Category: தொடர்கள்

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

 10. ஈகை

 பாடல் 91

இல்லா இடத்தும் இயைந்த அளவினால்
உள்ளஇடம் போல் பெரிதுவந்து – மெல்லக்
கொடையொடு பட்ட குணனுடைய மாந்தர்க்கு
அடையாவாம் ஆண்டைக் கதவு.

பொருள் இல்லாத காலத்தும்
பொருள் உள்ளதுபோல் மகிழ்ந்து
தம்மால் இயன்றதை இயல்பாகத்
தரும் குணமுள்ள மாந்தருக்கு
அவ்வுலகத்துக் கதவுகள் என்றும்
அடைக்கப்படாமல் திறந்திருக்கும்.

பாடல் 92

முன்னரே சாம்நாள் முனிதக்க மூப்புள
பின்னரும் பீடழிக்கும் நோயுள; – கொன்னே
பரவன்மின் பற்றன்மின் பாத்துண்மின் யாதும்
கரவன்மின் கைத்துண்டாம் போழ்து.

முன்னே இறக்கும் நாள் காத்திருக்க
முதுமையெனும் வெறுக்கத்தக்க
காலம் வந்ததோடு உடல்வலிமை
குறைக்கும் நோய்களும் வருதலால்
பொருள் உள்ள காலத்தே மேலும்
சேர்க்க நாற்புறமும் ஓடி அலையாதீர்!
சேர்த்த பொருளை இறுகப் பற்றியிராதீர்!
பலருக்கும் கொடுத்து ஒளிக்காது
பகுத்து உண்ணுங்கள்.

பாடல் 93

நடுக்குற்றுத் தற்சேர்ந்தார் துன்பம் துடையார்;
கொடுத்துத்தான் துய்ப்பினும் ஈண்டுங்கால் ஈண்டும்;
இடுக்குற்றுப் பற்றினும் நில்லாது செல்வம்
விடுக்கும் வினையுலந்தக் கால்

அடுத்தவருக்குக் கொடுத்து
அனுபவித்தாலும் செல்வம்
அதுவாகச் சேரும் காலத்தில்
அண்டிவந்து சேரும்
நம்மிடத்தே பொருள் சேர்த்த
நல்வினை தொலையும் நேரம்
இறுக்கிப் பிடித்தாலும் நில்லாது
இல்லாமல் நீங்கிவிடும்
இதை உணராதார் வறுமையால்
இன்னலுற்று உதவி நாடிவருபவர்
துயரைப் போக்க மாட்டார்.

பாடல் 94

இம்மி யரிசித் துணையானும் வைகலும்
நும்மில் இயைவ கொடுத்துண்மின் – உம்மைக்
கொடாஅ தவரென்பர் குண்டுநீர் வையத்து
அடாஅ அடுப்பி னவர்.

இம்மியளவு அரிசியின் அளவாவது
இயன்றவரை பிறருக்குத் தினமும்
அளித்துப் பின் உண்ணுவீர்!
ஆழிசூழ் இவ்வுலகில் சமைக்காத
அடுப்புடைய பிச்சையெடுப்போர்
அடுத்தவருக்கு உதவாதவர்
அவர்தம் முற்பிறப்பிலென
அறிந்து செயல்படுவீர் நாளூம்.

பாடல் 95

மறுமையும் இம்மையும் நோக்கி ஒருவற்கு
உறுமா றியைவ கொடுத்தல் – வறுமையால்
ஈதல் இசையா தெனினும் இரவாமை
ஈதல் இரட்டி யுறும்.

மேலுலகப் பயனையும்
மேவும்இவ்வுலகப் பயனையும்
தம் மனதில் நினைத்து
தம்மால் இயன்ற அளவு
தானம் செய்வீர்!
கொடும் வறுமை காரணமாய்
கொடுக்க இயலாவிடினும்
பிச்சைகொள்ளாமல் இருத்தல்
பிறருக்கு ஈவதைக் காட்டிலும்
இருமடங்கு நல்லது.

பாடல் 96

நடுவூருள் வேதிகை சுற்றுக் கோள் புக்க
படுபனை யன்னர் பலர்நச்ச வாழ்வார்;
குடிகொழுத்தக் கண்ணுங் கொடுத்துண்ணா மாக்கள்
இடுகாட்டுள் ஏற்றைப் பனை.

வள்ளன்மையுடன் பலரும் விரும்புமாறு
வாழ்பவர் ஊர்நடுவே மேடைசூழ நிற்கும்
பயன்தரும் பெண்பனை போன்றோர்
பல்வளம் பெற்றிருந்தும் பிறருக்கு ஈந்து
தான் உண்ணாத மக்கட்பண்பு இல்லாதோர்
தனித்து சுடுகாட்டில் நிற்கும் ஆண்பனைக்கு
ஒப்பானவரே.

பாடல் 97

பெயற்பால் மழைபெய்யாக் கண்ணும் உலகம்
செயற்பால செய்யா விடினும் – கயற்புலால்
புன்னை கடியும் பொருகடல் தண்சேர்ப்ப!
என்னை உலகுய்யுமாறு.

கயல்மீனின் புலால் நாற்றத்தைக்
கடற்கரை புன்னைமலர் போக்கும்
அலை மோதும் குளிர் கடற்கரையுடை
அரசனே! பருவ மழை தவறினாலோ
அகிலத்து உயர்ந்தோர் செய்யத்தக்க
உதவிகளைச் செய்யாது விடுத்தாலோ
உலகத்து உயிர்கள் எவ்வாறு பிழைக்கும்?

பாடல் 98

ஏற்றகைம் மாற்றாமை என்னானும் தாம்வரையார்
ஆற்றாதார்க்கு ஈவதாம் ஆண்கடன் – ஆற்றின்
மலிகடல் தண்சேர்ப்ப மாறீவார்க் கீதல்
பொலிகடன் என்னும் பெயர்த்து.

வளம்மிகு குளிர்ச்சிநிறை கடற்கரையுடை
வேந்தனே! ஏந்தியவனின் கையை மறுக்காது
இன்னார் என வரையறை செய்யாது
இரந்து பெற்றதைத் திருப்பித் தர
இயலாத வறியவருக்கு ஒன்று
ஈதலே ஆண்மகனின் கடமையாம்
திருப்பிக்கொடுக்க முடிந்தவர்க்குத்
தரும் ஈகை கடன் எனப் பெயர்பெறும்.

பாடல் 99

இறப்பச் சிறிதென்னாது இல்லென்னாது என்றும்
அறப்பயன் யார்மாட்டும் செய்க – முறைப்புதவின்
ஐயம் புகூஉம் தவசி கடிஞைபோல்
பைய நிறைத்து விடும்.

கொடுப்பது அற்பமானது என நினையாது
கேட்டவர்க்கு இல்லை எனச் சொல்லாது
எப்போதும் எப்படிப்பட்டவர்க்கும்
ஏற்ற பயனுடைய தருமத்தைச் செய்க!
வாயில் தோறும் பிச்சை ஏற்கும்
வாழ்க்கை துறந்த தவசியின் பிச்சைப்பாத்திரம்
மெதுவாக நிரம்புவதுபோல் நல்வினைப்பயன்
மெல்ல மெல்ல முழுமையாக நிரம்பிவிடும்.

பாடல் 100  

கடிப்பிடு கண்முரசம் காதத்தோர் கேட்பர்;
இடித்து முழங்கியதோர் யோசனையோர் கேட்பர்
அடுக்கிய மூவுலகுங் கேட்குமே சான்றோர்
கொடுத்தார் எனப்படுஞ் சொல்.

குறுங்கோலால் அடிக்கும் முரசின் ஒலி
கேட்கும் ஒரு காத தூரம் மட்டும்
ஒலிக்கும் இடியோசை கேட்பது
ஒருயோசனை தூரம் இருப்பவருக்கே
தகுதியுடை சான்றோர் கொடுத்தார் எனும்
தக்க புகழ்ச் சொல் கேட்பதோ
அடுக்கப்பட்டிருக்கும் மூவுலகங்களுக்கும்.

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

 9. பிறர் மனை நயவாமை

பாடல் 81

அச்சம் பெரிதால் அதற்கின்பம் சிற்றளவால்
நிச்சம் நினையுங்கால் கோக்கொலையால் – நிச்சலும்
கும்பிக்கே கூர்த்த வினையால் பிறன்தாரம்
நம்பற்க நாணுடை யார்.

பெரிது காமத்தால் வரும் அச்சம்
பெறும் இன்பமோ சிறிது
மனதில் நினைத்துப் பார்த்தால்
மண்ணுலகை ஆளும் அரசனின்
மரணதண்டனைக்கும் உரியது
நித்தமும் நரகவேதனை தரும்
நேர்மையற்ற பாவச்செயல் ஆதலின்
நாணமுடையோர் பிறன்மனைவியை
நினைத்து ஆசைப்படாதிருப்பாராக!

பாடல் 82

அறம்புகழ் கேண்மைபெருமைஇந் நான்கும்
பிறன்தாரம் நச்சுவார் சேரா – பிறன்தாரம்
நச்சுவார்ச் சேரும் பகைபழி பாவம்என்று
அச்சத்தோடு இந்நாற் பொருள்.

தருமம் புகழ் தக்கார் நட்பு
தகுந்த பெருமை எனும்
இந்நான்கும் பிறன்மனைவியை
இச்சைகொள்வோரிடம் சேரமாட்டா
மாறாகப் பகை பழி பாவம்
மற்றும் அச்சம் இந்நான்கும்
மாற்றான் மனைவி மேல்
மயங்கி ஆசைகொள்வோரிடம்
பொருந்தி வந்து சேரும்.

பாடல் 83

புக்க விடத்தச்சம் போதரும் போதச்சம்
துய்க்கு மிடத்தச்சம் தோன்றாமல் காப்பச்சம்
எக்காலும் அச்சம் தருமால் எவன்கொலோ
உட்கான் பிறன்இல் புகல்.

மாற்றான் மனைவியை நாடி
மனையுள் புகும்போது அச்சம்
வீட்டிலிருந்து வெளியே திரும்பி
வரும்போதும் அச்சம்
மயங்கிக் களிக்கும்போது அச்சம்,
மற்றவர் அறிவரோ என அச்சம்
இடையறாது அச்சம் எப்போதும்
இதையெல்லாம் சிந்தியாது
இன்னொருவன் மனைவியிடம்
இச்சைகொள்வது என்னபயன் கருதியோ?

பாடல் 84

காணின் குடிப்பழியாம்; கையுறின் கால்குறையும்;
ஆணின்மை செய்யுங்கால் அச்சமாம்; – நீள்நிரயத்
துன்பம் பயக்குமால்; துச்சாரி, நீகண்ட
இன்பம் எனக்கெனைத்தால் கூறு.

பிறர் காணின் குலத்திற்குப்
பழி உண்டாகும் கையில்
அகப்பட்டால் கால்முறியும்
ஆண்மையற்ற இப்பிறர்மனை
புகுதலைச் செய்யும்நேரம்
பயம் தோன்றும் பின் ‘
நரகமாகிய துன்பம் தோன்றும்
நல்லொழுக்கம் அற்றோனே இதில்
நீ கண்ட இன்பம் எவ்வளவு? சொல்.

பாடல் 85

செம்மையொன் றின்றிச் சிறியார் இனத்தராய்க்
கொம்மை வரிமுலையாள் தோள்மரீஇ – உம்மை
வலியால் பிறர்மனைமேல் சென்றாரே இம்மை
அலியாகி ஆடிஉண் பார்.

சிறிதும் நல்லொழுக்கமின்றி
சிறியோருடன் சேர்ந்து அழகிய
கோலம் எழுதப்பெற்ற
கொங்கை உடையாளின்
தோளைச் சேர விரும்பி
தம் வலிமையால் பிறர்
மனைவியிடம் முன்பு சென்றவரே
மண்ணுலக இப்பிறப்பில்
அலியாய்க் கூத்து
ஆடி உண்டு வாழ்பவர்.

பாடல் 86

பல்லார் அறியப் பறையறைந்து நாள்கேட்டுக்
கல்யாணம் செய்து கடிபுக்க – மெல்லியல்
காதன் மனையாளும் இல்லாளா என்ஒருவன்
ஏதின் மனையாளை நோக்கு.

பலர் அறிய மணப்
பறை கொட்டி
நல்ல நாள் பார்த்து
நன்மணம் புரிந்து
தன் காவலிற் புகுந்த
மென்மைத் தன்மையுடை
மனைவி வீட்டிலிருக்க
மாற்றான் மனைவியை
கெட்ட நோக்கில் ஒருவன்
காண்பது எதனால்?

பாடல் 87

அம்பல் அயல்எடுப்ப அஞ்சித் தமர்பரீஇ
வம்பலன் பெண்மரீஇ மைந்துற்று – நம்பும்
நிலைமைஇல் நெஞ்சத்தான் துப்புரவு; பாம்பின்
தலைநக்கி யன்னது உடைத்து.

அயலார் பழித்துரைக்க
அருமை உறவினர் பயந்திருக்க
அயலான் மனைவியைத் தழுவி
அகமகிழ்ந்த அனைவராலும் நம்ப
அரிதான இயல்புடையவனது
அற்ப காம நுகர்ச்சி
அரவத்தின் தலையை நக்கியது
அன்ன தன்மை உடையது.

பாடல் 88

பரவா, வெளிப்படா, பல்லோர்கண் தங்கா;
உரவோர்கண் காமநோய் ஓஓ!- கொடிதே!
விரவாருள் நாணுப் படல்அஞ்சி யாதும்
உரையாதுஉள் ஆறி விடும்.

கொடியது காமநோய்!  அக்
கொடும் நோய் மனவலிமை
மிக்காரிடம் வளராது ஒருக்கால்
மிக்கு வளர்ந்தாலும் வெளிப்படாது
சிறிது வெளிப்பட்டாலும் அயலாரிடம்
செல்லாது நாண வேண்டியதால்
மனவலிமை மிக்க அவர்தம் காமம்
தோன்றாது உள்தணிந்து ஆறிவிடும்.

பாடல் 89

அம்பும் அழலும் அவிர்கதிர் ஞாயிறும்
வெம்பிச் சுடினும் புறஞ்சுடும்; – வெம்பிக்
கவற்றி மனத்தைச் சுடுதலால், காமம்
அவற்றினும் அஞ்சப் படும்.

அம்பும் தீயும் ஒளிக்கதிர் சூரியனும்
அதிவெப்பத்துடன் சுட்டாலும்
புற உடலையே சுடும்
பெருஞ்சூடெனும் காமம்
அகத்தே மனதை வருத்திச்சுடுதலால்
அனைத்தையும்விட அஞ்சத்தக்கதாம்.

பாடல் 90

ஊருள் எழுந்த உருகெழு செந்தீக்கு
நீருள் குளித்தும் உயலாகும்; – நீருள்
குளிப்பினும் காமம் சுடுமேகுன் றேறி
ஒளிப்பினும் காமம் சுடும்.

ஊர் நடுவே பற்றி எரியும்
உருவம் கொண்ட செந்தீக்கு
அமிழ்ந்து தப்பிக்க இயலும்
அருகில் இருக்கும் நீருள்
ஏறிக்குன்றில் ஒளிந்தாலும்
எழுந்து மூழ்கிக் குளித்தாலும்
என்செயினும் காமம் சுட்டெரிக்கும்.

நிர்மலா ராகவன்

 (குடும்பத்தினருடன் நெருக்கமா!)

நூறு வருடங்களுக்கு ஒருமுறை வரும் பேரிடர்கள் நாம் மறந்துவிட்ட முக்கியமான ஒன்றை உணர்த்துகின்றன.

சொத்து, சுகம், தொழில் என்று எவ்வளவுதான் இருந்தாலும், ஆபத்து சமயத்தில் உதவவோ, அனுசரணையாக இருக்கவோ குடும்பத்தினர், நெருக்கமான உறவினர்கள்போல் எவரும் கிடையாது.

தற்போது, உலகிலுள்ள பல நாடுகளிலும் தொற்றுநோய் பரவாமலிருக்க மனிதர்கள் வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கவேண்டிய நிலை.

‘எப்போதும் நம்முடன் இருப்பவர்களேதாமே!’ என்ற அலட்சியத்துடன் பலர் தம் குடும்பத்தினரைக் கவனிப்பதோ, அவர்களுடன் அதிகம் பேசுவதோ குறைந்துவிட்டது. இந்த நிலையில் அவர்களுடன் மட்டுமே நாள் முழுவதும் புழங்கவேண்டும் என்ற கட்டுப்பாடு பலருக்குத் தண்டனை போலத்தான்.

‘என் வீட்டில் நிம்மதியே கிடையாது!’ என்பவர்கள் அன்பு, மகிழ்ச்சி இவற்றால் கிடைக்கக்கூடிய நிம்மதி நாம் பிறருக்கு அளிப்பதைப் பொருத்திருக்கிறது என்பதை உணர்வதில்லை.

குடும்பத்தில் சிறு சிறு சச்சரவுகள் ஏற்படுவது இயற்கை. குடும்பத் தலைவரோ, தலைவியோ தான் சொல்வதையே எல்லாரும் கடைப்பிடிக்கவேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தால் யாருக்குத்தான் நிம்மதி கிடைக்கும்?

ஹிட்லரைப் போன்றவர்களைப் பற்றிப் படித்திருக்கிறோம். குடும்பத்திலும் இப்படிப்பட்ட சர்வாதிகாரிகள் இருக்கிறார்கள். எல்லா நாடுகளிலும், இனங்களிலும்.

ஒரு சூழ்நிலையிலிருந்து வித்தியாசமான ஒன்றிற்கு மாறுகையில், ‘என் பழக்க வழக்கங்கள்தாம் சிறந்தவை!’ என்று வலுக்கட்டாயமாக அவற்றைத் தம் சந்ததியினரிடம் புகுத்துவது பலரது வழக்கம். இதனால் பாதிப்பு என்னவோ இளைய தலைமுறையினருக்குத்தான்.

கதை

எங்கள் குடும்ப நண்பர் சண்முகம் தன் தங்கைக்கு மனநிலை சரியாக இல்லை என்று வருத்தத்துடன் தெரிவித்தார். அதில் அலுப்பும் தென்பட்டது. செலவாகிறதே என்று இல்லை.

“உண்மையைச் சொல்கிறேன். எங்கப்பாதான் இதற்குக் காரணம். அவர் தோட்டப்புறத்திலிருந்து நகரத்துக்கு வந்தவர். ஆனால், இன்றும், அவர் சிறுவயதில் கடைப்பிடித்த பழக்கவழக்கங்களை நாங்களும் பின்பற்ற வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்தால் எப்படி!” என்று புலம்பினார் என்னிடம்.

உத்தியோகம் புருஷ லட்சணம் என்று சொல்லி வைத்திருக்கிறார்கள்.

அன்றாடம் செய்வதற்கு உருப்படியாக எந்த வேலையும் இல்லாவிட்டால் மனம் எந்த நிலைக்கு ஆளாகும்? இதோ ஒரு கதை.

தந்தைதான் பெரும்பொருள் சேர்த்து வைத்திருக்கிறாரே, உத்தியோகத்திற்கு வேறு போய்ச் சம்பாதிக்க வேண்டுமா என்று வீட்டிலேயே இருந்து காலத்தைக் கழிக்க எண்ணினார் வெங்கட்ராமன்.

நண்பர்களிடம் இனிமையாகப் பேசுவார். வீட்டுக்கு வெளியில் பலருக்கும் இவரைப் பிடித்திருந்தது.

வீட்டிலோ!

‘தனக்குத்தான் எல்லாம் தெரியும்,’ என்ற மிதப்புடன், மகன் சங்கர் செய்யவேண்டிய ஒவ்வொரு காரியத்தையும் விளக்குவார். தந்தையே செய்து காட்டியிருந்தால், தானே அதைப்போல் செய்திருப்பான்.

அவன் குடும்பத்துக்கு மூத்த மகன் ஆதலால் இயற்கையிலேயே பொறுப்புணர்வு மிக்கவன்.

மகனுக்குச் சுயபுத்தியே கிடையாது என்று நிச்சயித்தவர்போல் அவர் நடந்து கொண்டது,  சங்கரைத் தன் திறமையையே சந்தேகிக்க வைத்தது.

அவன் அடைந்த பலவீனத்தால் அவருடைய அதிகாரம் அதிகரித்தது. எப்படியெல்லாம் கையாண்டால் அவனை அதிகமாகத் துன்புறுத்தலாம், அவனுடைய பயம் அதிகரிக்கும் என்று யோசித்தவர்போல், வார்த்தைகளை வீசுவார். ‘நீ செய்து கிழித்தாய்!’ என்ற கேலி, ‘நான்தான் சொன்னேனே, உன்னால் முடியாதென்று!’ என்ற ஏளனம்.

அவரையே தன் முன்மாதிரி என்று எண்ணியதால், அவர் சொல்வதில் உண்மை இருக்கும் என்று நம்பும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான் சங்கர். தந்தையை எதிர்த்து நிற்க முடியாத நிலை.

இருபத்தைந்து வயதானபோதும், அவனைச் சிறுபிள்ளைபோலவே நடத்தினார். வேலை முடிந்து, அவன் நேராக வீடு திரும்பவேண்டும். சற்றுத் தாமதமானால், நெடுநேரம் வசவு தொடரும்.

வெங்கட்ராமனைப்போன்ற சர்வாதிகாரிகள் மாற மாட்டார்கள். தாம் செய்வதுதான் சரியென்று வாதாடுவார்கள்.

‘என்மேல் எந்தத் தவறும் இல்லை,’ என்று புரிந்து, அவர்கள் கையில் சிக்கிக்கொண்ட அபாக்கியவான்கள் தாமே விலகினால்தான் உண்டு. ஆனாலும் அது எளிதன்று. துணிச்சல் அறவே பறிக்கப்பட்ட நிலையில், வாழ்நாள் முழுவதும் பிறருடன் பழகுவதில் கலக்கம்தான் விளையும்.

சரித்திர சர்வாதிகாரிகளின் பரம்பரை

ஹிட்லருக்குக் குழந்தைகள் கிடையாது. அவருடைய தந்தையின் முதல் மனைவிமூலம் பிறந்த ஐந்து சகோதர சகோதரிகளும் தமது பரம்பரை தொடரக்கூடாது, ஹிட்லரின் மரபு அவர்களிடம் இருந்துவிடக்கூடும் என்ற பயத்தில் அதை ஒழிக்க எண்ணி, குழந்தைகளே வேண்டாம் என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டார்களாம்.

கம்போடியாவின் KILLING FIELDS பற்றிக் கேள்விப்படிருப்பீர்கள். 20,000 பேர் சித்ரவதை செய்யப்பட்டு, தூக்கிலிடப்பட்டனர். சுற்றுலாப்பயணிகளின் பார்வைக்காக அவர்களுடைய மண்டையோடுகளைக் குவித்து வைத்திருப்பதை நேரில் பார்த்தபோது, எனக்கு அளவில்லாக் கலக்கம் ஏற்பட்டது. நாற்பத்து ஐந்து ஆண்டுகளுக்குமுன் நடந்த படுகொலையாக இருந்தால் என்ன! ஒரு மனிதனின் ஈவிரக்கமற்ற செயலால் விளைந்த பாதிப்பு இன்றும் அதிர வைக்கிறது.

இந்த வதைக்குக் காரணமாக இருந்தவர் POL POT. இப்போது, இவருடைய மகள் நெல் பயிரிடும் விவசாயி.

ருஷ்யாவின் ஸ்டாலின், இத்தாலியின் முஸ்ஸோலினி ஆகிய கொடுமைக்கார சர்வாதிகாரிகளின் வழித்தோன்றல்கள் கலைத்துறையில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள்.

நாடுகளை விடுங்கள்! குடும்பத்தில் ஏன் ஒருவர் சர்வாதிகாரியாகச் செயல்படுகிறார்?

கதை1

ஒருவரோடு இணைந்து தொழிலில் இறங்கியவர் முருகேசன். அந்த ‘நண்பர்’ பணத்தைச் சுருட்டிக்கொண்டு போனதால், முருகேசனுக்குப் பெரும் நஷ்டம். பணப்பிரச்னை மட்டுமின்றி, குடும்பத்தினர்முன் ஏமாளியாக நிற்க வேண்டியிருக்கிறதே என்ற அவமானம்.

அதை மறைக்க, அவர்களை முந்திக்கொண்டார். உத்தியோகத்தில் வெற்றிநடை போட்ட மனைவியை ‘முட்டாள்’ என்று பழித்தார். அப்படியும் மனம் ஆறாது, தன் மகளையும் ஓயாது அதிகாரம் செய்தார்.

அவரது மனநிலை புரிந்து மனைவி அடங்கிப்போனாள். மகளுக்கோ தந்தைமேல் வெறுப்புத்தான் ஏற்பட்டது. பலர் முன்னிலையில் மரியாதை இல்லாது அவரிடம் பேச முற்பட்டாள்.

பேச்சுச் சுதந்திரம், கருத்துச் சுதந்திரம் எதுவுமின்றி அடிமைபோல் வாழ நேரிட்டால், தம்மை அவ்வாறு நடத்தும் குடும்பத் தலைவர்மீது ஆத்திரம் வராமல் என்ன செய்யும்?

தன் பொறுப்பில் இருப்பவர்களைப் பாதுகாப்பதும், அவர்களுக்காக உழைப்பதும் ஒரு குடும்பத் தலைவரின் கடமை. அது புரியாது, ‘என்னை யாரால் எதிர்க்க முடியும்!’ என்ற திமிருடன் நடந்தால், பாதிக்கப்பட்டவர் மட்டுமின்றி, அக்குடும்பத்திலுள்ள அனைவருமே பாதிக்கப்படுவார்கள்.

கதை 2

ஒரு தெருவிபத்தில் மாட்டிக்கொண்ட கந்தசாமிக்குக் கைவசம் இருந்த தொழில் போயிற்று. சுயவருமானமின்றி, மனைவியின் உழைப்பில் காலம் தள்ளவேண்டிய நிலை. மனம் நொந்து, தன் குடும்பத்தினரிடம் அதிகாரம் செலுத்த ஆரம்பித்தார். தன் மனம் நொந்ததுபோல், பிறரும் அவதிப்படவேண்டும் என்ற சிறுபிள்ளைத்தனமான வீம்பின் விளைவு அது.

தனக்கு ஒப்பாத காரியத்தை யாரும் செய்துவிடக்கூடாது என்று உறுதியாக இருந்தார் கந்தசாமி. எல்லாருக்கும் நிம்மதி பறிபோயிற்று.

முருகேசன், கந்தசாமி இருவருமே தம்மைப் பலவீனர்களாக உணர்ந்தவர்கள். அதை மறைக்க, அதிகாரத்தை நாடினார்கள்.

வாழ்க்கையில் சறுக்குவது எவருக்கும் நடக்கக்கூடியதுதான். எப்படி மீண்டும் தலை நிமிரலாம் என்று யோசித்தால் நிலைமையை ஓரளவு சமாளிக்கத் தெம்பு வரும்.

கதை

மைமூனாவுக்கு ஐம்பது வயது இருக்கும். பிரசவமான பெண்களுக்கும், பிறருக்கும் உடம்பு பிடித்துவிட்டு, அதில் கிடைக்கும் சொற்ப சம்பாத்தியத்தில் உடலை வளர்ப்பவள்.

“என் மகனுக்கு ஆண்குறி வளைந்திருக்கும். மருத்துவர் அறுவைச் சிகிச்சையால் அதை நேராக்கிவிட முடியும் என்றார். நான், ‘வேண்டாம்’ என்றுவிட்டேன். இவனும் எங்காவது போய்விட்டால், கடைசிக் காலத்தில் என்னை யார் வைத்துக் காப்பாற்றுவார்கள்?” என்று அவள் சொல்லிக்கொண்டே போனபோது, எனக்கு அதிர்ச்சிதான் ஏற்பட்டது. கணவன் தன்னை நிராதரவாக விட்டுப்போனதற்கு, தன்னையும் அறியாது மகனைத் தண்டிக்கிறாள்!

தான் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டாலும், பிள்ளைகளுக்காவது நல்ல வாழ்க்கை அமையவேண்டும் என்று பொறுமை காத்து, அன்புடன் அவர்களை வளர்த்தால், அந்த அன்பைத் திருப்பிக் கொடுக்க மாட்டார்களா!

‘பலர் அப்படி நடப்பதில்லையே!’ என்கிறீர்களா?

எது முக்கியம் என்பதை உணர்த்தவே சக குடும்பத்தினருடன் வீட்டைவிட்டு நகராது இருக்க மகுடத் தொற்றி வந்திருக்கிறதோ?

அதிகாரப்போக்கு, அல்லது எதற்கெடுத்தாலும் சண்டை பிடிப்பது என்று இருந்தால், வாழ்க்கை நரகம்தான்.

எல்லாரும் ஒரேமாதிரி சிந்திக்க வேண்டியதோ, நடக்க வேண்டியதோ இல்லை என்று உணர்ந்து நடந்தால் எவரது சுதந்திரமும் பறிக்கப்படுவதில்லை. ஒருவருடைய ஆற்றலும் முழுமையாக வெளிப்படும்.

சில குடும்பங்களில் ஒவ்வொருவருமே சிறந்து விளங்குவதன் ரகசியம் இதுதான்.

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

 8. பொறையுடைமை

பாடல் 71

கோதை யருவிக் குளிர்வரை நன்னாட
பேதையோடு யாதும் உரையற்க – பேதை
உரைப்பிற் சிதைந்துரைக்கும் ஒல்லும் வகையான்
வழுக்கிக் கழிதலே நன்று.

மாலைபோலும் குளிர்அருவி சூழ்
மலைகளை உடைய
மன்னனே! புத்தியில்லா
மனிதனிடம் எதையும் சொல்லாதே!
மீறிச்சொல்லுங்கால் அவன்
மாறுபட்டு பதிலுரைப்பான்
முடிந்தவரை அவனிடத்திருந்து
மீண்டு தப்பித்தல் நல்லது.

பாடல் 72

நேரல்லார் நீரல்ல சொல்லியக்கால் மற்றது
தாரித் திருத்தல் தகுதிமற்று – ஓரும்
புகழ்மையாக் கொள்ளாது பொங்குநீர் ஞாலம்
சமழ்மையாக் கொண்டு விடும்.

குணமற்றோர் பண்பற்றசொல்லைக்
கூறும்வேளை அச்சொல் பொறுத்து
இருத்தலே தகுதியாம் இயலாது பதில்
இயம்பின் அச்செய்கை கடல்சூழ்
உலகத்தாரால் புகழுக்குரியதாய்
உணரப்படாது பழிக்குரியதாய்க்
கொள்ளப்படும்.

பாடல் 73

காதலார் சொல்லுங் கடுஞ்சொல் உவந்துரைக்கும்
ஏதிலார் இன்சொல்லின் தீதாமோ – போதெல்லாம்
மாதர்வண்டு ஆர்க்கும் மலிகடல் தண்சேர்ப்ப!
ஆவ தறிவார்ப் பெறின்.

மலர்களிலெல்லாம் அழகான வண்டுகள்
மகிழ்ந்து ஒலிக்கும் நிறைந்த கடலின்
குளிர்ச்சிமிகு கரையயுடை வேந்தனே!
நன்மை தருவதை மட்டுமே ஆராய்ந்து
நவிலும் அறிஞரைத் துணையாகப் பெறின்
அன்பினால் அவர் கூறும் கடுஞ்சொல்
அயலார் மகிழ்ந்து உரைக்கும் இனிய
சொல்லினும் தீதாகுமோ?

பாடல் 74

அறிவது அறிந்தடங்கி அஞ்சுவது அஞ்சி
உறுவது உலகுவப்பச் செய்து – பெறுவதனால்
இன்புற்று வாழும் இயல்பினார் எஞ்ஞான்றும்
துன்புற்று வாழ்தல் அரிது.

அறியத்தகும் நன்மைதீமை அறிந்து
அடக்கமுடையாராகி
அஞ்சத்தகும் பழிபாவத்திற்கு
அஞ்சி செய்வனவற்றை
அகிலம் மகிழச்செய்து
அறநெறியில் வந்த பொருளால்
அகமகிழ்ந்து வாழும் இயல்புடையார்
அகிலத்தில் எக்காலத்தும் துன்பம்
அனுபவித்து வாழ்தல் இல்லை.

பாடல் 75

வேற்றுமை யின்றிக் கலந்திருவர் நட்டக்கால்
தேற்றா ஒழுக்கம் ஒருவன்கண் உண்டாயின்
ஆற்றுந் துணையும் பொறுக்க, பொறானாயின்
தூற்றாதே தூர விடல்.

பேதமையின்றிச் சேர்ந்து
பிரிக்கமுடியா நண்பர்களான
பின்பு தீயொழுக்கம் ஒருவனைப்
பற்றும்வேளை மற்றொருவன்
பொறுக்க முடிந்த அளவு
பொறுத்துக்கொள்க! முடியாமற்
போகின் அவன் குற்றத்தைப்
பிறர் அறிய வெளிப்படுத்திப்
பழிக்காமல் விட்டுவிலகுக!

பாடல் 76

இன்னா செயினும் இனிய ஒழிகென்று
தன்னையே தான்நோவின் அல்லது – துன்னிக்
கலந்தாரைக் கைவிடுதல் கானக நாட!
விலங்கிற்கும் விள்ளல் அரிது.

வனங்கள் நிறை நாட்டுடை
வேந்தனே! நண்பர்கள் நமக்கு
தீமை செய்யினும் அவை
தமக்கு நன்மையாக மாறும்
என நம்பி அச்செயல் வினைப்பயன்
என்றெண்ணி தன்னைத்தான்
வெறுப்பதல்லாமல் நெருங்கி
வந்து ஒன்றிப் பழகியவரை
விடாதே!  சேர்ந்தபின் பிரிதல்
விலங்கினிடத்தும் இல்லை.

பாடல் 77

பெரியார் பெருநட்புக் கோடல்தாம் செய்த
அரிய பொறுப்ப என்றன்றோ – அரியரோ
ஒல்லென் அருவி உயர்வரை நன்னாட!
நல்லசெய் வார்க்குத் தமர்.

ஒல் என்றொலிக்கும் அருவிகளுடன்
ஓங்குயர் மலைகளுடை வேந்தனே!
பெரியோருடனான மேன்மைமிகு நட்பு
பொறுப்பர் அவர் நம் அரிய குற்றங்களை
என்றெண்ணத்தாலன்றோ? நன்மைகளே
எக்காலத்தும் புரிவார்க்கு நல்ல நட்பு
கிடைத்தலும் அரிதோ?

பாடல் 78

வற்றிமற் றாற்றப் பசிப்பினும் பண்பிலார்க்கு
அற்றம் அறிய உரையற்க – அற்றம்
மறைக்கும் துணையார்க்கு உரைப்பவே தம்மைத்
துறக்கும் துணிவிலா தார்.

உடல்மெலியும் பசித்துன்பம் வரினும்
உதவும் குணமில்லாதோரிடம்
உம் வறுமையச் சொல்லாதீர்!
உயிரை விடும் துணிவில்லாதவர்
உதவும் குணமுடையாரிடம் வறுமையை
உரைக்கலாமேயல்லாது மற்றவரிடத்திலல்ல.

பாடல் 79

இன்பம் பயந்தாங்கு இழிவு தலைவரினும்
இன்பத்தின் பக்கம் இருந்தைக்க – இன்பம்
ஒழியாமை கண்டாலும் ஓங்கருவி நாட!
பழியாகா ஆறே தலை.

இன்பம் தந்த செயலில்
இழிவு நேரினும்
இன்பம் வருகிற பக்கம்
இருக்கின்ற உனக்கு
இன்பம் இடையறாது பெருகி
இருந்து நீங்காமல்
இருப்பதைக் கண்டாலும்
இடையூறு கிளக்கும் பழி
இல்லாத செயல் புரிவதே சிறந்தது.

பாடல் 80

தான்கெடினும் தக்கார்கேடு எண்ணற்க தன்னுடம்பின்
ஊன்கெடினும் உண்ணார்கைத்து உண்ணற்க – வான்கவிந்த
வையக மெல்லாம் பெறினும் உரையற்க
பொய்யோடு இடைமிடைந்த சொல்.

தான் கெட்டாலும் நல்லவர்க்குத்
தீமை செய்ய நினையாதே!
தம் உடலின் சதை முழுதும்
தாங்க முடியாத பசியால் உலரினும்
தகுதியற்ற உண்ணத்தகாதவர்
தரும் உணவை உண்ணாதே!
தூய வானம் மூடிப்போர்த்த
தரணி கிட்டுமாயினும் பொய்கலந்த
தீச்சொற்களைச் சொல்லாதே!

தி. இரா. மீனா

தோண்ட்ட சித்தலிங்க சிவயோகி 

கன்னட உலகில் இலிங்காயத்துக்களின் வரலாற்றில் மிகச் சிறந்தவராகப் போற்றப்படுபவர். அல்லமா பிரபுவின் வழியிலான சூன்யபீடம் பசவேசர் உருவாக்கிய ஸட்ஸ்தல சித்தாந்தத்தை விளக்கமாகச் சொல்லி அனுபவ மண்டபத்தின் வழிமுறைகளைச் சீரமைத்து உயர்த்தியவர். இவரது சாதனைகள் கல்வெட்டுக்களில் வெளிப்படுகின்றன. மடங்கள், கோயில்கள் ஆகியவற்றிலும் இவர் பற்றிய செய்திகள் இடம் பெற்றுள்ளன. அரதனஹள்ளி இவரது ஊராகும். தோட்டத்தில் எவ்விதப் பணியும் செய்யாமலிருந்ததால் “தோண்ட்ட சித்தலிங்கா“ என்றழைக்கப்பட்டார். பசவேசரின் வசனங்களை தேடிக்கண்டு பிடித்து தொகுத்து வசன இலக்கியப் பரம்பரையை முன்னடத்திச் சென்ற பெருமை இவருக்குண்டு. ”மகாலிங்க குரு சித்தேஸ்வர பிரபுவே” இவரது முத்திரையாகும்.

1.“ஆட்டுவிக்காமல் ஆடுவதுண்டோ? எரியாமல் சுடுமோ ?
சமைத்ததை மீண்டும் சமைக்கலாமோ?
சுட்ட சட்டி மீண்டும் மண்ணோடு இணையுமா?
நெருப்பு கற்பூரத்தை சார்ந்த பின்பு கரியுண்டோ?
நதியும் நதியும் சேர்வது போல அடியான் இலிங்கமோடிணைந்து
இலிங்கம் அடியானோடிணைய வேண்டும் ஐயனே!
அஞ்ஞானிகளைக் காட்டாதிருப்பாய்
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

2.“ஈசலை உண்ட நரி தன் செயலுக்கு ஊளையிடுவது போல
பேச்சின் கர்வத்திற்கு ஆகமம் அறிவோம் எனச் சொல்வர்
ஆகமம் அதிமர்மமானது, அது அறிவீரோ மாந்தரே?
ஆன்ம அனுபவத்தின் ஆகமமூர்த்தி அறிவான்
உன் சரணர் அறிவர்
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

3.“பெருவிரலில் நாகம் தீண்டினால்
உடல் முழுவதும் நஞ்சாகும்
சரணன் உடலில் இலிங்கம் தீண்ட
அவனுடல் முழுவதும் இலிங்கமாகிவிடும்
அழிவிலாத சரணனுக்கு காமத்தின் உறவுண்டோ?
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

4. “வலமில்லை இடமில்லை முன்னுமில்லை பின்னுமில்லைகாரணம்
அடியற்ற முடியற்ற உடலற்ற
பிடிக்க, விட, காண, பேச,சேர முடியாத இணையற்றவன் நீ
வடிவம் , நினைவற்று மகிமையானவனாதலால்
அருவமில்லா இலிங்கம் நீ
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

5. “மாயையை வெற்றி கொள்ளாத வரையில்
உடல்  நிர்வாணமாகியென்ன?
உலகியலை விடாத வரையில்
மொட்டையடித்தென்ன? எத்தகைய முக்தியிது?
புறத்தோற்றத்தின் அற்பர்களைச் சரணர் விரும்புவதில்லை.
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

 6. “அகப்பை சுவையறியுமா?
சமைத்த சட்டி சாப்பிட இயலுமா?
வெட்டவெளியைக் கட்டுப்படுத்த இயலுமா?
அன்பு இல்லாதவரின் இலிங்கம் நியமத்திற்குள் அடங்குமா?
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

 7. “படிகக் குடத்தின் விளக்கு
உள்ளும் புறமும் ஒரேயளவில்  பிரகாசிப்பது போல
என்னுள்ளும் புறமுமிருக்கும் இறைவன்
ஆதியந்தம் காண வந்தான்
அப்பரத் தத்துவ அடியான் ஒருவனே பாரீர்
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

 8. “பெண்ணை, மண்ணை, பொன்னை விட்டேனென
உலகின் கண்களைக் கட்டுபவர்களே கேளுங்கள்!
பேச்சை விட்டீரோ? மனதை விட்டீரோ? சொல்வீர்
இலிங்க நினைவு ஆளுமைக்குள் வந்தால் விட்டனரென்பேன்
பேச்சை விட்டுவிட்டு மனத்துள் கொண்டால்
பிறப்பு இறப்புக்களில் நிறுத்தி
காலணியைக் கடிக்கும் நாய்போல விடாது பாரய்யா!
பிடித்து சம்சாரிகளாகி, விட்டு துறவியாகி
இரண்டுமன்றி துன்பப் படுபவரை என்னென்பேன்?
மகாலிங்ககுரு  சிவசித்தேஸ்வரப் பிரபுவே“

தட்சகண சிங்கிதேவய்யா

“நாச்சய்யா பிரியமல்லிநாதய்யா“ இவரது முத்திரையாகும். குருபக்தியைக் காட்டுவதாக வசனங்கள் அமைகின்றன.

1. “மனைவி மக்கள் பெற்றோர்க்கெனப் பெற்றால்
உன்மீ்தாணை ஐயனே,
மக்களுக்குச் சேவையாற்றினால் உன்மீதாணை
உன்னையன்றிப் பிறரை வணங்கினால் உன்மீதாணை
என் மனைவியன்றிப் பிறன்மனை விரும்பின் உன்மீதாணை
உடல் உள்ளம் செல்வம் வஞ்சனையானால்
உன்மீதாணை நாச்சய்யாப் பிரிய மல்லிநாதனே“

2. “மனைவி மக்கள் பணியாளர் வஞ்சகர் பகைவரென்று
நினைப்பது என் பிழை ஐயனே
விழிப்பு கனவு உறக்கம் என பிழை எனதய்யனே
மற்றவரில் நீங்களிருக்க அதையறியாத பிழை எனதய்யனே
நாச்சய்யாப் பிரிய மல்லிநாதனே“

தசரய்யா 

இராமகொண்டே என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர். தினமும் தோட்டத்திற்குச் சென்று பூக்களைக் கொய்து வந்து வழிபாடு  செய்வது இவரின் காயகம். ஒரு முறை பூக்கொய்த  போது “ஐயோ நொந்தேன் “என்றொரு ஒலி கேட்க அன்றிலிருந்து  பூக்களைக் கொய்வதை விட்டுவிட்டுக் கிழே கிடக்கும் பூக்களை  எடுத்து வந்து வழிபாடு செய்ததாக ஒரு செய்தியுண்டு. ”தசரேஸ்வரலிங்கா” என்பது இவரது முத்திரையாகும்.

“உலகின் கூறு உடல்
சூரியனின் கூறு சுக்கில சுரோணிதம்
சிவனின் கூறு பசி
காற்றின் கூறு ஜீவாத்மா
வானத்தின் கூறு நெற்றி நடு சூட்சுமம் என
இவை ஐந்துமுள்ள வரையில் வெற்றி தோல்வியுண்டு.
அங்கங்கே இவற்றைத் தடுத்து விடுவிப்பாய்
உனக்கு என்னிடம் அற்பத்தனம் வேண்டாம்
அது என் பிழையன்று,உன் பிழையே
தசரேஸ்வரலிங்கமே“

தசரய்யாவின் புண்ணிய ஸ்த்ரி வீரம்மா

இவர் தசரய்யாவின் மனைவி. சரணர் மனைவி புண்ணியஸ்திரீ என்ற அடைமொழியோடு அழைக்கப்படும் நிலையைச் சில இடங்களில் காணமுடிகிறது.” குருசாந்தேஸ்வரன் “இவரது முத்திரையாகும்

“சேவல் நேரமறியும்
சரணன் விரத ஈனனை அறிவான்
அறிந்தும் சேர்ந்தால் நரகமே
குருசாந்தேஸ்வரனே “

                              [தொடரும்]

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

 7. சினம் இன்மை

பாடல் 61

மதித்திறப் பாரும் இறக்க மதியா
மிதித்திறப் பாரும் இறக்க – மிதித்தேறி
ஈயுந் தலைமேல் இருத்தலால் அஃதறிவார்
காயும் கதமின்மை நன்று.

மதித்து நடப்பாரும் நடக்கட்டும்
மதியாது அவமதிப்பாரும் இருக்கட்டும்
அற்ப ஈயும் மிதித்து ஏறித்தலையில்
அமருதலால் அந்நிலையுணர்ந்து
சிந்திக்கும் சான்றோர் அவமதிப்போரை
சீறிச்சினந்து இருத்தல் வேண்டா.

பாடல் 62

தண்டாச் சிறப்பின்தம் இன்னுயிரைத் தாங்காது
கண்டுழி யெல்லாம் துறப்பவோ – மண்டி
அடிபெயரா தாற்ற இளிவந்த போழ்தின்
முடிகிற்கும் உள்ளத் தவர்.

ஓரடியும் எடுத்து வைக்க
ஒழியாத பெரு அவமதிப்பு
வந்த காலத்தும் கலங்காது
வகுத்த காரியம் நிறைவேற்றும்
மனவலிமை மிக்கார்
மிகச் சிறந்த தம் உயிரை
சிறிய இடர் வந்தகாலத்தே
சினம் பொறுக்காது விடுவரோ?

பாடல் 63

காவா தொருவன்தன் வாய்திறந்து சொல்லுஞ்சொல்
ஓவாதே தன்னைச் சுடுதலால் – ஓவாதே
ஆய்ந்தமைந்த கேள்வி அறிவுடையார் எஞ்ஞான்றும்
காய்ந்தமைந்த சொல்லார் கறுத்து

நா காவாமல் வாய்திறந்து
நவிலும் சினச்சொல்
இடைவிடாது தனக்கே
இன்னலைத் தந்துவிடும்
இடையறாது ஆராய்ந்து
பொருந்திய கேள்வி அறிவைப்
பெற்ற சான்றோர் சினத்தினால்
கடுஞ்சொல் கூறார் என்பது
கற்றறிந்த மேலோரின் கருத்து.

பாடல் 64

நேர்த்து நிகரல்லார் நிரல்ல சொல்லியக்கால்
வேர்த்து வெகுளார் விழுமியோர் – ஓர்த்ததனை
உள்ளத்தான் உள்ளி உரைத்துராய் ஊர்கேட்பத்
துள்ளித்தூண் முட்டுமாம் கீழ்.

பெரியோர் தமக்கு நிகரல்லாதார்
பழிச்சொல்லைச் சொல்லுங்கால்
மனம் புழுங்கிச் சினம் கொள்ளார்
மனதில் இருத்தி நினைத்து நினைத்து
மற்றவரிடம் பகிர்ந்து மேலும்
கோபமுற்று ஆறாது ஊரெல்லாம்
கேட்பத் துள்ளிக் குதித்துத் தூணில்
முட்டிக்கொள்வர் கீழ்மக்கள்.

பாடல் 65

இளையான் அடக்கம் அடக்கம் கிளைபொருள்
இல்லான் கொடையே கொடைப்பயன் – எல்லாம்
ஒறுக்கும் மதுகை உரனுடை யாளன்
பொறுக்கும் பொறையே பொறை.

பொறிவழிச் செல்லா இளைஞனின்
புலனடக்கமே அடக்கம்
கொஞ்சமும் பொருள் இல்லானின்
கொடையே பயனுள்ள கொடை
பலவித எதிர்ப்புகளை வெல்லும்
பலமும் மனவுறுதியும் உடையோன்
சினம் பொறுத்தலே ஆகச்
சிறந்த பொறுமை.

பாடல் 66

கல்லெறிந் தன்ன கயவர்வாய் இன்னாச்சொல்
எல்லாரும் காணப் பொறுத்துய்ப்பர் – ஒல்லை
இடுநீற்றால் பைஅவிந்த நாகம்போல் தத்தம்
குடிமையான் வாதிக்கப் பட்டு.

கல் எறிந்ததுபோல் வரும்
கீழ்மக்கள் வாய்ச்சொல்லை
மந்திரித்து இட்ட திருநீற்றினால்
மயங்கிப் படம் அடங்கும்
பாம்பைப்போல் தங்கள்
குலப்பெருமையால் தடைபட்டு
கட்டுண்டு சினமின்றி அமைதிகாத்து
நல்வழி செல்குவர் பெரியோர்.

பாடல் 67

மாற்றாராய் நின்றுதம் மாறேற்பார்க்கு ஏலாமை
ஆற்றாமை என்னார் அறிவுடையார் – ஆற்றாமை
நேர்த்தின்னா மற்றவர் செய்தக்கால் தாம்அவரைப்
பேர்த்தின்னா செய்யாமை நன்று.

பகைகொண்டவராய் இருந்து
பகைமைக்கேற்ப தீச்செயல்
புரியும் ஒருவரை எதிர்த்துநின்று
பகை கொள்ளாது பொறுமைகாப்பவரின்
பண்பை இயலாமை எனப்
பகரமாட்டார் பெரியோர்
பகைவர் மனம் அடங்காது
பல துன்பம் இழைப்பினும்
பழிதீர்க்க திரும்பத் தீமைகள்
புரியாதிருத்தலே நல்லது.

பாடல் 68 

நெடுங்காலம் ஓடினும் நீசர் வெகுளி
கெடுங்காலம் இன்றிப் பரக்கும் – அடுங்காலை
நீர்கொண்ட வெப்பம்போல் தானே தணியுமே
சீர்கொண்ட சான்றோர் சினம்.

கீழ்மக்கள் சினம் நெடுங்காலம்
கழியினும் தணியாது வளரும்
காய்ச்சும் பொழுது நீர்
கொண்ட வெப்பம்போல்
தானே தணிந்து குறையும்
மேன்மை மிகுந்த
மேலோர்களின் சினம்.

பாடல் 69

உபகாரம் செய்ததனை ஓராதே தங்கண்
அபகாரம் ஆற்றச் செயினும் – உபகாரம்
தாம்செய்வ தல்லால் தவத்தினால் தீங்கூக்கல்
வான்தோய் குடிப்பிறந்தார்க் கில்.

தாம் செய்த உதவியைத்
துளியும் சிந்தியாது
தமக்குத் தீமையே செய்தாலும்
தாம் அவருக்கு நன்மையே கருதி
திரும்பவும் உதவுவார்களன்றி
தீமைசெய்தல் வானளவு புகழ்
தன்னகத்தே கொண்ட குடியில்
தோன்றியோர்க்கு இல்லை.

பாடல் 70

கூர்த்துநாய் கெளவிக் கொளக்கண்டும் தம்வாயாற்
பேர்த்துநாய் கெளவினார் ஈங்கில்லை – நீர்த்தன்றிக்
கீழ்மக்கள் கீழாய சொல்லியக்காற் சொல்பவோ
மேன்மக்கள் தம்வாயால் மீட்டு.

கோபம் கொண்ட நாய்
கடித்தாலும் தம்வாயால்
எதிர்த்துக் கடித்தவர்
எவரும் இல்லை இவ்வுலகில்
குணமில்லாக் கீழ்மக்கள்
கூறும் ஈனச்சொல்லை
மீண்டும் கூறுவரோ
மேலோர் தம் வாயால்.

திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி

 அக்கு   லப்பதிக்  குடிமுதல்  வணிகர்;
    அளவில் செல்வத்து  வல்லமையின்  அமைந்தார்;
செக்கர்   வெண்பிறைச்  சடையவர்  அடிமைத்
     திறத்தின்  மிக்கவர்; மறைச்சிலம்  படியார்;
மிக்க   சீர்அடி  யார்கள்யா ரெனினும்
      வேண்டும்  யாவையும்  இல்லை என்னாதே
இக்க  டல்படி  நிகழமுன்   கொடுக்கும்
         இயல்பின்  நின்றவர்; உலகியற்   பகையார் .

பெருமையும்  வளமும் நிறைந்த பூம்புகார்  நகரில் பெருங்குடி  வணிகர் மரபைச் சேர்ந்த  ஓரடியார் வாழ்ந்தார். அவருக்கு வாணிகத்தினால்  வந்த பொருட்செல்வமும், இயற்கை நில வளங்களையும் பெற்று வாழ்ந்தார். பொருட் செல்வத்துடன் அருட் செல்வத்தையும் பெறும் நோக்கத்துடன் பிறையணிந்த செஞ்சடைப்  பிரானின்  திருவருளையும் நாடி  அடிமைத் திறத்தைப் பேணி வந்தார். அவர் செஞ்சடைப்பிரானின், வேதங்களாகிய சிலம்புகள் ஒலிக்கும்  திருவடிகளை யுடையார் தம், பெரும் சிறப்புடைய அடியவர்கள் யாவரேயாயினும், அவர்கள் வேண்டியவை   எவையேயாயினும் இல்லையென்னாதே கடல் சூழ்ந்த இந்த உலகிலே விளக்கமுற முன்னே கொடுக்கும் தன்மையிலே நிலைத்து நின்றவர் ஆவார்.  அவர் உலகியலுக்கு  மாறான நிலையிலே  எவையாயினும் இல்லை என்னாமல் கொடுக்கும் பண்பினால் ‘’உலகியற் பகையார்’’ என்ற காரணப் பெயரைப் பெற்றிருந்தார்.

அவ்வூரின் பெருங்குடி வணிகர்கள் நற்குடி நாற்பத்தெண்ணாயிரவர் ஆவர். அவர்கள் இப்பர், கவிப்பர், பெருங்குடி வாணிபர் என மூன்று வகையினர். இவ்வகையிலே இயற்பகையார் மூன்றாவது வகையினர்.

உலகச் செல்வம் சிவனடிமைத் திறத்தில் ஒழுகாதவிடத்திற் செல்வமாகாது; இன்னலுக்கே யேதுவாகும்,  ஆதலின் இதனையடுத்து பிறையணிந்த செஞ்சடைப்  பிரானின்  திருவருளையும் நாடி  அடிமைத்திறத்தில்  எவரினும் மிக்கவராய்  விளங்கினார் என  உடன்சேர்த்துக் கூறினார். அடியாரிடத்து அன்பு செய்யாக்கால் “ஈசனுக் கன்பிலார் அடியவர்க்கன் பில்லார்“ என்றபடி ஈசனிடத்தும் அன்பு இல்லையாய் முடியும்;  ஆதலின் அடியார்பாலன்பும் அடுத்து வைத்தோதினார்.

அவர்  எல்லாவகைச் செல்வமும் பெற்றிருந்தாலும், அதன்  மேலும்  ஈசன் அடிமைச் செல்வமும் பெற்றிருந்தார். ஆதலால்  அடியார்க்குக்  கொடுக்கும் இயல்பில்   மற்றவரினும்  மிக்கவர்  ஆவார். இப்பாடலில் ‘’மறைச்சிலம்படியார்’’ என்ற தொடர் இறைவன் பாதச் சிலம்புகள் இறைவன் இலக்கணங்களையே தம்முட் கொண்டு ஒலிப்பன என்பதை விளக்குகிறது. ‘சார்ந்ததன் வண்ணமாதல்’ என்பது தத்துவம்! அந்தணரின் வேத ஒலிகள் கிளிமொழியாக வருவது போல!

மேலும் ‘’யாவரேனும்’’ என்ற சீர், குலம், குறி, குணம் முதலான மனித பேதங்களைக் காணாமல், எல்லா அடியாரும் இறைவன்பால் அடிமைத் திறம் பூண்டமையால்  எவ்வகைப் பேதமும் அற்றவர் என்பது புலனாகும்.

‘’எவரேனும்  தாமாக,  இலாடத்திட்ட  திருநீறும் சாதனமும் கண்டால் உள்கி ‘’

என்பது திருத்தாண்டகம். அடுத்து,

‘’நலமிலராக நலமதுண்டாக  நாட்டவர் நாடறி  கின்ற
குலமிலராகக்   குலமதுண்டாக ‘’ என்றும்,

‘’கணங்களாய்  வரினும்  தமியராய்  வரினும்  அடியவர் தங்களைக் கண்டால்
குணங்கொடு  பணியும்‘’

என்றும்  திருஞான சம்பந்தர் தம் திருவாலவாய்த் தேவாரத்தில் கூறுகிறார். ஆகவே அடியார்களின் சிறப்பு விளங்கும். அவர்கள்  வேண்டும் பொருள்களைத்  தக்கது தகாதது என்ற வேறுபாடு கருதாது கொடுத்தலை ‘’வேண்டும் யாவையும்‘’ என்ற தொடர் குறிக்கிறது. அவர் அவ்வாறு கொடுத்தல் இவ்வுலகில் சிவதருமம் என்றும் நின்று நிலவு மாறு கொடுத்தலை ‘’இக்கடற் படி நிகழ முன் கொடுக்கும்” என்ற தொடர் விளக்குகிறது. ‘’இல்லை என்னாதே‘’ என்ற தொடர் இவருடைய கொடைத்திறத்தை  விளக்குகிறது. உலகியலில் ‘தமக்குப் பின் தான் தான தருமம்’ என்ற வகையில் அளவாகக் கொடுப்பார்கள். இவரோ எல்லாவற்றையும்  கொடுத்து விடுவார் என்பது கருத்து.

இப்பாடலில் இவர் திருப்பெயரை ‘’உலகியற்பகையார்‘’ என்று  சேக்கிழார் கூறியதன் நுட்பம் எண்ணி எண்ணி மகிழத்தக்கது. இயற்பகையார் என்பது, உலகியலுக்குப் பகையாவார் என்ற உடன்பாட்டுக் கருத்தையும், சிவனடி யாருக்கு எல்லாவற்றையும் வழங்கும் உலகியலைப் பகைக்க மாட்டார்- பகையார்,  என்று எதிர் மறையாகவும் பொருள்  கொள்ள இடமளிக்கிறது.

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

  6. துறவு

பாடல் 51

விளக்குப் புகஇருள் மாய்ந்தாங்கு ஒருவன்
தவத்தின்முன் நில்லாதாம் பாவம் – விளக்குநெய்
தேய்விடத்துச் சென்றிருள் பாய்ந்தாங்கு நல்வினை
தீர்விடத்து நிற்குமாம் தீது.

விளக்கு ஒளியின் முன்னே
விலகிச்செல்லும் இருள்போல்
செய்த நல் வினையின் முன்
சேர்த்துவைத்த பாவம் நீங்கும்
எண்ணெய் குறையும்நேரம்
எங்கும் இருள் சூழ்வதுபோல்
நல்வினைப்பயன் நீங்கும்
நேரம் பாவம் வந்துநிற்கும்.

பாடல் 52

நிலையாமை நோய்மூப்புச் சாக்காடென் றெண்ணித்
தலையாயார் தங்கருமம் செய்வார் – தொலைவில்லாச்
சத்தமும் சோதிடமும் என்றாங்கு இவைபிதற்றும்
பித்தரின் பேதையார் இல்.

நிலையாமையும் மூப்பும்
நோயும் சாவுத்துன்பமும்
இவ்வுடம்பிற்கு உண்டு என
இயன்றவரை கருமங்களைச்
செய்து வாழ்வர் ஞானநூல்களைச்
செவ்வனே கற்ற சான்றோர்
இம்மைக்கு மட்டுமே பயன்நல்கும்
இலக்கணநூல்களையும் சோதிடமும்
பிறவற்றையுமே பிதற்றித்திரியும்
பித்தர்களைவிட அறிவிலார்
இவ்வுலகில் இல்லை.

பாடல் 53

இல்லம் இளமை எழில்வனப்பு மீக்கூற்றம்
செல்வம் வலிஎன் றிவையெல்லாம் – மெல்ல
நிலையாமை கண்டு நெடியார் துறப்பர்
தலையாயார் தாம்உய்யக் கொண்டு.

சிறந்த அழகு மனை இளமை
செல்வாக்கு செல்வம் வலிமை
இவையெல்லாம் நாளடைவில்
இல்லாமல் போகும் நிலைஅறிந்து
மேலோர் தாம் கடைத்தேற
மேற்கொண்டு காலம்தாழ்த்தாது
பற்றுக்களை விடுத்துப்
பாங்காய் வாழ்வர்.

பாடல் 54

துன்பம் பலநாள் உழந்தும் ஒருநாளை
இன்பமே காமுறுவர் ஏழையார் – இன்பம்
இடைதெரிந் தின்னாமை நோக்கி மனையாறு
அடைவொழிந்தார் ஆன்றமைந் தார்.

ஆறாத்துன்பம் பலநாட்கள்
அடைந்து துன்புற்றாலும்
அறிவிற் சிறியர் ஒருநாளின்
அற்ப இன்பம் விரும்புவர்
இன்பம் நிலையற்றதெனவும்
இன்னல் தருவதெனவும்
உணர்ந்த சான்றோர்
உடன் இல்லறத்தினின்று
நீங்கிச் சென்று
நீடூழி வாழ்வர்.

பாடல் 55

கொன்னே கழிந்தன்று இளமையும் இன்னே
பிணியோடு மூப்பும் வருமால் – துணிவொன்றி
என்னொடு சூழாது எழுநெஞ்சே போதியோ
நன்னெறி சேர நமக்கு.

இளமை வீணாய்க் கழிய
இப்போதே நோயுடன்
இணைந்து மூப்பும் வந்தது
என்னோடு ஆலோசிக்காது
எழுகின்ற மனமே!
நமக்கு நல்வழி கிடைக்க
நல்ல பாதையில் போகின்றாயோ?

(நன்மார்க்கத்திற்குச் செல்லத் துணிந்தவன் தன் மனதுடன் பேசியதுபோல் அமைகிறது இப்பாடல்)

பாடல் 56

மாண்ட குணத்தொடு மக்கட்பேறு இல்லெனினும்
பூண்டான் கழித்தற்கு அருமையால் – பூண்ட
மிடியென்னும் காரணத்தின் மேன்முறைக் கண்ணே
கடியென்றார் கற்றறிந் தார்.

மாட்சிமைப்பட்ட குணமும்
மக்கட்பேறும் இல்லையெனினும்
மணம் செய்த கணவன்
மனையாளை நீக்குதல்
தகாது என்பதால்
தானே தேடிக்கொள்ளும் துன்பம்
திருமணம் செய்தல் என
உணர்ந்த சான்றோர் எக்காலத்திலும்
உறுதியாய் மணம்முடிக்காதீர் என்றனர்.

பாடல் 57

ஊக்கித்தாம் கொண்ட விரதங்கள் உள்ளுடையத்
தாக்கருந் துன்பங்கள் தாந்தலை வந்தக்கால்
நீக்கி நிறூஉம் உரவோரே நல்லொழுக்கம்
காக்கும் திருவத் தவர்.

முயன்று செய்த விரதங்கள்
முடிவுற்று அழியும் வண்ணம்
தாங்கமுடியாத் துன்பம் வரினும்
தடங்கல்களை விலக்கித்
தம் விரதங்களை நிலைநிறுத்தும்
மனவலிமை கொண்டோரே
மேலான துறவற ஒழுக்கம்
மேற்கொள்ளும் சிறப்புடையவர்.

பாடல் 58

தம்மை இகழ்ந்தமை தாம்பொறுப்ப தன்றிமற்று
எம்மை இகழ்ந்த வினைப்பயத்தால் – உம்மை
எரிவாய் நிரயத்து வீழ்வர்கொல் என்று
பரிவதூஉம் சான்றோர் கடன்.

பழித்துப் பேசி தீவினை
புரிந்தோரைத் தாம்
பொறுப்பதோடல்லாது
எம்மை இகழ்ந்த தீவினையால்
எரியும் நரகம் வீழ்ந்து இவர்
மறுமையில் துன்புறுவாரே என
மனது இரங்குவதும்
மேலோரின் கடமையே.

பாடல் 59

மெய்வாய்கண் மூக்குச் செவியெனப் பேர்பெற்ற
ஐவாய வேட்கை அவாவினைக் – கைவாய்
கலங்காமற் காத்துய்க்கும் ஆற்ற லுடையான்
விலங்காது வீடு பெறும்.

மெய் வாய் கண்
மூக்கு செவி எனப்
பெயர் கொண்ட ஐம்
புலன்களை அடக்கி
அவற்றின் வழி வரும்
ஆசையைக் கலக்கமின்றி
அறவழியில் செலுத்தும்
வல்லவன் தப்பாமல்
வீடுபேறு அடைவான்.

பாடல் 60

துன்பமே மீதூரக் கண்டும் துறவுள்ளார்
இன்பமே காமுறுவர் ஏழையார் – இன்பம்
இசைதொறும் மற்றதன் இன்னாமை நோக்கிப்
பசைதல் பரியாதாம் மேல்.

அறிவிலார் வாழ்வில் துன்பம்
அதிகமாய் வருதல்கண்டும்
துறத்தலை நினையாதவராய்
துளியளவு இன்பம் விரும்புவர்
அறிவுடைய மேலோர்
அச்சிறு இன்பம் கிட்டும்நேரம்
ஆசை கொள்ளார் மனதில்
அதனைத் தொடரும் துன்பம்கருதி.

நிர்மலா ராகவன்

 (குடும்பச் சுற்றுலா)

“அடுத்தமுறை, உலகத்தைச் சுற்றிப் பார்க்கப் போகும்போது, என்னையும் அழைத்துப் போகிறாயா?” கேட்டது என் எட்டு வயதாகியிருந்த பேரன். நான் எங்காவது அயல்நாடு போய்விட்டு, கதைகதையாகச் சொல்வதைக் கேட்டு, அவனுக்கும் ஆர்வம் பிறந்திருந்தது.

அப்படி என்ன கதை?

தற்போது கிழக்கு மலேசியா என்று அழைக்கப்படும் போர்னியோ காட்டுக்கு என் மகளுடன் சென்றிருந்தேன்.

காட்டில் ஆங்காங்கு சிறு குடில்கள். ஜன்னலோரமாக வைத்திருக்கும் வாழைப்பழத்தை வெளியிலிருந்து உரிமையுடன் எடுத்துச் சாப்பிடும் குரங்குகள். குடிலுக்கு வெளியே இருந்த மரத்தில் பின்னிப் பிணைந்த நாகம். இவையெல்லாம் நகர்ப்புறத்தில் காணக் கிடைக்காத அனுபவங்கள்.

‘இங்கு குழாய்த்தண்ணீர் சிவப்பாக இருக்கும். மரங்களின் வேரால் அப்படி ஆகிறது. ஆனால், சுத்தமான நீர்தான்,’ என்று முதலிலேயே எச்சரிக்கை விடுத்திருந்தார்கள்.

குளியலறைக்குப் போனவள், அங்கு ஒரு தவளை இருப்பதைக் கண்டு, வெளியே ஓடி வந்தேன்.

‘வேண்டுமென்றுதான் ஒவ்வொரு குளியலறையிலும் ஒன்றை விட்டிருக்கிறோம். அப்போதுதான் கொசுத்தொல்லை இருக்காது!’ என்ற விளக்கம் கிடைத்தது.

‘தவளையை மிதித்துத் தொலைக்கப் போகிறோமே!’ என்று பயந்தபடி குளிக்க வேண்டியிருந்தது.

JUNGLE TREKKING என்று காட்டு வழியில் நடப்பதற்குப் புறப்பட்டேன். அதுதான் முதன்முறை. என்ன எதிர்பார்ப்பது என்று புரியாததால் உற்சாகமாக இருந்தது.

என்னைப்போன்ற அனுபவமற்றவர்களுக்கு என்று ஒன்று, இரண்டு என்று பாதைகளின் எண்களைக் குறித்திருந்தார்கள். முதல் பாதையில் ஆரம்பித்தேன். பாதி வழிக்குள் எப்படியோ, நான்காவது பாதைக்கு மாற்றி அழைத்துப் போய்விட்டாள் மகள். மொத்தமே ஐந்துதான்.

இந்தக் கடினமான பாதையில் ஒரு மரக்கிளையிலிருந்து அடுத்த நிலைக்குக் குதிக்க வேண்டும். இடையே ஒரு மீட்டர்!

எனக்கோ, அறுபது வயது. அப்படியே மலைத்துப்போய் உட்கார்ந்திருந்தேன்.

“’யோசிச்சுப் பாரும்மா. இந்த நிமிடம் போர்னியோ காட்டில் மரங்களின் மீதும், மலைப்பாதைகளின்மேலும் ஏறி, இறங்கும் இந்தியப்பாட்டி நீ ஒருத்தியாகத்தான் இருப்பாய்!”

“பயமாக இருந்தாலும், அக்காரியத்தைச் செய்துவிட்டால், பயம் போய்விடும்,” என்றெல்லாம் பலவாறாக மகள் சமாதானப்படுத்த, நீண்ட மூச்சை இழுத்துப் பிடித்துக்கொண்டு குதித்தேன்.

என்னைத் தனியாகத் திரும்பிப்போகச் சொல்லிவிட்டு, என் மகள் மீண்டும் ஏறினாள்.

நான் போகும் வழியில் ஒரு PROBOSCIS குரங்கு உட்கார்ந்திருந்தது. பெரிய உருவம். தும்பிக்கைபோல் ஒன்று. நட்டநடுவிலா இப்படி உட்கார்ந்திருக்கும்!

இம்மாதிரி தருணங்களில்தான் பக்தி அதிகரித்துவிடுகிறது.

நான் அதற்கு மிக அருகில் நடந்துபோனேன். அது கவனிக்கவேயில்லை. சில சமயங்களில் நாம் அடையும் அச்சம் அனாவசியம் என்று புரிந்தது.

அடுத்த சில மணி நேரம், நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்த நிலையிலும் என் கால்கள் தாமாக ஆடியபடி இருந்தன.

‘நமக்கு ரொம்பத்தான் வயதாகிவிட்டது போலிருக்கிறதே!’ என்று எழுந்த கவலை அதேபோல் பக்கவாட்டில் கால்கள் ஆட நடந்த இரு இளம்பெண்களைப் பார்த்ததும் சிரிப்பாக மாறியது.

முன்பின் பழக்கமில்லாமல் ஒரு காரியத்தில் இறங்கினால் எதை எதையோ சந்திக்க வேண்டியிருக்கும்.

நேபாளத்தில்

காட்மாண்டுவின் தென்மேற்குப் பகுதியில் இருந்த சிட்வான் (CHITWAN) என்ற இடத்திற்குப் போனோம். அக்காட்டில் யானைகளை வளர்க்கிறார்கள்.

ஒரு யானைமேல் கால்களை இரு பக்கங்களிலும் தொங்கவிட்டு அமர்ந்தபடி காட்டினூடே பயணம் செய்தது மறக்க முடியாத அனுபவம்.

அவ்வப்போது, ‘எல்லாரும் முன்னால் நகருங்கள்,’ என்று அதன்மேல் அமர்ந்திருந்த நால்வரிடம் உத்தரவு பிறப்பிப்பார் யானைப்பாகன். அடுத்து, யானை ஒரு மேட்டிலிருந்து குதித்து, ஆற்றுக்குள் நடக்கும். பயமும் மகிழ்ச்சியும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு எழுந்தன.

அங்கு விதவிதமான பறவைகள், அசையாது, இறந்ததுபோல் கிடந்த முதலைகள்.

வழியில் ஒரு குட்டி யானை அம்மாவின் அடியிலிருந்த நிழலில் படுத்து சுகமாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தது. சற்று வளர்ந்தபின்னர், அதையும் பழக்குவார்கள் என்று கேட்டபோது வருத்தமாக இருந்தது.

இன்னொரு குட்டி அதன் ஆகாரமான தழைகளை மணலில் புரட்டி, அதைத் தன் தலைமேல் தட்டிக்கொண்டது. தன் தாய் செய்வதைப் பார்த்துக் கற்றுக்கொண்டிருக்கும்.

அடுத்து, வாயில் போட்டுக்கொள்ள வேண்டும் என்பது புரியாது, மீண்டும் மணலில் புரட்டி எடுத்து, தலையில் தட்டி, என்று திரும்பத் திரும்ப அதே காரியத்தைச் செய்தது எங்களை பரிதாபப்படவும், சிரிக்கவும் வைத்தது.

நீண்ட யானைச் சவாரிக்குப்பின் இறங்கவே சிரமப்பட்டேன். காலில் தசைநார் கிழிந்துபோக, ஆறுமாத காலம் நொண்டியபடிதான் நடக்க முடிந்தது.

‘செலவு, நோய்நொடி எல்லாவற்றையும் தவிர்க்க இருக்கும் இடத்திலேயே சௌக்கியமாக இருக்கலாமே!’ என்று பார்த்தால் முடியுமா? வீட்டில் செய்த காரியத்தையே செய்துகொண்டிருப்பது சலிப்பைத்தான் தரும்.

முன்னேற்பாடாக, தேவைப்படும் ஆடைகளையோ, மருந்துகளையோ எடுத்துக்கொண்டு போகவேண்டியதுதான்.

(நீண்ட பயணத்திற்கு உலர்ந்த திராட்சையை அவ்வப்போது மென்றால், சோர்வு ஏற்படுவதில்லை. சிசுக்களை விமானத்தில் அழைத்துச் செல்லும்போது அவர்கள் காதில் பஞ்சை அடைத்தால், ஓயாமல் கதறி அழமாட்டார்கள்).

உணவு, உறக்கம்

என் ‘சாதனை’களைக் கேட்ட பின்னர், தானும் இம்மாதிரியான சாகசங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வம் ஏற்பட்டது என் பேரனுக்கு.

எனக்குத் தயக்கமாக இருந்தது.

“நீ சாப்பிடப் படுத்துவாயே! வெளியில் என்ன கிடைக்கிறதோ, அதைத்தான் சாப்பிட வேண்டியிருக்கும்”.

மறுநாளிலிருந்து வீட்டில் என்ன சமைக்கிறோமோ, அவைகளையெல்லாம் ‘பிடிக்காது, பழக்கமில்லை,’ என்றெல்லாம் வழக்கம்போல் ஒதுக்காது, மிளகாய் வற்றல், கறிவேப்பிலையைக்கூடச் சாப்பிட ஆரம்பித்தான்!

நீண்ட பயணத்தின்போது தூங்கினால்தான் இறங்கியபின்னர் உற்சாகத்துடன் சுற்றிப்பார்க்க முடியும். ஓயாமல் பேசிக்கொண்டோ, விளையாடிக்கொண்டோ சென்றால், ஊரைச் சுற்றிப் பார்க்கும்போது உடல் களைத்து, எதையும் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள இயலாது.

குழந்தைகளுக்கு லஞ்சம்

பல மணி நேரம் ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்து பயணம் செய்ய நேரிட்டால், சிறுவர்களுக்குப் பொறுமை மீற, நமக்கு அவர்களை சகிக்க முடியாது போய்விடும்.

“பேசாம இருந்தா, அடுத்த தடவை கார் நிக்கறபோது, ஒனக்கு ரெண்டு ஐஸ்க்ரீம் வாங்கித் தரேன்,” என்று ஆசை காட்டுவேன்.

சொன்ன சொல்லைக் காப்பாற்ற வேண்டும். உண்மை பேசும் குணமும் தானே வரும்.

“ஒனக்கு மட்டும்தான் ரெண்டு!” என்று, அவன் என்னவோ மிக நல்ல குழந்தை என்பதுபோல் சொல்லிக்காட்ட, அவனுக்குப் பெருமையாகிவிடும். பயணம் தொடரும்போது, முடிந்தவரை தொந்தரவு கொடுக்காது இருப்பான்.

குழந்தைகளுடன் சுற்றுலா போவதால் நன்மை அவர்களுக்கு மட்டுமல்ல.

‘வெளியூருக்குப் போனா, மத்தியானம் தூங்க வேண்டாம்னு அம்மா சொல்லிட்டா!’ என்று நான்கு வயதில் என் மகள் குதூகலித்தது எனக்கு இன்னும் நினைவிருக்கிறது.

அறிவு முதிர்ச்சி

புதிய இடங்களில் பழக்கமில்லாத மொழி, கலாசாரத்தைப்பற்றி அறிவது அறிவு முதிர்ச்சியை அளிக்கிறது. அதிகாரம் செய்வதைவிட மரியாதையாகப் பிறரை நடத்துவது நல்ல பலனை அளிக்கும் என்று புரிந்துபோகிறது. நம்மிடமிருந்து மாறுபட்ட எவரையும் ஏற்கும் குணம் வருகிறது.

வீடு திரும்பியபின், எந்த வயதினரும் எப்போதும் செய்துவந்த காரியங்களைச் செய்ய உற்சாகம் காட்டுவார்கள்.

காலப்போக்கில், பெற்றோரைவிட்டு வெகுதொலைவு சென்றாலும், சிறுவயதில் குடும்பத்துடன் கழித்த சில தருணங்கள் நினைவில் நிலைத்து, மகிழ்ச்சியைத் தரும்.

அவை வாழ்க்கையில் ஏற்படும் இடர்களால் ஒரேயடியாக இடிந்து போய்விடாது நம்மைக் காக்கும்.

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

 5. தூய் தன்மை

பாடல் 41

மாக்கேழ் மடநல்லாய் என்றாற்றும் சான்றவர்
நோக்கார்கொல் நொய்யதோர் புக்கிலை – யாக்கைக்கோர்
ஈச்சிற கன்னதோர் தோல் அறினும் வேண்டுமே
காக்கை கடிவதோர் கோல்

மாந்தளிரின் மேனியுடை இள
மங்கை நல்லாளே! என
விளித்துப் பிதற்றும் அறிவுடையோர்
விரைவில்அழியும் உடம்பின்
இழிவை எண்ணிப் பாராரோ?
ஈயின் சிறகு அளவு
தோல் அறுந்தாலும்
வழியும் குருதிநோக்கி
வரும் காக்கையை
விரட்ட ஒரு கொம்பு
வேண்டும் என உணர்வீர்.

பாடல் 42 

தோல்போர்வை மேலும் துளைபலவாய்ப் பொய்ம்மறைக்கும்
மீப்போர்வை மாட்சித்து உடம்பானால் – மீப்போர்வை
பொய்ம்மறையாக் காமம் புகலாது மற்றதனைப்
பைம்மறியாப் பார்க்கப் படும்

கண்ணுக்குத்தெரியா துளைகள் பல
கொண்டு அசுத்தங்களை மறைக்கும்
மேற்போர்வைத் தோலினால்
மிக்க பெருமை கொண்டு
விளங்கும் இவ்வுடம்பு
விருப்பம்தரும் அத்தோலால்
ஆசைமேலிட்டு காம வயப்படாது
அசுத்தம் மறைக்கப்படாத
பை போல் நினைந்து உட்புறம்
காண்கின் உண்மை புரியும்.

பாடல் 43

தக்கோலம் தின்று தலைநிறையப் பூச்சூடிப்
பொய்க்கோலம் செய்ய ஒழியுமே – எக்காலும்
உண்டி வினையுள் உறைக்கும் எனப்பெரியோர்
கண்டுகை விட்ட மயல்.

உண்ணும் தொழிலால்
உடலுள் அழுக்கு மிகுமென்று
பெரியோர் விலக்கிவிட்ட
ஆசை எனும் மயக்கத்தால்
ஆகுகின்ற உடல்நாற்றம்
மணம் தரும் பொருட்களை
மென்று தின்பதாலோ
வாசனை மலர்களை
வகையாய்ச் சூடிச் செய்யும்
பொய் அலங்காரத்தாலோ
போகிடுமோ?

பாடல் 44

தெண்ணீர்க் குவளை பெருங்கயல் வேலென்று
கண்ணில்புன் மாக்கள் கவற்ற விடுவேனோ
உண்ணீர் களைந்தக்கால் நுங்குசூன் றிட்டன்ன
கண்ணீர்மை கண்டொழுகு வேன்

உள்ளிருக்கும் நீர் நீக்கின்
தோண்டிய நுங்கு போல்
தோன்றும் கண்களைத்
தெளிந்தநீர்க் குவளை என்றோ
கரையில் புரளும் கயலென்றோ
கூர் வேற்படை என்றோ
கூறி இன்புறும் அற்பமனிதர்கள்
என்மனத்தைத் துன்புறுத்த
எச்சமயத்திலும் விடுவேனோ?

பாடல் 45

முல்லை முகைமுறுவல் முத்தென் றிவைபிதற்றும்
கல்லாப்புன் மாக்கள் கவற்ற விடுவேனோ
எல்லோரும் காணப் புறங்காட் டுதிர்ந்துக்க
பல்லென்பு கண்டொழுகு வேன்

எல்லோரும் காணும்படி சுடுகாடு
எங்கும் சிந்திக்கிடக்கும்
பல்லாகிய எலும்புகளைப்
பார்த்தபின்னும் பற்றற்று
ஒழுகும் நான் பெண்களின்
ஒளிமிகு பற்களை
முல்லை அரும்புகள் என்றும்
முத்துப் போன்றவை என்றும்
பிதற்றும் மேலான நூலறிவு
பெறாக் கீழ்மக்கள் எம்
உள்ளத்தைத் துன்புறுத்த
உறுதியற்று விடுவேனோ?

பாடல் 46

குடருங் கொழுவுங் குருதியும் என்பும்
தொடரும் நரம்பொடு தோலும் – இடையிடையே
வைத்த தடியும் வழும்புமாம் மற்றிவற்றுள்
எத்திறத்தாள் ஈர்ங்கோதை யாள்

குடலும் கொழுப்பும்
குருதியும் எலும்பும்
நன்கு கட்டப்பட்ட
நரம்பும் தோலும்
இவற்றினிடைத் தோன்றும்
தசைகளும் நிணமும்
தாங்கிய இவைகளுள்
குளிர்ந்த மாலை சூடிய இக்
கோதை எப்பகுதியை உடையவள்?

பாடல் 47

ஊறி உவர்த்தக்க ஒன்பது வாய்ப்புலனும்
கோதிக் குழம்பலைக்கும் கும்பத்தைப் – பேதை
பெருந்தோளி பெய்வளையாய் என்னுமீப் போர்த்த
கருந்தோலால் கண்விளக்கப் பட்டு.

அழுக்குகள் ஊறி
அவ் வெறுக்கத்தக்க
ஒன்பது துளைகளை
உடைய புலன்களையும்
அசுத்தக் குழம்பு உட்சிதறி
அலைமோதும் உடம்பையும்
கண்டும் அறிவில்லாதான்
கண்கவரும் மேல்தோலால்
கவரப்பட்டு அழகிய
பெருத்த தோளுடையவளே!
பாங்கான வளையல்கள்
அணிந்தவளே! என விளித்து
அறிவில்லாது பிதற்றுவான்.

பாடல் 48

பண்டம் அறியார் படுசாந்தும் கோதையும்
கண்டுபா ராட்டுவார் கண்டிலர்கொல் – மண்டிப்
பெடைச்சேவல் வன்கழுகு பேர்த்திட்டுக் குத்தல்
முடைச்சாகாடு அச்சிற்று உழி

உடம்பெனும் பண்டத்தின்
உண்மை இயல்பறியாதோர்
சந்தனப் பூச்சையும்
சூடும் மலர்மாலையையும்
பாராட்டி மகிழ்ந்திடுவர்
முடைநாற்றம் கொண்ட
மனித உடம்பெனும் வண்டியின்
அச்சுபோலாம் உயிர் பிரிந்தபின்
ஆணும் பெண்ணுமாய் வலிமிகு
கழுகுகள் கூடிப் புரட்டிக்
குத்தி உண்பதை அவர்கள்
கண்டதில்லையோ?

பாடல் 49

கழிந்தார் இடுதலை கண்டார்நெஞ் சுட்கக்
குழிந்தாழ்ந்த கண்ணவாய்த் தோன்றி – ஒழிந்தாரைப்
போற்றி நெறிநின்மின் இற்றிதன் பண்பென்று
சாற்றுங்கொல் சாலச் சிரித்து

இடுகாட்டில் காணப்படும்
இறந்தவர்களின் தலைகள்
அச்சந்தரும் தோற்றம் கொண்ட
ஆழ்பள்ளக் கண்களுடன்
சாகாது நிற்கும் மற்றவர்
சகிக்க முடியாதபடி
ஏளனமாய்ச் சிரித்து
இவ்வுடம்பின் தன்மை
இத்தகையது என உணர்த்தி
நல்லறம் போற்றி
நல்வழியில் நில்லுங்கள்
எனச் சொல்லுகின்றனவோ?

பாடல் 50

உயிர்போயார் வெண்டலை உட்கச் சிரித்துச்
செயிர்தீர்க்குஞ் செம்மாப் பவரைச் – செயிர்தீர்ந்தார்
கண்டிற் றிதன்வண்ணம் என்பதனால் தம்மையோர்
பண்டத்துள் வைப்ப திலர்

இறந்தவர் வெண்மண்டை ஓடுகள்
இருப்பவர் அஞ்சும்படி நகைத்து
இல்லறத்தில் இறுமாந்து
இருப்போரின் குற்றம் போக்கும்
உடல்மயக்கமெனும் குற்றம் நீங்கியோர்
உண்மையை உணர்ந்துப் பின்னர்
இவ்வுடம்பின் இயல்பு
இத்தகையதுதான் என
அறிந்து தம் உடம்பை
அரிதான ஒரு பொருளாய்
அதிசயித்துப் பாராட்ட விழைந்திலர்.

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

 4. அறன் வலியுறுத்தல்

பாடல் 31

அகத்தாரே வாழ்வார்என் றண்ணாந்து நோக்கிப்
புகத்தாம் பெறாஅர் புறங்கடை பற்றி
மிகத்தாம் வருந்தி இருப்பாரே மேலைத்
தவத்தால் தவஞ்செய்யா தார்

இவ்வீட்டினுள்ளே இருப்பவர்தாம்
இனிய வாழ்வு வாழ்பவர் என
அண்ணாந்து நோக்கி வீட்டின்
அருகே சென்று முயற்சித்தும்
உயர்ந்தோக்கி நிற்கும் வீட்டின்
உட்செல்ல இயலாத மன
வருத்தத்துடன் வாயிலைப் பற்றி
வருந்தி நிற்பர் எவரெனில்
தம் முற்பிறப்பிலும் கூட
தருமம் செய்யாதோர்.

பாடல் 32

ஆவாம்நாம் ஆக்கம் நசைஇ அறம்மறந்து
போவாம்நாம் என்னாப் புன்நெஞ்சே – ஓவாது
நின்றுஞற்றி வாழ்தி எனினும்நின் வாழ்நாட்கள்
சென்றன செய்வது உரை.

அளவற்ற செல்வம் விரும்பி
அதற்காகவே உழைத்து
பெருஞ்செல்வம் சேர்த்து
பெருவாழ்வு வாழ்ந்து
தருமம் செய்ய மறந்து
தன்னுயிர் நீப்போம்
என்றுணராது வாழும்
எம் மடநெஞ்சமே!
முயற்சித்து வாழ்ந்தாலும்
முடியும் உன் வாழ்நாட்கள்
எஞ்சிய நாளிலாவது
என் செய்வாய்? மறுமைக்காக.

பாடல் 33

வினைப்பயன் வந்தக்கால் வெய்ய உயிரா
மனத்தின் அழியுமாம் பேதை – நினைத்ததனைத்
தொல்லையது என்றுணர் வாரே தடுமாற்றத்து
எல்லை இகந்தொருவு வார்

தீவினையால் பெரும்
தீங்கு நேரும் காலம்
பெருமூச்செரிந்து மனதுள்
பெரும் கவலையுற்று
அழிவர் அறிவில்லாதோர்.
அத்தீவினைப் பயனை
மனதுள் நினைந்து அது
முற்பிறப்பில் செய்த
பாவத்தின் பலன் என
பக்குவாய் ஏற்று
அமைதியாய் அனுபவிக்கும்
அறிவுடையோர் பிறவித்
துன்பத்தின் எல்லையைத்
துரிதமாய்க் கடப்பர்.

பாடல் 34

அரும்பெறல் யாக்கையைப் பெற்ற பயத்தால்
பெரும் பயனும் ஆற்றவே கொள்க – கரும்பூர்ந்த
சாறுபோல் சாலவும் பின்உதவி மற்றதன்
கோதுபோல் போகும் உடம்பு.

பெறுதற்கரிய இம்மனித உடலை
பெற்றோம் புண்ணிய பயனால்
பெற்ற அவ்வுடலைக் கொண்டு
பெருந்தருமம் செய்க!
கரும்பின் சாறுபோல்
காலத்திற்கும் உதவும் அது
உயிரற்று அழியும் உடம்போ
உதவாத சக்கை போலாம்.

பாடல் 35

கரும்பாட்டிக் கட்டி சிறுகாலைக் கொண்டார்
துரும்பெழுந்து வேம்கால் துயராண் டுழவார்;
வருந்தி உடம்பின் பயன்கொண்டார் கூற்றம்
வருங்கால் பரிவ திலர்

ஆட்டிய கரும்பின் சாற்றில்
ஆகிய வெல்லக்கட்டியை
முற்காலத்தில் கொண்டோர்
முன்னே கிடக்கும் சக்கை
தீப்பற்றி எரியும் நேரம்
துன்புற்று வருந்தார்
நல்லறம் செய்து
நல் பிறவிப்பயன் உற்றவர்
எமன் வரும் நேரம்
எண்ணித் துன்பம்கொள்ளார்.

பாடல் 36

இன்றுகொல் அன்றுகொல் என்றுகொல் என்னாது
பின்றையே நின்றது கூற்றமென் றெண்ணி
ஒருவுமின் தீயவை ஒல்லும் வகையால்
மருவுமின் மாண்டார் அறம்

இன்றைக்கோ அன்றைக்கோ
என்றைக்கோ என எண்ணாது
எப்போதும் எமன் உம் பின்னால்
நிற்பதாய் நினைத்துக்கொண்டு
நீக்கிவிடுங்கள் தீச்செயல்களை
முடிந்த வரையில்
புகழுடைப் பெரியோர்
போற்றிய தர்மத்தைப்
புரிந்து வாழ்வீர்.

பாடல் 37

மக்களா லாய பெரும்பயனும் ஆயுங்கால்
எத்துணையும் ஆற்றப் பலவானால் – தொக்க
உடம்பிற்கே ஒப்புரவு செய்தொழுகாதுஉம்பர்க்
கிடந்துண்ணப் பண்ணப் படும்

மனிதப் பிறவியால்
மண்ணுலகில் ஆகும் செயல்
ஆராய்ந்து நோக்கின்
அளவிற் பலவாம்
நரம்பும் தசையும் கூடிய
நம் உடம்பையே கவனித்து
வாழ்ந்திராது சுவர்க்கம்
வாய்த்து இன்பம் நுகர
நல்லறம் செய்து
நலமாய் வாழ்வீர்.

பாடல் 38

உறக்கும் துணையதோர் ஆலம்வித் தீண்டி
இறப்ப நிழற்பயந் தாஅங்கு – அறப்பயனும்
தான்சிறி தாயினும் தக்கார்கைப் பட்டக்கால்
வான்சிறிதாப் போர்த்து விடும் .

மிகச்சிறு ஆலம்விதை
மரமாகி நிழல்தருவது போல்
அறத்தால்வரும் பயன்
அற்பமாய் இருப்பினும்
தகுதியுடையவர் கையில்
தங்கிச் சேர்ந்தால்
ஆகாயமும் அற்பமாகுமளவு
அளவிற்பெரியதாகி
அதனை மூடிப் போர்த்தும்.

பாடல் 39

வைகலும் வைகல் வரக்கண்டும் அஃதுணரார்
வைகலும் வைகலை வைகுமென் றின்புறுவர்
வைகலும் வைகல்தம் வாழ்நாள்மேல் வைகுதல்
வைகலை வைத்துணரா தார். .

தினந்தோரும் நாள் கழிவதை
திரும்பத்திரும்பப் பார்த்திருந்தும்
அறிந்துகொள்ளாதார்
ஆயுட்காலம் தொடர்ந்து
குறைவதை உணராது
நிலையாக இருப்பதாய்
நினைத்து இன்புறுவர்.

பாடல் 40

மான அருங்கலம் நீக்கி இரவென்னும்
ஈன இளிவினால் வாழ்வேன்மன் – ஈனத்தால்
ஊட்டியக் கண்ணும் உறுதிசேர்ந்து இவ்வுடம்பு
நீட்டித்து நிற்கும் எனின்

இழிவான காரியம் செய்து
இனிய உணவு ஊட்டுவதனால்
இவ்வுடம்பு உறுதியுடன்
இனிதே நீண்ட நாள் நிலைக்குமெனும்
இக்கூற்று உண்மையானால்
மானமெனும் அருமை
மிக்க அணிகலன் நீக்கி
கை ஏந்துதல் எனப்படும்
கீழான அவமானத்துடன்
பெரும்பாலும் வாழ்வேன்.

திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி

மன்றுளே  திருக்கூத்   தாடி  அடியவர்  மனைகள் தோறும்
சென்றவர்  நிலைமை  காட்டும்  தேவர்கள்  தேவர் தாமும்
வென்றஐம்   புலனால் மிக்கீர்  விருப்புடன்  இருக்க  நம்பால்
என்றுமிவ்   விளமை  நீங்காது  என்றெழுந்   தருளி   னாரே !

தில்லைத் திருநகரில் தாம் இளமையில் எடுத்துக்கொண்ட சூளுறவால் தம் மனைவியாரை மனத்தாலும் தீண்டாமல்  வாழ்ந்த  திருநீலகண்டர் ‘திருத்தொண்டர்  வரலாற்றில் முதலிடம் பெற்ற தனியடியார்’ என்ற சிறப்பைப் பெற்றார். அவரை ஆட்கொண்ட காமத்தை வென்று, தம்மை ஆட்கொண்ட  இறைவனிடமே தம் மனம், மொழி, செயல்களை முழுமையாகச் செலுத்தி ‘அற்புறு புணர்ச்சியின்மை அயல் அறியாமல்‘ வாழ்ந்தார். இறைவன் திருவோடு தந்து செய்த சோதனையால் தம் மனைவியாருடன்  குளத்தில் மூழ்கித்  தம் நேர்மையை உறுதி செய்தார்.

அவரும் மனைவியாரும் ஒரு தண்டினைப் பற்றிக் கொண்டு திருக்குளத்தில் மூழ்கி எழுந்த போது, முதுமைக்குரிய அறிகுறிகள் மறைந்து, இளமை வடிவுடன்  விளங்கினர். இத்தனைக்  காலம் இருந்த முதுமை நீங்கி , இளமைக்  கோலம் பெற்றபோது, உள்ளமும் திருந்தி இறையருளை நாடும் நினைவுடன் மீண்டும் எழுச்சி பெற்றனர். அவர்கள் மூழ்கிய திருக்குளம்  இப்போதும் ‘’இளமை யாக்கினார் குளம்‘’ என்ற பெயருடன் விளங்குகிறது! திருநீலகண்டரின் உள்ளம் தடுமாறக் காரணமாக அமைந்தது தேவைக்கு மேல் சேர்த்த செல்வமே என்பதற்கும், எப்போதும் அவருள்ளத்தில் சுடர்விட்ட பக்தி   மேலெழுந்து அவர் இன்பியல் வாழ்வைப் புறக்கணித்த மாற்றத் துக்கும்  அவர்தம் மனைவியார் செய்த எச்சரிக்கையும், திருநீலகண்டத்தின் பால் அவர் வைத்த பெரும்பற்றும்  காரணமாயின!

ஆகவே கணவனும் மனைவியும் இணைந்து செய்யும் செயலே அவர்கள் வாழ்வின் வளத்துக்கும், நலத்துக்கும் அடிப்படையாகும் என்ற உண்மையைச் சேக்கிழார் புலப்படுத்துகிறார். மீண்டும் இளமை பெற்ற உடலும், எழுச்சி பெற்ற  உள்ளமும். இடைவிடாது கூறும் திருநீலகண்டம் என்ற உறையும் உடைய செவ்விய அடியார்களாக  அவர்கள்  ஊரினர் போற்ற விளங்கினர். ஆகவே, திருவம்பலத்திலே திருக்கூத்து ஆடி, அடியார்களது மனைகள் தோறும் போய் அவர்களது உண்மை நிலையினை உலகறியக் காட்டுகின்ற தேவ தேவராகிய சிவபெருமானும்“, (நாயனாரையும் மனைவியாரையும் நோக்கி) “வென்று அடிப்படுத்தப் பட்ட ஐம்புலன்களினாலே மிக்கு விளங்குபவர்களே! நீங்கள் இப்போது எமதருளால் மீளப் பெற்றஇந்த இளமை என்றும் நீங்காதநிலையுடன் எம்மிடத்திலே இருப்பீர்களாக!“ என்று அருளிச்செய்து தமது நிறைவு நிலையினுள்ளே எழுந்தருளிப்போயினார். என்ற பொருளில் இத்திருப்பாடல் அமைந்தது.

இப்பாடலில் இறைவன் கூத்தாடும் மன்றம் நம் மனமே என்பதும், அவர் ஆடும் திருக்கூத்து நம் உள்ளத்தின் இயல்பே என்பதும், அத்திருக்கூத்தின் அசையா அசைவாக நம் மனம் அசையம் என்பதும் , ‘’மன்றுளே திருக்கூத்தாடி ‘’ என்ற தொடர் விளக்குகிறது.

இறையவன் திருக்கூத்தாடும் போதே அடியார் உள்ளம் தோறும், அவர் தம் இல்லந்தோறும் எழுந்தருளுபவன் என்பதை , ‘’அடியவர் மனைகள் தோறும் சென்று ‘’ என்ற தொடர் விளக்குகிறது. அடியவர்கள் இருக்குமிடந்தோறும் தாமே சென்று வலிய அவர்களை ஆட்கொள்ளுந் திறத்தாலே உலகத்தையும் அறிவுறுத்தி ஆட்கொள்வது எமது பெருமானது அருட்பெருக்கின் இயல்பு. உயிர்களை வழிப்படுத்தி ஆட்படுநெறியிற் செலுத்தும். இதுவே அவரது ஐந்தொழில் திருக்கூத்தினியலும் பொருளுமாம்.  இதனை இப்புராணமே

“திருமனையி லொருவழியே
தெள்ளுதிரை நீருலகம் உய்வதற்கு மற்றவர்தம்
உள்ளநிலைப் பொருளாய உம்பர்பிரான் றாமணை வார்.“

என்றும்  பாடுகிறது. மேலும் திருவாசகம்

‘’இங்கு நம்   இல்லங்கள்  தோறும் எழுந்தருளிச்
செங்கமலப்  பொற்பாதம்  தந்தருளுஞ்  சேவகனை ‘’ என்றும் ,

‘’பந்தணை  விரலியும்  நீயும்  நின்னடியார்
பழங்குடில்  தொறும்எழுந் தருளிய பரனே‘’ என்றும் பாடியதை நினைவுகூர்ந்தே சேக்கிழார் இப்பாடலை எழுதியுள்ளார். அவ்வடியார் நிலையை மக்களுக்கு எடுத்துக் காட்டும் வகையில் தேவர்களின் தலைவராகிய இறைவனே அடியாரின் முன் எழுந்தருளி, ‘’ஐம்புலனையும்  வென்று மற்றையோரினும் மேலாகிச் சிறந்த வர்களே ‘’ என்று அழைத்தார்.

ஐம்புலன்களும் வெல்லப்பட்டமையால் இவர்கள் சொல்வழி அவை ஏவல் கேட்டு அமைந்து நின்றன. ஏனையோர்களை, அவை, தம்மைப் பின்பற்றி நடக்குமாறு கீழ்ப்படுத்தித் தாம் மேலோங்கி நிற்பன. ஆதலின் ஏனையோர்களது நிலைகள் கீழ்ப்பட்டனவே. இவர்களோ ஐம்புலனை வென்றதனால் நிலைமையில் மேலோங்கியவர்கள்.

“தம்மை யைந்து புலனும் பின்செல்லுந் தகையார்“

–  என்று  சண்டீசர்புராணம்  கூறுகின்றது. “ஐந்தவித்தான்“ என்ற குறளில் புலன்களிற் செல்கின்ற அவாவைந்தனையும் அடக்கினான் எனப் பரிமேலழகரும், நுகர்ச்சியாகிய ஐந்தினையும் துறந்தான் என மணக்குடவரும் உரை விரித்தது காண்க.

எனவே புலன்களைந்தும் நின்றன; ஆயின் அவற்றிற் செல்லும் அவாவும், அது காரணமாக வரும் நுகர்ச்சியும் இல்லையாயின என்க. இங்கு நாயனாரிடத்தும் மனைவியாரிடத்தும் ஐம்புலனும் இருந்தன. மெய்யுறு புணர்ச்சி ஒன்றொழிய இல்வாழ்வாரும் அடியாரும் செய்யும் எல்லாக் கடமைகளையும் நிறைவேற்றினர். புலன்கள் தம் செயலற்று இவர்கள் வசமாய்த் தாழ்ந்து நின்றன என்பதாம். ஐம்புலன்களையும் ஒடுக்கி அசைவற்றிருக்கும் யோகநிலை வேறு; அவற்றை அடிப்படுத்தித் தம்வழி நிறுத்தி அவற்றின்கட் செல்லும்  அவாவை இறை வழிபாட்டிற்செலுத்தி நிற்றல் வேறு.

“வென்றுளே புலன்க ளைந்தார் மெய்யுண ருள்ளந் தோறும்
சென்றுளே யமுத மூற்றுந் திருவருள் போற்றி“

 என்று திருவிளையாடற் புராணம் கூறுகிறது. இதனையே இந்நூல் ,

‘’வென்றஐம்   புலனால் மிக்கீர்  விருப்புடன்  இருக்க  நம்பால்
என்றும்  இவ்விளமை  நீங்காது’’

என்று பாடுகிறது. இருக்க – வியங்கோள் – இருப்பீர்களாக. இவ்விளமை நீங்காது விருப்புடன் நம்பால் என்றுமிருக்க என்றியைத்துக்கொள்க. என்றும் மாறுபாடின்றி ஒரு தன்மையனாகவுள்ள இறைவன்பா லிருப்பவர்களே என்றும் மாறுபடாத இளமையோடிருக்க வல்லவர்கள். காலகாலனது சார்பினாலே அவர்கள் காலத்தை – மரணத்தை – வென்றவர்களாகலான் என்பது. அன்றியும் ஏனையோர் யாவரையும் சாகச்செய்யும் விடத்தை உண்டு சாவாமலும் மூவாமலும் இருக்கும் சிவபெருமானொருவனே மூவாத இளமை தர வல்லவன் என்றலுமாம். இறைவனை  “சாவாமூவாச் சிங்கமே“ –  என்று  திருப்புகலூர்த் திருத்தாண்டகம்  பாடுகிறது.

விஷ்ணு, பிரமன், இந்திரன், சந்திரன் முதலிய தேவர்களும் அவ்வவர் சரிதங்களால் அறியக் கிடக்கின்றபடி, ஐம்புலன் வெல்லமாட்டாது ஒவ்வோர் குற்றங்களுக்காளாயினர்; இங்கு நமது நாயனாரும் மனைவியாருமே புலன் வென்று மிக்கார்கள் என்பார்,  இவ்விடத்துத் தேவர்கள் தேவன் என்ற பெயராற் கூறினார் என்ற குறிப்புமாம். இதுவறை “நின்றா“ ராகிய அவரை இருக்க என்றார் என்ற குறிப்பு நினைந்து மகிழத்தக்கது..

இப்பாடலால் அடியாரின் ஆழ்மனத்தே இருந்த இறைப்பற்று தூண்டப் பெற்று மேலெழுந்ததும், அதற்கு இல்லறத்தாரின் திடமான பக்தியே காரணம் என்பதும், ஐம்புலனையும் அடக்கி வாழும் இல்லறத்துறவே சிறந்தது என்பதும், இது தேவர்களை விடவும் உயர்வை நமக்கு அளிக்கும் என்பதும், இதனை நாமும் பயின்று உயரலாம் என்பதும், ‘’ஐம்புலனை வென்றார் வீரமே வீரம்!’’ ஆதலால் உண்மையான  புலனடக்கம் வெற்றி தரும் என்பதும் புலனாகின்றன!

தி. இரா. மீனா

ஜோதர மாயண்ணா

பிஜ்ஜள மன்னனிடம் யானைப் படைத் தலைவராகப் பணியாற்றியவர்.” சோமநாதாலிங்கா “என்பது இவரது முத்திரையாகும். சொல் செயல் தூய்மை, குருவின் பெருமை ஆகியவற்றைப் பற்றிப் பேசுவதாக இவர் வசனங்கள் அமைகின்றன.

“பிற பெண்கள் பார்வதியெனச் சொல்லி
நம்மை நடத்திச் சென்றது குரு வார்த்தை.
என்னைச் சரணனின் மனைவியென
நடத்திச் சென்றது குருவசனம்.
மனைவியர் அனைவரும் குருவின் சதியரென
நடத்திச் சென்றது குருவசனம்
குருவின் வார்த்தை என்னை வழி நடத்திச் சென்றது
குருவின் வார்த்தை என்னை அமைதிப்படுத்தியது
குருவின் வார்த்தை என்னை
சம்பு சோமநாதலிங்கத்தோடு ஐக்கியமாக்கியது“

டக்கேய பொம்மண்ணா

இவருக்கு டக்கேய மாரய்யா என்றொரு பெயருமுண்டு. நாட்டுப்புறக் கலைஞர். சிவசரணராவதற்கு முன்பு மாரியம்மனைத் தலைமேலேந்தி துடியை இசைத்துக் கொண்டு இரந்து பிழைப்பு நடத்தியவர். ”காலாந்தக பீமேஸ்வரலிங்க“ இவரது முத்திரையாகும். வசனங்களில் நாட்டுப்புறக் கலைத் தொடர்பான செய்திகளை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

1. “கையில் ஆயுதமேந்திப் போரிடும் போது
போராடுவது மனமா, கையா, ஆயுதமா ?
அங்கம், இலிங்கம் கூடும் போது
உறவாவது அங்கமா, இலிங்கமா, ஆன்மாவா?
இதை அறிந்தால்
காலாந்தக பீமேஸ்வரலிங்கத்தை அறிந்ததாம். “

2. “ஆற்று வெள்ளத்தில் படகோட்டியுடன் உதவியுடன்
அவன் பின் செல்வது போல
உடலின் புலன்கள் என்ற ஆற்று நீரில்
இலிங்கமெனும் படகோட்டியின் துணையோடு
பின் தொடர வழி காட்டுவாய்
காலாந்தக பீமேஸ்வரலிங்கமே”

3. “சிற்பியின் கையில் கல் நிலையழிந்து அடையாளமானது
குருவின் கையில் பாறை அழிந்து இலிங்கமானது
சரணரின் சிந்தனையில் இலிங்கம் நிலையானது
சிந்தை புலனோடிணைந்து காலாந்தக பீமேஸ்வரனானது“

4. “மனைவியின் பண்பைக் கணவன் பார்க்க வேண்டுமேயன்றி
கணவன் பண்பை மனைவி பார்க்கலாமா? எனல் தவறு.
சதியின் தொடுதல் பதிக்குக் கேடல்லவா?
பதியின் தொடுதல் சதிக்குக் கேடல்லவா?
அங்கமொன்றின் கண்கள் இரண்டில்
ஒன்று பழுதானால், எது பழுதானதெனப் புரிந்தால்
காலாந்தக பீமேஸ்வரலிங்கத்தைப் புரிந்து கொள்ளலாம்”

டோகர கக்கய்யா 

மாளவத்திலிருந்து கல்யாண் வந்தவர். தலித் பரம்பரையைச் சேர்ந்தவர். தோல் பதனிடும் காயகம் இவருடையது கல்யாணில் புரட்சி நடந்த போது  சென்ன பசவரோடு ஏர் கலப்பையைக் கொண்டு சென்றவர். கக்கேரியில் ஐக்கியமானவர். அங்கு இவர் பெயரில் சமாதி, ஏரி ஆகியனவுண்டு. “அபிநவ மல்லிகார்ச்ஜூனா” இவரது முத்திரையாகும்.

1.“குலத்தின் குறைவு தங்கள் கைபட்டு மாயமானது
சாதியாலான தீட்டு உங்களைத் தொட்டபின்பு மாயமானது
இலிங்கத்தின் தீண்டல் ஐம்புலன்களை மாயமாக்கியது
அந்தரங்கத்திற்குள் ஞானவெளி புகுந்து அதை மாயமாக்கியது
சம்சார பந்தம் நீக்கியதால் மனஇருள் மாயமானது
அபிநவ மல்லிகார்ஜூனனே
உன்னைத் தொட்டு நானும் மாயமானேன்.”

2.“ஓ, இலிங்கத் தந்தையே !
தாழ்குலத்தில்  பிறக்கவைத்தாய்
உன்னைத் தொடாமல் வருந்தினேன்
கை தொடாவிட்டாலும் மனம் தொடாதோ?
அபிநவ மல்லிகார்ஜூனனே“

தளவார காமிதேவய்யா

கல்யாண் நகரைச் சேர்ந்த இவரது காயகம் கிராமத் தலையாரி. “காமஹரப்பிரிய ராமநாதா “இவரது முத்திரையாகும்.

1. “காளையாக இருந்துகொண்டு ஏர் சுமக்கமறுப்பது முறையா ?
சேவகனாக இருந்துகொண்டு ஆணைகேட்க மறுப்பது முறையா?
சரணனாகி குருவைக் கடைபிடிக்காமலிருப்பது முறையா ?
காமஹரப்பிரிய இராமநாதனே”

2. “வியாபாரத்தில் ஆதாயம் இல்லையென்றால்
அது வியாபரமாகுமா? அதைச் செய்வதேன்?
குருலிங்க ஜங்கமத்துக்கு புகழ் கருதிச் செய்வது
மூலமில்லாமல் ஆதாயம் தேடுவது போன்றதே
காமஹரப்பிரிய இராமநாதனே”

துருகாஹி ராமண்ணா

சரணர்களின் வீட்டுப் பசுக்களை மேய்க்கும் காயகம் இவருடையதாகும். ”கோபதிநாத விஸ்வேஸ்வரலிங்கா“ என்பது இவரது முத்திரையாகும். தொழில் அனுபவத்தை ஆத்ம அனுபவத்தோடு சேர்த்துக் கூறுவதாக  வசனங்களின் போக்குள்ளது.

“ஒரு கம்பு கொண்டு வெவ்வேறு பசுக்களைக்
கட்டுப்படுத்துவது போல வெவ்வேறுபட்டவர்களை
ஏக சிந்தனையில் வைத்து, மும்மலம் கொண்டவரை விலக்கி
இறைவனோடு தன்னை இணைப்பது
கோபதிநாத விஸ்வேஸ்வரலிங்கம் அறிவதற்கு வழி.”

தெலுகேச மசணய்யா

பசுக்களை மேய்க்கும் காயகம் இவருடையதாகும். இவரது பெயரிலுள்ள தெலுகேச அடைமொழி இவர் தெலுங்கு தேசத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதை உறுதி செய்கிறது. ”தெலுகேசுவரா“ என்பது இவரது முத்திரையாகும்.

1.“அழகானவனாக இருப்பின் மகளிர் அவனைப் போற்றவேண்டும்
கொடையாளனாக இருப்பின் யாசிப்போர் போற்றவேண்டும்
வீரனாக இருப்பின் பகைவர் போற்ற வேண்டும்
நீசன் தன்னையே போற்றிக் கொள்வான்
ஒருவன் தெலுகேஸ்வரனின் பக்தனாயின்
தேவன் புகழ்வதோடு உலகமும் பாராட்டும்“

2.“அங்கத்தின் மீது இலிங்கமிருப்பது
குருவின் கருணையைப் பெற்றதற்கு சாட்சி.
அங்கத்தின் மீது இலிங்கம் இல்லையெனில்
குருவின் கருணை கிடைப்பது எப்படி?
இலிங்க தீட்சை இல்லையெனில் குருவின் கருணையுண்டோ?
ஒருவன் அம்மாதிரியான பேச்சுக்கள் கேட்கக் கூடாது
உடலில் இலிங்கம் அணிவது ஒழுக்கமாகும்
இல்லையெனில் ஒழுக்கமில்லையென்பேன் தெலுகேஸ்வரனே”

[தொடரும்]

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

3. யாக்கை நிலையாமை

பாடல் 21

மலைமிசைத் தோன்றும் மதியம்போல் யானைத்
தலைமிசைக் கொண்ட குடையர் – நிலமிசைத்
துஞ்சினார் என்றெடுத்துத் தூற்றப்பட் டாரல்லால்
எஞ்சினார் இவ்வுலகத் தில்.

மலைமேல் தோன்றும் சந்திரன் போல்
மண்ணுலகில் யானைத் தலைமேல்
பிடித்த வெண்கொற்றக் குடையுடைய
புகழுடை வேந்தர்களும் மாண்டனர்
என இகழப்பட்டார் அல்லாமல்
எஞ்சியவர் என்று சாகாமல்
எவருமில்லை இவ்வுலகில்.

பாடல் 22

வாழ்நாட்கு அலகுஆ வயங்கொளி மண்டிலம்
வீழ்நாள் படாஅது எழுதலால் – வாழ்நாள்
உலவாமுன் ஒப்புர வாற்றுமின்; யாரும்
நிலவார் நிலமிசை மேல்.

உயிர் வாழும் காலத்தை
உலகோர்க்கு அளந்தியம்பும்
கருவியாம் சூரியன்
காலம் தவறாது உதிப்பதால்
ஆயுள் முடியும் முன்னர்
அடுத்தவருக்கு உதவுங்கள்
உயிர்விடாமல் நிலைத்து
உலகில் வாழ்ந்தவர் எவருமில்லை.

பாடல் 23

மன்றம் கறங்க மணப்பறை யாயின
அன்றவர்க் காங்கே பிணப்பறையாய்ப் – பின்றை
ஒலித்தலும் உண்டாமென்று உய்ந்துபோம் ஆறே
வலிக்குமாம் மாண்டார் மனம்.

திருமண மண்டபத்தில் ஒலிக்கும்
தக்க மங்கல வாத்தியம்
அன்றே நிலை மாறி
அவருக்குப் பிணப்பறையாய்
ஒலித்தலும் உண்டென்பதை
உணர்ந்த பெரியோர் மனம்
உறுதியாய்ப் பற்றி நிற்கும்
பிறவித் துயரினின்று
பிரிந்து தப்பும் வழியை.

பாடல் 24

சென்றே எறிய ஒருகால்; சிறுவரை
நின்றே எறிப பறையினை – நன்றேகாண்
முக்காலைக் கொட்டினுள் மூடித்தீக் கொண்டுஎழுவர்
செத்தாரைச் சாவார் சுமந்து

இறந்தவர் வீட்டில் பறை அடிப்போர்
இடைவெளி விட்டு பறை அடிப்பர்
முதற்பறைக்குப்பின் காலம் கழித்து
மீண்டும் அடிப்பது இரண்டாம் பறை
மூன்றாம் பறை அடிக்குமுன்னே
முகத்தைத் துணியால் மூடி நெருப்பிலிட
செத்தவனைத் தூக்கிச்செல்வர்
சாகாதவர்கள் சுடுகாட்டை நோக்கி

பாடல் 25

கணம்கொண்டு சுற்றத்தார் கல்லென் றலறப்
பிணம்கொண்டு காட்டுய்ப்பார்க் கண்டும் – மணங்கொண்டீண்டு
உண்டுண்டுண் டென்னும் உணர்வினால் சாற்றுமே
டொண்டொண்டொ டென்னும் பறை

கூட்டம் கூடி உறவினர்
கூவி அழுது பிணத்தைச்
சுடுகாடு கொண்டு சென்று
சுட்டெரிப்பதைக் கண்டபின்னும்
திருமணம் செய்துகொண்டு
திகட்டாத இன்பத்துடன்
சுகமாய் வாழ்வேன் என்ற
சிந்தனையுடன் மயங்குவோர்க்கு
சாப்பறையின்  தொண் தொண் ஒலி
இவ்வுலகவாழ்வில் இத்தகு
இன்பம் இல்லை எனக்காட்டும்.

பாடல் 26

நார்த்தொடுத்து ஈர்க்கிலென் நன்றாய்ந்து அடக்கிலென்
பார்த்துழிப் பெய்யிலென் பல்லோர் பழிக்கிலென்;
தோற்பையுள் நின்று தொழிலறச் செய்தூட்டும்
கூத்தன் புறப்பட்டக் கால்.

தோல் பையெனும் உடலுள்
தங்கித் தன் தொழில்களை ஆற்றி
விளையும் பயனைத் தானே
விரும்பி அனுபவிக்கும்
கூத்தாடியாகிய உயிர்
கூட்டை விட்டுச் சென்றபின்
பிணத்தைக் கயிற்றால் கட்டி
பிடித்து இழுத்தால் தான் என்ன?
நன்கு சுத்தம் செய்து
நல்லடக்கம் செய்தால்தான் என்ன?
வீசிப் போட்டால்தான் என்ன?
வீண்பழி சுமத்தினால்தான் என்ன?

பாடல் 27

படுமழை மொக்குளின் பல்காலும் தோன்றிக்
கெடுமிதோர் யாக்கையென் றெண்ணித் – தடுமாற்றம்
தீர்ப்பேம்யாம் என்றுணரும் திண்ணறி வாளரை
நேர்ப்பார்யார் நீணிலத்தின் மேல்.

பெய்யும் மழை நீரில்
பலமுறை தோன்றி அழியும்
குமிழிபோல் ஒரு பொருள்
உடம்பு என உறுதியாய்
உணர்ந்துத் தடுமாறாமல்
பிறவித் துன்பத்தைப் போக்க
பெரும் அறம் செய்து வாழும்
பேரறிவுடைய பெரியோருக்கு
இணையாய் ஒத்தோர் எவருளார்
இப்பெரும் உலகில்.

பாடல் 28

யாக்கையை யாப்புடைத்தாப் பெற்றவர் தாம்பெற்ற
யாக்கையா லாய பயன்கொள்க; – யாக்கை
மலைநாடு மஞ்சுபோல் தோன்றிமற் றாங்கே
நிலையாது நீத்து விடும்.

வலிமையான உடலை
வினைப்பயனால் பெற்றவர்
அதனால் ஆகும் பயனாய்
ஆகச்சிறந்த நற்செயல் புரிவீர்!
மலைமேல் உலாவும்
மேகம்போன்ற இவ்வுடல்
நிலைபெற்று நில்லாது
நீங்கிச் சென்றுவிடும் முன்னே

பாடல் 29

புல்நுனிமேல் நீர்போல் நிலையாமை என்றெண்ணி
இன்னினியே செய்க அறவினை; – இன்னினியே
நின்றான் இருந்தான் கிடந்தான்தன் கேள்அலறச்
சென்றான் எனப்படுத லால்.

இப்போதுதான்  நின்றிருந்த
இவன் உட்கார்ந்தான்
பின்னர் படுத்தவன்
பல உறவினரை
அலறி அழவைத்து
ஆருயிர் நீத்தான்
என்பது போல்
எவ்வகையிலும் நிலையில்லா
நுனிப்புல்லில் உள்ள
நீர்த்துளி போன்ற
இவ்வுடம்பின் நிலையுணர்ந்து
இப்பொழுதே தொடங்குவீர்
அறச்செயல்களை ஆற்ற.

பாடல் 30

கேளாதே வந்து கிளைகளாய் இல்தோன்றி
வாளாதே போவரால் மாந்தர்கள் –  கேளாதே
சேக்கை மரன்ஒழியச் சேண்நீங்கு புள்போல
யாக்கை தமர்க்கொழிய நீத்து.

வரட்டுமா? எனக் கேளாது
வந்து சேர்வர் உறவினராய்
பின் தம்கூடு மறந்து தொலைவில்
பறந்து செல்லும் பறவைபோல்
உற்றார் உறவினரிடம்
உடலை விட்டுவிட்டு
உயிர்நீத்துச் சென்றிடுவர்.