                              உவப்புடன் ஆட வாவே

                     ஒருநாவ லூர்வளரு முலகுபுகழ் நம்பியுடன்

                              உவப்புடன் ஆட வாவே.

                                  “”””””””””””””””””””””””””””””””

              ஆக, அத்துணை நூல்களிலும் பலவிதமான நயங்களைக் கண்டு மகிழ்ந்தோம். காலத்திற்கேற்ப சில ஆசிரியர்கள் எளிய இன் தமிழிலும் இந்நூல்களை இயற்றியுள்ளனர். நாம் அவற்றைப் படித்து ரசித்து மகிழலாம்.

              இத்துடன் இத்தொடரை நிறைவு செய்கிறேன். லண்டனில் வசிக்கும் திரு. பத்மனாபன் ஐயர் மூலமாக ‘நூலகம்’ இணையதள’ நூற்தொகுப்பினின்றும் எனக்குக் கிட்டிய பிள்ளைத்தமிழ் நூல்களைக் கொண்டே இக்கட்டுரைத்தொடர் எழுதப்பட்டது. அன்னாருக்கு எனது உளங்கனிந்த நன்றியை உரித்தாக்குகிறேன்.

                                                      (நிறைந்தது)

    Share
  • கவியரசர் பாடல்களும் ஆன்மீக அறிவியலும் – 8

    கவியரசர் பாடல்களும் ஆன்மீக அறிவியலும் – 8

    சக்தி சக்திதாசன்

    கண்ணதாசன் எனும் கவிதைப் பெருங்கடலின் உள்ளே நீச்சலடிக்கும் ஒரு தருணமிது .

    ஆயிரமாய்ப் பாடல்கள், கவிதைகள், கட்டுரைகள் எனப் படைப்புகளின் அத்தனை அங்கங்களினுள்ளும் தனது முத்திரையைப் பதித்தவர் எம் கவியரசர்.

    ஆண்டுகள் பல பத்து கடந்து போயிடினும் தமிழர் மனங்களில் அழியாது நிலைத்திருக்கும் வகையான படைப்புகளைத் தந்தவர் கவியரசர்.

    அன்றாட வாழ்க்கையிலே ஆண் , பெண் இருபாலருக்கும் இடையில் ஏற்படும் விரக தாபங்கள் , விரக்தி இந்த உணர்வுகளை அதற்குரிய அழுத்தங்களோடு எமக்கு எளிமையான வரிகளில் தந்தவர் கண்ணதாசன்.

    இந்தப் பதிவில் நாம் பார்க்கப் போகும் பாடல் இல்லறம், துறவறம் என இரண்டுக்கும் இடையிலான ஒரு விவாதக் களம் போன்று அமைத்திருக்கிறார் கவியரசர்.

    அன்றைய தலைமுறையில் இருந்து இன்றைய தலைமுறை வரை அனைவராலும் விரும்பிக் கேட்கப்படும் அருமையான பாடல்.

    குணச்சித்திர வேடங்களைத் தனக்கேயுரிய தனித்தன்மையுடன் மிளிர வைத்த ஏ.வி.எம் ராஜன் அவர்களின் பாத்திரம் பங்கு பற்றும் ஒரு பாடல் காட்சி.

    தரிசனம் எனும் படம். ஏ.வி.எம் ராஜன் அவர்கள் இரட்டை வேடமேற்று நடித்த ஒரே ஒரு திரைப்படம்.

    இத்திரைப்படத்தின் மற்றொரு சிறப்பம்சம் இதன் இசையமைப்பாளர் சிறந்த பாடகியான சூலமங்கலம் ராஜேஸ்வரி என்பதே !

    அற்புதப் பாடகர் அமரர் ஐயா டி.எம்.எஸ் அவர்களும் எல்.ஆர்.ஈஸ்வரி அம்மா அவர்களும் இணைந்து குரல் கொடுத்த பாடலிது.

    இல்லறத்துக்குள் துறவறத்தைப் புகுத்த முடியுமா? எனும் கேள்விக்கு முடியும் என ஆன்மீக அறிவியலின் மூலம் பதிலளித்திருக்கிறார் கவியரசர்.

    எங்கே பாடலைப் பார்ப்போமா ?

    விரக தாபத்தில் துடிக்கும் ஒரு பெண்ணின் நிலையை, இல்லற சுகத்தின் அனுபவத்திற்கு ஏங்கும் ஒரு பெண்ணின் நிலையை விரசமின்றி வழங்குகிறார் கவியரசர்.

    மாலை நேரத்தை ஒரு பெண்ணின் காதல் மயக்கத்திற்கான காலம் என்று கூறுவதன் மூலம் ஒரு பெண் தன் மனநிலையை, காதல் தாபத்தை ஆணிடம் கூறுவதாகக் கவியரசர் வடித்திருக்கும் வரிகள்.

    பெண்: இது மாலை நேரத்து மயக்கம்
    பூமாலை போல் உடல் மணக்கும்
    +    இதழ் மேலே இதழ் மோதும்
    அந்த இன்பம் தோன்றுது எனக்கும்
    இது மாலை நேரத்து மயக்கம்

    அதைக் கேட்டதும் அதற்கான ஆணின் பதில் எவ்வாறு இருக்கும்?

    சாதாரண மனநிலையைப் பார்த்தால் நெருப்பிடம் பஞ்சு என்னை அணைத்துக்கொள் என்று கேட்பது போலத் தென்படும்.

    இங்கேதான் கவியரசரின் ஆன்மீக அறிவின் தாக்கம் வெளிப்படுகிறது.

    வாழ்க்கையைத் தத்துவ ரீதியில் பார்க்கும் அந்த ஆணின் பதில் எப்படியிருக்கிறது ?

    ஆண்:இது காலதேவனின் கலக்கம்
    இதை காதல் என்பது பழக்கம்
    ஒரு ஆணும் ஒரு பெண்னும்
    பெறப் போகும் துன்பத்தின் துவக்கம்
    இது காலதேவனின் கலக்கம்

    ஆனால் அவள்தான் விரக தாபத்தில் தவிக்கிறாளே! அவனுடைய தத்துவ வார்த்தைகளில் ஆற்றுப்படுத்தக்கூடியதா அவளுடைய காதல் தாபம்.

    பனியும் நிலவும் பொழிகிறதாம் அந்தப் பொழுது எப்படி இருக்கும் ?

    காதல் செய்வதற்கு மிகவும் ஏதுவான ஒரு மென்மையான பொழுது என்பதை அக்காதல் வயப்பட்ட பெண் கூறுவதாகக் கவியரசர் யாத்த வரிகளைப் பார்ப்போம்.

    பனியும் நிலவும் பொழியும் நேரம்
    மடியில் சாய்ந்தாலென்ன

    பசும் பாலை போல மேனி எங்கும்
    பழகிப் பார்த்தாலென்ன?

    ஏக்கத்தோடு கேட்கிறாளாம் அந்தப் பெண்.

    அதற்கு அந்த ஆணின் ஆன்மீகம் சார்ந்த பதிலை எத்தனை அழகாக எடுத்து இயம்பியிருக்கிறார் கவியரசர் பாருங்கள்.

    உடலும் உடலும் சேரும் வாழ்வை
    உலகம் மறந்தாலென்ன
    தினம் ஓடியாடி ஒயுமுன்னே
    உன்மை உணர்ந்தாலென்ன

    வெறும் உடல் மயக்கத்தால் சேர்வதுதான் காதல் என்று வாழ்க்கை கூறியதா என்ன? இதுவெல்லாம் வெறும் மாயை தானென்று எப்போது உணரப் போகிறோம் ? என்று கேட்கிறான் போலும்.

    காதலுக்கும் ஆன்மீகத்துக்கும் நடக்கும் விவாதமல்லவா? அவளைப் பொறுத்தவரையில் அவளுக்கு அவளுடைய அந்தப் பருவத்தில் தேவையானது காதல் தானே விட்டுவிடமாட்டாளே சும்மா.

    உறவுக்கு மேலே சுகம் கிடையாது
    அணைக்கவெ தயக்கமென்ன

    என்று விடுகிறாள் .

    அவனும் தனது நிலையிலிருந்து இறங்கி வருவதாயில்லை . அவனது பதிலைப் பார்ப்போம்.

    இது ஒட்டை வீடு ஒன்பது வாசல்
    இதற்குள்ளே ஆசையென்ன

    போட்டானே ஒரு போடு! வெறும் ஒன்பது ஓட்டைகளைக் கொண்ட ஒரு கூடுதானே எமது உடம்பு. இந்த மூச்சுக்காற்று அந்த ஒன்பது ஓட்டைகளில் ஒன்றால் வெளியேறிவிட்டால் பின்பு விழுந்துவிடப் போகிறோம். இதற்குள்ளே ஏன் வீணாக ஆசை கொள்கிறாய் என்கிறான்.

    அவளோ இலேசுப்பட்டவள் இல்லை. தன்னுடைய வாதத்துக்குத் தேவையான ஆதாரங்களை வைத்துக்கொண்டுதான் தான் விரக தாபத்தின் வீரியத்தைத் தர்க்கம் செய்கிறாள்.

    ஆனானப்பட்ட முனிவன் அவன் கூட ஒரு அழகு மோகினியின் வடிவில் மயங்கிய பூமி ஐயா இது, இதன் முன்னே நீ எல்லாம் என்ன சும்மா ஆன்மீகப் பிதற்றல் செய்கிறாய் என்கிறாள்.

    முனிவன் மனமும் மயங்கும் பூமி
    மோக வாசல் தானே
    தினம் மூடி மூடி ஓடினாலும்
    தேடும் வாசல்தானே

    ஆகா ஆன்மீக வழியாக வந்து என்னைத் தாக்குகிறாளே என்ற அங்கலாய்ப்போடு அவனின் பதில் வெளிப்படுகிறது.

    பாயில் படுத்து நோயில் விழுந்தால்
    காதல் கானல் நீரே
    இது மேடு பள்ளம் தேடும் உள்ளம்
    போகும் ஞானத் தேரே

    ஏதோ மரணம் எனும் கதவு எமக்குத் திறக்காது என்பது போலல்லவா பேசுகிறாய் , பெண்ணே நோய் எனும் ஒரு வலை எம்மைப் பிடித்துப் பிணைத்துவிட்டால் பாயில் விழுவது காதல் செய்வதற்காக அல்ல அதை மறந்துவிடாதே என்கிறான்

    என்னையே தருவதற்குச் சித்தமாக இருக்கிறேன் என்று என் காதலை வெளிப்படுத்தியும் பணிய மாட்டேன் என்கிறானே சரி நானாவது பணிந்து போய் விடுவோம் என்று எண்ணுகிறாள் போலும்

    இல்லறம் கேட்டால் துறவறம் பேசும்
    இதயமே மாறி விடு

    நான் காதலைக் கேட்கிறேன். நீயோ ஆன்மீக வாசலைக் காட்டுகிறாய். உனது இதயத்தை எனக்காக மாற்றிக்கொள்ள மாட்டாயா? என்று தனது கடைசி ஆயுதமான கெஞ்சலை எடுத்து விடுகிறாள்.

    ஆன்மீகத்தின் அறிவியலின் உச்சத்தில் இருக்கும் அவன் இதையெல்லாம் கடந்தவனாயிற்றே. அவனது இதயம் இதற்கெல்லாம் மசிந்து விடுமா என்ன ?

    இது ஆடி ஓடிச் சாய்ந்த தென்னை
    உன்னை நீ மாற்றி விடு

    நான் உலகத்தின் அனைத்துப் பாதைகளிலும் பயணித்து அனுபவங்களைச் சேகரித்தவன். ஆன்மீகமே எனது வேதம் நான் மாறப் போவதில்லை. நீ உன்னை மாற்றிக்கொள் என்கிறான் அவன்.

    கவியரசர் கண்ணதாசனுக்கு இத்திரைப்படத்தில் காட்சியைக் கொடுத்து, அதற்குக் கேட்ட பாடலுக்கான வரிகளை யாத்துக் கொடுத்துள்ளார்.

    இங்கே நான் சொன்ன விளக்கங்களும் அந்தத் திரைப்படத்துக்கான காட்சியின் விளக்கமும் மாறுபடலாம். கவியரசரின் ஆன்மீக அறிவியலின் ஆழத்தைத் தொட்டுக் காட்டுவதற்காகவே நான் எனது விளக்கங்களை குறிப்பிட்டேன்.

    மீண்டும் சந்திப்பேன்.

    அன்புடன்
    சக்தி சக்திதாசன்

    Share
  • குறளின் கதிர்களாய்… (472)

    குறளின் கதிர்களாய்… (472)

    செண்பக ஜெகதீசன்

    கரப்பிடும்பை இல்லாரைக் காணின் நிரப்பிடும்பை
    எல்லாம் ஒருங்கு கெடும்.
    – திருக்குறள் -1056 (இரவு)

    புதுக் கவிதையில்…

    இருப்பதை
    இல்லையென மறைக்கும்
    துன்பநிலை
    இல்லாதவரைக் கண்டால்,
    இல்லாமை என்னும்
    வறுமைத் துன்பம்
    எல்லாம் ஒருசேர
    இல்லாமல் அழிந்துபோகும்…!

    குறும்பாவில்…

    உள்ளதை ஒளிக்கும் துன்பம்
    இல்லாரைக் கண்டால் இரப்பவரின் வறுமைநோய்
    இல்லாமல் மொத்தமாய் அழிந்துபோகும்…!

    மரபுக் கவிதையில்…

    இருப்பாய்க் கையில் உள்ளதையே
    இல்லை என்றே மறைத்திருக்கும்
    பெருத்த துன்பம் அதுதன்னைப்
    பெறாதோர் தம்மைப் பார்த்தாலே,
    வருந்தி இரப்போர் தாம்கொண்ட
    வறுமை என்னும் நோயதுவும்
    இருந்த இடமே தெரியாமல்
    எல்லாம் சேர்ந்தே அழிந்திடுமே…!

    லிமரைக்கூ…

    இல்லையெனும் துன்ப நிலையே
    இல்லாரைப பார்த்தாலே இரப்போர் கொண்ட
    வறுமைத் துன்பமேதும் இலையே…!

    கிராமிய பாணியில்…

    குடுத்து வாழணும் குடுத்து வாழணும்
    எரக்கிறவங்களுக்குக் குடுத்து வாழணும்,
    இருக்கிறத இல்லங்காமக்
    குடுத்து வாழணும் குடுத்து வாழணும்..
    தனக்கிட்ட இருக்கிறத
    இல்லண்ணு மறைக்கிற
    துன்பநெல இல்லாதவங்களப் பாத்தா,
    எரப்பவங்ககிட்ட இருக்கிற
    வறுமத் துன்பம்
    இருந்த எடந்தெரியாம
    எல்லாம் ஒண்ணாப் போயிடுமே..
    அதால
    குடுத்து வாழணும் குடுத்து வாழணும்
    எரக்கிறவங்களுக்குக் குடுத்து வாழணும்,
    இருக்கிறத இல்லங்காமக்
    குடுத்து வாழணும் குடுத்து வாழணும்…!

    Share
  • குறளின் கதிர்களாய்… (471)

    குறளின் கதிர்களாய்… (471)

    செண்பக ஜெகதீசன்

    இன்மை எனவொரு பாவி மறுமையும்
    இம்மையும் இன்றி வரும்.
    -திருக்குறள் -1042 (நல்குரவு)

    புதுக் கவிதையில்…

    வறுமை என்னும் பாவி
    ஒருவனிடம்
    வந்து சேர்ந்தால்
    அவன்
    வருபவர்க்கு ஈவதால் பெறும்
    மறுமை இன்பமும்,
    மண்ணில் தாமே அனுபவிக்க
    ஏதுமின்மையால்
    ஏற்படும்
    இம்மை இன்பமும்
    இல்லாமல் போகுமே…!

    குறும்பாவில்…

    வறுமையாம் பாவியொருவனிடம் வந்தால்
    ஈகையால் பெறும் மறுமை இன்பமும், இல்லாமையால்
    இம்மையின்பமும் இல்லாமல் போய்விடும்…!

    மரபுக் கவிதையில்…

    வறுமை என்னும் பாவியது
    வந்து விட்டால் ஒருவனிடம்,
    மறுமை இன்பம் பெறும்வழியாம்
    மற்றோர்க்கு ஈய ஏதுமிலா
    வெறுமை நிலையே வருவதுடன்
    வேண்டு மட்டும் அனுபவிக்கும்
    உறுதி குலையப் பொருளில்லா
    உண்மை நிலைதான் இம்மையிலே…!

    லிமரைக்கூ…

    இன்பம் தந்திடும் மறுமை
    இலாதுபோகும் ஈயாததால், இன்பமில்லை இம்மையிலும்
    ஒருவனிடம் வந்தால் வறுமை…!

    கிராமிய பாணியில்…

    கொடியது கொடியது
    வறும கொடியது,
    மனுச வாழ்க்கயில
    வறும கொடியது..
    வறுமங்கிற பாவி
    வந்திட்டா ஒருத்தங்கிட்ட
    அடுத்தவங்களுக்குக் குடுக்கிறதுக்கு
    ஒண்ணுமில்லாததால அவனுக்கு
    மேல் ஒலக இன்பம் இல்ல,
    ஓலகத்தில ஆண்டு அனுபவிக்க
    எதுவும் இல்லாததால
    இந்த
    ஓலக இன்பமும்
    இல்லாமப் போவுமே..
    அதால
    கொடியது கொடியது
    வறும கொடியது,
    மனுச வாழ்க்கயில
    வறும கொடியது…!

    Share
  • குறளின் கதிர்களாய்… (470)

    குறளின் கதிர்களாய்… (470)

    செண்பக ஜெகதீசன்

    இரவார் இரப்பார்க்கு ஒன்றீவர் கரவாது
    கைசெய்தூண் மாலை யவர்.
    -திருக்குறள் -1035 (உழவு)

    புதுக் கவிதையில்…

    தம் கைகளால்
    உழவுத் தொழில் செய்து
    உணவு உண்ணும்
    இயல்புடையோர்
    இரவார் பிறரிடம் சென்று,
    இரக்கத் தம்மிடம் வருவோர்க்கு
    இல்லையெனச் சொல்லாமல்
    ஈந்திடும் குணமுள்ளோர் அவரே…!

    குறும்பாவில்…

    தம்கையால் உழுதுண்டு வாழ்வோர்
    பிறரிடம் சென்றே இரவார், தம்மிடம்
    இரப்போர்க்கு இல்லையெனாது ஈவர்…!

    மரபுக் கவிதையில்…

    தமது கையால் உழுதுண்ணும்
    தன்மை கொண்டோர் வாழ்வினிலே
    தமக்கே வறுமை வந்தாலும்
    தடுக்க இரவார் பிறரிடமே,
    நமராய் எண்ணி இரந்திடவே
    நாடி வருவோர்க்கு இலையெனாதே
    சுமக்கும் அளவில் கொடுத்தனுப்பும்
    சொந்தக் குணமாம் அவருக்கே…!

    லிமரைக்கூ…

    தம்கையால் உழுதே உண்பார்
    தாழ்விலும் பிறரிடம் இரவார், இரப்போர்க்கு
    இலையெனாது ஈந்திடும் பண்பார்…!

    கிராமிய பாணியில்…

    ஒசந்தது ஒசந்தது
    தொழிலுல ஒசந்தது,
    ஒலகத்துக்கு ஒணவுதருற
    ஒழவுத்தொழிலே ஒசந்தது..
    சொந்தக் கையால வயலுல
    ஒழச்சிச் சாப்புடுற
    கொணம் உள்ளவுங்க
    ஒருநாளும் அடுதவங்ககிட்ட
    எரந்து சாப்புடமாட்டாங்க,
    அவுங்ககிட்ட வந்து
    எரக்கிறவங்களுக்கு
    இல்லண்ணு சொல்லாமக்
    குடுத்தனுப்புற
    கொணந்தான் அவுங்களுக்கு..
    அதால
    ஒசந்தது ஒசந்தது
    தொழிலுல ஒசந்தது,
    ஒலகத்துக்கு ஒணவுதருற
    ஒழவுத்தொழிலே ஒசந்தது…!

    Share
  • ஈழம் தந்த பிள்ளைத்தமிழ் நூல்கள்-9

    ஈழம் தந்த பிள்ளைத்தமிழ் நூல்கள்-9

    மீனாட்சி பாலகணேஷ்

    1. பழனி மலையண்ணல் பிள்ளைத்தமிழ்

              இப்பிள்ளைத்தமிழினின்றும் முழுமையாகப் பதிப்பிடப் பெறாத ஒரேயொரு பாடலே கிடைத்துள்ளது. அதுவும் என்ன பருவம் என்றும் உய்த்துணர வழியில்லை. விரைவில் முழு பிள்ளைத்தமிழும் கிடைக்க முருகனையே வேண்டுவோம்.

    1. பள்ளம்புலம் குமரகோட்டம் திருமுருகன் பிள்ளைத்தமிழ்

              இலங்கை யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த சரவணையூரில் குடிகொண்டுள்ள குமரப்பெருமான் மீது பாடப்பட்ட பிள்ளைத்தமிழாகும் இது. தீவகம் வே. இராசலிங்கம் என்பவர் இயற்றியது. 2013aஇல் தான் பாரதி பதிப்பகம், கனடா-வினால் வெளியிடப்பட்டுள்ளது.

              வழக்கம்போன்று பருவத்திற்குப் பத்துப் பாடல்கள் கொண்டது இப்பிள்ளைத்தமிழ். காப்புப்பருவ முதற்பாடல் திருமால் மீதன்றி விநாயகர் மீது அமைந்துள்ளது.

              சிற்றில் பருவத்துப் பாடலொன்று பிற புலவர்கள் முருகனைப் போற்றிப் பாடிய நயத்தை அழகுறக் கவிதையில் பொருத்திக் காட்டுகின்ற அழகைக் காண்போமா?

              முருகனின் பெருமைகளைப் புகழ்ந்து அருணகிரியார் புகழ்ப்பாடல்களாகத் திருப்புகழ் பாடினார். இதனால் முருகனும் பெருமை (கனம்) பெற்றான். பொய்மை பேசாத வள்ளற்பெருமான் பாடிடும் பேசும் தெய்வமாக முருகன் நின்றான். குமர குருபரரும்  புள்ளிருக்குவேளூர் முருகன்மீது பிள்ளைத்தமிழ், கந்தர் கலிவெண்பா ஆகிய நூல்களைப் பாடினார். இதனைக் ‘கொஞ்சும் முருகுப்பா’ என்றார் நம் புலவர். தமிழுக்கு ஆசான் முருகன் என்கிறார். இது தொடர்பான கதையைப் பற்றிய ஓர் செய்தியையும் தந்துள்ளார்.

              இதுதான் கதை: இறையனார் களவியலுக்குப் பாண்டிய மன்னர் ஆணைப்படி, புலவர்கள் பலர் உரை கண்டனர்.  உப்பூரி குடிகிழார் என்பவரின் மகனான உருத்திர சன்மன் எனும் ஐந்து வயதேயான ஊமைப்பிள்ளையிடம் ஒவ்வொருவராகத் தம் உரையைப் படித்துக் காண்பிக்க, அவன் சலனமின்றி இருந்து, நக்கீரரின் உரையைக் கேட்டபோது மட்டும் மெய்சிலிர்த்து வியந்தானாம். ஆக நக்கீரர் உரையே சிறந்தது எனக் கொள்ளப்பட்டது. (இவ்வுருத்திரசன்மன் முருகப்பிரானின் திருவடிவமே! இவன் ஊமையாகப் பிறந்தது சிவபிரானுடைய சாபத்தால் விளைந்தது; அது வேறொரு கதை).

              இத்தகைய பெருமை வாய்ந்த முருகன் இட்டும் தொட்டும், மணலினாற் சிற்றில் அமைத்தும் விளையாடும் சிறுமியர்கள் மனத்தில் உறைபவன். சிறுவர்கள் மனம் பெருமையில் ஓங்கி விளங்க, நீ சிற்றிலைச் சிதைக்காதே அப்பா என முருகவேளை வேண்டுவதாக இப்பாடல் அமைந்தது.

              புகழ்ப்பா தந்த அருணகிரிப்

                     பொய்கைத் தமிழிற் கனம்பெற்றாய்!

             பொய்யா வள்ளற் பெருமானார்ப்

                     பேசும் தெய்வம் எனநின்றாய்!

             குகப்பா குமரக் குருபரரும்

                     கொஞ்சும் முருகுப் பாதந்தார்!

             குழந்தை நீயே என்பதுவும்

                     கொஞ்சும் தமிழுக் காசானாய்

             அகப்பா கண்ட உன்றனுயர்

                     அழகே குழந்தை வடிவன்றோ! 

             இட்டும் தொட்டும் அழைந்தாடி

                     இல்லம் அமைத்து விளையாடும்

             மகப்பா மடவார் மனத்துறையும்

                     மயிலோய் சிற்றில் சிதையேலே!

             வண்ணச் சிறுவர் மனமோங்க

                     வரையும் சிற்றில் சிதையேலே!

                                            — என்பது பாடல்.

                                  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

    1. மண்டூர்ப் பிள்ளைத்தமிழ்

              சைவமாமணி விஸ்வலிங்கம் என்பவரால் இயற்றப்பெற்ற இந்நூல் 1988ஆம் வருடம் பதிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

              கிழக்கிலங்கையில் உள்ள மட்டக்களப்புச் சதுப்பேரியின் மேற்கரையை அடுத்துத் தென்திசையில் அமைந்து விளங்கும் பழந்தமிழ் ஊரே மண்டூர் ஆகும். சிவமணம் கமழும் இவ்வூர், மருதநிலத்தின் பாற்பட்டதாம். ஒரு தில்லை மரத்தினில் பாய்ந்த வேல் வேடவர்களால் தொன்றுதொட்டு வழிபடப்பட்டு, பிற்காலத்தில் இதனை மூலத்தானமாகக் கொண்டே ஆலயம் எழுப்பப்பட்டதனால் இவ்வூர் தில்லை மண்டூரென அழைக்கப்படுகிறது.

              காப்புப் பருவத்து முதற்பாடல் பிள்ளைத்தமிழ் இலக்கணத்திற்கேற்ப, திருமாலை வேண்டிக் குழந்தையைக் காக்க வேண்டுகின்றது.

              செங்கீரைப் பருவத்து முதற்பாடல் புதிய கருத்துகளையும் புதுக் காட்சிகளையும் கண்முன் வைக்கிறது. சிறப்பான கருத்துகளுடன் அமைந்த இப்பாடலைக் காண்போமா?

              உனது மந்தரமலை போன்ற புயத்தின்கண் புனையப்பட்டு மார்பில் தவழும் மாலையில் வண்டுகள் மொய்த்து ஆடுகின்றன; மல்லிகை, முல்லை இவற்றின் நறுமணம் கமழவும் மந்தார மலர்கள் அணியப்பட்டும் உன் அழகான முகத்தில் பட்டும் சுருள்சுருளான தலைமயிர் ஆடுகின்றது. தனது கடைசி நாட்கள் வந்துவிட்டதென சூரபத்மன் சிந்தை தளர்ந்து பயந்து தினமும் வருத்தம் கொள்ளவும், உனது நிலவினை ஒத்த முக மண்டலமனைத்திலும் சிறுமியர் முத்தமிட, செந்தமிழானது ஓங்கி வளரும் வண்ணம் வரம் தந்திடும் செல்வக்குமரா, நீ செங்கீரையாடிடுக! சிவந்த நெற்கதிர்களால் வளம்பெறும் மண்டூரின் தெய்வமே, செங்கீரை ஆடியருளுக.

              மந்தர வரைபுரை யுந்திரு மார்பிடை

                              வண்டார் நின்றாட

                     மல்லிகை முல்லை மணங்கம ழுஞ்செழு

                              மந்தாரஞ் சாரத்

             சுந்தர நிறைவத னம்படு குஞ்சிசு

                              ருண்டுசு ருண்டாடத்

                     தொல்லைவ ரந்தொலை யுங்கடை நாள்வந்

                              துற்றதே னச்சூ ரன்

             சிந்தைத ளர்ந்துப யந்துறு மின்னல்தே

                              ரிந்துநி தம்வா டத்

                     திங்களை நிகர்முக மண்டில மெங்குஞ்

                              சிறுவியர் முத்தா ரச்

             செந்தமி ழோங்கவ ரந்தரு செல்வா

                              செங்கோ செங்கீ ரை

                     செந்நெல்வ ளம்பெறு மண்டூ ரையா

                              செங்கோ செங்கீ ரை.

              இதுபோன்ற இனிய பல பாடல்களைக் கொண்டது இப்பிள்ளைத்தமிழ்.

                                  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

    1. மாவைப் பிள்ளைத்தமிழ்

              இந்நூல் பண்டிதர் மு. கந்தையா அவர்களால் இயற்றப்பட்டது. 1962இல் இயற்றப்பட்ட இந்நூல், 1967ஆம் ஆண்டு முதன்முதலாகப் பதிப்பிக்கப்பட்டது.

              மாவை முருகன் கோவிலானது ஈழத்தின் சரித்திரத்துடன் தொடர்புடையது. ‘வையாபாடல்’ எனும் ஈழ வரலாற்றைக் கூறும் நூலினின்றும் பெயர்க்காரணத்தைச் சுட்டி, இக்கோவிலுடன் தொடர்புடைய ஒரு கதையைக் காணலாம்.

             ‘கீரிமா மலையிலாடினள் தீர்த்தம், அம்முகமகன்றது, அன்னதால் மாவிட்டபுரம்’ எனும் வையாபாடல் ஆகிய நூலில் காணப்படும் பாடலின்கண் இக்கதை தெளிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.

              மாருதப்புரவீகவல்லி என்பவள், சோழ இளவரசி ஆவாள். இவள் பெயரில் குமாரத்தி பள்ளம் எனும் பெயரில் ஒரு இடம் இன்னும் இந்த மாவைக் கோவிலருகே உள்ளது.

              மாருதப்புரவல்லி எனும் பெண் திசை உக்கிரசோழன் மகள். அவளுடைய தாய் ஒரு கின்னரப்பெண் அளித்த சாபத்தால் குதிரைமுகத்துடன் கூடிய ஒரு மகளைப் பெற்றெடுத்தாள். எண்ணற்ற நீர்நிலைகளில் நீராடி வழிபட்டும் குணமடையாத அப்பெண் இங்கு வந்து பாதாள கங்கைத் தீர்த்தத்திலாடி குதிரைமுகம் மாறப்பெற்றாள். பின் மாவிட்டபுரக் கோவிலைத் தன் தந்தையின் பொருளுதவியால் அமைத்தாள். கதிரைமலையினின்று அரசாண்ட உக்கிரசிங்கசேனன் என்பவனை மணந்து வாழ்ந்தாள். கோவிலுக்கான சுப்பிரமணியர் விக்கிரகமும் சோழநாட்டிலிருந்து ஒரு குருக்களும் கப்பலில் வந்து சேர்ந்தனர். இக்கப்பல் வந்து சேர்ந்த துறை காங்கேயன் துறை எனப்பட்டது.

              பிள்ளைத்தமிழ் பாடிய புலவனார் இப்பதிவை ஒரு பாடலிலும் வைத்துள்ளார். இலங்கைத்தீவின் வடதிசையில் கீரிமலை எனும் தலம் உள்ளது. அங்கு கீரிமலை என வழங்கும் நகுலேசுவரம் எனும் கோவில் உள்ளது. அதனருகேயுள்ள மலைப்பாறைக்குகையினின்றும் ஊற்றாகப் பாதாள கங்கைத் தீர்த்தம் பாய்கின்றது.

              கீரி மாமலை வாரிதி யாடியே

                     கிரீச னாநகு லேசனை நாடியே

             சேரு மன்பொடு சிந்தனை செய்துமேற்

                     றிசைகோ ளுக்கிர சோழரா சன்மகள்

             மாரு தப்பிர வல்லியென் பேரினாள்

                     வாவு வெம்பரி மாமுக மோடிநோய்

             தீர நீங்கின ளித்தலத் தேயெனிற்

                     செப்பி லங்கையி லொப்பிதற் கில்லையே.

              இக்கருத்தைக் கொண்ட ஒரு வாரானைப் பருவப் பாடலைக் காண்போம். குமரகுருபரனாரின் ‘பெருந்தேனிறைக்கு நறைக்கூந்தற் பிடியே’ என்பதற்கிணையான சொற்களுடன் தொடங்கும் இப்பாடல், அருமையான கருத்துகளைப் பேசுகிறது.

              மிகுதியான தேனைச் சொரிகின்ற கொன்றைமலரைச் சூடிய சிவபிரானின் காதுகளுக்கே பிரணவத்துப் பொருளை உரைத்த குழந்தையான பெருமானே வருக! இங்கு சிவபிரானுக்கே என்றது அனைத்திற்கும் உயர்வான இறைவனான அவனுக்கே முருகன் பிரணவத்துப் பொருளை விளக்கினான் என்னும் வியப்புத் தோன்ற அமைந்த பாடற் கருத்தாகும். பெரும் தவம் இயற்றியவர்கள் அடையும் பெரிய விருந்து எனும் தவப்பயன் முருகன் நீ வருக!

              மேற்கண்ட ஈழத்துச் சரித்திரத் தொடர்பு அடுத்த வரியில் அறியக் கிட்டுகிறது. நகுலமுனிவர் என்பவர் கீரிமலையில் தவம் செய்து,  தீர்த்தத்திலாடி  கீரி முகமாய் விகாரப்பட்டிருந்த விரூபமுகம் நல்லமுகமாக மாறிய முனிவர் ஒருவர்; திசையுக்கிர சோழன் எனும்சோழமன்னனின் மகளான மாருதப்புரவீகவல்லி ஒரு சாபத்தால் குதிரைமுகம் பெற்றாள். அவள் குன்மநோயும் உடையவளாயிருந்தாள். அவள் இந்த கீரிமலைத் தீர்த்தத்திலே வழிபட்டுத் தீர்த்தமாடி குதிரைமுகம் நீங்கி மனிதமுகம் பெற்றாள். அவளுடைய பெருநோயும் குணமாயிற்று.

              மலைமடந்தையான பார்வதி அன்னையின் மனைமாண்புக்குச் சான்றாய், ஒரு நன்மகனாய் உதித்து வையகத்தை வாழவைத்தவொரு பெருவாழ்வே வருக! நன்கு வாழத் தெரியாதவர்களும், திருந்தாத குணமுடையவர்களுமான அசுரர்கள் செருக்கினை அழித்து ஒழித்த தேவனே! வருக, வருகவே!

    சிவமே விளைவாக விளங்கும் திறன்படைத்த மாவைப்பதியின் திருவாக இருப்பவனே! வருவாயாக என விளிக்கும் வாரானைப் பருவப்பாடல்.

              பெருந்தே னிறைக்கு நறுங்கொன்றைப்

                              பிரானார் செவிக்கே பிரணவத்துப்

                     பேசாப் பொருள்பே சியகுழவிப்

                              பெருமான் வருக! பெருந்தவத்தோர்

             விருந்தே வருக! நகுலமுனி

                              விரூப முகமும் மாருதப்ர

                     வீக வல்லி மாமுகமும்

                              விலகாப் பெருநோய் விலக்குமலை

             மருந்தே வருக! மலைமடந்தை

                              மனைமாண் பினுக்கு நன்கலமாய்

                     வையம் வாழ வாழ்ந்தபெரு

                              வாழ்வே வருக! வாழ்வறியாத்

             திருந்தா வசுரர் செருக்கொழித்த

                              தேவே வருக! வருகவே!!

                     சிவமே விளைக்குந் திறன்மாவைத்

                              திருவே வருக! வருகவே!!

              என்பது பாடல்.

                                  ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

    1. விசவத்தனை முருகன் பிள்ளைத்தமிழ்

              பண்டிதர் அ. ஆறுமுகம் என்பவரால் இயற்றப்பட்டுள்ள இந்நூல் 1982ஆம் ஆண்டில் விசவத்தனை முருகன் கோவில் கும்பாபிடேகத்தின்போது முதல் பதிப்புக் கண்டுள்ளது.

              விசவத்தனை முருகன் கோயில், இலங்கை பண்ணாகத்தில் அமைந்துள்ளது. பண்ணாக மக்களின் குலதெய்வம் இந்த முருகன். 200- 250 ஆண்டுகள் பழமையான கோவில் இது.

              இப்பிள்ளைத்தமிழ் நூல் சொல்நயம், பொருள்நயம், பக்திச்சுவை, கற்பனைவளம், எளிதில் விளங்கிக் கொள்ளக்கூடிய சொற்சிறப்பு ஆகியனவற்றைத் தன்பாற் கொண்டது. பருவத்திற்கு ஏழு பாடல்களைக் கொண்டமைந்தது. நக்கீரர், ஔவையார், பொய்யாமொழியார் ஆகிய புலவர்களுக்கு முருகன் அருள்பாலித்த பெருமை பாடல்களில் ஆங்காங்கே சிறப்பாகக் கூறப்பட்டுள்ளது.

              அனைத்துப் பாடல்களுமே மிக அருமையாய் விளங்கிடும் இந்த நூலில் சிறுபறைப் பருவத்துப் பாடல்கள் சில மிகுந்த நகைச்சுவை உணர்வோடு பாடப்பட்டுள்ளன; எனினும் உட்கருத்து ஆழமானது. ஓரு பாடலைக் காண்போம்.

              ‘தந்தையானவர் திருக்கயிலாய மலையில் உறைபவர் (மலையாள தேசத்தவன் எனவும் பொருள்கொள்ளலாம்). பித்தன்- பைத்தியக்காரன் அல்லது மிக்க அன்புடையவன் என இரு பொருள்படும். நள்ளிருளில் சடைவிரித்துக்கொண்டு நடனமாடுபவன் (நள்ளிருளில் நட்டம் பயின்றாடும் நாதனே எனும் வரிகளை நினைவு கூரலாம்). நாற்றம்பிடித்த கபாலத்தை (தான் கொய்த பிரம்ம கபாலத்தை) ஏந்தி, அதில் பிச்சை எடுத்துண்பவன். நரைத்த கிழட்டு எருதின் மீதேறுபவன்.

              ‘தாயானவளோ (உமையம்மை) பெரும் நீலநிற (கறுத்த) மேனியினள்; உனது அண்ணனோ பெருத்த பானைவயிறு உடையவன்; யானைமுகம் கொண்டவன். கும்பமதம், கன்னமதம், கோசமதம் எனும் மூன்று மதங்களையுடையவன். உனது தாய்மாமனான திருமாலோவெனில் மாடு மேய்க்கும் இடையன்; பேய்ச்சியின் முலைப்பாலினை உண்டு அவள் உயிரையும் சேர்த்து உறிஞ்சியவன். உனக்கு வாய்த்த மைத்துனனான பிரம்மனோ (திருமாலின் மகனாகக் கருதப்படுவதனால் அவர் மகளான தெய்வயானையின் சகோதரன்; அதனால் முருகனின் மைத்துனன்) எண்ணெய் விற்பவன் (வெண்மை நிறமான வாணியை, சரசுவதியைக் கொண்டவன்,’ என இவ்வாறு உனது வழி, கோத்திரங்கள் இவற்றையெல்லாம் பலவிதமான கதைகளாகக் கூறி (புகழ்ந்து) உன்னை வணங்கும் அடியார்களின் வினைகள் அனைத்தையும் விலகி ஓடுமாறு துரத்திடும் உயர் சேவகனே! (அடியவர்களுக்காக அனைத்தையும் செய்வதனால் முருகனை ‘சேவகா’ என அன்புமேலிட அழைக்கிறார்) சிறுபறை முழக்கி அருளுவாயாக! விசவத்தனைத் தேவதேவா, சிறுபறை முழக்கியருளுக என வேண்டிடும் பாடல்.

             தந்தையோ மலையாளி பித்தன்நள் ளிருளிலே

                              சடைவிரித் தாடி நாற்றத்

                     தலையோடு கொண்டிரந் துண்ணிநரை யெருதேறி

                              தாயோ பெருத்த நீலி

             முந்தியநின் அண்ணனோ பேழ்வயிறு யானைமுகம்

                              மூன்றுமத வடுவு டையவன்

                     முதியதாய் மாமனோ மாட்டிடையன் பேய்ச்சியின்

                              முலையுண்டு உயிரு முண்டோன்.

             வந்தமைத் துனன்வெள்ளை வாணியன் எனநினது

                              வழிகோத் திரங்க ளெல்லாம்

                     வாயார வண்ணவண் ணக்கதைக ளாற்சொல்லி

                              வந்திக்கும் அன்பர் வினைகள்

             சிந்திட முழங்கித் துரத்துமுயர் சேவகா

                              சிறுபறை முழக்கி யருளே

                     திருமேவு விசவத் தனைத்தேவ தேவனே

                              சிறுபறை முழக்கி யருளே.       

    என்பது பாடல்.

              இதுபோலும் பலப்பல பாடல்கள். படித்து மகிழ வேண்டிய பக்திக் கருவூலங்கள்.

     

     (வளரும்)

    ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

     பார்வை நூல்கள்:

    1. வையா பாடல் – கொழும்புத் தமிழ்ச் சங்க வெளியீடு- 1980

    Share
  • குறளின் கதிர்களாய்…(469)

    குறளின் கதிர்களாய்…(469)

    செண்பக ஜெகதீசன்

    எச்சமென்று என்ணெண்ணுங் கொல்லோ ஒருவரால்
    நச்சப் படாஅ தவன்
    -திருக்குறள் -1004 (நன்றியில் செல்வம்)

    புதுக் கவிதையில்…

    வாழ்வில் பிறர்க்கேதும்
    வழங்கி உதவாத காரணத்தால்
    ஒருவராலும்
    விரும்பப்படாதவன்,
    தன் மரணத்துக்குப்பின்
    தன்னை
    நினைவுபடுத்தி நிற்கப்போவது
    என்று
    எதனை எண்ணுவானோ…!

    குறும்பாவில்…

    பிறர்க்கொன்றும் ஈயாததால் ஒருவராலும்
    விரும்பப்படாதவன், சாவுக்குப்பின் தன்னை நினைவுபடுத்தி
    நிற்பதென எண்ண எதுவுமில்லை…!

    மரபுக் கவிதையில்…

    உதவி வேண்டி வருமெவர்க்கும்
    உதவி யேதும் செயாதவனை
    அதனால் யாரும் விரும்பாரே,
    அவனின் காலம் முடிந்தபின்னே
    எதனா லேனும் இவ்வுலகோர்
    எண்ணி யவனை நினைத்திடவே
    அதற்கே தக்க தானதேதும்
    அவனுக் கில்லை எண்ணிடவே…!

    லிமரைக்கூ…

    ஈயாதவன்மீது கொள்வதில்லை விருப்பம்
    இவ்வுலகில், அவன்காலம் முடிந்ததுமவனை நினைவுகொள்ளத்
    தக்கதேது மிலாததே திருப்பம்…!

    கிராமிய பாணியில்…

    ஒதவணும் ஒதவணும்
    அடுத்தவங்களுக்கு ஒதவணும்,
    ஒதவின்னு கேக்கிறதக்
    குடுத்து ஒதவணும்..
    அடுத்தவங்களுக்குக்
    குடுத்து ஒதவாததால
    ஒருத்தராலயும் விரும்பப்படாதவன்,
    தனக்க மரணத்துக்குப் பெறகு
    தன்ன நெனவுல வச்சிக்கிறதுக்கு
    என்ன இருக்குண்ணு
    நெனச்சிப் பாக்க மாட்டானோ..
    அதால
    ஒதவணும் ஒதவணும்
    அடுத்தவங்களுக்கு ஒதவணும்,
    ஒதவிண்ணு கேக்கிறதக்
    குடுத்து ஒதவணும்…!

    Share
  • கவியரசர் கண்ணதாசனும் ஆன்மீக அறிவியலும் – 7

    கவியரசர் கண்ணதாசனும் ஆன்மீக அறிவியலும் – 7

    சக்தி சக்திதாசன்

    கவியரசர் கண்ணதாசன் தமிழ்ப் பெருங்கடல் .

    பள்ளியில் படிக்காதவற்றைத் தன் வாழ்க்கையில் படித்தார். வாழ்க்கை அனுபவங்களை உள்ளத்திலே நூலாக்கினார்.

    தமிழைச் சுவைத்தார். தான் சுவைத்தவற்றைப் பாடல் வரிகளாக்கி நாமெல்லாம் சுவைப்பதற்கு வழி சமைத்தார்.

    வாழ்வின் சூழல்களுக்கு அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட காட்சிகளின் வெளிப்பாட்டுக்கு பாடல் வரிகளை அள்ளி வீசினார்.

    காதலாகட்டும், வீரமாகட்டும், சோகமாகட்டும் தனது பாடல் வரிகளிலே ஆங்காங்கு ஆன்மீகத்தைப் புதைத்து வைத்தார்.

    இந்தப் பதிவினிலே நாம் பார்க்கப் போகும் பாடல், கவியரசரின் அருமையான பாடல்.

    “பார்த்தால் பசி தீரும் ” எனும் படம். இதிலே நடிகர் திலகம் சிவாஜி கணேசனும், காதல் மன்னன் ஜெமினி கணேசனும் நடித்துள்ளார்கள்.

    இவர்கள் இருவரும் ஒன்றாக இரண்டாவது உலக யுத்தத்தில் பங்கு பெறும் ராணுவ வீரர்களாக நடித்திருப்பார்கள்.

    இடம்பெற்ற பல சிக்கல்களினால் தெரிந்த உண்மையைச் சொல்ல முடியாத ஒரு நிலைக்கு நடிகர் திலகம் தள்ளப்படுகிறார்.

    அவரது இந்த நிலையை விளக்கும் பாடல் ஒன்றினை அவர் பாடுவதான காட்சிக்குப் பாடல் வரிகளை கவியரசர் யாத்திருந்தார்.

    பாடல் ” உள்ளம் என்பது ஆமை ” , டி.எம்.எஸ் ஐயா அவர்கள் அற்புதமாகப் பாடியுள்ளார்.

    உள்ளம் என்றால் என்ன என்பதை விளக்கும் வகையில் கதாசிரியர்கள், கவிஞர்கள் பலரும் வித்தியாசமான விளக்கங்களை அள்ளி வீசியுள்ளார்.

    மலர் என்றார்கள். ஆனால் அந்த உள்ளம் மலர்வதும் தெரியாது, உதிர்வதும் தெரியாது. வேறு சிலரோ அலையடிக்கும் கடல் என்றார்கள். ஆனால் அந்தக் கடல் எப்போது பொங்கிப் பிரவாகிக்கும் என்று சொல்ல முடியுமா ?

    உள்ளம் குரங்கு போன்றதென்றால் மரத்துக்கு மரம் தாவும் செயல் போல மனமும் அலைபாய்ந்து கொண்டிருக்கும்.

    ஆனால் நாயகன் தன் சூழலில் மனத்துக்கு ஒரு கட்டளை இடுகிறான். அதாவது அது நினைப்பதை வெளியே சொல்ல முடியாத நிலை.

    இங்கே கவியரசர் உள்ளத்தை ஆமைக்கு ஒப்பிடுகிறார். ஆமை என்ன செய்யும்? ஆபத்தைக் கண்டவுடன் மெதுவாகத் தன் தலையை ஓட்டுக்குள் இழுத்துக் கொண்டு விடும்.

    பாதுகாப்புக்கு மட்டுமல்ல சோர்விலோ இல்லை தளர்விலோ இல்லை அயர்விலோ கூட உள்ளே தான் ஓட்டுக்குள்ளே ஒதுங்கிக்கொள்ளும்.

    உண்மையைப் பேசுவதனால் யாருக்கும் எந்த நன்மையும் ஏற்படாது. பாதிப்புத்தான் அங்கு ஏற்படும் எனும் போது அந்த உண்மையை நெஞ்சிலே தாலாட்டுப் பாடி தூங்கத்தானே வைக்க முடியும்.

    இது எத்தகைய ஆன்மீக அறிவியலின் அடித்தளத்தைக் கொண்டிருக்கிறது.

    உள்ளம் என்பது ஆமை – அதில்
    உண்மை என்பது ஊமை
    சொல்லில் வருவது பாதி – நெஞ்சில்
    தூங்கிக் கிடப்பது நீதி

    என்கிறார் கவியரசர். கவியரசருக்கு நிகர் கவியரசரே தான்.

    கடவுள் இருக்கிறாரா? இல்லையா? என்பது அன்றிலிருந்து இன்றுவரை எமக்குள்ளே விவாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.

    இந்தக் கேள்வியைச் சாதுரியமாக எம்மை.நோக்கியே திருப்பி விடுகிறார் கவியரசர்.

    கருங்கல்லொன்று நாம் போகும் பாதையில் கண்களில் தட்டுப்படுகிறது, ஒரு கல் கிடக்கிறது என்று சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டு அதைக் கடந்து சென்று விடுகிறோம்.

    அதே கல் ஒரு கைதேர்ந்த சிற்பியின் கைகளில் கிடைக்கிறது. ஆன்மீக உணர்வு கொண்ட அவன் அதைச் செதுக்கி அதனுள்ளிருக்கும் ஒரு தெய்வத்தின் உருவத்தை வெளிக்கொணர்கிறான்.

    அந்தச் சிலை ஆலயத்தின் கருவறைக்குள் பிரதிஷ்டை செய்யப்படுகிறது.

    அதைக் கல் என்று கடந்து சென்றவர்கள் இப்போ ஆலயத்தினுள் கருவறையின் முன் நின்று தெய்வமென்று வணங்குகிறார்கள்.

    திருமூலரின் வரிகளில் இதை அழகாக இரு வரிகளுக்குள் அடக்கியிருப்பார் திருமூலர்.

    “மரத்தை மறைத்தது மாமத யானை
    மரத்தில் மறைந்தது மாமத யானை”

    என்பார் திருமூலர்.

    இவை மிக இலகுவாக பாமரனுக்கும் புரியக்கூடிய எளிமையான வரிகளில் பதிப்பதுதானே கவியரசரின் முழு ஆற்றலே! விடுவாரா சும்மா?

    இங்கே சூழலின் தன்மைகளினால் உண்மையைப் பகிர முடியாமல் தவிக்கும் நாயகன் ஆன்மீகப் பின்னணியில் தன் தன்மையை விவரிக்கிறான்

    தெய்வம் என்றால் அது தெய்வம் – அது
    சிலை என்றால் வெறும் சிலைதான்
    உண்டென்றால் அது உண்டு
    இல்லை என்றால் அது இல்லை

    இதைவிட அர்த்தம் பொதிந்ததாகவும், எளிமையாகவும் அன்றாட வாழ்வுச் சிக்கல்களையும் ஆன்மீகத்தையும் யாரால் இணைக்க முடியும்?

    இதை எவ்வாறு அவன் தன் நிலையைச் சித்திரிப்பதற்கு உபயோகிக்கிறான் ? என்று வாசகர்கள் எண்ணக்கூடும்.

    இந்தத் திரைப்படத்தின் கதைப் பின்னனியை அறிந்திருந்தால் இலகுவாகப் புரியும்.

    சந்தர்ப்பச் சூழ்நிலையால் தீயவனாக எண்ணப்படும் அவன், உண்மையைச் சொன்னால் பலருடைய வாழ்வு பாதிக்கப்படும்.

    ஆனால் அதே இடத்தில் அவன் நல்லவன் என்பதை அறிந்தோரும் உண்டு.

    அவனை நல்லவன் என்று பார்த்தால் நல்லவனே! தீயவன் என்று பார்த்தால் தீயவனே !

    இதையே அழகாக ஆன்மீக வரிகளில் விளக்கும் கவியரசரின் ஆன்மீக அறிவியலே அற்புதம்தான்.

    அடுத்த சரணத்தில் எதை வைக்கப் போகிறார் ? பார்ப்போம்

    தண்ணீர் தணல் போல் எரியும் – செந்
    தணலும் நீர் போல் குளிரும்
    நண்பனும் பகை போல் தெரியும் – அது
    நாட்பட நாட்படப் புரியும்

    எங்காவது தண்ணீர் சாதாரணச் சூழலில் தணலைப் போலச் சுடுமா?

    இல்லையெனில்

    தணலாகத் தகித்துக் கொண்டிருக்கும் விறகுக் கட்டை குளிர் நீரைப் போலக் குளிருமா ?

    நடக்கும் என்கிறார். அதாவது இக்கதாநாயகன் சூழ்நிலையால் பாதிக்கப்படுவதால் அவனுள் எழும் உணர்வுகளின் தாக்கத்தை அவற்றுக்கு ஒப்பீடு செய்கிறார் எம் கவியரசர்.

    அது ஏன் நடக்கிறது? ஏனென்றால் காலம் அவனின் நண்பனுக்குக் கூட அவனைப் பகையாளியாகக் காட்டுகிறது.

    ஆனால் அந்நாயகன் உண்மையின் மீதும் நல்வினை விதைத்தோர் நல்வினையையே அறுவடை செய்வார் என்பதில் இன்னும் அசையாத நம்பிக்கையோடு பொறுமையாக இருக்கிறான் என்பதை அருமையாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

    இதையே ,
    அது
    நாட்பட நாட்படப் புரியும் என்கிறார்.

    இங்கு இதை ஒரு திரைப்படச் சூழலுக்கு எழுதப்பட்ட பாடல் என்று பார்ப்பதோடு அன்றாடம் வாழ்க்கைச் சிக்கலுக்குள் சிக்கித் தவிக்கும் பலரும் ஆன்மீக அறிவியலின் அடித்தளத்தில்.இதனைப் பார்ப்பதன் மூலம் மனத்தின் சாந்திக்கு வழி வகுக்கலாம்.

    இங்கேதான் கவியரசரின் ஆன்மீக அறிவியல் மேலோங்குவதை நாம் தெளிவாக அறிந்துகொள்ளலாம்.

    ஆத்திகம், நாத்திகம் எனும் பேதங்களைக் கடந்த ஓர் ஆன்மீக அறிவியலின் அவசியத்தைப் புரிய வைக்கிறார்.

    மீண்டும் அடுத்த பாகத்தில்
    சக்தி சக்திதாசன்

    Share
  • ஈழம் தந்த பிள்ளைத்தமிழ் நூல்கள் – 8

    ஈழம் தந்த பிள்ளைத்தமிழ் நூல்கள் – 8

    மீனாட்சி பாலகணேஷ்

    முருகப்பெருமான் மீதான இன்னும் சில பிள்ளைத்தமிழ் நூல்களின் நயங்களைப் பார்ப்போமா?

    4. காரைநகர் பயிரிக்கூடல் சுப்பிரமணியசுவாமி பிள்ளைத்தமிழ்

    இப்பிள்ளைத்தமிழ் அருட்கவி சீ. விநாசித்தம்பிப் புலவரால் இயற்றப்பட்டது. 1987ம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டுள்ளது. இது கடற்புற ஊராகிய காரைநகரின் நடுவே அமைந்த பயிரிக்கூடல் எனும் தலத்தில் நாவல் மரத்தைத் தலவிருட்சமாகக் கொண்டு அமைந்திருக்கும் கோவிலில் எழுந்தருளி பக்தர்கட்கு அருள்புரிந்து வரும் ஸ்ரீ சிவசுப்பிரமணியப் பெருமானைக் குழந்தையாகப் பாவித்துப் பாடிய நூலாகும்.

    பிள்ளைத்தமிழின் இலக்கணத்திற்கேற்ப பத்துப் பருவங்களால் பத்துபாட்டுகளைக் கொண்டு பாட்டுடைத்தலைவனாம் முருகப் பெருமானை வழுத்திப் பாடியுள்ளார் புலவர்.

    தாலப் பருவத்து ஒரு பாடல் அழகான தொன்மங்களை விளக்குகிறது. பார்க்கலாமே!

    குதிரை வாங்கச் சென்ற மணிவாசகரை ஈர்த்துக் குருந்தமரத்தடியில் அமர்ந்து தனிப்பெரும் குருவாய் அவருக்கு ஞானம் கொடுத்த சிவபிரானுக்கு மதுரமான பிரணவப்பொருளை அவர் செவிக்கு இனிமையாக உரைத்த குருமணி முருகனாவான். வாழ்வை வெறுத்து வானளாவிய திருவருணைக் கோபுர மீதிருந்து குதித்த அருணகிரிநாதரைக் கையிற்றாங்கிக் காப்பாற்றி, “சும்மாவிரு, சொல்லற,” எனப் புகன்ற ஆறுமுகத்தவன் அவன். பயிரிக்கூடலிலுறை முருகனே தாலோ தாலேலோ என்பது பொருள்.

    குதிரைக் காகப் பவனிவரும்
    கோல வமைச்சன் தனையீர்த்துக்
    குருந்தின் கீழே இருந்துதனிக்
    குருவாய் ஞானம் கொடுத்தவர்க்கு
    மதுரப் பொருளைச் செவியுவக்க
    ………………………………………
    எடுத்துச் “சும்மா விரு” என்ற
    ஒருமூன் றருண முகத்தானே
    …………………………………..
    முதல்வா தாலோ தாலேலோ.
    இன்னுமொரு பாடலைக் காணலாமா?

    ஒரு அம்புலிப்பருவப்பாடல். குழந்தை முருகனைப் பலவிதமான பழங்களாக உருவகித்துப் பாடுகிறார்.

    நமச்சிவாயப் பொருளான நல்லபழம்; ஆனைமுகன் கையில் தாங்கும் பழம். நடராசபதியான சிவபிரான் உவந்திடும் பழம்; உபாசனை செய்யும் அடியார்கள் சுவைக்கும் பழம்; இமயமலை அழகி, கார்த்திகைப் பெண்டிர் கௌரி, சூலினி, இரட்சகி, சங்காரி, ஜனனி, இலிங்கபூஷணி, பராசத்தி ஆகியோர் பாலூட்டியருளும் இன்பக் குழந்தைப்பழம், சமய தத்துவாதீத தனிப்பழம், சதுர்மறை தந்த பழம், கலைத்தேன் பழம், பழமுதிர்சோலை அழகராய் நின்ற பழம், சண்முகப்பழமுமிவனே, இவன்ய்டன் அம்புலீ ஆடவாவே என்கிறார்.

    நமசிவயப் பொருளான நல்லபழம் ஆனைமுகன்
    நயந்துகை தாங்கும்பழம்
    நடராச பதியுவந் திடுபழம் உபாசிக்கும்
    …………………………..
    சமயதத் துவாதீத தனிப்பழம் சதுர்மறை
    தந்தபழம் கலைத்தேன்பழம்
    ………………………………………….
    ஆனந்த வீடுதரும் ஞானக் குழந்தையுடன்
    அம்புலீ யாடவாவே.
    இன்னும்பல அருமையான பாடல்கள் உள்ளன.

    5. சிவசுப்பிரமணியர் பிள்ளைத்தமிழ்

    பறாளை  விநாயகப் பெருமான் கோயிலின் வடக்குப் புறமாக அமைந்தது இந்த சிவசுப்பிரமணியர் கோயில். இப்பெருமான்மீது  புலவர் வை. க. சிற்றம்பலம் அவர்களால் 1997-ல் இயற்றப்பட்டதே இப்பிள்ளைத்தமிழ்.

    பருவத்திற்கு ஒரேயொரு பாடலால் அமைந்த அருமையான பிள்ளைத்தமிழ் இது. ஒரே பாடல் தான் எனினும் சொன்னயமும் பொருணயமும் ஒவ்வொரு பாடலிலும் சிறந்து விளங்குகிறது. காப்புப் பருவத்து ஒரே பாடல் திருமால், சிவபிரான், சிவகாமியம்மை, ஐங்கரன், மற்றும் பிள்ளைத்தமிழ் இலக்கணத்திற்கேற்ப மற்ற தெய்வங்கள் அனைவரையும் வாழ்த்தி குழந்தையைக் காக்க வேண்டுகிறது.

    செங்கீரைப்பருவத்தின் பாடலொன்று மிக அருமையான பொருத்தமான கருத்துக்களைக் கொண்டிலகுகின்றது. குழந்தை முருகன் சங்குவளையணிந்த கைகளை ஊன்றியபடி செம்பவள வாயில் கனிந்த முறுவலுடன் உல்லாசமாக, கால்களில் கிண்கிணியாட, சிலம்பாடத் தாளூன்றித் தவழுகின்றான்.  கூடவே ‘கீர் கீரெ’னப் புரியாத மழலை பேசுகிறான். அந்தப் பருவத்து, ஐந்தாறுமாதக் குழந்தைகளின் மொழி நமக்குப் புரியாத மொழி. அதனைக் ‘கீர்’ என்பார்கள். (நல்ல சொற்களைக் கூறுபவர் நல் + கீரர்= நக்கீரர்). இத்தகைய சொற்களின் முன்பு ஒரு மங்கலச் சொல்லையும் சேர்த்துச் செங்கீர், செங்கீரை என்பர். அதனாலும் இப்பருவம் செங்கீரைப்பருவம் எனப்படும். இத்தகைய புரியாத மழலை, “எங்கு நீ, அங்கு நான் என்றும் உன்னுடனிருப்பேன்,” என முருகன் கூறும் சொற்களாக அடியாருக்கு, ஈண்டு புலவருக்குத் தோன்றியுள்ளது மிக அருமை.

    சங்குவளைக் கரமூன்றிச்
    செம்பவள வாய்கனியச்
    சல்லாப வுல்லாசமாய்ச்
    சார்ந்தகிண் கிணியாடச்
    சூழ்ந்தமணிச் சிலம்பார்ப்பத்
    தாளூன்றிக் கீர்கீரென
    எங்குநீ அங்குநான்
    என்றபடி மழலைமொழி
    இசைத்திட அடியெடுக்கும்
    …………………………………………

    அடுத்து சிறுதேர்ப்பருவப் பாடல். அற்புதமான இறைத்தத்துவத்தை முன்வைக்கிறது. வான், மண், பாதாளம் ஆகிய மூவுலகங்களும் கொண்டு வடிவமைக்கப்பட்டது இப்பிரபஞ்சம் எனும் திருத்தேர். அதன் வட்டமான நடுப்பீடமே பிரணவக்குறியாகும். அதில் வந்தமர்ந்து இருப்பவன் முருகப்பெருமான். அவனுக்கு அடியவர்கள் தங்கள் வினைகள் தீருமாறு வேண்டிக்கொண்டு, தேங்காய் உடைத்து, வேதங்கள் எனும் புரவிகளை ஓட்டுவித்து வீதிவலம் கொண்டு செல்கிறார்கள். அவனும் நானிருக்க பயமேன் என்று கூறி நனவிலும் கனவிலும் நற்காட்சி காட்டித் துணை நிற்கிறான். அத்தகைய முருகனைச் சிறுதேருருட்டியருள வேண்டும் இனிய பாடலிதுவாகும்.

    வானுலகு மண்ணுலகும்
    வல்லபா தலவுலகும்
    வடிவமையுந் திருத்தேரிலே
    வட்ட நடுப் பீடமே
    பிரணவக் குறியாகி
    வந்ததனில் வீற்றிருந்து
    பானிலவு திருநீற்றின்
    அடியவர்தன் வினையோடப்
    பணிந்துதேங்கா யுடைத்து
    பகர்வேதப் பரிகடவி
    அரிய மணி வீதிவரும்
    பாலகும ரேச முருகா
    ………………………………..
    கருத்தாழமும் கொண்ட பாடல்களைக் கொண்ட சிறந்த நூல்.

    6. திருநல்லூர் திருமுருகன் பிள்ளைத்தமிழ்

    நல்லை எனப்படும் திருநல்லூரானது ஆறுமுக நாவலர் பெருமானின் ஊராகும். இது முருகப்பெருமான் விரும்பியுறையும் சிறந்த ஒரு பதியாகும். திருநல்லூர் முருகன் பிள்ளைத்தமிழ் என்னும் இந்நூல் பண்டிதர் சி. கார்த்திகேசு (சேந்தன்)  எனும் புலவரால் இயற்றப்பட்டது. இவர் சேந்தன் குழந்தைக்கவிகள் எனும் நூலில் பிள்ளைகட்குரிய பலவற்றையும் பாடியுள்ளார். நல்லை நாற்பது எனும் நூலில் நல்லூர்க் கந்தன்மீது அழகான கீர்த்தனங்களைப் பாடியுள்ளார். இப்பிள்ளைத்தமிழ் நூலும் பல நயமிகுந்த பாடல்களுடன் பொலிவதனைக் கண்ணுறலாம்.

    அம்புலிப்பருவப் பாடலொன்றில் முருகனின் சிறப்புகளை அழகுற எடுத்தோம்புகிறார் புலவர். இது தானம் எனும் உபாயத்தில் சேருமெனக் கொள்ளலாம். முருகனின் சிறப்புகளைக் கூறி, இத்தகைய பெருமை படைத்த எம் சிறு முருகனுடன் ஆடவா என விளிக்கும் கூற்றாக அமைந்த பாடல்.

    பலகோடி சென்மங்களை எடுத்து எடுத்துக் களைத்தாலும் பார்ப்பதற்கு அரிதானவன் எம் முருகன். பக்தியினால் மட்டுமே அவனையடையலாம்; மற்றபடி பற்றுதற்கு அரிதானவன்.          நால் கல்நெஞ்சத்தவர் ஆயினும் உள்ளம் கசிந்துருகிக் கந்தா எனக்கூறி, கண்ணீர் பொழிந்து நிற்பதனைக் கண்டால் விரைந்து தனது கருணை எனும் மழையைப் பொழிபவன். பொல்லாத சூரபதுமனின் சுற்றம் உறவு அனைத்தையும் அழித்துப் பொடியாக்கினவன். பின்பு அவன் குற்றங்களை மன்னித்து உயிர்களக் காத்த உயர்ந்த தயாளன். இப்படிப்பட்ட அல்லல் அகற்றிடும் முருகனுடன் விளையாட வாராய் அம்புலியே!அணிநல்லூர் முருகனுடன் ஆடவாராய் அம்புலியே!

    பல்கோடி சென்மம் எடுத்தெடுத் திழைத்தும்
    பார்ப்பதற் கரிதானவன்
    பக்தியாம் ஒன்றினால் பற்றலாம் அன்றிப்
    பற்றுதற் கரிதானவன்
    கல்லெனும் நெஞ்சினர் ஆயினும் கசிந்துநாம்
    கந்தா எனக்கனிந்து
    ……………………………………………………
    பொறுத்தவன் பிழையினுக் கிடுக்கண் தவிர்த்து
    பொன்னுயிர் காத்த மேலோன்
    ………………………………………………..
    அம்புலீ ஆடவாவே.

    சிற்றில் சிதையேல் என வேண்டும் சிறுமியர் பலப்பல கதைகளை முன்வைக்கின்றனர். புலவரின் கற்பனைவளம் வியக்கத்தக்கதாம். அவற்றுள் ஒன்று இந்தக்கதை! ‘வள்ளியெனும் குறத்தி தினைமாவையும் தேனையும் பிசைந்து உனது வாயில் ஊட்ட, உண்டு நீ களித்ததையும், பின் மானையொத்த அவளுடைய எச்சிலை உண்டு களிக்கும் அழகையும் மற்றும் இவையனைத்தையும் கண்டு மற்றவர்களுக்கு அதனைக் கூறினோமோ? இல்லையே! கூனற்பிறை நெற்றியை உடைய பல சிறுமியர் கூடி, மண்ணைக் குழைத்துச் சேர்த்து, பேசிக்கொண்டு பாடுபட்டுக் கட்டிய சிறிய இவ்வீட்டை நீ உன் காலால் சிதைக்கவேண்டா! அடியாரின் குறைகளைத் தீர்க்கும் மருந்தானவன் அல்லவோ நீ! சிற்றிலைச் சிதைக்காதே’ என வேண்டுகின்றனர்.

    கானக் குறத்தி வள்ளியெனும்
    கன்னி உவந்து தினைமாவை
    கமழுந் தேனிற் பிசைந்துனது
    கனிவா யூட்டக் களித்தநீயும்
    மானொத் தவளின் மிச்சிலையும்
    வாயிற் சுவைக்கும் அழகினையும்
    மகிழ்ந்து சுவைத்த ததுகண்டும்
    மற்றோர்க் கதனை விண்டோமோ
    …………………………………………
    வான முயர்புகழ் திருநல்லூர்
    வண்ணா சிற்றில் சிதையேல்
    மருவு மடியர் பிணிதீர்க்கும்
    மருந்தே சிற்றில் சிதையேலே.

    ஈழத்துப் பிள்ளைத்தமிழ் நூல்களில் இவ்வாறு பலப்பல சுவையான பாடல்கள்!

    (வளரும்)

    Share
  • அறிவியல் ஆன்மீகமும் கவியரசர் கண்ணதாசனும் . . . (2)

    அறிவியல் ஆன்மீகமும் கவியரசர் கண்ணதாசனும் . . . (2)

    சக்தி சக்திதாசன்

    வாழ்வின் தேடல்கள் பலவகைப்படும். அத்தேடல்களின் வழி நாம் எமது வாழ்க்கைப் பாதையை அமைத்துக் கொள்கிறோம். சிலருக்கு அத்தேடல்களின் வழியான வாழ்க்கை வெற்றியாக அமைகிறது சிலருக்கு அதுவே வேதனைகளின் காரணமாகிறது.

    ஆன்மீகம் என்பது மதங்களைக் கடந்த ஒரு மார்க்கம் என்பதைப் புரிந்து கொள்வதர்கு முன்னால் வாழ்வில் பல மைல்களைக் கடந்து போய்விடுறோம். சிலருக்கு அது புரியப்படாமலே போய்விடுகிறது.

    இது எல்லாவற்றையும் கடந்தவர் நமது கவியரசர் என்றால் மிகையாகாது. ஆன்மீகத்தை அதன் உண்மை வடிவிலேயே கண்டு கொண்டவர் என்பதுவே உண்மையாகிறது.

    உள்ளத்தின் உணர்வுகளைப் பேசினார். அதை சத்தியத்தின் வாக்காகவே கூறினார். வாழ்வின் யதார்த்தங்களுக்கு மதம் எனும் சாயத்தைப் பூசிப்பார்க்க முனைந்து அதன் மூலம் மதங்களைக் கடந்த ஆன்மீகத்தின் வாசற் கதவைத் தட்டிப்பார்த்தார்.

    அவரது பாடல்களில் சோகம் இருக்கும், காதல் இருக்கும், ஆனந்தம் இருக்கும், பரவசம் இருக்கும், பக்தி இருக்கும் ஆனால் அனைத்தினுள்ளும் கொஞ்சம் மூழ்கிப் பார்த்தால் ஏதோ ஒரு ஓரத்தில் ஆன்மீகம் கலந்திருக்கும்.

    அவரது ஆன்மீக எழுத்துகளில் இழைந்தோடும் எளிமை மனித வாழ்க்கையின் அடிப்படையை எம்மோடு பேசும்.

    அவசரமான வாழ்க்கை வாழ்கிறோம். அனைத்தும் இன்றைய காலகட்டத்தில் ஒரு அவசர கதியிலேயே நடக்கிறது. எதையும் நிதானமாக, ஆழமாக சுவைத்துப் பார்த்து ரசிக்க முடியாதவாறு வாழ்க்கையின் வேகம் எம்மை இழுத்துச் செல்கிறது.

    இந்த நிலையில்தான் இன்றைய வாழ்வில் ஒரு சமநிலையைப் பேணுவதற்காக எமது தாயக நாடுகளில் மட்டுமல்லாது மேலை நாடுகளிலும் யோகா, தியானம் போன்ற ஆன்மீக வழிகாட்டுதல்கள் பிரசித்தி பெற்று வருகின்றன.

    அறுபதின் நடுப்பகுதிகளைக் கடந்த ஒரு நிலையில் தான் தியானம் எனும் ஒரு வழியின் மூலம் ஆன்மீகத்தின் உண்மைநிலையை அறியக்கூடிய சூழல் எனக்கு உருவாகியது.

    அத்தகைய ஒரு சூழலில் அத்தியான அனுபவத்தினுள் நுழைந்த எனக்கு எனது எழுத்துகளின் மானசீகக் குருவான கவியரசர் கண்ணதாசனின் பாடலின் வரிகள் ஏதோ எனக்காகவே ஒலிப்பது போன்று தென்பட்டது. அவரது ஆன்மீக அறிவியலுடன் கூடிய வரிகளைக் கொண்௶ட பாடலது.

    அது எந்தப் பாடல் என்று கேட்கிறீர்களா?

    அன்னை வேளாங்கண்ணி எனும் திரைப்படத்தில் நவரசத் திலகம் முத்துராமன் அவர்களுக்காக காந்தர்வக் குரலோன் கே.ஜே. யேசுதாஸ் அவர்களின் குரலில் ஒலித்த பாடல் அது.

    ஆனந்தமானது , அற்புதமானது – நான் அந்த மருந்தைக் கண்டு கொண்டேன் – அந்த

    ஞாலத்திலே என்னை அறிந்து கொண்டேன்

    நிதானத்திலே உண்மை புரிந்து கொண்டேன்

    ஆகா ! என்னே அருமையான வரிகள் ஒரு மதங்கடந்த ஆன்மீக கோணத்திலே பார்த்தால் எமது உள்ளத்துக்கு எது தேவையோ , ஒரு அமைதியான வாழ்க்கைக்கு எது தேவையோ , எமது தேடல்கலின் விடையாக எது தேவையோ அதைக் கன்டு கொள்ளும் வழிக்கு சைகை காட்டுவது போல கவியரசர் எமக்கு அற்புத வரிகளைத் தந்திருக்கிறார்.

    தியானம் எனும் ஒரு சாதனத்தை மதங்கடந்த ஆன்மீகத்தை நான் முதற்தடவையாக உளச்சுத்தியோடு கையாண்டபோது அதன் பயனாக என் மனம் கண்ட உணர்வுகளை அப்படியே வரிகளாக்கித் தந்தது போன்ற ஒரு எண்ணமே என்னுள்ளத்தில் இவ்வரிகள் ஏற்படுத்திய தாக்கம்.

    இத்தனை சிறிய விதையிலிருந்து
    எத்தனை பெரிய மரம் வந்தது
    அத்தனை மரமும் இத்தனை காலமும்
    அதற்குள் எப்படி குடி கொண்டது

    மிகவும் எளிமையான கேள்விகள் . இயற்கையின் அதிசயம் . வாழ்வில் ஒவ்வொரு நாளும் நாம் எத்தனையோ பெரிய மரங்களைக் கடந்து செல்கிறோம். அம்மரத்தின் கனி பழுத்து விதையாகி அதன்கீழ் விழுந்து பரவிக் கிடப்பதையும் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால் எத்தனை பேரின் உள்ளத்தில் இத்தகைய கேள்விகளை இயற்கையை நோக்கி வீசக்கூடியதாக இருந்தது . நிச்சயமாக எனக்கு இருக்கவில்லை . இக்கேள்விகளில் ஏதாவது மதச்சாயம் தென்படுகிறதா ?

    இதுதான் எமது கவியரசரின் அறிவியல் ஆன்மீகத்தின் அடையாளமாகத் திகழ்கிறது என்றால் அது மிகையில்லை .

    பத்தாம் மாதம் பிறப்பது என்பதை
    பரம்பொருள் யாருக்கும் எழுதி வைத்தான்
    இத்தனைநாளில் இறப்பது என்பதை
    இரகசியமாக ஏன் வைத்தான் ?

    நாமனைவரும் எமது அன்னை வயிற்றிலிருந்து பத்து மாதங்களில் இவ்வுலகில் தவழுவோம் என்பது எழுதப்படாத விதியாக இருக்கிறது. ஆனால் எப்போ எமது ஆன்மா எமது உடல் எனும் சட்டையை அகற்றி விட்டு வெளியேறப் போகிறது என்பது மட்டும் எவருக்குமே தெரியாத ஒரு விடயமாக இருக்கிறது. இதுகூட மதங்களைக் கடந்த ஒரு உண்மைதானே ! இதை எத்தனை அழகாக , எளிமை பூத்த வரிகளினூடாக கவியரசர் யாத்துத் தந்திருக்கிறார் .

    உடலெனும் கூடு வீழ்வதன் முன்னே
    அவனுடன் கூடுதல் ஆனந்தம்
    உயிரெனும் காற்று ஓடிடும் முன்னே
    தத்துவக் காற்றே பேரின்பம்

    ஆகா ! தத்துவங்களை இத்தனை எளிமையாக பாமரனும் புரிந்து கொள்ளக்கூடிய வல்லமை படைத்தவர் என் எழுத்துக்களின் மானசீகக்குரு கவியரசர் என்பதற்கு மேற்கண்ட வரிகளை விட வேறேதும் சான்றுகள் ௹தேவையோ ?

    உயிரெனும் காற்று எமது இறுதிச் சுவாசத்தின் வழி ஆன்மாவுக்கு வெளியேறும் வாசலைக் காட்டுகிறது. அவ்வான்மா அகன்றதும் உடலென்ன வெறும் கூடுதானே !

    இங்கென்ன கவியரசர் கூற வருகிறார் ?

    அந்நிகழ்வு நடப்பதன் முன்னரே ” அவனுடன் கூடுதல் ஆனந்தம் ” என்கிறார். இங்கேதான் கேள்வி எழுகிறது யார் அந்த ” அவன் ” ?

    சிவனா ? அல்லாவா ? இயேசுவா ? அனைவர்க்கும் பொதுவான ஆன்மாவே அந்த அவன் என்கிறார் எனலாம் அல்லவா ?

    அப்படியானால் அந்த அவனுடன் ஆன்மாவுடன் உயிர் பிரிவதன் முன்னால் கூடுவது எப்படி ?

    ஆம் ஆன்மாவுடன் பேசும் மொழி, ஆன்மாவுடன் இணையும் வழி தியானம் ஒன்றே அதற்கு மதமில்லை, மொழியில்லை, இனமில்லை. அனைவருக்கும் பொதுவானது. அனைவராலும் கைக்கொள்ளப்படக்கூடியது. இப்போது மீண்டும் ஒருமுறை கூறிப்பாருங்கள்,

    ஆனந்தமானது , அற்புதமானது நானந்த மருந்தைக் கண்டு கொண்டேன்.

    எத்தனை அழகாக ஆன்மீக அறியலுடன் எம்மை இணைத்திடும் வரிகளவை.

    நம்பிக்கையுடனே இறைவனைத் தேடு
    நாளைய பொழுதே அவன் வருவான்
    நன்மை, தீமையில் அவனை நாடு
    நன்மை மட்டும் அவன் தருவான்

    ஆமாம் நாம் எதைச் செய்தாலும் அதை நம்பிக்கையுடன் தான் செய்ய வேன்டும். நம்பிக்கை இல்லாமல் செய்யும் எந்தச் செயலும் வெற்றியளிக்காது. இது யாவரும் அறிந்த சத்திய வார்த்தைகள்.

    இறைவன் எமக்குள்ளேதான் இருக்கிறான். அப்படியானல் எங்கே அவனைத் தேடு என்கிறார் எமது கவியரசர்?

    ஓ ! எமக்குள்ளே தேடச் செல்கிறாரோ இக்கவிச்சக்கரவர்த்தி?

    உன்னையறிந்தால் , நீ உன்னையறிந்தால் உலகத்தில் போராடலாம் என்றுன் சொன்ன வித்தகரல்லவா இவர்.

    எமக்குள்ளே தேடும்போது அங்கே நாம் யாரைக் காண்கிறோம் எம்மது ஆன்மாவின் மூலத்தை அறிகிறோம். அப்போது அங்கே உறைந்திருக்கும் இறைவனை அடையாளம் காண்கிறோம். அதற்கான பாதைதானே தியானம்?

    எமக்குள்ளே உறைந்திருக்கும் அவ்விறைவன் மதச்சாயம் கொண்டவரா? மதங்களைக் கடந்தவராயிற்றே, அனைவர்க்கும் பொதுவான இறையல்லவா அவன்?

    அழிந்து போகும் உடலல்ல நாம், சிதைந்து போகும் மனமுமல்ல நாம். நிலையான ஆன்மாவே நாம். அந்த ஆன்ம நிலையில் நாமனைவரும் ஒன்றே ! ஒரு பரமத்தின் துகள்களே!

    இங்கேதான் எமது கவியரசரின் அறிவியலுடன் கூடிய ஆன்மீகம் துலங்குகிறது. அவருடைய ஒவ்வொரு வரிகளுக்குள்ளும் அவர் புதைத்து வைத்திருக்கும் ஆன்மீக அதிசயங்கள் அளப்பரியன .

    இது என்னுடைய பார்வையின் கோணமே! இதே வரிகள் வேறோருவர் பார்வையில் வித்தியாசமான ஆன்மீக விளக்க்லங்களை அளிக்கலாம். இதுதான் கவியரசர் படைப்புகளின் மகுடமாகிறது. அதனால்தான் அவரது பாடல்கள், கவிதைகள், கட்டுரைகள், கதைகள் இன்றுவரை பேசப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது.

    என் அன்பு உள்ளங்களே! நான் ஒரு ஆன்மீக அறிஞல்லன். ஒரு சாதாரண பாமரனே! ஆன்மிக அறிவியல் எனும் ஆழியின் கரையோரத்தில் கால்களை நனைக்கும் ஒரு வழிப்போக்கனே நான். எனது எழுத்துக்களின் மானசீகக்குருவான கவியரசரின் படைப்புகளில் ஒளிந்திருக்கும் ஆன்மீக அறிவியலை சுவைக்கும் நோக்கத்தில் என்னோடு உங்களையும் இணைத்துக் கொள்கிறேன்.

    இப்போது மீண்டும் அந்தப் பாடலைக் கேட்டுப்பாருங்களேன்.

    மீண்டும் வருவேன்

    Share
  • அறிவியல் ஆன்மீகமும் கவியரசர் கண்ணதாசனும். . . . . (1)

    அறிவியல் ஆன்மீகமும் கவியரசர் கண்ணதாசனும். . . . . (1)

    சக்தி சக்திதாசன்

    ஆன்மீகம், ஆன்மீகம் என்று பேசியிருக்கிறோம், பேசக் கேட்டிருக்கிறோம்.

    அது என்ன அறிவியல் ஆன்மீகம் எனும் கேள்வி நெஞ்சில் எழுகிறது.

    எமது முன்னோர்கள் சொன்னார்கள் என்று கண்களை மூடிக்கொண்டு ஒரு விடயத்தை ஆன்மீகத்தின் பெயரால்.பின்பற்றுவதை விட்டு அதற்கான காரணத்தை ஒரு அறிவியல் கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்க முற்படும்போது அது எவ்வாறு இருக்கும் என்பதை எனக்கு வரையறுக்கப்பட்ட அறிவின் எல்லைக்குள் பார்ப்பதுவே நோக்கமாகிறது.

    அதுசரி இங்கே கவியரசர் கண்ணதாசன் எவ்வாறு  இணைகிறார் ?

    எனது எழுத்துகளுக்கு மானசீகக்குருவாக நான் வரித்துக் கொண்டிருப்பவர் கவியரசர் கண்ணதாசன்.

    நாத்திகம் எனும் ஆற்றில் அடியுண்டு புரட்டி எடுக்கப்பட்டு புடம் போட்டு ஆத்திகக் கரையில் ஒரு கரைதேர்ந்த ஆன்மீகவாதியாக உருப்பெற்றவர் கவியரசர் கண்ணதாசன்.

    அவர் தனது உள்ளக் கருத்துகளை உள்ளத்தினுள் ஏற்றுவதற்காய் பல நூல்களைப் படித்தார்.

    அனுபவங்களில் அடைந்தவைகளை காலம் எனும் ஆசான்  தனக்குப் புகட்டிய பாடங்கள் என எடுத்துக் கொண்டார்.

    வாழ்வின் ஒவ்வொரு நிலைக்கும், ஒவ்வொரு உணர்வுக்கும் அதனைத் துல்லியமாக எடுத்துக்காட்டும் பாடல், கவிதை வரிகளாக்கினார்.

    புராணப்படங்களில் மட்டுமல்லாது சமூகப் படங்களில் வரும் பாடல் வரிகளுக்குள் அவர் புதைத்து வைத்த ஆன்மீக விடயங்கள் பலவாகும்.

    இவற்றில் எனது சிற்றறிவுக்கு எட்டியவரை, நான் அறிந்த, கேட்டவைகளின் அடிப்படையில் எனது கோணைப் பார்வையைப் பதிவு செய்வதே இக்கட்டுரைகளின் நோக்கமாகிறது.

    கவியரசரின் நெஞ்சத்திலே ஓடியவைகளல்ல எனது பார்வை. அவரது வரிகளின் தாக்கம் ஒரு பாமரனின் பார்வையில் எத்தகைய ஆன்மீக தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பதுவே இங்கே பதியப்படுகிறது.

    ஆன்மீகம் என்பது ஆன்மாவின் ராகமாகிறது. இது மதங்களைக் கடந்தது.

    இறைவனை எமக்குள்ளே காண முற்படும்போது அங்கே அது மதம் எனும் எல்லைகளைக் கடந்து விடுகிறது.

    ஆனால் ஆன்மீகத்தை நோக்கிய எமது பயணத்திற்கு பக்தி மார்க்கம் பாதையாகிறது.

    நீச்சல் பழகும் போது மிதக்கும் கட்டைகளைக் கையில் பிடித்து நீந்தப் பழகுகிறோம்.

    நன்றாக நீச்சல் அடிக்கத் தொடங்கியதும் அம்மிதக்கும் கட்டைகளின்றி நீந்தி மகிழ்கிறோம்.

    நீச்சலில் கரை கண்டதும் ஆழத்திற்கு மூழ்கி மென்மேலும் பல அனுபவங்களைப் பெற்றுக் கொள்கிறோம்.

    அது போலத்தான் ஆன்மீகக் கடலில் நீச்சலடிக்க எமக்குப் பக்தி மார்க்கம் எனும் மிதக்கும் கட்டைகள் தேவைப்படுகின்றன.

    ஆன்மீகம் முற்றாகக் கைவந்ததும் ஆன்மாவின் ராகத்தோடு இணைந்த பரவசத்தில் மூழ்குகிறோம்.

    இக்கட்டுரைகளை ஒரு தொடராக இருவாரங்களுக்கு ஒருமுறை வெளியிட எண்ணுகிறேன்.

    எனது ஆக்கங்களுக்கு எப்போதும் ஆதரவளித்து, ஊக்கமளிக்கும் வல்லவர்கள் பலர் நிறைந்த இந்த வல்லமை தளமே இதற்கான அடித்தளமாகிறது.

    மீண்டும் அடுத்த தொடரில்…

    Share
  • கம்பனில் கண்டெடுத்த முத்துக்கள் – 62

    கம்பனில் கண்டெடுத்த முத்துக்கள் – 62

    -மேகலா இராமமூர்த்தி

    தவக்கோலத்தோடு இராமன் மேற்கொண்டிருந்த பதினான்கு ஆண்டுக்கால வனவாசம், இராவணன் வீழ்ச்சிக்குப்பின் முடிவுக்கு வந்தது. தான் விரைவில் அயோத்திக்கு அணித்தேயுள்ள நந்தியம்பதிக்குச் சென்று பரதனைச் சந்திக்காவிடில் அவன் எரியில் வீழ்ந்து மாள்வான் எனும் உண்மையை நினைந்த இராமன், ”விரைந்துசென்று பரதனைக் காண வழியுண்டா?” என வீடணனிடம் வினவ, அவன் இராவணனின் புட்பக விமானத்தை வரவழைத்துத் தர, அதில் சீதையொடும் இலக்குவனொடும் ஏறினான் இராமன்.

    வீடணனை இலங்கை நகருக்கும், சுக்கிரீவனையும் வாலிசேயான அங்கதனையும் ஏனைய வானரரையும் கிட்கிந்தைக்கும் செல்லப் பணித்தான். அதனைக் கேட்டுத் துணுக்கமடைந்த அவர்கள், ”ஐயனே! நின் பட்டாபிடேகத்தைக் கண்டு மகிழும்வரை நின்னைப் பின்தொடர எங்களை அனுமதிப்பாயாக!” என்று வேண்டவே அதற்கு இசைந்தான் இராமன்.

    அனைவரும் விமானத்தில் ஏறினர் மகிழ்வோடு. விமானம் இலங்கையை வலமாய்ச் சுற்றிப் பறக்கவே வழியிலுள்ள காட்சிகளையும், கடலில் அமைக்கப்பெற்றிருந்த சேதுவையும் அதன் சிறப்பையும் சீதைக்கு விளக்கியுரைத்தான் இராமன்.

    விரைந்து சென்றுகொண்டிருந்த விமானத்தில் கோதாவரி ஆற்றையும் முன்பு தங்கியிருந்த இடங்களையும் பார்த்துக்கொண்டே இராமனும் இலக்குவனும் சீதையும் சென்றுகொண்டிருந்த வேளையில் பரத்துவாச முனிவர் கீழே நிற்கக் கண்ட இராமன், அவரின் குடில்வாயிலில் விமானத்தை இறக்கினான்.

    இராமனை உவகைக் கலுழ்ச்சியோடு எதிர்கொண்ட அந்தத் தவசீலர், ”ஐயனே! விராதன், கரன், மானாய் வந்த மாரீசன், கவந்தன், ஏழு மராமரங்கள், வாலியின் வீரமார்பு, வருணன் வாராதபோது சீறியதால் கடல்நீர், இராவணன் உரம், கும்பகருணனின் உயர்வு ஆகிய அனைத்தையும் அராவிச் செய்யப்பட்ட உன் பகழியால் அழித்து உலகினைக் காத்தாய்!” என்று புகழ்மொழிகள் உரைத்தார்.

    விராதனும் கரனும் மானும் விறல்கெழு கவந்தன்தானும்
    மராமரம் ஏழும் வாலி மார்பமும் மகர நீரும்
    இராவணன் உரமும் கும்பகருணனது ஏற்றம்தானும்
    அராவ அரும் பகழிஒன்றால் அழித்து உலகு அளித்தாய் ஐய.     (கம்ப: மீட்சிப் படலம் – 10140)

    தம் மனையில் அன்று விருந்துண்டுதான் இராமனும் அவன் தோழர்களும் செல்லவேண்டும் என அன்புக்கட்டளை இட்டார் பரத்துவாசர். அதனை மறுக்காமல் ஏற்றுக்கொண்டான் இராமன். எனினும், தான் நந்தியம்பதி போய்ச் சேர்வதற்குள், ”14 ஆண்டுகள் முடிந்துவிட்டன; அண்ணன் இன்னும் சொன்னபடி வரவில்லையே” எனச் சிந்தைநொந்து அருமைத் தம்பி பரதன் தீப்பாய்ந்து தன் ஆருயிரை இழக்காமலிருக்க வேண்டுமே என்றெண்ணி அனுமனை அருகழைத்து,

    ”மாருதி! நான் இன்றைக்கு அயோத்தி வருமுன் நீ விரைந்து சென்று எனக்கொரு தீமையும் இல்லை என்று பரதனிடம் செப்பி அவனைத் தீப்புக விடாமல் தடுத்து அங்கிருக்கும் வேளையில் நான் அங்கு வந்துவிடுவேன்” என்றுரைத்துத் தன் கணையாழியை அனுமனிடம் அடையாளமாய்க் கொடுத்தான்; அனுமனும் கணையாழியை வணக்கத்தோடு பெற்றுக்கொண்டு அங்கிருந்து அகன்றான்.

    தன் தந்தையான வாயுவின் வேகமும் தலைவனான இராமனின் கோதண்டத்திலிருந்து புறப்படும் அம்பின் வேகமும் பின்னிட முந்திச்சென்ற அனுமன், ”இராமன் வனவாசம் முடிந்து திரும்பிவிட்டான்” எனும் செய்தியைத் தான் போகும் வழியில் குகனுக்கும் தெரிவித்து வான்வழியே தொடர்ந்து சென்றான்.

    நந்தியம்பதியில் தவ வாழ்க்கை மேற்கொண்டிருந்த பரதனின் நிலையை இப்போது கண்ணுறுவோம் வாருங்கள்.

    இராமன் சென்ற தென்திசையையே நோக்கியவண்ணம் ”அண்ணனார் எப்போது வருவார்; அரச பாரத்தை எப்போது அவர் வசம் ஒப்படைக்கலாம்?” என்று ஏக்கத்தோடு காத்திருந்தான் பரதன். அவனிடம், ”இராமன் ஈண்டு வந்துசேரவேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது” என்றனர் சோதிடர்கள்.

    அதுகேட்ட பரதன், ”பின் ஏன் இராமன் இன்னும் வரவில்லை? பரதன் இன்னும் அரசாளும் ஆசை உடையவனாக உளன்; அப்படியிருந்தால் அவன் அரசாண்டு கொண்டிருக்கட்டும் என்று நினைத்திருப்பானோ? இனிச் செய்யவேண்டியதைச் சிந்தித்தவன் நாம் காட்டில் இருப்பதே நல்லது என்று இருந்துவிட்டானாகும்!” என்று இராமன் வாராமைக்குத் தானே கற்பனையாய்க் காரணம் கற்பித்துக்கொண்டான்.

    என்னை இன்னும் அரசியல் இச்சையன்
    அன்னன் ஆகின் அவன் அது கொள்க என்று
    உன்னினான் கொல் உறுவது நோக்கினான்
    இன்னதே நலன் என்று இருந்தான்அரோ.     (கம்ப: மீட்சிப் படலம் – 10165)

    ”அண்ணன் இராமனின் விருப்பம் எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும்; நான் இனியும் உயிர்வாழ மாட்டேன்” எனும் முடிவுக்கு வந்து தற்கொலைக்குத் துணிந்த பரதன், இளவல் சத்துருக்கனைத் தூதுவரை அனுப்பி அழைத்துவரச் செய்தான்.

    விரைந்துவந்து தன்னைக் கண்ட சத்துருக்கனை இறுகத் தழுவிக்கொண்ட பரதன், ”தம்பி! இராகவன் குறித்த நாளில் இங்கு வந்துசேரவில்லை; எனவே, நான் தீயில் வீழ்ந்து இறக்கத் தீர்மானித்துவிட்டேன்; நீ அயோத்தியின் அரசனாய் இருந்து ஆள்வாயாக!” என்றான்.

    அதுகேட்ட சத்துருக்கன், நடுக்கத்தோடு தன் காதுகளைக் கைகளால் பொத்திக்கொண்டு, ”நான் உனக்கு என்ன தவறு செய்தேன்?” என்று கண்ணீர் சிந்தினான். கிளர்ந்தெழும் மானவுணர்வோடு நிமிர்ந்தவன்,

    ”காட்டில் வாழ்வதற்காக நிலமகளைக் கைவிட்டுப் போன இராமனைக் காப்பாற்றி அவன் பின்னே போனவனும் ஒரு தம்பியாகிய இலக்குவன்; காடுபோன இராமன் தான் திரும்பிவிடக் குறித்த காலம் கடந்தது எனச் சொல்லி ஆற்றாமை உடைய உயிரைவிட முயல்கின்றவனும் ஒரு தம்பியாகிய பரதன்; இவர்களுடன் பிறந்த மற்றொருவனாகிய நான் மட்டும் நாணமில்லாமல் இந்த அரசை ஆளுவேனாம்! இந்த அரசாட்சிதான் எத்தனை இனிது!” என்றான் உள்ளம் துடிக்க.

    கான் ஆள நிலமகளைக் கைவிட்டுப்
    போனானைக் காத்துப் பின்பு
    போனானும் ஒரு தம்பி போனவன்
    தான்வரும் அவதி போயிற்று என்னா
    ஆனாத உயிர்விட என்று அமைவானும்
    ஒரு தம்பி அயலே நாணாது
    யானாம் இவ் அரசு ஆள்வென் என்னே     
    இவ் அரசாட்சி இனிதே அம்மா.     (கம்ப: மீட்சிப் படலம் – 10172)

    இராமாயணத்தில் சத்துருக்கனின் வாய்மொழியை நாம் கேட்பது இந்த ஓரிடத்தில் மட்டுமே. மற்ற இடங்களிலெல்லாம் பரதனின் நிழலாக அவனோடு சென்றுவரும் இணைபிரியா இளவலாகவே அவன் காட்சிப்படுத்தப்பட்டுள்ளான்.

    தான் அரசாள வேண்டும் என்பதற்காக உடன்பிறந்தோரையெல்லாம் இரக்கமின்றி எமபுரிக்கு அனுப்பும் இளவரசர்களை வரலாற்றில் நாம் காணலாம். ஆனால், அரசாட்சி வேண்டாம் என்று விட்டுக்கொடுப்பதில் போட்டிபோடும் தியாக உள்ளங்களான இராமனையும் அவனின் உத்தம இளவல்களையும் இராமகாதையில்தான் காண்கின்றோம்; அவர்களின் உயர்ந்த பண்பு நம்மை விம்மிதம் கொள்ள வைக்கின்றது.

    தான் எரியில் வீழ்ந்து இறப்பது எனும் முடிவில் பரதன் உறுதியாய் இருக்கும் செய்தி கோசலையின் காதுகளுக்கு எட்டியது. அதனை விலக்கும்பொருட்டு விரைந்து பரதனின் இருப்பிடம் வந்துசேர்ந்தாள் அந்த மாதரசி. பரதனின் கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டு, ”இராமன் இன்று வரைவில்லையேல் நாளை வந்துசேர்வான் மகனே! தீப்புகல் தவிர்க!” என்றாள் நீரொழுகும் கண்களோடு.

    அதனை மறுத்த பரதன், ”வாய்மையைக் காத்தலும் வாக்குத் தவறாதிருத்தலும் தயரதன் பிள்ளையாகிய என்னுடைய கடன்; அதனை எரியிடை வீழ்ந்து நிரூபிப்பேன்” என்றுரைத்து நெருப்பருகே சென்று அதனைப் பூசித்து நின்றபோது, சுற்றியிருந்தோர் அனைவரும் அதுகண்டு கூக்குரலிட்டு அழுதனர்; அவ்வேளையில் மாருதி ஆங்கு வந்தான்.

    வந்தவன், “தலைவனாகிய இராமன் வந்தான்; மேலோன் வந்தான்; மெய்யுக்கு (சத்தியம்) மெய் (உடல்) போன்றவனாகிய உனது உயிர் அழிந்துபட்டால் அந்த இராமன் உயிர் வாழ்வானா?” என்றுகேட்டு மக்களை விலக்கி உள்நுழைந்து தன் கரங்களால் நெருப்பை அணைத்துக் கரியாக்கினான்.

    அய்யன் வந்தனன் ஆரியன் வந்தனன்
    மெய்யின் மெய்யன்ன நின்னுயிர் வீடினால்
    உய்யுமே அவன் என்றுரைத்து உள்புகா
    கய்யினால் எரியைக் கரி ஆக்கினான்.     (கம்ப: மீட்சிப் படலம் – 10189)

    எரியை அணைத்துக் கரியாக்கினான் எனும் நேரடிப் பொருளோடு எரியையே சான்றாக (கரி) வைத்து இராமனின் வருகையை உறுதிப்படுத்தினான் என்றோர் உட்பொருளும் கொள்ளத்தக்க வகையில் இப்பாடலை வடித்திருக்கும் கம்பரின் சொல்லாற்றல் நயக்கத்தக்கது.

    பரதனை நோக்கிய அனுமன், ”ஐய! இராமன் உன்னைச் சந்திப்பதாகச் சொன்ன நேரம் முடிவுற இன்னும் நாற்பது நாழிகை மீதமுள்ளது; அதன்பின்னரும் இராமன் வாரானாயின் உனக்கு முன்னர் நான் எரியில் வீழ்ந்து மாள்வேன்!” என்று உறுதியளித்துவிட்டு இராமன் அடையாளமாய்க் கொடுத்தனுப்பிய கணையாழியைப் பரதனிடம் காட்டினான்.

    அதுகண்டு மகிழ்ச்சி மீதூரப்பெற்ற பரதன், அனுமனை யார் என்று வினவி அறிந்தான். அதனைத் தொடர்ந்து இராமனை எதிர்கொண்டு அழைக்க அங்கிருந்தோர் அனைவரும் புறப்பட்டனர்; அனுமனோடு இணைந்துசென்றான் பரதன். போகின்ற வழியில் இராமன் வனவாசத்தின்போது புரிந்த செயல்களையெல்லாம் அனுமனிடம் கேட்டறிந்தான்.

    இதற்கிடையில் இராமனைச் சந்திக்கத் தன்னுடைய இருப்பிடமான சிருங்கிபேரத்திலிருந்து, கடல்போன்ற சேனையோடு, குகன் புறப்பட்டுப் பரத்துவாச முனிவரின் ஆசிரமத்துக்குச் சென்றான். நலவிசாரிப்புகள் முடிந்த பின்னர் சீதை, இளவல் இலக்குவன், வந்திருக்கும் நண்பர்களோடு விமானம் ஏறினான் இராமன். அயோத்தி நோக்கி வந்துகொண்டிருந்த அவ்விமானத்தையும் அதிலிருந்த இராமனையும் பரதனுக்குச் சுட்டிக் காட்டினான் அனுமன்.

    விமானத்திலிருந்து இறங்கிய இராமன் தன் பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கிய தம்பி பரதனைத் தழுவிக்கொண்டு கண்ணீர் உகுத்தான். அடுத்து, தாயர் மூவரையும் வணங்கினான். அவர்களிலும் கேகய அரசன் மகளாகிய கைகேயித் தாயின் திருவடிகளில் முதலில் வீழ்ந்து வணங்கிவிட்டுப் பின்னர் கோசலை, சுமித்திரை ஆகியோரின் கால்களில் வீழ்ந்து வணங்கினான் இராமன் என்கிறார் கம்பர்.

    காட்டுக்கு அனுப்பிய கைகேயியின் மாட்டுத் தனக்குக் கோபமோ வருத்தமோ ஏதுமில்லை என்பதனைச் சுட்டவே முதல் வணக்கத்தை அவளுக்களித்தான் இராமன் என்று நாம் கருதுவதில் பிழையில்லை.

    தன்னோடு வந்த சுக்கிரீவன் வீடணன் முதலாய நண்பர்களைப் பரதனுக்கும் சத்துருக்கனுக்கும் அறிமுகப்படுத்தினான் இராமன். அனைவரையும் ஏற்றிக்கொண்டு அயோத்தி நோக்கிப் பறந்தது புட்பக விமானம்.

    அயோத்தி அரண்மனையை இராமனின் விருப்பப்படி வானரர்க்கும் வீடணனுக்கும் சுற்றிக்காட்டினான் பரதன். அதன் அழகையும் விலைமதிப்பில்லா செல்வ வளத்தையும் கண்டு வியப்பில் வாய்பிளந்தனர் பார்த்தவர்கள்.

    அடுத்து, இராமனின் பட்டாபிடேகத்திற்கு வேண்டிய மங்கல நீரை ஏழு கடல்களிலிருந்தும் புனித நதிகளிலிருந்தும் கொணர்ந்தான் அனுமன். மறுநாளே இராமன் முடிசூடுதற்கு உகந்த நாள் என்று வசிட்டர் இராமனிடம் தெரிவிக்க, அதற்குரிய ஏற்பாடுகள் விரைந்து நிகழ்ந்தன.    

    பிற வேந்தர்களும், மாதவத்தோரும், சான்றோரும், சுக்கிரீவன், அனுமன், வீடணன் போன்றோரும் இராமனை மங்கல நீரால் அபிடேகம் செய்தனர். அதனையடுத்து, சிங்காதனத்தை அனுமன் காத்து நிற்க, அங்கதன் உடைவாளை ஏந்தி நிற்க, பரதன் வெண்கொற்றக் குடையைக் கவிக்க, இலக்குவ சத்துருக்கர் இருவரும் கவரி ஏந்த, மணங்கமழ் கூந்தலாளான சீதை பெருமிதத்தோடு விளங்க, திருவெண்ணெய்நல்லூர்ச் சடையப்ப வள்ளல் மரபுளோர் எடுத்துக்கொடுக்க மகுடத்தை வசிட்ட முனிவன் இராமனுக்குச் சூட்டினான் என்று இராமனின் பட்டாபிடேக நிகழ்வை நேரடி வர்ணனை செய்வதுபோல் நமக்குக் காட்சிப்படுத்துகின்றார் கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர்.

    அரியணை அனுமன் தாங்க அங்கதன் உடைவாள் ஏந்த
    பரதன்வெண் குடை கவிக்க இருவரும் கவரி பற்ற
    விரைசெறி குழலி ஓங்க வெண்ணெயூர்ச் சடையன் தங்கள்
    மரபுளோர் கொடுக்க வாங்கி வசிட்டனே புனைந்தான் மௌலி.     (கம்ப: திருமுடிசூட்டுப் படலம் – 10327)

    இப்பாடலில் கம்பர் தம்மை வாழ்வித்த சடையப்ப வள்ளலுக்கு என்றும் அழியாத நன்றி மகுடத்தைச் சூட்டியுள்ளமையைக் காண்கின்றோம். மன்னர்க்கு முடிகவிக்கும் உரிமை அந்நாளில் வேளாளருக்கு இருந்ததைச் சோழநாட்டு வரலாறு கூறும்; அத்தமிழ் மரபை ஈண்டு இணைத்து மகிழ்கின்றார் கம்பநாடர்.

    ”பதினான்கு ஆண்டுக்கால வனவாசத்தில் இராமனுக்குக் கிடைத்த உற்ற தோழர்கள் அனுமனும் அங்கதனும். ஆதலின் அவர்களை இராமனின் இளவல்களுக்கு முன்னதாகவே இப்பாடலில் கூறினார் கம்பர்; இராம இலக்குவரையும் சீதையையும் பரதனையும் மீட்டுத்தந்த பெருமைக்குரியவன் அனுமன்; ஆதலால், அரியணை அனுமன் தாங்க என்றார்; வாலிவதைக்குப் பின் அங்கதனுக்கு அடைக்கலம் அளித்தபோது ”பொன்னுடை வாளை நீட்டி நீ இது பொறுத்தி” என்றான் இராமன். அதனை நினைவிற்கொண்டு அங்கதன் உடைவாள் ஏந்த எனப் பொருத்தமாய் இங்குக் கூறினார்” எனக் கம்பரின் இப்பாடலுக்கு உரிய விளக்கமளிக்கின்றார் மகாவித்துவான் மயிலம் வே. சிவசுப்பிரமணியன் அவர்கள்.

    இராமன் முடிசூட்டிக்கொண்ட உடனேயே தம்பியர் மூவர்க்கும் மணிமகுடம் சூட்டச்செய்தான்; பரதனைச் செங்கோலாட்சி நடத்துமாறு கட்டளையிட்டு மகிழ்ச்சியில் திளைத்தான் என்கின்றார் கம்பர்.

    தான் மட்டுமே அனைத்து அதிகாரங்களையும் கையில் வைத்திருக்கவேண்டும் எனக் கருதாது, பொறுப்புக்களைத் தம்பியர்க்குப் பகிர்ந்தளித்து, ஆட்சியில் பரதனுக்கும் பங்களித்த இராமனின் செயல், அவனுடைய ஆட்சிமுறையானது பகிர்ந்தாளும் பண்பாடுடையது என்பதை மன்பதைக்குக் காட்டுகின்றது. ’Delegation of duties’ என்று நாம் இக்காலத்தில் இதைத்தான் குறிப்பிடுகின்றோம்; இன்றியமையாத் தலைமைப் பண்புகளுள் ஈதொன்று!

    இவ்வாறு தம் காப்பியமெங்கும் ஆட்சியாளர், குடிமக்கள் என அனைவர்க்குமேற்ற அறக்கருத்துக்களைக் குறைவின்றி வழங்கியிருக்கின்றார் கம்பர். அவர் காப்பியக் கவிஞராக மட்டுமல்லாது நாடகக் கவிஞராகவும், பாத்திரங்களின் உணர்ச்சிகளை அற்புதமாய் வெளிப்படுத்தும் உணர்ச்சிக் கவிஞராகவும் திகழ்கின்ற பாங்கை இக்கட்டுரைத் தொடர் நெடுகிலும் நாம் கண்டோம். மாக்கவி கம்பரின் சொல்லாற்றல் அண்ணல் இராமனின் வில்லாற்றலுக்குச் சற்றும் குறைந்ததன்று!

    ’பிறனில் விழைவோர் கிளையொடுங் கெடுப’ எனும் காப்பியப் பாவிகத்தை வாரணம் பொருத மார்பும், வரையினை எடுத்த தோளும், நாரத முனிவர்க்கேற்ப நயம்பட உரைத்த நாவும், சங்கரன் கொடுத்த வாளும், முக்கோடி வாணாளும் உடைய மாவீரன் இராவணனின் வீழ்ச்சியின் வாயிலாய் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் கம்பர், ’அறம் வெல்லும் பாவம் தோற்கும்’ என்பதனை இதன்மூலம் உறுதிப்படுத்தியுள்ளார்.

    உயிர்கள் அனைத்தையும் இனபேதமின்றி இடபேதமின்றி நேசிக்கும் ஆன்மநேய ஒருமைப்பாட்டையும் இக்காப்பியம் நமக்குக் கற்பிக்கின்றது.

    ”கற்றனைத்தூறும் அறிவு” எனும் வள்ளுவர் வாக்கு, காப்பியத்திற்குச் சிறப்பாய்ப் பொருந்தும். ஏனெனில் பிற இலக்கியங்கட்கு ஒரு துறையே பொருளாய் அமையும்; ஆனால், காப்பிய இலக்கியத்துக்கு உலகமே பொருளாய் அமைகின்றது. காப்பியக் கல்வி தரும் அறிவு பரந்தது; விரிந்தது; சிந்தனையை வளர்ப்பது. அதுவும் கம்பனின் காப்பியத்தில் கிடைப்பதுபோன்ற சிந்தனைச்செல்வம் வேறொரு காப்பியத்தில் கிடைக்காது” என்பார் தமிழ் மூதறிஞர் வ.சுப. மாணிக்கனார்.

    மூதறிஞர் மாணிக்கனார் உரைத்தபடி பெருங்கவியான கம்பனின் சிந்தனை வளத்துக்கும் கவிப் புலமைக்கும் கட்டியங்கூறுகின்ற வகையில் கம்ப வாரிதியில் கருத்து முத்துக்கள் வித்தாரமாய்க் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. அவற்றுள் சிலவற்றை நான் அள்ளியெடுத்து இக்கட்டுரைத் தொடரில் ஆரமாய்க் கோத்தளித்தேன். மீதமுள்ளவற்றையும் தமிழ்மக்கள் கற்றுப் பயன்கொள்ள வேண்டும் என்பதே என் வேண்டுகோளும் வேணவாவும்!

    என்றுமுள தென்றமிழ்க்கு ஏற்றந் தந்த
    கம்பன் புகழ் வாழ்க!
    கன்னித் தமிழ் வாழ்க!

    [முற்றும்]

    *****

    கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

    1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
    2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
    3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
    4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

    Share