Tag: அவ்வை மகள்

அவ்வை மகள்

மனித நேயமும் – மனிதச் சேவையும் தொழிநுட்பத்தின் இரு கண்கள்

உலகிற்கு என்ன தேவை என்பதனை மிகச்சரியாக உணர்ந்து, அதனை மிகச்சரியான தருணத்தில், மிகச்சரியான அளவிலே தருகிறவர்கள் உலகில் வாழும் கடவுள்களாகிறாகள். துறை எதுவாகினும் எந்தத்துறைக்கும் இது பொருந்தும். மதமா? அரசியலா? மருத்துவமா? உளவியலா? தொழில்நுட்பமா? எந்தத்துறையும் இதற்கு விதிவிலக்கில்லை.

அரண்மனை வாயிலில் மணி கட்டி – மக்கள் குறை அச்சமின்றி அரண்மனை வந்து குறை அறிவிக்கச் செய்து – அவர்கள் குறைதீர்த்த மனுநீதிச் சோழனும் உயிர்த் துன்பம் இனி செய்யேன் எனப் போர் துறந்த அசோகச் சக்கரவர்த்தியும், ஆராயாது தவறிழைத்ததால் அவையில் உயிர்துறந்த நெடுஞ்செழியப் பாண்டியனும், எங்கள் தமிழகத்தில் சிறப்பான அறிவியல் ஆய்வகம் வேண்டும் என்று சொந்த நிலத்தின் பத்திரத்தையும் சொந்தப் பணத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு டில்லி வரை சுருக்கென சென்று – மையஅரசுக்கு வழங்கி மையமின்வேதியியல் ஆய்வகம் தமிழ் மண்ணில் – காரைக்குடியில் நிலைபெற காரணமாயிருந்த வள்ளல் அழகப்பரும் அரசியல்துறையில் வாழும் கடவுள்கள்.

அம்மை நோய்க்குத் தடுப்பூசி கண்டுபிடித்த எட்வர்ட் ஜென்னர் மருத்துவத்துறையில் வாழும் கடவுள்.

ரேடியோவைக்கண்டுபிடித்த மார்க்கோனி – விமானத்தைக் கண்டுபிடித்த ரைட் சகோதரர்கள் – வெடிமருந்து கண்டுபிடித்த ஆல்பிரட் நோபல், – இவர்கள் எல்லாம் அறிவியல் – தொழில்நுட்ப உலகில் வாழும் கடவுள்கள்.

வாகன உற்பத்தியில் டாடாவும், அசோக் லேலண்டும்; வேதி உற்பத்தியில், தூத்துக்குடியிலன் தரங்கதாரா கெமிக்கல்ஸ், மேட்டூரில், மேட்டூர் கெமிக்கல்ஸ் மற்றும் கெம்பாப் தொழிற்கூடம், பொள்ளாச்சியின் சக்தி நிறுவனங்கள், ஆகியனவற்றின் நிறுவனர்கள் தொழில்நுட்பத்துறையில் கடவுள்கள். இன்று உலகம் வியக்கும்படியாக Fuel Cells எனப்படும் சக்திக் கலங்களை உலகெங்கும் நிர்மாணித்துக் கொண்டிருக்கும் ப்ளூம் எனர்ஜி நிறுவனத்தின் உரிமையாளர் தமிழர் கே. ஆர். ஸ்ரீதர் ஆற்றல் தொழில்நுட்பத் துறையில் வாழும் கடவுள்.

இவர்கள் அனைவரும் அவர்கள் வாழ்ந்த (அல்லது வாழ்ந்து வருகிற) காலகட்டத்தில் உலகிற்கு என்ன தேவை என்பதனை மிகச்சரியாக உணர்ந்து, அதனை மிகச்சரியான தருணத்தில், மிகச்சரியான அளவிலே தந்தவர்கள்.

சமயங்கள் எனும் வகையில், ஆதி சங்கரர், ஆழ்வார்கள், நாயன்மார்கள், ரமணர், வள்ளலார். இயேசுபிரான், நபிகள் நாயகம் ஆகியோர் அன்றும் இன்றும் வாழும் கடவுளானவர்கள். ஆன்மீக விஷயங்களில், உலகோர்க்கு எப்போது என்ன தேவை என்பதைச் சரியாக உணர்ந்து அந்தத் தேவையை நிறைவு செய்த பெருமை இவர்களுடையது.

பிரபஞ்சவியல் மற்றும் உடலியல் துறையில் சித்தர்கள் கடவுள்களே. உலகில் வேறெவரும் கிட்டே நெருங்கமுடியாத அள்வுக்கு உயரே சென்று உய்யஆய்ந்து நம் சித்தர்கள் நிலைநாட்டியிருக்கிற கண்டுபிடிப்புக்களை அறிந்து கொள்ள மட்டுமே பல யுகம் வேண்டும். இன்றும் என்றும் ஓப்பது மிக்கதும் உள்ளது ஏதும் இல்லை என்ற அளவுக்கு உண்மைக் கருவூலங்களை நமக்காய் விட்டுச் சென்றிருக்கிற வித்தகர்களான சித்தர்கள் என்றும் கடவுளாகவே நிலை பெறுவர்.

கணினித் தொழில்நுட்பம் என்பது இன்றைய காலகட்டத்தின் இன்றியமையாத தேவையாக இருக்கிறது. உண்ணவும், உறங்கவும், கனவு காணவும் கூட கணினி என்றாகிவிட்ட இக்கால நிலையில் – கண்ணெல்லாம் கணினி – கணக்கில்லாக் கணினி என்பதே பரிபாஷையாகி- அடையாளமாகி – விட்டது. கணினியின்றி எவரும் வாழமுடியாது என்கிற காலக் கட்டாயத்தில் நாம் வாழ்கிறோம்.

ஆனால், இன்று நம் கையில் இருக்கும் கணினித் தொழில்நுட்பம் சும்மா வந்தவிடவில்லை. இந்த செம்மாந்த வளர்ச்சிக்கு நீண்ட பின்புலம் இருக்கிறது. கணினி வளர்ச்சி கடந்து வந்திருக்கிற பாதை நெடியது – கடியது. இந்தப் பாதை கரடு முரடானது – கொடிய முகடுகள் கொண்டது – பயங்கரப் பள்ளத்தாக்குகளில் இறங்கி ஏறி வந்தது, சறுக்கிவீழ்த்தும் பிடிமானமில்லாத வழுக்குப்பிரதேசங்களைக் கடந்தது வந்திருப்பது. நினைத்தாலே நடுக்கம் கொள்ளவைக்கும் பிரம்மாண்டாமான மனிதஉழைப்பை இந்தக் கணினி வளர்ச்சி முதலீடாய் விழுங்கியிருக்கிறது. உலகின் வேறெந்த தொழிநுட்ப வளர்ச்சியும் இந்த அளவு மனித முதலீட்டை கபளீகரம் செய்யவில்லை என்றே சொல்லமுடியும். இன்று உலகளார்ந்த அளவில் பலுகிப்பெருகியிருக்கிற கணினித் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்கு எண்ணிறந்த இந்தியர்கள் உழைப்பு நல்கி இருக்கிறார்கள் என்பதைக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும் – குறிப்பாக – நம் தமிழர்கள் தந்திருக்கிற ராப்பகல் உழைப்பு அளப்பரியது. இடம் பெயர்ந்தும், புலம் பெயர்ந்தும், தனிமனித சவுகரியங்களை இழந்தும், சொல்லொணாப் பல குடியேற்றப் பிரச்சினைகளைச் சந்தித்தும் – உலகில் அனைவருக்கும் கணினித் தொழிநுட்பம் கிடைக்க வேண்டும் என்கிற ஒரே சிந்தனையோடு மனிதவள முதலீட்டை வழங்கியிருக்கிற பல்லாயிரக்கணக்கானத் தமிழர்களை வாழ்த்தி வணங்குதல் நன்று.

கணினி வளர்ச்சி இவ்வாறானது என்றே இருப்பினும், கணினித் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்கு உண்மையிலேயே முதன்மையான முதலீடு ஒன்று உண்டு. அது என்னவென்றால்: “தீர்க்கதரிசனம்.”

அம்மைத் தடுப்பூசியின்றி மக்கள் வாழமுடியாது என்றது ஜென்னரின் தீர்க்கதரிசனம் – ரேடியோவின்றி மக்கள் வாழமுடியாது என்றது மார்க்கோனியின் தீர்க்க தரிசனம். மனிதர்கள் நோயுடன் வாழமுடியாது என்றது சித்தர்களின் தீர்க்க தரிசனம். சமரச சன்மார்க்கம் இன்றி மக்கள் ஒருமையுடன் வாழமுடியாது என்றது வள்ளலாரின் தீர்க்கதரிசனம்.

கணினியின்றி மக்கள் வாழமுடியாது என்றது ஸ்டீவ் ஜாப்ஸின் தீர்க்கதரிசனம். மக்களுக்கான கணினித் தேவையை மிகச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டு அனைவர்க்கும் கணினித் தொழில்நுட்பவசதி கிடைக்கவேண்டும் என்று மனப்புலனில் வடிவமைத்து – திட்டமிட்டு – கனவு கண்டு – ஓய்வு ஒழிச்சல் இல்லாது உழைத்த ஸ்டீவ் ஜாப்ஸை உலகம் இன்று வாழும் கடவுளாகவே காண்கிறது.

கணினி வாழ்வின் அடிப்படை ஆதாரவசதி என்றாகிற காலம் வந்துகொண்டேயிருக்கிறது, அதற்காக, கணினித்தொழில்நுட்பத்தைப் பல்லோரும் பயனடையுமாறு பதப்படுத்தி, பலப்படுத்தி, பன்மைப்படுத்திட வேண்டும். அனைவருக்கும் அனைத்துக்கும் கணினித் தொழில்நுட்பம் என்று இத்தொழில்நுட்பத்தை எளிமைப்படுத்தி அதனை அனைத்து மனித சாதனமாய்த் தயார்செய்து வைத்தாலொழிய, கணினி அனைவருக்கும் கிடைக்காது என்று எண்ணினார் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ். இவ்வாறு எதிர் வரும் ஒரு தேவையை முன்கூட்டியே – ஏறக்குறைய ஒரு கால்நூற்றாண்டுக்கு முன்னேயே ஞான திருஷ்டியால் பார்த்தவர் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ். சுதந்திரம் கிடைப்பதற்கு முன்னேயே சுதந்திரத்தை ஞான திருஷ்டியால் பார்த்து “ஆடுவோமே பள்ளு பாடுவோமே!” என்று ஆனந்தக் கூத்தாடச் சொன்ன பாரதியின் உறுதியை ஸ்டீவ் ஜாப்ஸின் தேவை உணர்தலில் காணமுடிகிறது.

தேவையை உணர்தல் சிறப்பான விஷயம் தான் ஆனால் வெறுமனே உணர்தலால் என்ன பிரயோஜனம்? உணர்வை ருசுவாகவேண்டும் – எண்ணத்தைச் செயலாக்க வேண்டும் – சாதனைப்படைக்க வேண்டும் அல்லவா?

சாதனை ஒன்றைப்படைக்க வேண்டுமென்றால் விடாப்பிடியான கொள்கைப் பற்று வேண்டும் – இலக்கினின்று விலகா சிந்தை வேண்டும். கடுமையான பழக்கவழக்கங்கள் வேண்டும் – காலநேரம் விரயமாகக் கூடாது.

அதுவும் கண்ணினித் தொழில்நுட்பம் என்பது பலபேரை இணைத்தும்- இணைத்த அந்தக்குழுவைச் சிதையாமல் தன்னுடன் இணைத்தும் – உடன் அழைத்தும், உடன் இழுத்தும் செல்லவேண்டிய பணி. வேண்டும்போது குழுவை முன் தள்ளியும் – தேவைப்படும்போதெல்லாம் குழுவை மறைவில் கிடைக்கச் சொல்லியும் மாற்றுக் கட்டளைகள் பிறப்பிக்கவேண்டிய பணி. பிறப்பிக்கப்பட்ட கட்டளைகளைக் குழுபின்பற்றுமாறு கட்டுப்பாட்டுடன் ஒருங்கமைத்தல் ஆகியன மிகவும் முக்கியம். இப்பணியில் பலபேருடன் உரசல்கள் ஏற்படும் – மோதல்கள் நிகழும் – கஷ்டநஷ்டங்கள் உருவாகும் – பசி– பட்டினி – தாகம் பொறுக்கவேண்டும் – உறக்கம் விடுக்க வேண்டும் – அடிக்கடி தொலைதூரப் பயணங்கள் மேற்கொள்ள வேண்டும் – கூட்டங்கள் நடத்தவேண்டும் – கூட்டங்களில் கலந்தது கொள்ளவேண்டும் – உரை நிகழ்த்தவேண்டும் – உரையாடவேண்டும் – பிறரை தன் கருத்துக்கு இணக்கம் சொல்லவைக்க வேண்டும் – பணவிஷயத்தில் கராறாய் இருக்கவேண்டும் – உடன் பணிபுரியும் அனைவருக்கும் சம்பளம் வழங்கவேண்டும் – என ஓராயிரம் நிர்ப்பந்தங்கள். இதற்கிடையில் வளர்ச்சியைப் பொறுக்கமாட்டா பிறரின் வசைவையும் – தொந்திரவையும் – அவர் செய்யும் தீங்கையும் பொறுத்துக்க கொள்ளவேண்டும் என்ற சோதனைகளை வேறு.

இந்நிலையில் ஒருவன் ஒரு தொழில்நுட்ப முன்னோடியாக – கணினித் தொழில்நுட்பத் தந்தையாக உயர்த்துவது என்பது அற்ப சொற்பமான செயலன்று. சொல்லப்போன்னால் ஒருதனிமனிதனாக நின்று ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் மேற்சொன்ன அனைத்தையும் சந்திக்கவேண்டியிருந்தது. ஏனெனில் கணினித் தொழில்நுட்பத்தில் சுயம்புவாக உருவானவர் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ்.

ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ்கொண்டிருந்த கணினித் தொழில்நுட்பப பற்றை, தொழிநுட்ப வெறி எனலாம். உண்பதும் உறக்கமும் கணினி என்றான வாழக்கை. யாருக்காய்க் கணினி என்றால் இந்த உலகின் உள்ள மக்கள் யாவருக்கும் கணினி என்கிற கனவு – எவர் கையிலும் கையிலும் கணினி என்கிற பார்வை – தொலைபேசியையும் கணினியையும் சங்கமித்து கையகக் கணினிகளை உருவாக்கவேண்டும் என்றத் தணியா ஆவல். இதை அவர் ஏன் செய்தார் என்றால் – அவரே கூறாக காண்க: “நான் மனித நேயன் – ஆனால் சிறுவயதுமுதலே எனக்கு மின்னணுக் கருவிகளின் பால் மிகுந்த நாட்டம் இருந்தது – என்னுடைய ஹீரோவாக நான் கொண்டிருந்தவர் போலராய்ட் கேமராவைக் கண்டுபிடித்த துவின் லேண்ட் – அவர் – அறிவியல் தொழிநுட்பக் கண்டுபிடுப்புகளில் மக்களே முதன்மையான இலக்கு என்கிறார் – அவர் வழியே எனக்குள்ள மனித சிந்தனையினையும் – தொழிநுட்பத் திறனையும் ஒன்றிணைக்க வேண்டும் என்று விரும்பினேன்!’ என்று.

ஆம்! எந்த ஒரு அறிவியல் கண்டுபிடிப்பும் மக்களுக்கான பயன்பாடே. மனித நேயமும் – மனிதச் சேவையும் தொழிநுட்பத்தின் இரு கண்கள் போன்றவை.
மனித நேயமும் – மனிதச் சேவையும் இல்லாத எந்தத் தொழில்நுட்பமும் – தொழில்நுட்பமாய் இருக்க லாயக்கில்லை என்கிறார் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ்.

மேலும் பேசுவோம்

அவ்வை மகள்

 பெண்ணின் மூலாதாரக்கனலில் அமுத நிலையும் ஆதித்தன் இயக்கமும்

பெண்ணின் பெரினியத்தை அக்கினிப் பாண்டம் என்கிறோம் – படைப்பாற்றலின் குண்டமாக – பாத்திரமாக – செயல்படுவதால் அங்கே உஷ்ணம் உற்பத்தியாகிறது என்றோம். இந்த அக்கினி என்பது – எத்தகையது என்று பார்த்தால் அது ஒரு எண்ணெய் விளக்கைப் போன்றது. திரிபோட்டு, எண்ணெய் விட்டு ஏற்றப்பட்ட விளக்கு எவ்வாறு எரிந்து வெப்பம் தருகிறதோ அதுபோன்றே பெரினியத்தின் உள்ளே விளக்கின் அழல் போல் கனல் தோன்றி அங்கே வெப்ப சக்தி உண்டாகிறது. நான் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டதைப்போல இந்த வெப்பசக்தி பெண்ணில் உடலில, பூப்பெய்தும் நாளிலிருந்து சுயம்புவாக உருவாவது – தொடர்ச்சியாக உருவாவது. இதுதான் மூலாதாரத்தின் மூண்டெழுகனல்.

ஆதித்தன் எனப்படும் சூரியனானவன் சுயம்புவாக, தனக்குள் தானே உட்கருவினையால் ஒரு அக்கினிப் பொறியை உண்டாக்கி, அந்த ஆரம்பப் பொறியைக்கொண்டு தன்னுள் அக்கினியைத் தொடர்ந்து மூட்டி – மூட்டி – கொழுந்தாய் ஜ்வாலை விட்டு எரியும்படியான நெருப்பு வளர்க்கும் ஆற்றல் மிக்கவன். அதாவது – தன்னுள் தானே ஆற்றலை உருவாக்கிப் பெருக்குவது என்கிற ஆற்றல் வித்தை என்பது சூரியனது தனிப்பெரும் குணாதிசயம். பிரபஞ்சத்தின் அண்டபகிரண்டங்களுக்கும் ஆற்றல் வழங்குவது யாரென்றால் – சூரியனே. இலக்கியங்களும் அறிவியலும், ஆன்மீகமும் ஒருசேர ஓர் அணியில் நின்று ஆமோதிக்கும் ஒப்பற்றப் பேருண்மை இது. பிரபஞ்சத்தில் 20 பில்லியன் சூரியக்குடும்பங்கள் இருப்பதாகவும் – அவற்றில் ஒரு சூரிய குடும்பத்தில் உள்ள பூமியில் நாம் வாழ்வதாகவும் சொல்லப்படுவது நாமறிந்த உண்மையே.

ஆக, பிரபஞ்சத்தின் ஆற்றல் பிரதிநிதியான சூரியனது ஆற்றல் ஜனனத்தின் இயக்கம். இந்த இயக்கம் மனிதகுலத்தின் ஆற்றல் பிரதிநிதியான பெண்ணின் மூலாதாரத்தில் தத்ரூபமாய் நிகழ்கிறது. ஆனால் உஷ்ணம் பரவும் முறையில் பெண் சூரியனிலிருந்து வேறுபட்டவள். சூரியனது வெப்பமானது சூரியனிடம் மட்டுமே நில்லாமல், பிரபஞ்சம் முழுவதிலும் பரவுவதன் காரணம் – சூரியன் தன் அச்சில் தானே சுழன்று கொண்டு பெரு நீள்வட்டப் பாதையில் அண்ட வெளியில் சுழலுகிறான் என்பதால்.

இப்பொழுது ஒரு காட்சியை உங்கள் கற்பனையில் ஓட்டிப் பாருங்கள்: ஒரு அக்கினிப் பாண்டம் இருக்கிறது – அதில் அக்கினி தொடர்ந்து உற்பத்தியாகிறது. அவ்வாறு அந்தப் பாண்டத்தில் உருவாகும் அக்கினியின் வெப்ப ஆற்றலானது அப்பாண்டத்திலிருந்து வெளியேறாமல் சுற்றிலும் பரவி விநியோகம் செய்யப்படாமல் இருக்குமேயானால் என்னவாகும் என எண்ணிப் பாருங்கள்.

உருவாகும் வெப்பம் அங்கேயே தங்கி செறிவடையும் அல்லவா?!

இப்போது இன்னொன்றைச் சிந்தியுங்கள்: ஒரு இடத்தில் வெப்பம் தொடர்ந்து உற்பத்தியாகும் ஒருநிலையில், அந்த வெப்பம் அங்கிருந்து வெளியேற்றப்படாமல் அங்கேயே தங்கிச் செறியுமானால், என்னவாகும்?

அங்கு, அப்பாண்டத்தில் போடும் பொருட்களும், அப்பாண்டத்தைச் சுற்றியுள்ள பொருட்களும் சுருங்கி, வெந்து, வறண்டு, உலர்ந்து, கருகி எனப் பல்வாறானும் பாதிக்கப்படுமல்லவா? ஏன் – தீக்காயங்களும் – தீவிபத்துக்களும் கூட நிகழுமே. பொருட்களும் ஏன் அந்த பாண்டமே கூட வெடித்தும் சிதறுமே!

ஆக, ஓரிடத்தில், வெப்பசக்தி செறிவடையுமேயானால் பற்பல இணைவிளைவுகள் நிகழும் என்பது வெள்ளிடைமலை.

பெண்ணின் மூலாதாரக்கனல் இவ்வாறுதான் அவளது பெரினியம் எனும் உற்பத்திஸ்தானத்தினுள் செறிகின்றது. இவ்வாறு அந்த அக்கினி அங்கேயே செறிகிறது எனபதை நீங்கள் உணரவேண்டும் என்றால், பெண்ணின் உடலியல் விஷயங்களை நீங்கள் கவனிக்கவேண்டும். பெண்ணின் மூலாதாரத்தில் அக்கினி சேருகிறது என்பதற்குப் பல சான்றுகள் – பல அடையாளங்கள் உள்ளன.

முதலாவது அடையாளம்: பெண்ணின் ஆசனவாய் (குதம் அல்லது மலப்புற வழி) வெப்ப நிலை (Anal temperature or Rectal temperature) ஆணின் ஆசன வாயின் வெப்பநிலையைவிட சுமார் 0.5 டிகிரி கூடுதலான சூட்டுடன் உள்ளது. (எங்கள் வகுப்பறைகளில் நாங்கள் தப்பாமல் காணுகிற காட்சி – ஒன்றிலிருந்து ஒன்றரை மணிநேரம் ஒரு வகுப்பில் ஒரு சேர ஒரு மாணவி அமர்ந்துவிட்டு எழுந்தாள் என்றால், அவள் அமர்ந்திருந்த இருக்கை தகிக்கும். ஒருவகுப்பு முடிந்து இன்னொரு வகுப்பு வரும்போது ஒரு பெண் மாணவி அமர்ந்து விட்டு எழுத்துச்சென்ற இருக்கையில் ஒரு மாணவன் வந்து அமர நேரிட்டால் – அலறுவான் – “Why is the so hot?” என்று).

இரண்டாவது அடையாளம்: மலச்சிக்கல் ஆணைவிடப் பெண்ணுக்கே அதிகம் ஏற்படுகிறது. ஐந்து பெண்க்ளுக்கு ஒரு ஆண் என்கிற விகிதாச்சாரத்தை மலச்சிக்கல் வியாதியில் காண முடியும். பெண்ணின் ஆசனவாய் சுருகி -இறுகி அதனால் ஏற்படும் மலச்சிக்கல் வகையைப் பெண்களிடம் காணமுடியும் – ஆணின் மலச்சிக்கல் வகை பெரும்பாலும் செரிமானக் கோளாறுகளால் ஏற்படுவதாக இருக்கிறது.

மூன்றாவது அடையாளம்: ஆசன வாயின் வழியே வெளியேறும் வாயு ஆணைக்காட்டிலும் பெண்ணுக்கு அதிக உஷ்ணத்துடன் அதிக அடர்த்தியுடன் வெளிவருகிறது. ஏனெனில் பெண்ணுக்கு உடலில் ஆணை விட அதிக மீத்தேன் வாயு உண்டாகிறது. மீத்தேன் வாயுவை இயற்கை வாயு (Natural Gas) என்பர். இந்த இயற்கை வாயு வெப்ப ஆற்றலும் – மின் ஆற்றலும் கொண்டது. பெண்ணினுள்ளே எத்தனை வெப்பச் செறிவு நிகழ்கிறது என்பதற்கு இது ஒரு தலைசிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

நான்காவது அடையாளம்: நாசியின் வழியே வெளிவிடும் மூச்சு, ஆணின் வெளிவிடும் மூச்சை விட சுமார் 0.5 டிகிரி கூடுதலாக உள்ளது. பெண்ணின் உள்வாய் வெப்ப நிலை ஆணின் உள்வாய் வெப்ப நிலையை விட சுமார் 0.6 டிகிரி கூடுதலாக உள்ளது.

ஐந்தாவது அடையாளம்: பெண் ஆணைவிடவும் குறைவாகவே வியர்ப்பாள் (வியர்வை என்பது சுற்றுச்சூழலின் வெப்ப அளவு அதிகமாகும்போது உடலின் வெப்பம் அதிகரிக்க, அந்த அதிகரிப்பைக் குறைத்து, சாதாரண இயல்பான உடல்வெப்ப நிலைக்கு உடலை மீண்டும் வரவழைக்கவென உடலில் உண்டாகும் குளிர்விப்பு இயக்கமாகும். பெண்ணின் உடல் வெப்ப நிலை ஆணின் உடல் வெப்ப நிலையைவிட சுமார் 0.3 டிகிரி அதிகம் என்பதால், அவளது உடலை இயல்பு நிலைக்கு கொண்டுவர குறைவான அளவு வியர்வையே போதும்,)

ஆறாவது அடையாளம்: உடலில் தசை இல்லாத நிலையிலும், பெண் ஆணைவிடவும் அதிகநேரம் தளராது சீராக வேலை செய்வாள்.

ஏழாவது அடையாளம்: பெண் எந்த ஒரு செயலையும் வெகு அகல-ஆழ்ந்து ஆராய்ந்து, வெகு சிரத்தையோடு, கடும் நுணுக்கங்களை முதலீடு செய்து செய்வாள்.

எட்டாவது அடையாளம்: பெண் ஆணைவிடவும் அதிக எச்சரிக்கை விழிப்புடன் இருப்பாள் – தூக்கத்திலும் கூட அவளுக்கு விழிப்புணர்வு மிகுந்திருக்கும். வீட்டுக்குள் ஏற்படும் மிகச் சன்னமான ஒளிமாற்றத்தைக்கூட தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போதே கூட அவளால் உணரமுடியும். ஹைப்போதலமஸ் எனப்படும் பிடரியில் உள்ள பின்மூளைப்பகுதியும் மூளைத்தண்டும் இணையும் பகுதி உடல் வெப்பத்தைக் கண்காணிக்கும் அதிபதி – பெண்ணுக்குச் சற்றே கூடுதல் நுணுக்கத்துடன் இந்த ஹைப்போதலமஸ் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இதே பகுதிதான் விழிப்புணர்வுக்கும், ஹார்மோன்களுக்கும் பொறுப்பான பகுதியாகும். எனவே, உடல் வெப்பமும் – விழிப்புணர்வும் தொடர்புடையவை எனக் காண்க.

ஒன்பதாவது அடையாளம்: பெண்ணின் செவிப்பறை வெப்பம் (Tympanic temperature) ஆணின் செவிப்பறை வெப்பத்தைவிட 0.3 டிகிரி கூடுதலாக உள்ளது. இந்த வெப்ப அதிகரிப்பால் – அவளது செவிப்பறை சவ்வு மெலிதாய் நன்கு விரிந்து – இறுக்கமாய் இருப்பதால் – மிக மிக சன்னமான ஒலியையும் பெண்ணால் உணரமுடியும்.

பத்தாவது அடையாளம்: பெண்ணின் நரம்பு மண்டலம் ஆணின் நரம்பு மண்டலத்தைவிட வெகு நுட்பமானது. உறங்கும்போதும் கூட – தன்னை இன்னார் தொடுகிறார் – இன்னது தொடுகிறது என்று அவளால் க்ஷணத்தில் உணரமுடியும் – பெண்ணின் ஹைபோதலமஸின் ஒப்பற்ற நுணுக்கத்தின் ஆசீவாதம் இது.

பதினோராவது அடையாளம்: பெண்ணுக்கு ஆணை விடச் சுருக்கென்று கோபம் வரும்.

பன்னிரெண்டாவது அடையாளம்: படுத்த நிலையிலுருந்தோ தரையில் குந்தி அமர்ந்த நிலையிலிருந்தோ பெண்ணால் ஆணைவிட வெகுசீக்கிரமாக எழும்ப முடியும், இவ்வாறு எழும்புவது என்பது அதிக வெப்ப ஆற்றல் கோரும் செயலாகும். ஆணுக்கு மூலாதார வெப்ப ஆற்றல் குறைவு என்பதால் பிற எல்லா இயக்கங்களிலும் பெண்ணைவிட ஆண் (தசை வலிமையால்) வல்லவனே தான் என்றாலும் படுத்தெழுதல் – குந்தி எழுதல் என்பவற்றில் ஆண் கொஞ்சம் பின் நிலை தான்.

பதின்மூன்றாவது அடையாளம்: பெண்ணின் உள்ளங்கை மற்றும் உள்ளங்கால் ரேகைகள் ஆணின் ரேகைகளைக் காட்டிலும் அதிக ஆழத்துடன் இருக்கின்றன. பெண்ணின் தோல், வெப்பமாற்றங்களுக்குத் தோதாக இலகுவாக அமையப்பெற்றிருப்பதால் இந்த ரேகை ஆழம் உள்ளது.

ஆக, ஆதித்தனது சாயலாக தனக்குள் தானே அக்கினி வளர்த்து அதனை தனக்குள் செறிவு செய்துவைத்துக் கொள்ளும் இயல்பான சக்தி பெண்ணுக்கு இருக்கிறது.

சூரியனின் சாயலாக, பெண்ணுள் நடக்கும் இன்னொரு விந்தை என்றால் அவளது உடல் வெப்பத்தில் ஏற்படும் இரவு- பகல் மாற்றங்கள் – இரவில் குறைந்தும் பகலில் கூடியும் இருக்கும் அவள் உடல் வெப்ப நிலை – பகல் பனிரெண்டு மணியில் உச்சத்தில் இருக்கும் – இரவின் நடுநிசியில் வெகு தாழ இருக்கும்.

அதே நேரத்தில் பெண்ணின் மூலாதார வெப்பமும் – அதன் பதின்மூன்று அடையாளங்களும் அவளுடலில் ஏற்படும் மாதவிடாய்ச் சுழற்சியோடு இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. சிருஷ்டிப் பணிக்காக, பெண்ணின் உடலில் உருவாகும் பெண் ஹார்மோன் செய்யும் மாயமிது. பெண்ணின் கரு முட்டை நிலையின் தன்மையை திரவமாய் அறிவிக்கும் சுரோணிதம் “அமுது” எனும் சொல்லுக்குப் பொருளாய்க் கொள்ளமுடிவதாக உள்ளது. ஏனெனில், அமுது என்பதற்கு உயிரின் வேர் உயிரின் முதற்புள்ளி என்று பொருள் – அமுது என்பதை, சிசு என்றும் சொல்லுவர். சீம்பால் என்றும் கூறுவர். கிராமப்புறங்களில், பிரசவமான பசுவின் உடலிலிருந்து சிசுவைப் பிரிக்கும்போது வெளித்தள்ளப்படும் தொப்புள்கொடி-மற்றும் நஞ்சின் தொகுப்பை அமுது என்று அழைப்பதே வழக்கம்.

பிரசவமான பசுவின் அமுதை மிகுந்த பயபக்தியடன் சேகரித்து அதனை சில பொருட்கள் சேர்த்துப் பதனப் படுத்தி – சுத்தமான துணியில் கட்டி, அதனை உரிய சம்பிரதாயங்களோடு ஆலமரத்தில் கட்டித் தொங்கவிட்டு, சூரியனைப் பிரார்த்திப்பது என்ற வழக்கம் வெகு காலமாக இருந்திருக்கிறது. வீட்டில் பிரசவம் நடந்த கால கட்டங்களில் தமிழகக் கலாச்சாரத்தில், மனிதப் பெண்ணின் பிரசவ நஞ்சும் கூட இவ்வாறு சில சடங்குகளுடன் சூரியனுக்குப் படைக்கப்பட்டதாய் 103 வயதாகும் தமிழ் மூதாட்டி ஒருவரிடம் அறிந்து கொண்டேன். இந்தச் சடங்கில் குல ஒழுக்கங்களில் வித்தியாசம் இருந்தாலும் – பொதுவாகப் பெண்ணின் உடலிலிருந்து வெளியேறிய நஞ்சு – நாய் – நரி – பாம்பு – பறவைகள் ஆகியன கண்ணில் படாமலும் – நீர் நிலைகளில் எறியப்படாமலும் – பூமியில் புதைக்கப்படாமலும் பார்த்துக்கொள்ளப்பட்டது என்றும் – பல குலத்தார் அதனை அக்கினியில் வார்த்தனர் என்றும் – சிலர் அதனை தீபமாக்கினர் என்றும் அவர் கூறினார்.

இன்று பெண்ணின் 28 நாள் மாதவிடாய்ச் சுழற்சியில் அவளின் உடலின் வெப்ப ஏற்றத்தாழ்வுகளை மருத்துவ உலகம் ஆய்ந்திருக்கிறது. இன்றும் கூட – கருத்தரிப்பு மருத்துவ வல்லுநர்கள் – பெண்ணின் பெரினிய வெப்பத்தைத் தொடர்ச்சியாக அளவிட்டு – அந்த வெப்பநிலையைக் கணக்கில் கொண்டு – அவள் உடலில் முட்டை உண்டாகி இருக்கிறதா இல்லையா எனச் சட்டென அறிந்து கொண்டு – அதற்கேற்றபடி சிகிச்சை அளிக்கிறார்கள்.

அவ்வை, “அமுதநிலையும் – ஆதித்தன் இயக்கமும்” என்று விநாயகர் அகவலில் குறிப்பிடுவது பெண்ணின் உடல் உஷ்ணம் பற்றியே என்பதும் பெண்ணின் உடல் உஷ்ணதத்திற்கும் அவள் உடலில் கருமுட்டை தோன்றும் – விலகும் சுழற்சிக்கும் தொடர்பு உள்ளது என அவள் நம்மை உணரவைப்பதும் நமக்கு இப்போது புரிகிறது. இந்நிலையில் ஒரு பெண், ஒரு தாய், மருத்துவ அறிவியலில் மூழ்கி இருப்பவர் என்கிற வகையில் அவ்வையின் உயிரோட்டமான இந்த “அமுதநிலையும் – ஆதித்தன் இயக்கமும்” என்கிற வாசத்தை நான் எண்ணி எண்ணிப் பரவசப் படுவதுண்டு.

பகவத் கீதையின் பதின்மூன்றாம் அத்தியாயம் ஷேத்திரம் எனும் உடலியலை விளக்குகின்றது. இந்த அத்தியாயத்தில் – அமுது என்பதன் சூட்சமங்களைக் கண்டேன்: உடம்பிலிருந்தபடி எது உயிர் உருவாகும் வண்ணம் உடலை மேற்பார்வை பார்க்கின்றதோ – எது உயிர் உருவாக அனுமதி தருகிறதோ – எது உயிர் உருவாகத் தான் உண்ணுகிறதோ – அதுவே பரமாத்மா எனப்படுவது. என்கிறது கீதை.

அவ்வை காட்டும் அமுதமும் – பகவத் கீதை சொல்லும் பரமாத்மாவும் மருத்துவ அறிவியல் பார்வையில் பெண்ணின் கரு முட்டையே எனக் கூறமுடிகிறது.

ஆக, பெண்ணின் மூலாதாரத்தின் மூண்டெழும் கனல் அங்கேயே தங்கிவிட்டதென்றால் பல எதிர் விளைவுகள் நிகழும் – அதனை அங்கு தங்காமல் எழுப்பியே ஆகவேண்டும் என்கிறாள் அவ்வை. இன்று மருத்துவ உலகம் பெரும்பாடுபட்டு ஏதோ கொஞ்சம் அறிந்து கொண்டு – அறிந்துகொண்ட அந்த கொஞ்சத்தையும் கூட சொல்லத்தெரியாமல் தத்துபித்தென்று உளறிக்கொண்டிருக்க – வெகு அனாயசமாக அமுத நிலையம் ஆதித்தன் இயக்கமும் என்று சொல்லிப்போன அவ்வையையும் – இதுபோன்றே பல மருத்துவ உடலியல் ஷரத்துக்களை வெகு யதார்த்தமாக இயம்பிச்சென்றிருக்கிற திருமூலர் மற்றும் எண்ணிறந்த சித்தர்களையும் வாழ்த்தி வணங்க வாழ்நாள் போதாது.

மேலும் பேசுவோம்

அவ்வை மகள்

மூலாதாரம் என்கிறீர்களே அது பற்றி மேலும் விளக்கமுடியுமா என்றவரிடம், “மூலாதாரத்தை விளக்கவேண்டுமெனில், அதற்கு நான் அவ்வையைத் துணைக்கழைக்க வேண்டும். அவ்வை எங்கள் ஊரில் ஒரு சிறப்பு மிக்க பெண் புலவர் – விவேகி” என்றேன்.

“விவேகி என்று நீங்கள் சொன்னதும் எனக்குப் பெண்களின் விவேகம் பற்றிய எண்ணம் எழுந்தது அதுபற்றி பேசிவிட்டு மூலாதாரம் பற்றிப் பேசலாமா அல்லது மூலாதாரம் பற்றிப் பெண்களின் விவேகம் பற்றிப் பேசலாமா?” என்றார்.

“ஏறக்குறைய நானும் அதே மனோநிலையில் தான் இருந்தேன். நான் உங்களைச் சந்திக்கும் முன்பு, ஒரு ஆண் போலீஸ் அதிகாரியைச் சந்தித்துப் பேசினேன். பெண்களின் விவேகம் பற்றி அவர் சொன்னவற்றை என் சிந்தனையில் தடம் பதித்து வைத்திருக்கிறேன்.

உங்களிடமும் பெண்களின் விவேகம் பற்றிப் பேசவே எண்ணியிருந்தேன். நீங்களே அதனை முன்வைத்ததற்கு நன்றி. மூலாதாரம் பற்றிப் பேசிவிட்டு விவேகத்திற்கு வருவோமே!” என்று தொடர்ந்தேன்.

மூலாதாரம் என்பதனை Ultimate Origin என்றேன் அல்லவா?. மூலாதாரம் என்பதில், மூலம் மற்றும் ஆதாரம் ஆகிய இரண்டு தனிப்பெரும் சொற்கள் அடக்கம். இந்த இரண்டு சொற்களும் சொற்பச் சொற்கள் அல்ல வெளிப்பார்வைக்கு எளிமையாய் இருப்பினும் இவை பன்முகப் பரிமாணம் கொண்ட பவித்ரமான நுட்பச் சொற்கள்.

முதலில், “மூலம்” எனும் சொல்லை கவனிப்போம். மூலம் என்றால் அதற்கு ஐந்து பிரதானமான அர்த்தங்கள் உண்டு. ஒன்று: Starting Point; இரண்டு: Roots; மூன்று:Seedling; நான்கு: Passage; ஐந்து: Gate. தமிழில் முறையே, அடிப்படைப் புள்ளி, வேர்கள், நாற்று, வழி, வாயில் ஆகியன.

“வேர்கள்” என்று பார்த்தால் முவ்விதமான வேர்கள் இருக்கின்றன: (1) ஆணி வேர் (Tap Rot); (2) சல்லி வேர் (fibrous Root); (3) இணை வேர் (Adventitious Root) .

ஆதாரம் என்பதும் ஒருபன்முகச் சொல். Foundation அல்லது Basement அல்லது Anchor அல்லது Basic Constructional Frame அல்லது Fundamental Structural Unit எனப்பொருள்படும். இவற்றை முறையே தமிழில், அஸ்திவாரம்/கடை கால், அடித்தளம், நங்கூரம், அடிப்படைக் கட்டிடச் சட்டம், அடிப்படை அச்சு என்று கூறலாம்.

பெரினியம் என்பது நான் மேற்குறிப்பிட்ட பன்முகங்களிலும் மூலமாகவும் ஆதாரமாகவும் செயல்படுவதால் அதற்கு மூலாதாரம் என்று பெயர். ஆணின் மறை உறுப்புச் சந்தியும் கூட, பெரினியம் என்றேதான் அழைக்கப்படுகிறது என்றாலும், பொதுவாக, மூலாதாரம் எனும்போது அது பெண்ணின் பெரினியத்தையே பெரிதும் குறிப்பதாகவே கொள்ளப்படுகிறது. இது ஏனெனில் ஆணின் பெரினியத்திற்கு சிருஷ்டி ஆற்றல் கிடையாது. அங்கே ஜனனம் நிகழ்வதில்லை. சொல்லப்போனால், பெண்ணின் பெரினியத்தை சிருஷ்டி அடுப்பு என்றும் அக்கினி குண்டம் என்றும் அழைக்கின்றனர். அக்கினி என்றால் Fire – அது தீ – நெருப்பு – வெப்பக்கனல்.

ஆணின் பெரினியத்தில் அக்கினி இல்லை – வெப்பம் என்பது விந்து உற்பத்திக்கு எதிரி. ஆணின் சொந்த உடலின் வெப்பத்தைக் கூட விந்து உற்பத்தி தாங்காது என்பதால் அவனது உடலில், ஆணுறுப்பு உடலுக்கு வெளியே அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. உடலின் வெப்பம் ஆணுறுப்பில் இடிக்காமல் (Conduction) – படராமல் (Convection), வீசாமல் (Radiation) இருக்க இயற்கை செய்துள்ள ஏற்பாடு இது.

ஆனால், சிருஷ்டி ஆற்றலின் கர்த்தாவான பெண்ணுக்கோ, அவளுடலினுள்ளே அவள், உயிருள்ள உருவங்களைச் சமைக்கும் பணி – பணிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

தனது கருவிலே ஒரு ஆன்மாவிற்கு, உயிரூட்டி, அதற்கு உடல் சமைக்கும் பணி அவளுடையது. அந்த சமையல் பணிக்கு அக்கினி வேண்டும் அல்லவா? அதுதான் இந்த அக்கினி – உண்மையில் – பெண்ணுக்கு பெரினியக் குழியில், சிருஷ்டிக்கென, அதி வெப்ப ஆற்றல் தேவைப்படுகிறது.

“கொஞ்சம் இதை “this heat requirement” மேலும் விளக்க இயலுமா/” என்றார்.

கொஞ்சம் அடிப்படையிலிருந்து வந்தால் இது விளங்கும். விலங்கின சிருஷ்டியில் இருவித சிருஷ்டி வகைகள் உள்ளன – ஒன்று முட்டையிட்டுக் குஞ்சு பொரிப்பது மற்றொன்று குட்டி போடுவது. முன்னதை Oviparous Germination என்போம்; பின்னதை, Viviparous Germination என்போம்.

தவளை, பாம்பு, பல்லி, ஆமை, பறவைகள் ஆகியன முட்டையிட்டுக் குஞ்சு பொரிப்பதைப் பார்த்திருப்பீர்களே. தவளையின் முட்டை நீருக்குமேலே மிதக்கும் பாசிக்கு மேலே அமர்ந்துகொண்டு ஒய்யாரமாய் மிதந்தபடி வெயில் காயும், ஆமையின் முட்டையும், பாம்பு மற்றும் பல்லியின் முட்டையும் மணலுக்குக் கீழே வெப்பம் காணும்- பறவைகளோ முட்டைமேல் அமர்ந்து அமர்ந்து – அடைகாத்துச் சூடேற்றி முட்டைக்கு வெப்பம் ஊட்டும். இந்தக் காட்சிகள் எல்லாம் சிருஷ்டிக்கு வெப்பம் தேவை என்பதை விளக்கவில்லையா? தவளை, பாம்பு, பல்லி, ஆமை ஆகியன குளிர் இரத்தப் பிராணிகள் – அவைகளுக்கு நிறைய சூடு தேவை. பறவைகளோ குறைவெப்ப இரத்தப் பிராணிகள் அவைகளுக்கு சாதாரண வெளிப்புறச் சூட்டோடு – கொஞ்சம் தாயின் வெப்ப ஒத்தடமும் தேவை.

மனிதன் எனும் உயிரியோ – உயர்வெப்ப இரத்தப் பிராணி – அதிகக்கடினமான – அதிக அழுத்தமான – அதிக பொருண்மை கொண்ட உடல் கொண்ட உயிரி – அதுவும் முட்டையாக மனிதன் வெளியே இடப்படுவதில்லை – முட்டையிலிருந்து மனிதன் பொரிக்கப்படுவதில்லை. பெண்ணின் உள்ளேயே கருஉருவாகி – உள்ளேயே – அது வளர்ந்து – சிசுவாகி – வெளிவரத் தயரான அந்த ஒரு நாளில், கருவறையின் உள்ளிருந்து வெளியே பிரசவமாகும் – குட்டி அல்லவா மனித உயிரி? எனவே மனித சிசுவை உருவாக்குவதற்கு உண்மையிலேயே அதிக வெப்பம் தேவைப்படுகிறது என்பது புரிகிறது அல்லவா?

எனவேதான், படைத்தல் தொழிலின் எழுவாயும், பய நிலையும், செயபடுபொருளுமாயும் இருக்கிற பெரினியத்தின் குழியிலே பெண்ணுக்கு, அவளது படைப்புத் தொழிலுக்குத் தேவையான எரிபொருள் வார்க்கப்பட்டிருக்கிறது. எனவே பெண்ணின் பெரினியக்குழி உண்மையிலேயே ஒரு அக்கினி குண்டத்தைப் போன்றது என்பதை அறிவியல் வழியாகவும் உணரமுடிகிறது.

“சரி, இந்த அக்கினிக்கு குண்டம் , ஒரு பெண் குழந்தை பிறக்கும்போதே இருக்கிறதா?” என்றார்

“ஆம் இருக்கிறது” ஆனால் அது சும்மா கிடக்கிறது வெறுமனே, அவள் பருவம் எய்தும் வரையில்.

ஒரு பெண்குழந்தை ருதுவாகும் அந்தத் தருணம்தான் இந்த எரிபொருள் அவளுடலிலே தனக்குத்தானே சுயம்புவாய் உள்ளிருந்து வார்க்கப்படுகிறது . இயற்கை அமைப்பில் – இறைமாட்சிமையின் ஒப்பற்ற ஏற்பாடு இது. உயிர்களைச் சமைக்கும் இறைவனின் மகத்தான பணியில் இறைவனின் பிரதிநிதியாகப் பெண் இயங்குவதால், எங்கள் தமிழ்க் கலாச்சரத்தில், ருதுவாகும் பெண்ணைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டால், “பெண் சமைந்திருக்கிறாள்” என்பர். இந்த வழக்கு மொழியின் எளிமையையும் நயத்தையும் மட்டுமல்ல பெண் குழந்தை ருதுவாகும் நிகழ்வை, மஞ்சள் நீராட்டு விழா என்று ஒரு விழாவாக எடுக்கும், ஒப்பற்ற பெண் உடலியல் புரிந்து கொள்ளலையும் எங்கள் சமுதாயத்தில் பார்க்க முடியும்.

சமுதாயத்தில் உள்ள பெண் ருதுவாகுவது என்பது – “எங்கள் – சமுதாயத்துக்கு, எங்கள் மாநிலத்திற்கு, எங்கள் நாட்டுக்கு எதிர்கால சந்ததிகள் வருவது உறுதி – எங்கள் குலம் வாழும் – எங்கள் மண்ணுக்கு என்றும் தாழ்வில்லை!” என்று அப்பெண்ணின் குடும்பம் மட்டுமல்ல அந்த பெண்ணைச் சுற்றியுள்ள சிறு சமுதாயமே குதூகலிக்கும் ஒரு மனிதவள வைபவம் இது. இது பெருந்தன்மையோடு விசாலப் பார்வையோடு பார்க்கப்படவேண்டிய விஷயம். மட்டமான எண்ணங்கள் இங்கு கூடாது.

“எனக்கு ஸ்ரீலங்கன் நண்பர் இருந்தார் அவரும் இந்த “female puberty ritual” பற்றிச் சொன்னார்” என்றார் அந்த இராணுவ அதிகாரி.

ஸ்ரீ லங்காவும் தமிழ்க்கலாச்சாரம் உள்ள ஒரு நாடு தானே – ஒரு காலத்தில் – கடல் கொள்ளாது – மண்ணோடு மண்ணாய் நாமும் ஸ்ரீலங்காவும் ஒன்றாகவே இருந்திருக்கிறோமே. அங்கும் தமிழர்கள் இருந்தனர் – இன்னமும் இத்தனை நடந்தும் அங்கு தமிழர் இருக்கின்றனர் – எனவே அங்கும் மஞ்சள் நீராட்டு விழா நடக்க நிறையவே சாத்தியக் கூறுகள் உள்ளன. பொதுவாக, தமிழ்க் கலாச்சாரம் உள்ள அல்லது பரவியிருக்கிற இடங்களில் இந்தச் சடங்குகள் நடப்பதோ அல்லது பேசப்படுவதோ இயல்புதான். மலேசியாவில் கொண்டாடுகிறார்கள். புலம் பெயர்ந்த தமிழர்கள் பலரும் கூட, தாங்கள் வாழும் நாடுகளில் இன்றும் கூட இந்த வைபவத்தைக் கொண்டடாடுகிறார்கள்.

ஆனால் – நான் இதைச் சொல்கிறேன் என்று நீங்கள் தவறாக எண்ணக்கூடாது. “I had had very wrong notions about this female puberty ritual; when my Sri Lankan friend told me about it – I and other friends laughed and cut very nasty jokes at him – I was also very young at that time!’ என்றார்.

சார், உங்களுக்கு ஏற்பட்டிருந்த தவறான அபிப்ராயத்திற்கு உண்மையில் என்ன காரணம் என்று சொல்லமுடியுமா? என்றேன்.

“சடங்குகளுக்குள்ளே உண்மைகள் உள்ளன என்பதை உணராத அறியாமை” என்றார்.
சரியாகவே சொன்னீர்கள் – இந்த அறியாமை நிறைய பேரிடம் உள்ளது – அதுவும் பெண்கள் பற்றிய விஷயம் என்றால் எல்லோருக்கும் அது புரட்டிப் பேசவும் புரட்டு பேசவும் சல்லீசான விஷயமாகப் போய்விட்டது. இதில் இன்றைய எங்கள் சமுதாயத்தையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம். இன்றைய எங்கள் இளைஞர்களுக்கும், குழந்தைகளுக்கும் எங்கள் கலாச்சாரத்தின், உண்மைகளை உணவுபோல் ஊட்ட வசதி வாய்ப்புகள் உருவாக வேண்டும். காளான்கள் போல் மலிந்துகிடக்கிற கீழ்த்தரமான பெண் வர்ணனைகளும் – அதனால் மனிதர்கள் பெறுகிற அற்பமான இழி இன்பங்களும் சாடப்பட வேண்டும் – கண்டிக்கப்பட வேண்டும் – தண்டிக்கப்பட வேண்டும்!” என்றேன்.

“Amen – True – True – True” என்று கைகூப்பி வணக்கம் சொன்னார். நன்றி பாராட்டினேன் அவரது உண்மை விளம்பலுக்காக.

கடவுள் சாட்சியாக உண்மை – உண்மை – உண்மை!” என்று சொன்னவர், இந்த மஞ்சள் நீராட்டு விழாவில் வேறென்ன நான் தெரிந்து கொள்ள முடியும் என்றார்.

நமது உரையாடலே பெண்ணின் உடலியலைப் பற்றியது – குறிப்பாக நாம் இன்றைய பணி செய்யும் பெண்களின் – இடை – தொடை – கால் பற்றிப் பேசிக்கொண்டு வருகிறோம். எனவே மஞ்சள் நீராட்டு விழாவில் பெண் உடலியல் சார்ந்த சாராம்சங்களைக் கொஞ்சம் கவனிக்கலாம் என்றேன்.

மஞ்சள் நீராட்டு விழாவில், ருதுவான பெண்குழந்தையின் இடுப்பெலும்பு உறுதிப்பட அதற்குரிய ஊட்டச்சத்து உணவுகள் – குறிப்பாக – உளுந்து எனப்படும் – Black gram கொண்டு தயாரிக்கப் பட்ட களி அவளுக்குத் தரப்படும். வெல்லப்பாகில் வறுத்த வேர்க்கடலை சேர்த்தது செய்த உருண்டைகளும் , பொரிவிளங்காய் உருண்டைகளும் தருவர். பொரிவிளங்காய் உருண்டை என்பது பாசிப்பருப்பு, கடலைப்பருப்பு ஆகிய இருவகைப் பருப்புக்களும் , கோதுமை, அரிசி ஆகிய இருவகை தானியங்களும் வறுத்து – இடித்து – அதில் பசு நெய் – வெல்லம், ஏலக்காய் – சுக்கு ஆகிய நறுமணம் மிக்க மருத்துவ நலம் தரும் திரவியங்களும் சேர்த்து உருட்டிச் செய்வது. இதைத்தவிர முட்டையின் வெள்ளை தரப்படும். புலால் மறுக்கப்படும். கீரை வகைகள் அதிகம் சேர்க்கப்படும் – இரும்புச்சத்து நிறைந்த முருங்கைக்கீரை சேர்த்துச் செய்த கேழ்வரகு ரொட்டி தரப்படும் – இரும்புச் சட்டியில் செய்த விறுவிறுப்பான புளிக்குழம்பு சோற்றுடன் பிசைந்து தரப்படும். உளுந்து அப்பளம் அதனுடன் தரப்படும். உடலில் நீர்ச்சத்து குறையாமல் இருக்க இளநீரும் – இஞ்சி கருவேப்பிலை, வறுத்த வெந்தயத்தின் பொடி கலந்த மோர் தொடர்ந்து வழங்கப்படும். அவித்த உணவுகளே அதிகம் இருக்கும் – நார்ச்சத்து உணவில் கட்டாயம் மிகும் – பழங்கள் தப்பாமல் இருக்கும் – குழந்தைக்கு மலச்சிக்கலோ வேறு எந்த உபாதையோ நிகழாமல் பார்த்துக் கொள்வர்.

தன் உடலில் ஏற்பட்டிருக்கிற – ஏற்பட்டுக்கொண்டிருக்கிற மாற்றங்களை அப்பெண் குழந்தை, தானே சுதந்திரமாய் அறிந்து கொள்ளும்படியாக – அவளுக்குத் தனிமைச் சுதந்திரம் வழங்கப்படும் – அவளுக்கென்று தனியிடம் வழங்கப்படும் – அவளை எவரும் வீணே தொந்திரவு செய்வது தடுக்கப்படும். தாயோ – மூத்த சகோதரியோ அல்லது பிற மூத்தப் பெண்மணிகளோ மட்டுமே அவளது தனியிடத்தத்துக்குள் நுழையமுடியும் – அதுவும் – அவர்கள், தான் வருவதை அவளுக்கு உணர்த்திய பின்னரே நுழைவர். திடீரென நுழைந்து அதனால் – அவள் எவ்விதத்திலும் அதிர்ச்சி அடையக்கூடாது என்பதிலே அனைவரும் கவனம் வைப்பர். ஒவ்வொரு நாளும் சிறிதளவு எள்ளுருண்டை தருவர். இந்த எள்ளுருண்டை வறுத்த எள்ளும் வெல்லமும் சேர்த்து தயாரிக்கப்படுவது. பெண் குழந்தையின் இரத்தப்போக்கில் இரத்தக்கட்டிகள் இடையூறு செய்யாமல் இலகுவாய் வெளியேற உதவும் உணவார்ந்த மருந்து இது. மேலும், மதியம் சாப்பாட்டுக்குப் பிறகு கட்டாயம் தாம்பூலம் அருந்தச் சொல்வர். தாம்பூலம் – வெற்றிலை, சிறிதளவு பாக்கு, இலவங்கம், வெள்ளரி விதை , ஜாபத்திரி போன்ற பொருட்களோடு துளி சுண்ணமும் கலந்தது. அக்குழந்தைக்கு ஜீரண சக்தியும் கால்சிய சக்தியும் ஒருங்கே கிடைக்க இது உதவும்.

ஒவ்வொரு காலையும் மாலையும், தாயோ அல்லது வேறு ஒரு மூத்தப் பெண்மணியோ அப்பெண்ணுக்கு உடைமாற்ற உதவுவர். அவளுக்கு அழகாய்த் தலைவாரி – பூமுடித்து – முகம் திருத்தி – அவளது இருப்பிடத்தைச் சுத்தம் செய்து – கோலமிட்டு விளக்கேற்றி வைப்பர். உடைமாற்றும் முன் அவளது இடுப்பின் திருவெலும்பில் – வறுத்த தவிடு கொண்டு ஒத்தடம் தருவர். அங்கு இரத்த ஓட்டம் சீர்படுவதற்காக. இடைப்பட்ட பகல் வேளையில் அப்பெண்குழந்தையை ஒரு மணி நேரம் தூங்கச் சொல்லுவார்கள். அதிக நேரம் தூங்காமல் தடுப்பார்கள் – ஏனெனில் இரவு தூக்கம் கெட்டுவிடுமே! பகலில் மூத்த பெண்மணிகளில் யாராவது ஓரிருவர் அவளுடன் போய் – தாயம் – கல்லுக்காய் -பல்லாங்குழி -பரமபதம் ஆகிய விளையாட்டுக்கள் ஆடுவர். புதிய கோலங்கள் வரைவர். அப்போது – அக்குழந்தையுடன் பேச்சுக் கொடுத்து அவளுக்கு ஏதேனும் உபாதை இருக்கிறதா – அசவுகரியங்கள் ஏதேனும் இருக்கிறதா எனவும் விசாரித்து அறிந்து கொள்வர். அவளை கழிப்பிடத்துக்கு அழைத்துக்கொண்டு சென்று வருவர். ஒவ்வொரு இரவும், தாயோ அல்லது பாட்டியோ அக்குழந்தையுடன் உறங்குவர். ஒன்பது நாள் கழிய – பத்தாம் நாள் – அவரவர் குல ஒழுக்கத்த்துக்கு ஏற்ப மஞ்சள் நீராட்டுவிழா வைபவம் நிகழும் – மஞ்சள் கரைக்கப்பட்டப் புனித நீரில் குழந்தையை, சுமங்கலிகள் எனப்படும் மங்கல மங்கையர் நீராட்டுவர் வெல்லமும் அரிசி மாவும் சேர்த்து அவித்துச் செய்வதான பிட்டு எனும் உணவைச் சுற்றுவர் – திருஷ்டி கழிப்பர். சுற்றமும் நட்பும், சமூக அன்பர்களும், சூழவந்திருந்து குழந்தையை வாழ்த்துவர் -பல்வகையான பரிசுகள் வழங்குவர். குழந்தை வீட்டுக்குள் புஷ்பவதியாக வலது கால் எடுத்து வைத்து நுழைவாள்.

மிக சுவாரசியமாக இருக்கிறதே! “Blackgram என்று சொன்னீர்களே அதற்கு ஏதாவது முக்கியத்துவம் இருக்கிறதா?” என்றார்.

உளுந்து மாவு என்பது எலும்பு உளுத்துப்போகாமல் உறுதிப்படுத்தும் தன்மை உடையது. எங்கள் கலாச்சாரத்தில் தமிழ் மருத்துவம் என்கிற தனி மருத்துவம் உண்டு. அதனை நாட்டு மருத்துவம் என்றும் சொல்லுவர். எங்கள் நாட்டு மருத்துவத்தில், எலும்பு முறிவுக்கு உளுந்துமாவைப் பயன்படுத்தியே முறிந்த எலும்புகளை இணைப்பர் – Plaster of Parris பயன்படுத்துவது கிடையாது. எங்கள் ஊரின் கோட்டைகளும் பல கோயில்களும் உளுந்துமாவை சிமெண்ட் ஆகப் பயன்படுத்தியே கட்டப்பட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்த சிமெண்ட் தயாரிக்க உளுந்து மாவுடன் சுண்ணப்பொடியையும் கள்ளிப்பாலையும் – கோழி முட்டையின் வெள்ளைக் கருவையும் கலந்தே உருவாக்கியதாகவும் அறிகிறோம்.

“நீங்கள் உங்கள் பெண் குழந்தைக்கான உணவு வகைகளில் jaggery எனப்படும் வெல்லத்தை அதிகம் பயன்படுத்த்துவதாக உணர்ந்தேன். சர்க்கரையைப் பயன்படுத்தாமல் வெல்லத்தைப் பயன்படுத்த்துவது ஏன்?” என்றார்.

வெள்ளைச் சர்க்கரையின் பலாபலன்களை இன்று இவ்வுலகமே உணர்ந்து விட்டது – வெள்ளைச் சர்க்கரை அழிவின் தொடக்கம் – இதனை எங்கள் மூதாதையர் அன்றே அறிந்து கொண்டிருந்தனர் என்றே சொல்லவேண்டும். எனவே வெல்லப் பழக்கம் எங்களிடம் வெகுகாலமாக இருந்து வருகிறது. இந்த வெல்ல வகைகளில் ஒருபடி மேலே போய் – பனைவெல்லம் பயன்படுத்தும் பாரம்பரியமும் எங்களிடம் உள்ளது. இயன்ற போதெல்லாம் பனைவெல்லம் பயன்படுத்துவோம். வெல்லம் – என்பது – வெளுக்கப்படாத – இயற்கைச் சர்க்கரை – இதில் நார்ச்சத்துடன் நிறைய உயிர்ச் சத்துக்கள் உள்ளன. மேலும் குடலுக்கும் – கல்லீரலுக்கும் இணக்கமானது. குடலில் ஓட்டைகள் ஏற்பட்ட நோயாளிக்கு தமிழ் மருத்துவ முறையில், வெல்லம் மூலமாகவே அறுவைச் சிகிச்சை இன்றி, குடலை ஒட்டவைத்ததாக – குணப்படுத்தியதாக அறிகிறோம். இன்றும் கூட, எங்கள் வீடுகளில், நாங்கள் பயன்படுத்தும் மட்பாண்டங்களோ – சிமெண்டாலான தொட்டிகளோ வீரல் விட்டாலோ உடைந்தாலோ சுண்ணமும் வெள்ளமும் கலந்து பூசி ஓட்டையை அடைத்துவிடுவார்கள்.

வெல்லம் நல்லது என்பதற்காக, வெல்லத்தையே முழு உணவாய்க் கொள்ளமுடியாது. அதனைத் தேவைப்படும்போது தேவைப்படும் அளவில் மட்டுமே பயன்படுத்தும் கட்டுப்பாடும் இருந்தது.

“அப்படியென்றால், உனக்குள் தமிழ்ப்பெண்கள் மிகுந்த பலசாலிகளாக – மிகுந்த ஆரோக்கியம் கொண்டவர்களாக இருக்கவேண்டுமே!”

“அப்படித்தான் பலகாலம் இருந்திருக்கிறது. புலியையும் கூட முறத்தால் துரத்தியிருக்கிற வீரப்பெண்களாகவே எங்கள் பெண்கள் இருந்திருக்கின்றனர்”என்றேன்.

“இப்போதும் உங்கள் பெண்கள் அதே பலத்தோடு இருக்கவேண்டுமே!” என்றார்.

துரதிருஷ்டவசமாக, உங்கள் கேள்விக்கு நான், “இல்லை” என்ற பதில் சொல்லவேண்டி இருக்கிறது. இன்று இடுப்பு மற்றும் கீழ் முதுகுப்பகுதி வியாதிகள் எனும் உடல் நலக்குறைபாட்டுடன் இருக்கும் பெண்களின் உலக எண்ணிக்கையில் எங்கள் பெண்கள் கவனம் பெற்றிருக்கிறார்கள்.

அதிர்ந்தார் – உண்மையாகவா? இது எவ்வாறு நிகழ்ந்தது – என்ன காரணம் என்றார்.

அவ்வை எனும் தெய்வப் பெண்மணி, பெண்களுக்கான எங்களுக்காய் எழுதிவைத்துவிட்டுப்போன விநாயகர் அகவல் எனும் மருத்துவ -பெண் உடலியல் வேதத்தைத் துறந்தோம் – மறந்தோம் – எங்கள் பெண் குழந்தைகளுக்கு – அந்த வேதத்தைச் சொல்லிக்கொடுக்கும் கடமையில் தவறினோம்- விநாயகர் அகவல் எனப்படும் பெண் உடல்நல மருத்துவ வேதத்தின் ஒழுக்க நெறிப்படி எங்கள் மூதாதையர்கள் எங்களுக்காய் ஏற்படுத்தி வைத்திருந்த அன்றாடப் பழக்கவழக்கங்களைத் தூக்கி எறிந்தோம். சுருங்கச் சொன்னால், Modernism எனப்படும் படுமாயையான கவர்ச்சியில் மூழ்கித்தொலைந்தோம்.

பெண்கள், தமது மூலாதாரத்தின் மூண்டெழு கனலைக் காலால் எழுப்பும் கருத்தை அவள் அறிந்து எங்களுக்குச் சொன்னதை உதாசீனம் செய்தோம். இன்றைய நிலைக்கு நாங்களே காரணம். சொல்லப்போனால், கடந்த முப்பது ஆண்டுகளில், எங்களையும் நாங்கள் சரியாய் கவனித்துக் கொள்ளவில்லை எங்கள் பெண் குழந்தைகளையும் நாங்கள் சரியாய் கவனித்துக் கொள்ளவில்லை என்றே சொல்லவேண்டும்.

மேலும் பேசுவோம்

அவ்வை மகள்

6. துஞ்சலும் துஞ்சல் இல்லாத போழ்திலும் ஓங்கார நாதம்

முனைப்பாடியார் தனது அறநெறிச் சாரத்தில் கூறுவார்:

நோற்பவ ரில்லவர்க்குச் சார்வாகி இல்லவரும்
நோற்பவருக்குச் சார்வா யறம்பெருக்கி–யாப்புடைக்
காழுங் கிடுகும்போல் நிற்குங் கயக்கின்றி
ஆழிசூழ் வையத் தறம்.

என்று. இல்லறமும், துறவறமும் ஒன்றுடன் சார்ந்து இயங்குதலே இவ்வையத்தின் அறம் எனக்காட்டும் இக்காட்சி உய்ந்துணரத்தக்கது. “காழும் கிடுகும் போல்” என்கிற உவமை எண்ணுந்தோறும் எண்ணுந்தோறும் புதுப்புது சிந்தனைகளைக் கிளப்பவல்லது. அறிவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால் – இது மிகப்பெரிய ஆற்றல் சங்கமத் தத்துவம்.

முனைப்பாடியார் காட்டும் காட்சியைக் கூர்ந்து பாருங்கள் – இல்லறம் என்பது கிடைமட்டமாய்ப் போடப்படும் உத்திரமாம். துறவறம் என்பது நெட்டுக்குத்துத் தூணாம். இவையிரண்டும் ஒன்றுடன் ஒரு ஒரு சார்வாகி இணையுமேயானால், அவை கயங்கின்றி ஒரு கட்டிடத்தைத் தாங்குமாம். அந்த கட்டிடம் எதுவென்றால் ஆழிசூழ் வையகத்தின் அறமாம்.

ஆக, உலக தர்மம் இல்லங்களில் தாம் உருவாகிறதாம், அவ்வாறு உலக தர்மத்தை உருவாக்கும் அவ்வில்லத்தார்க்குச் சார்பாய் துறவிகள் நிற்பார்களாம். இல்லத்தவர்களோ உலக தர்ம உற்பத்தியில், தமக்குச் சார்பு தரும் துறவிகளுக்குச் சார்பாய் இருப்பார்களாம். இது ஒரு அற்புத எடுத்துக் காட்டு – அறிவியலில் cyclical relationships – வளைய உறவுகள் என்பார்கள். எது ஆதி எது அந்தம் என்று சொல்லமுடியாத பந்தம் இது. சொல்லப்போனால் இல்லறமும் துறவறமும் ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் போலானவையே எனும் அற்புதக் காட்சியை முனைப்பாடியார் காட்டுகிறார்.

இங்கு வையகம் என்று சொல்லாமல் ஆழிசூழ் வையகம் என்று சொன்னது உய்ந்துணர்த் தக்கது. எதுகை மோனைக்காக “ஆழி” உபயோகப்படுத்த்தப்படவில்லை என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஓயாமல் கொந்தளிக்கும் கடல்கள் இருப்பதால் இந்த வையகம் என்றுமே என்றும் ஒரு நிலைப்பாடாய் நிற்காமல் ஓயாமல் அதிர்ந்துகொண்டேயிருப்பது போல, இவ்வுலகத்தில் தர்மம் கூட ஒருவித அதிர்வுக்கு ஓயாமல் இலக்காகிறதாம் என்பதை முனைப்பாடியார் சுட்டிக்காட்டுகிறார். அப்படிப்பட்டதான அதிர்வுள்ள ஒரு கட்டிடமான உலக தர்மத்தை, கயங்கின்றி இந்த உத்திரமும் (இல்லறமும்) தூணும் (துறவறமும்) தாங்குகின்றனவாம்.

கயங்கு என்பதை அறிவியல் மொழியில் “Strain” என்று கொள்ளலாம். “Strain” என்பதை எளிய தமிழில் சுணக்கம் எனலாம், சிரமம் எனலாம்; சுணக்கமும் சிரமுமின்றி இலகுவாக பாரம் மிகுந்த கட்டிடத்தைத் தாங்கும் வல்லமை கிடைமட்ட விசையும் நெட்டுக்குத்து விசையும் சார்புடன் பொருத்தும்போது மட்டுமே பிறக்கிறது என்பதை நாமறிவோம் என்பதால் இல்லறமும் துறவறமும் கைகோர்த்துச் செல்வது தான் உலக க்ஷேமதத்திற்கு இலக்கணம் என்பது நமக்குத் புரிகிறது,

“அறம் செய்ய விரும்பு” என்றும் “அறனை மறவேல்” என்றும் அவ்வை இடித்துச் சொன்னது ஏன் என்பதை இங்கு நாம் நன்கு புரிந்து கொள்கிறோம். தனிமனிதரோ பொது மனிதரோ அவர் எவராயினும் அனைவருக்கும் அறம் செய்வது என்பது அடிப்படைக் கடைமை என்றே ஆகிறது என்பதையும் நாம் புரிந்து கொள்கிறோம்.

தனிமனித நெறி தான் அனைத்து நெறிகளுக்கும் முதலாவது என்பதை முனைப்பாடியார் மீண்டும் நன்னெறிச் சாரத்தில் கூறுவதை பாருங்கள்:

“காட்சி யொழுக்கொடு ஞானந் தலைநின்று
மாட்சி மனைவாழ்த லன்றியு–மீட்சியில்
வீட்டுலக மெய்தல் எனவிரண்டே நல்லறங்
கேட்டதனா லாய பயன். “

இந்தப் பாடலில் முனைப்பாடியார் வலியுறுத்துவது என்னவென்றால்: தனிமனிதர்கள் தோற்றத்தில் ஒழுக்கம் கொண்டவராகவும், ஞானம் எனும் விவேகத்தைத் தலையாயக் கொள்கையாய்க் கொண்டவராகவும் கவுரவத்தோடு மனையில் வாழவேண்டும் என்பதே. துறவிகளும் தனிமனிதர்களே தாம். அவர்களுக்கும் இந்த அறநெறிச் சாரம் பொருந்தும்.

“காட்டுக்கோ இமயமலைக்கோ சென்று எதனையும் பிரயாசை செய்யத் தேவையில்லை” அது சாதனை ஆகாது – உன் சொந்த இடத்தில் இருந்தபடி, உன் மக்களோடு இருந்தபடி, தோற்ற ஒழுக்கத்தோடு, விவேகம் கொண்டு கவுரவமாய் வாழு என்று முனைப்பாடியார் சொன்ன எளிமையான – ஆனால் பெருத்த வலிமையான இந்த வழி காட்டுதலைத் துறவிகள் கொள்வதும் மிகப் பொருத்தமே. இங்கு வள்ளலாரின் தோற்ற ஒழுக்கம் மிகவும் போற்றத்தக்கது. அன்றைய நாளில் மட்டுமல்ல இன்றும் கூட வள்ளலாரின் தோற்ற ஒழுக்கம் பெரிதும் போற்றத்தகதே.

துறவி என்ற ரீதியாக வள்ளலாரைப் பார்த்தவர்கள் அவரை ஞானத் துறவிகள் வரிசையில் வகைப்படுத்தி இருக்கிறார்கள். ஏனெனில் வள்ளலார் ஒரு முழுமையான ஞானியே என்பதால் தான்.

அதே நேரத்தில் அவர் துறவிதானா என்று பார்த்தால் – மற்ற துறவிகளைப் போல் துறவற இலக்கணங்களை ஒழுகி துறவறம் பூண்டாரா என்று பார்த்தால் அவர் துறவி இல்லை என்றே கூட எண்ணம் தோன்றக்கூடும். ஏனெனில் எவ்விதமான துறவற படாடோபங்களும் அலங்காரங்களும் இன்றி – வெகு இயல்பாய் – ஒரு சர்வசாதாரணப் பிரஜையாய் – மக்களோடு மக்களாக வாழ்ந்து போனவர் வள்ளலார்.

ஒரு சர்வ சாதாரண மனிதராக இருந்தபடியே இறைமை எனும் பெருநிலைக்கு நம்மை வழிகாட்டிப்போந்த வள்ளலார் அந்நாளில் மட்டுமல்ல இன்றும் ஒரு மாபெரும் புரட்சியாளர்தான். மக்களோடு மக்களாய் வாழும் யதார்த்தம்தான் வள்ளலாரின் முக்கிய வசீகரம் எனலாம். இந்த வசீகரம் அந்நாளில் (ஏன் இந்நாளில் கூட) பலரை மிகவும் சிந்திக்க வைத்திருக்கிறது. வள்ளலாருக்குப் பின்னால் வந்த இன்னொரு ஞானத்துறவியான ரமணரும்கூட எளிமை – யதார்த்தம், மக்களோடு மக்களாய் வாழும் அடிமட்ட எளிமை என்ற வசீகரங்களோடு, மக்களின் உள்ளங்களைக் கொள்ளை கொண்டவராக விளங்கினார் என்றே அறிகிறோம்.

அடுத்ததாக, வள்ளலாரின் மொழியாளுமை வெகு வசீகரமானது. தமிழை இப்படி அப்படி என்று வார்த்தைகளால் வரையறுக்கமுடியாதபடி அத்தனை அனாயாசமாகக் கையாண்டிருக்கிற நேர்த்தி வள்ளலாரை ஒரு மிகப்பெரிய எழுத்துச் சித்தராய்க் காட்டுகிறது. திருவருட்பாவின் திருமுறைகளில் நாம் காணும் எழுத்துச் சிலம்பம் அப்பப்பா எத்தனை அட்டகாசம்! – ஆண்டவா இயன்றால் இன்னுமொருமுறை வள்ளலாரை இங்கே அனுப்பிவையேன் எனும்படியாக இறைவனிடம் நம்மைக் கோரிக்கை வைக்கத் தோன்றுகின்றது அவரது எழுத்து. அவரெழுத்தில் காணப்படும் எளிமையும், நீரோட்டமும், நாதமும், எதுகை மோனையும், அந்தாக்ஷரமும் உண்மையில் படு ஜோர்!

இறைமை என்பது யாதென வள்ளலார் சொன்ன எளிமை ஒப்பிடற்கரியது. இறைமை என்பதை வாழ்விலிருந்து புறத்ததான விஷயமாகக் கொள்ளாமல் அதனை வாழ்வோடு வாழ்வாய் வாழும் ஒரு கூறாகக் காட்டி வள்ளலார் நடத்திக் காட்டிய அனாயாச எளிமை சாதனங்களை – எளிமை சாதகங்களை வேறு எந்தத் துறவியும் நடத்திக் காட்டியதில்லை. ரமணரிடம் வள்ளலாளரின் சில பல சாயல்களைக் காணமுடிகிறது என்றாலும், வள்ளலாரின் போக்கு வெகு முற்போக்கு எனபதை நாம் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.

“அருட்பெருஞ்சோதி அருட்பெருஞ்சோதி – தனிப்பெருங்கருணை அருட்பெருஞ்சோதி” எனும் இந்த வாசகம் வள்ளலாரை அனைவருக்கும் அடையாளம் காட்டும் வாசகம். கூர்ந்து கவனித்தால், இறைவனுக்கு வள்ளலார் காட்டுவது மூன்றே மூன்று அடையாளங்கள்:

அருள், ஒளி, கருணை.

இந்த மூன்று இறைவனிடம் எவ்வாறு இருக்கின்றன எனபதை அவர் விளக்கும் பாங்கே தனி.

அருள், ஒளி, கருணை -இந்த மூன்றும் இறைவனிடம் எவ்வாறு உள்ளன என்றால் – அருளானது பெரும் ஜோதியாக உள்ளதாம் – கருணையானது தனிப்பெருங்கருணையாக இருக்கிறதாம் – அந்த தனிப்பெருங்கருணையே அருட்பெருஞ்ஜோதியாகுமாம். ஆஹா! ஆஹா! ஆஹா! என்று எத்தனை முறைக் கூவினாலும் தகும்! வேறு எவரே இவ்வாறு சொல்லினர் அல்லது சொல்லமுடியும்? இங்கு திருவாசகத்தின் – சிவபுராணத்தின் சார்பு தெரிந்தாலும் – அதிலிருந்து நூறுபடி மேலே சென்று விட்டார் வள்ளலார்.

கூர்ந்து நோக்கினால், ஓங்காராத்தின் மும்முனையையும் – மும்முளையையும் – முவ்வேரையும் வள்ளலார் அருள், ஒளி, கருணை என்றே காட்டுவதாகத் தெரிகிறது. ஓம் என்ற ஒலி அ, உ, ம் என்ற மூன்று ஒலிகளாய்ப் பிரியும் என்பதை நாம் அறிவோம். அம்மூன்றும் முறையே அருள், ஒளி, கருணை என்று சமனிடும் அற்புதக் கணிதத்தை வள்ளலார் பிரயோகிப்பதை இங்கு நாம் காண்கிறோம். ஓங்காரத் தத்துவப் பொருளை உணர்த்த அவர் விழைவது இன்னொரு இடத்திலும் கூட புலப்படுகிறது: “முச்சுடராய் முச்சுடர்க்கும் முன்னொளியாய்ப் பின்னொளியாய் எச்சுடரும் போதா இயர்ச்சுடராய்” என்று திருவருட்பாவில் முதல் திருமுறையில். இங்கு, இயர்ச்சுடர் என்பதை இயற்கையின் இயல்பான சுடர் என்று கொள்ளலாம். இயற்கைச் சுடரின் இயல்பு எவ்வாறானது என்றால் எந்தச் சுடராலும் அதனை “மாடல்” செய்து காட்டமுடியாத தனிப்பெரும் தன்மை உடையது.

என்ன தனிப்பெரும் தன்மை என்றால் – இயற்கைச் சுடருக்கு அளப்பெரும் ஆற்றலும் (power) அளப்பெரும் ஜோதியும் (radiance), அளப்பெரும் நிறமும் (luminescence), அளப்பெரும் வெப்பமும் (enthalpy) உள்ளன (குளிரேயானாலும் அதுவும் ஒரு வெப்ப அளவே என உணர்க)! இவை எல்லாவற்றிற்கும் சிகரம் வைத்தாற்போல் இயற்கைக் சுடரில் இருப்பது நாதம் – ஓசை!

இயற்கையின் இயல்பான சுடரில் என்ன ஓசை – என்ன நாதம் இருக்கிறது என்றால் அதுதான் ஓங்காரம். இந்த ஓங்கார நாதத்தை பிதாகரஸ் எனும் கணித மேதை கண்டுபிடித்திருக்கிறார், அமெரிக்க விண்வெளி நிறுவனமான நாசா இந்த நாதத்தைப் பதிவு செய்திருக்கிறது. (காண்க: https://www.youtube.com/watch?v=TfoRAdDolqA). ஆனால் நம் உலகின் ஒப்பரிய பொக்கிஷமாய்க் கருதப்படும் – நம் நாட்டில் தோன்றியதான இயற்கை மதமான இந்துமதம், பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஓங்காரத்தை அடையாளம் கண்டுவிட்டது. ஓம் எனும் நாதம் இயற்கையின் உயிரோட்டம். துஞ்சலும் துஞ்சல் இல்லாத போழ்திலும் இயற்கை என்றும் ஒரு சீராய்க் கொள்ளும் நாடித்துடிப்பின் இசை ஒலிதான் ஓங்காரம்.

எனவே, அருள், ஒளி, கருணை என்கிற மூன்று ஆற்றல்களையும் ஒன்றிணைத்த வள்ளலார் அந்த விழுதை ஒரு தார்மீக மந்திரமாக – உயிர்மூச்சாக – ஓங்கார நாதம் போல் செய்தார். மாபெரும் புரட்சி இது ஆன்மீகப் புரட்சி என்ற வகையில் மட்டும் இது புதுமையானது அல்ல. அறிவியல் வாயிலாகப் பார்த்தாலும் கூட, இது அறிவியல் முன்னேற்றஙகளுக்கு ஒரு முன்னோடி எனவும் கொள்ளத்தக்கது.

ஏனெனில், இதுவரையிலும் தோன்றியிருக்கிற – தோற்றப்பட்டிருக்கிற அறிவியல் தியரிகள் யாவும் இரண்டு சங்கதிகள் ஒருமித்து நிகழ்வதாக (simultaneity) மட்டுமே காட்டும் வல்லமை பெற்றனவாய் உள்ளன. மூன்று சங்கதிகளை ஒருமித்து நிகழ்த்தும் திறமை அறிவியலுக்கு இல்லை. அறிவியலின் பவுதீக – கணித – புள்ளியியல் திறனுக்கு உள்ளப் பற்றாக்குறை நிலை இது. இந்தப் பற்றாக்குறையை நான் பலவிடங்களில் சுட்டிக் காட்டிக் கொண்டே இருக்க வேண்டி உள்ளது – ஏனெனில் அறிவியல் என்பது ஞானத்தின் ஒரு பகுதியே. அதில் பல கூறுகள் வெற்றாய் இருக்கும். அதிலே உள்ள பற்றாக்குறைகளை இட்டு நிரப்ப எதனால் முடியும் என்றால் – மெய் ஞானத்தால் மட்டுமே முடியும்.

அருள், ஒளி, கருணை என்கிற மூன்று ஆற்றல்களை வள்ளலார் கையாண்ட விதமும் அவற்றை அவர் தொகுத்து வினைவகை செய்த வித்தகமும் கற்றுணரத் தக்கன. சத்ய சன்மார்க்கமும் ஜீவ காருண்யமும் அருள், ஒளி, கருணை என்கிற மும்முனைக்கருவியால்உருவாக்கப்பட்டவையே. இந்த சாதனையில் மணிவாசகரின் திரிகரண சுத்தியையும் சங்கரரின் அத்வைதத்தையும் நம்மால் உணரமுடிகிறது.

மேலும் பேசுவோம்.

https://youtu.be/TfoRAdDolqA

அவ்வை மகள்

நெஞ்சகம் நைந்து தொலைந்தழுத நோன்பு

உறவுதான் உயிரிகளின் அடையாளம் என்றோம். உறவில் உதிப்பதே உயிரி. உறவுகொண்டொழுகலே உயிரியின் இயக்கம். முட்டையிலிருந்து கோழியா கோழியிலிருந்து முட்டையா என்பார்களே அதைப்போன்றது உயிரி – உறவின் தன்மை. சந்யாசிகள் கூட உறவு கொண்டு ஒழுகுபவர்களே. சன்யாசம் பூணும் முன் இருந்த உறவுகள் எத்தனையோ என்றாலும் சன்யாசம் பூண்ட பின், மதம், ஆச்சாரம் என்கிற ஷரத்துக்களுக்காய், குருவுடனும், சிஷ்யர்களுடனும் உறவு நீள்கிறது. பொதுஜனத் தொடர்பெனும் உறவு பெரிதாய் நீள்கிறது – பிற சொந்தங்களை விலக்கினாலும் கூட, தாயுடன் உள்ள உறவு விடாது பின் தொடருகிறது.

சொந்தம் – சமூகம் என்னும் இந்த இரு வட்டங்களைத் தாண்டி தலைமை உறவாக – சன்யாசம் பூண்ட நிலையில் கொள்ளும் சிறப்பு உறவு இறைவனிடம் – இறைமையிடம் – அதுவும் சமூகப் பிரக்ஞையுடன் (வடமொழியில், லோக க்ஷேமம்) எழுகிறது. எனவே, காஷாயம் தரிப்பது என்பது உறவுகளை வெட்டிவிட்டுத் தனியே செல்வது அல்ல, உறவுகளை வலுப்படுத்தும் செம்மாந்த இலக்கை ஒட்டித்தான்.

உறவு என்பது பசுஞ்செடி. அதிகமாகக் கிளைக்கும்போது செடியின் கிளைகளை வெட்டி எறிந்து, மிச்சமிருப்பவற்றை இழுத்துக் கட்டி, தேவைப்பட்டால், ஒரு கோலை நாட்டி, இன்னமும் தேவைப்பட்டால், கம்பி வலையையோ அல்லது முட்படலையோ சுற்றிலும் கட்டி, செடி எவ்வாறு பாதுகாப்புடன் போஷித்து வளர்க்கப் படுகிறதோ அவ்வாறு வளர்க்கப்படுவது உறவு.

ஒரு மனிதனுக்கு உறவு எப்போது முளைக்கிறது என்று பார்த்தால் அது ஆதியிலே ஏற்பட்டுப்போவதைப் பார்க்கிறோம்.

பிறந்த குழந்தை, தாயின் முகத்தை மூன்றாவது மாதமே அடையாளம் கண்டு கொள்கிறது. அப்படியென்றால் அதற்கு முன் தாயை அக்குழந்தை அறியாதா எனக் கேட்கலாம். பிறந்த நிமிடமே குழந்தை, தாயின் மார்பகத்தை அடையாளம் கண்டு கொள்கிறது. பிரசவத்தின் போது தாயின் புறவழியை அடையாளம் கண்டு கொள்கிறது. உருவாகும்போது தாயுடன் தந்தையையும் அடையாளம் கொள்கிறது. அவர்கள் இருவரின் என்னென்னெ க்ரோமோசோம்களின் கலவையில் தான் உருவாக வேண்டும் என்றும் கூட அதுவே தான் முடிவு செய்கிறது – அந்த முடிவை எடுக்கும் உள் ஆற்றல் அதற்கு இருக்கிறது! அவ்வாறு உருவான அந்த நொடி, தாயின் கருப்பைச் சுவற்றை அடையாளம் கண்டு கொண்டு அங்குபோய்ச் சேர்ந்து அங்கே ஒட்டிக்கொள்கிறது. உறுப்பென்று ஏதும் இல்லா நிலையில் விகுதிப்பகுதிகள் நிகழாது ஒற்றைச் செல்லாக இருக்கும்போதே ஒரு சிசு உறவு கோல் நாட்டி உணர்வுக் கயிற்றினால் முறுக வாங்கிக் கடைந்தெடுத்துக் கொள்ளுகிறது உயிரியான தனது அடையாளத்தை.

ஒரு சிசு இந்தச் சாயலோடு இந்த உளப்பாங்கோடு உருவாகிறது என்பதைப் பெற்றோர் நிர்ணயிக்க முடியாது – அதனை நிர்ணயிக்கும் வல்லமை உருவாகும் அந்த சிசுவுக்கு மட்டுமே உண்டு. இந்த நிர்ணயத்தை நாத்திகர்கள் புள்ளியியல் வாயிலாக, “probability” என்பர். நாத்திகர்கள் விளக்கம் இவ்வாறு இருக்கும்: “Chance Theory” யின் படி அன்னை-தந்தை இருவரின் க்ரோமோசோம்கள் கலக்கும்போது சாத்தியமாகக் கூடிய எத்தனையோ கலப்பு விகிதாசாரங்களில் (permutation/combination), உருவாகும் சிசுவின் விகிதாச்சாரம் ஒன்று என்பதால் அது அவ்வாறு உருவாகிறது.” ஆனால், “ஏன் அந்த விகிதாச்சாரம் இந்தத் தருணத்தில் நிகழ வேண்டும் வேறு விகிதாச்சாரம் இப்போது நிகழக்க்கூடாதா” என்று அவர்களைக் கேட்டால் திரு திருவென முழிப்பர். “சட்டியில் இருந்தால்தானே அகப்பையில் வரும்?” அறிவியலில், கணிதத்தில் உள்ள ஷரத்துக்களின் பற்றாக்குறை நிலை இது. இறையியலோ இந்த நிகழ்வை மிக எளிதாக “சஞ்சித பாவம்” என்று அனாயாசமாகச் சொல்லிப் போந்தது. இதிலே “பாவம்” என்பதை நம்மவர்கள் Paavam என்று பொருள் கொள்வது சரி என்றாலும் அது சஞ்சிதத்தின் ஒரு பக்கமே. பாவம் என்பதை Bhaavam என்றும் கொள்வதும் மிகப் பொருத்தமாக இருக்கும். இது பாவத்தின் இன்னொரு பக்கம். Bhaavam என்பதை அவதாரம் என்று கொள்ளலாம். வடிவு, கோலம், ஒளி (Form, Appearance, and Radiance) ஆகிய மூன்றும் அவதாரத்தில் அடக்கம். ஒரே பிரசவத்தில் உருவான இரட்டையர்களைக் கவனித்துப் பார்த்தால் வடிவு, கோலம், ஒளி ஆகிய மூன்றும் ஒவ்வொரு ஜீவிக்கும் வேறு என்பது புலப்படும்.

இறையியல் காட்டும் “சஞ்சிதம்” என்பது என்ன என்ற கேள்வி இப்போது எழுகிறது. சஞ்சிதம் என்றால் “ஏற்கனவே உள்ள அறிவு” (pre-existing knowledge) என்று பொருள். அப்படியென்றால், ஒரு சிசு ஏற்கனவே எதையோ தெரிந்துவைத்துக்கொண்டு தான் இங்கு வந்து ஜனிக்கிறது என்று புரிந்து கொள்கிறோம். எனவே சிசு சும்மா வரவில்லை எதையோ எதையோ தன்னுடன் எடுத்துக்கொண்டு எந்த காரணம் பற்றியோ இங்கு வந்து சிருஷ்டியாகிறது என்பது விளங்குகிறது. அது மட்டுமல்ல ஒரு சிசு இங்கு வரும் அதன் நோக்கம் நிறைவேறத்தேவையான சக்தியோடு, உருவத்தோடு, ஆயுளோடு அது உருவாகிறது. அந்த நோக்கம் நிறைவானவுடன் அது வேறு இலக்கு நோக்கிப் பயணிக்கிறது. ஆக, சஞ்சிதம் எனப்படும் “ஏற்கனவே உள்ள அறிவு” என்பது தான் சிசுவின்- ஜீவனின் “பூர்வ ஜென்மப் பலன்” என்பதே ஆன்மீகஆய்வியலின் குறிப்பாகும்.

இன்று, கணித – பௌதீக – புள்ளியியல் – ஆய்வாளர்கள் ஏன் ஒரு கலப்பு ஒரு குறிப்பிட்ட விகிதாச்சாரத்தில் ஒரு தருணம் நிகழ வேண்டும் என்பதில் ஏதோ மர்மம் இருக்கிறது என்கிறார்கள் – ஒரு புதிய கலவை உருவாகிறபோது பழைய கலவை விகிதாச்சாரங்கள் நிகழ்வதில்லை என்பதை இப்போது அவர்கள் உணர்ந்து விட்டார்கள் – மேலும் ஏதோ ஒரு காலக்கணக்கும் பழைய சரித நினைவும் (time and past history) கொண்டதாய் ஒவ்வொரு கலவையும் ஜனிப்பதாகவும் அவர்கள் உணர்ந்து விட்டார்கள்- ஆனால் – அதனை விளக்கத்தெரியாமல் அவர்கள் மண்டையைப் பிய்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஏதேதோ கணித சமன்பாடுகளைப் போடுகிறார்கள் – ஒருவருக்கொருவர் விதண்டாவாதம் செய்கிறார்கள் (காண்க: http://philosophy.fas.nyu.edu/docs/IO/4990/meacham.pdf). இவ்வாறு அவர்கள் விதம் விதமாக தர்க்கம் செய்தாலும் கூட – Chance-credence எனப்படும் வாய்ப்புக்கும் – உண்மையான ஜனனத்துக்கும் உள்ள தொடர்பில் காலக்கணக்கும் பழைய சரிதமும் இருப்பதை அந்த விதண்டாவாதிகள் மீண்டும் மீண்டும் சுட்டிக்காட்டிப் பேசுவதைக் நிதர்சனமாய்க் காண்கிறோம். அறிவியல் எப்போதும் ஜரூராகச் செல்லும் ஆனால் ஓரிடம் வரை போய் நின்று விடும் – அங்கிருந்து அதை மேலும் இட்டுச் செல்ல ஆன்மீகத்தால் மட்டுமே முடியும்.

எது எப்படி இருப்பினும், Time and Past History எனும் காலச்சரிதம், மற்றும் Bhaavam எனப்படும் அவதாரம் (credence) இரண்டையுமே Chance-Credence theory மூலம் நிரூபித்து, சஞ்சித பாவத்தை அறிவியல் வாயிலாக அறிவியலாளர்கள் உறுதிப்படுத்தி இருப்பதை நம்மால் கவனிக்க முடிகிறது.

இது நிற்க.

ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் எவ்வாறு ஜனித்தார் என்பது இன்று உலகம் அறிந்த உண்மை. திருமணமாகாத நிலையில் ஆணும் பெண்ணும் உருவாக்கிய சிசு அவர். அந்த ஆண்-பெண் இருவரும் வெவ்வேறு மதம் மற்றும் கலாச்சாரம் என்ற காரணத்தினாலும் – மகளுக்கு ஏற்ற துணைவன் இவன் இல்லை என்று பெண்ணின் தந்தை கருதியதாலும் – அந்த ஆணும்-பெண்ணும் இருவருமே கூட – தாம் இருவரும் திருமணம் செய்து கொண்டு வாழும் முதிர்ச்சி அற்றவர்கள் என்று எண்ணியதாலும் – இருவரும் திருமணம் செய்து கொள்ளவும் கூடத் தடையானது. அதே நேரம், கருச்சிதைவு செய்யலாகாது என்று சட்டம் இருந்த கால நிலைமை இருந்ததால் – மறைவில் ஒளிந்து வாழ்ந்து – கர்ப்ப காலத்தைக் கழிப்பது – குழந்தையைப் பிரசவித்து உடனே தத்து கொடுத்து விடுவது என்று முடிவானது. குழந்தை அவ்வாறே பிரசவிக்கப் படுகிறது. மதப்பற்று நிரம்பிய, படித்த, பணவசதி உள்ள பெற்றோரிடம் மட்டுமே தன் பிள்ளையைத் தத்து கொடுக்க வேண்டும் என்று தாய் ஆசைப்படுகிறாள் – பிரயாசையும் படுகிறாள் – அவ்வாறே ஒரு ஜோடி கிடைக்கிறது – குழந்தையை தத்து எடுத்துக் கொள்கிறேன் என்று இணங்கி வந்தவர்கள் ஏனோ கடைசி நிமிடம் மனம் மாறி – வேண்டாம் என்று பின்வாங்கிக்கொள்கின்றனர் – தேடல் தொடர்ந்தது – ஆனால் இறுதியில் கிடைத்ததோ, படிக்காத பெற்றோர் மட்டுமே – அமெரிக்காவில் பள்ளி செல்ல வேண்டும் என்பது சட்டமே என்பதால் இருவரும் பள்ளிப்படிப்பு பெற்றிருந்தனரே தவிர – கல்லூரி சென்றவர்கள் அல்லர். எனவே குழந்தையின் தாய்க்கு, அவர்களிடம் குழந்தையைத் தத்து கொடுக்க மனம் வரவில்லை – ஆனால் குழந்தையை வளர்க்கும் அருகதை அற்றவள் என்பதால் தத்து கொடுப்பதில் தாமதம் ஏற்படுவதையும் அவள் விரும்பவில்லை. எனவே தத்து எடுக்கும் பெற்றோர்கள் இருவரும் – கல்லூரிப் படிப்பு படிப்பேன் என்று சத்தியம் செய்தாலொழிய என் குழந்தையை தத்து கொடுக்க மாட்டேன் என்று நீதி மன்றம் வரை சென்று உறுதி மொழி வாங்கிய பின்பே தத்து கொடுக்கும் படலம் நிறைவு பெறுகிறது. இருப்பினும் தத்து எடுத்தப் பெற்றோர்கள் குழந்தையிடம் முதலில் அன்பு காட்ட மறுத்தனர் – கல்லூரிப் படிப்பை முடிக்கும் முன் எந்த காரணம் காட்டி குழந்தையைத் தாய் எடுத்துக் கொண்டு போய்விடுவாளோ – அன்பு செலுத்திவிட்டுப் பின்னால் பிரிவில் துயருறக் கூடாது என்றே அந்த வளர்ப்புப் பெற்றோர் – அன்பு மறுத்ததனர். சட்டப்படியாக அளிக்க வேண்டிய உணவும், இருப்பிடமும், பராமரிப்பும் மட்டுமே முதல் ஆறு மாதம் அந்த குழந்தைக்கு கிடைத்தன. இருப்பினும் கருத்தரிக்க இயலாத உடல் நிலை (இனப்பெருக்க மண்டலாக் கோளாறு காரணமாக) கொண்ட அந்த வளர்ப்புத் தாய் குழந்தையின் மதிப்பு அறிந்தவள் எனவே – கல்லூரிப் படிப்பு படித்தால் தான் சட்டப்படி குழந்தையின் தாயாக முடியும் எனும் நிர்ப்பந்தத்தை எதிர்த்து நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுத்து வெல்கிறாள் என்றாலும் – இக்கால கட்டத்தில் குழந்தைக்கு இரண்டு வயதாகிவிடுகிறது. “நானே தாய்” என்று வழக்கில் வெற்றி பெற்றபின் – குழந்தையை அணுகிப் பார்த்தால் – குழந்தை பிடிவாதம் கொண்ட குழந்தை என்பது புலப்படுகிறது. குழந்தைக்குப் பிறருடன் பழகும் பாங்கு இல்லை என்பதும் புலப்படுகிறது. இருப்பினும் குழந்தையை வெறுக்காமல் அவள் வளர்க்கிறாள்.

அடுத்தடுத்து அதிர்ச்சிகள் – குழந்தைக்குப் – பள்ளிப் படிப்பில் நாட்டம் இல்லை ஏனெனில், அங்கு ஆசிரியர்களுக்குத் தெரிந்திருப்பதை விட, குழந்தைக்கு அதிகம் தெரிந்திருக்கிறது – புத்தகங்களில் இல்லாததையே குழந்தையின் மனம் நாடுகிறது – பிற மாணவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டு குறும்புத்தனம் நிறைய பண்ணுகிறது – மொத்தத்தில் பொல்லாப் பிள்ளையாகக் குழந்தை பார்க்கப்படுகிறது.

தாய் கொஞ்சம் கலவரப்பட்டாலும் வளர்ப்புத் தந்தை அதுபற்றி பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. சிறுவயதில் பல்விதக் கொடுமைகளுக்கு ஆளானவர் அவர் என்பதால் வளர்ப்புக்கு குழந்தையின் நிலைமையை உணர்ந்தவராகவே தெரிந்தார்.

ஏறக்குறைய இதே நிலைமையை வள்ளலாரின் சரித்திலும் காண்கிறோம். கலாச்சார வேறுபாடுகள் மற்றும் நிகழ்வுகளின் தன்மையில் வேறுபாடுகள் ஆகியன இருப்பினும், நிஜப் பெற்றோர்கள் இன்றி அண்ணன் அண்ணியின் பராமரிப்பில் வள்ளலார் வாழ்ந்ததையும் – பள்ளிப்படிப்பில் – குறும்பு செய்தததையும் – சட்டாம்பிள்ளையைக் காட்டிலும் அவருக்கு குழந்தைப் பருவத்திலேயே அதிகமாகத் தெரிந்திருந்தையும் அறிகிறோம். ஸ்டீவ் ஜாப்ஸ் – வள்ளலார் இருவருமே conventional system of education எனப்படும் முறைசார் கல்வியில் ஈடுபாடு அற்றவர்களாக இருந்தது குறிப்பிடத் தக்கது.

இருவருக்குமே தம் பிறவியின் தாத்பரியம் பற்றி அறிந்து கொள்ளும் முனைப்பு சிறுவயதிலேயே இருந்திருக்கிறது. ஆறு மாதத்தில் கோயிலில் செம்மாந்து வள்ளலார் சிரித்த நிகழ்வை இங்கு கவனத்தில் கொள்ளலாம். ஸ்டீவ், வள்ளலார் இருவருமே தம் பிறப்பு பற்றி அறிந்து கொண்ட தெளிவை பின்னாளில் அவர்கள் வாய்மொழியே காட்டுகிறது.

இதில், ஸ்டீவிற்கு தன் உடலாய்ந்த (bodily) பிறப்பு பற்றி அறிந்து கொள்ளும் வகையில் இருந்த நெருக்கடி வள்ளலாருக்கு இல்லை. எனவே ஸ்டீவ் தன் நிஜப் பெற்றோர்கள் எவரென அறிந்து கொள்ளும் வேட்கை கொண்டவராக இருந்தார். பெற்றோர் யாரென அறியாமல் குழந்தைப் பருவத்தில் நெஞ்சகம் நைந்து நொந்து அவர் வாடியிருக்கிறார். தன் “மூலம்” எதுவென அறிய வெகுபிடிவாதமாய் முயன்றிருக்கிறார். இந்தத் தேடல் எத்தனை கொடுமையானது என்பதை விவரிக்க வார்த்தைகள் போதா. ஆனால் அந்த நோன்பின் பயனாய், தனது 27ஆம் வயதில் தான் தாயைக் கண்டிருக்கிறார். தந்தையை – (இருவருக்குமே தான் தான் தந்தை தான் தான் மகன் என்று தெரியாமலேயே) ஒருமுறை பார்த்திருக்கிறார். ஆனால், இறக்கும் வரைத் தந்தையை நேரில் சந்தித்ததில்லை. விரும்பவில்லை – முயலவும் இல்லை என்றே படுகிறது. தாயிடம் சிறிது நாள் தொடர்பு இருந்திருக்கிறது ஆனால் நிலைத்ததாய் எவ்விதத் தொடர்பையும் பெற்ற தாயிடம் கூட ஏற்படுத்திக்கொள்ளவில்லை. செஞ்சோற்றுக்கடன் எனும் எல்லை தாண்டி தான் வளர்ப்புப் பெற்றோரை அவர் நேசித்தது தெரிகிறது. “என் மீது ஆழ்ந்த அன்பு கொண்டவர்கள்” என்று வளர்ப்புப் பெற்றோரைப் பற்றி புகழ்ந்து பேசியிருக்கிறார் ஸ்டீவ் . இதே போன்று தன்னை வளர்த்த அண்ணன் அண்ணியின் மீது வள்ளளார் உயர்ந்த அன்பும் அபிமானமும் கொண்டிருந்தார் எனவும் அறிகிறோம்.

தன்னைப் பெற்ற நிஜப் பெற்றோர்களைப் பற்றி ஸ்டீவ் குறிப்பிடும்போது, “எனது விந்து-முட்டையின் வங்கி” என்று கூறுகிறார். “my sperm and egg bank. That’s not harsh, it’s just the way it was, a sperm bank thing, nothing more.”

இருவர் வாழ்விலும் ஜீவிகளின் சிருஷ்டிக்கு ஒரு தாயும் ஒரு தந்தையும் கருவிகளைப் போன்ற வகையில் மட்டுமே இயங்குகின்றனர் என்பதைக் காண்கிறோம். சிசுவின் சிருஷ்டியின் நோக்கத்தை பெற்றோர் கட்டுப்படுத்தும் அமைப்பு இயற்கையில் இல்லை என்பதும் புலப்படுகிறது. அதே நேரத்தில், சிருஷ்டிகள் தாய்-தந்தை எனும் உறவின்பால் மிகுந்த பக்தி கொண்டிருந்ததைக் காண்கிறோம். திருவருட்பாவில் தாயும் தந்தையும் அவர்களது அன்பும் எண்ணிறந்த வகையில் கையாளப் படுவதைக் காண்க

அவதார புருஷர்களின் உறவு உடலாய்ந்த உறவு எனும் நிலையை விட்டு உணர்வாய்ந்த நிலையை எட்டி அங்கிருந்து அடுத்த நிலைக்குச் செல்ல ஆயத்தமாவதைக் காண்கிறோம். இதில் ஸ்டீவ் மற்றும் வள்ளலார் கொண்டிருந்த ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கம் ஒப்பிடற்குரியது.

மேலும் பேசுவோம்

அவ்வை மகள்

 மனோமயமும் அம்மையப்ப உறவும்

நான் யார்? என்பது மிகப்பிரசித்தமான கேள்வி. ஊடகங்கள் பரவின பிறகு இந்த கேள்வி வெகுமிகவே பிரசித்தமாகி விட்டது. எவரைப் பார்த்தாலும், இந்த நான் யார் கேள்வியை தம் பேச்சு வழக்கில் வெகு அதிகமாகவே பயன் படுத்துகிறார்கள். விவாதிக்கிறார்கள் – விளக்கம் தருகிறார்கள். இத்தனை ஊக்கத்திற்கும் ஏதேனும் விளைவு இருக்கிறதா, உண்மையில் நிறைய பேர் “நான் யார்?” என்று தன்னைத்தானே வினவுகிறார்களா என்று நான் சுற்றிலும் பார்த்தால் நாம் காணும் காட்சி வெகுசுவாரசியமான காட்சியாக இருக்கிறது.

ஒருவர் கேட்கிறார்: நான் யார்? நான் ஒரு கணக்குப்பிள்ளை (Accountant ஐ கணக்குப்ப்பிள்ளை என்னலாமே!). நான் அதற்கேற்ற மிடுக்கோடு உடையணிந்து கொள்ளவேண்டும் – அதற்கேற்றாற்போன்ற அந்தஸ்துள்ள வாகனம் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் – அதற்கேற்றாற்போன்ற அந்தஸ்துள்ள ஓட்டலில் சாப்பிடவேண்டும் – என் மனைவி மற்றும் குழந்தைகள் என் அந்தஸ்த்துக்கேற்றார் போன்று கவுரவக்குறைவு தராதபடி தோற்றமளிக்க வேண்டும் – என் குழந்தைகள் என் அந்தஸ்தைப் பிரதிபலிக்கும்படியான ஒசத்தியான பள்ளியில் படிக்க வேண்டும்!”

சாமான்ய மனிதர்களின் ராப்பகல் நினைவும் ஏன் கனவும் கூட இவ்வாறே அமைகிறது. இவ்வாறு இவர்கள் சதாசர்வ காலமும் தன்னைப் பற்றியே சிந்திக்கின்றதான சுய வினாக்கள் நான் யார்? என்பவையே. அதில் சந்தேகம் இல்லை. இங்கு இந்தக் கணக்குப் பிள்ளை எழுப்பியிருக்கிற கேள்விகளிலே எந்தப் பழுதும் இல்லை. வாழ்வின் தரத்தை உயர்த்தவும் வளப்படுத்தவும் ஒரு தனி மனிதன் எழுப்புகிற மிக வலுவான கேள்விகள். அந்தத் தனிமனிதனது வாழ்வை இயக்கும் எஞ்சினைப் போன்ற ஆற்றல் கேள்விகள். இது நான் யாரின் ஒரு பரிமாணம் தான்.

இன்னொருவர் புலம்பித்தீர்க்கிறார்: “என்னைப் பார்த்து அப்படி கேட்டுப் புட்டானே!” என்று. இவரைப் பார்த்து அவ்வாறு சொன்னவன் எவனோ அந்தச் சொன்னவன் கூட மறந்திருப்பான் தான் பேசியதை – ஆனால் கேட்ட இவரோ இறக்கும் வரையிலும் தான் கேட்ட அந்தச் சொல்லை மறக்க மாட்டாதவராய்த் துடிக்கிறார். தான் யார்? தான் எத்தனைப் பெரிய ஆள் – எத்தனை நல்ல ஆள் என்பது இவருக்கு மிக நன்றாகப் புரிந்திருக்கிறது. அப்படிப் பட்ட தன்னைப் பிறர் இவ்வாறு சொல்லுதல் தகுமா என்பதே இவரது துடிப்பு. ஆக, இவர், “நான் யார்?” எனும் கேள்வியைக் கேட்டவரே எனலாம். உலகு – தான் எனும் இரு தளங்களில் தன்னைப் பரிசோதிக்கும் யதார்த்தம் இம்மனிதரிடத்திலே இருக்கிறது. இவர் கரிசனத்தில் பழுதில்லை – இந்தச் சுய கேள்வி இவரை இன்னமும் கொஞ்சம் தன்னைப் பட்டை தீட்ட உதவும். இதுவும் நான் யாரின் ஒரு பரிமாணம் தான்.

இந்த இரண்டு காட்சிகளிலும், நான் யார் எனும் கேள்வி எழுப்பப்பட்டது உண்மையே! இருப்பினும், இவர்கள், “நான்” எனும்போது “என்னை” “எனக்கு”, “என்னுடைய” என்று தான் கேள்வித்தொடுப்பைக் கேட்கிறார்களே தவிர நான் யார் எனும் கேள்வியை முறையாய், வலுவாய், நேரடியாய் எழுப்பியதாகப் புலப்படவில்லை.

இதுபற்றியே அருணகிரி நாதரும், கந்தரநுபூதியில், “யானாகிய என்னை விழுங்கி வெறும் தானாய் நிலை நின்றது தற்பரமே!” என்கிறார். அருணகிரிநாதரின் வாழ்க்கை வரலாறை அறிந்தவர்கள் இந்த அனுபவ வாசகத்தின் பொருளை ஆழமாய் உணர்வர். யான் – தான் என்கிற எண்ணங்கள் மிக இயல்பானவையே – முதிர்ச்சியுறா நிலையில் அவையே முந்துறும் என்றே அருணகிரியார் காட்டுவது படுகிறது. எனவே, பொதுவாக, நான் என்பதிலே பிழை இல்லை என்றே படுகிறது. ஆனால் நான் என்பது “என்” என ஆகும்போது திடுக்கென எஜமானத்தனம் வந்துவிடுகிறது. அந்த “என்” எனும் சொல்லோடு “ஐ” எனும் எழுத்தையும் இணைத்து “என்னை” என மூன்றெழுத்துச் சொல்லாக மாற்றும்போது எஜமான எழுச்சி மிகுகிறது. ஆக, “நான்” என தன்னந்தனியே சும்மா கிடந்த ஒன்றைப் பிறவற்றோடு கூட்டு சேரும்போது நிகழும் பிறழ்வுகளை, குணோபேதங்களைப் பார்க்கிறோம்.

ஐ எனும் ஒற்றை எழுத்து தமிழிலாகட்டும் I என்று ஆங்கிலத்திலாகட்டும் மிகுந்த வலிமையுடைய ஒரு சின்னமாகும். பொதுவாக ஐ என்பது வியப்புணர்வு. உளவியல் ரீதியாக I என்பது மனோமயம் எனப்படும் Egoவைக் குறிக்கும். தமிழில் , ஐ எனும் எழுத்து, விந்தைப் பொருள், கணவன், ஆசான், தந்தை, தெய்வம், நுட்பம், அழகு எனப் பல்வகைப் பொருள் படும். ஐ என்பது உடற்கூற்றில் சுவாசத்தையும், மருத்துவத்தில் விஷத்தையும் குறிக்கும். ஐ யின் இத்தனை அர்த்தங்களும் எத்தனை அர்த்தமானவை என்பதை எண்ணிப்பார்த்தால் நமக்குள் பரவசம் பெருகும்.

ஆக, அடிப்படை நிலையாகப் பார்த்தால், ஐ எனும் மனோமயம் மனித வாழ்விற்கு ஜீவாதாரமான மூச்சைப் போன்றது என் அறிகிறோம். மனோமயம் இன்றி எவரும் வாழமுடியாது. அதே நேரத்தில், மனோமயம் விஷத் தன்மை உடையது என்பதையும் கவனத்தில் கொள்கிறோம். இவ்வகையில் இன்னொன்றையும் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் மருந்துகள் யாவுமே விஷம் தான். அது மருந்தா விஷமா என்பது கொள்ளும் முறையிலும் அளவிலும் உள்ளது. ஆக மனோமயம் மூச்சாகுமா – மூச்சடைப்பாகுமா – மருந்தாகுமா விஷமாகுமா என்பதிலே மனோமயத்தை வகிக்கும் வகையிலே தான் அடங்கிக் கிடக்கிறது.

மனோமயத்தை ஆசானாகக் கொள்கிறோமா, தந்தையாக பாவிக்கிறோமா, கணவனாய் மணந்து கொள்கிறோமா, தெய்வமாய்ப் பேணுகிறோமா, நுட்பத் பொருளாய் அணுகி ஆராய்கிறோமா, புனிதப் பொருளாய், அதன் அழகு கெடாதபடி அதனை ஆராதிக்கிறோமா என்பதிலே மனிதர்கள் வேறுபடுகிறார்கள். அதே நேரத்தில், மனோமயம் என்பது ஒரு நிச்சயமான ஒன்று – அதைவிடுத்து ஒரு வாழ்வு அமையாது எனவும் காண்கிறோம். ஞானிகள் முதல் கடைக்கோடி சாமானியன் வரை, ஆண்-பெண், ஏழை-பணக்காரர், அழகுடையோர்- அழகில்லாதோர் என்கிற பாகுபாடின்றி மனோமயம் எல்லோரிடத்திலும் இருக்கிறது.

இன்னொரு காட்சியைக் காண்போம்: “என் பாப்பா” என்று ஒரு பொம்மையைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொள்ளும் குழந்தை அந்த பொம்மையைக் கட்டிப் பிடித்தபடியே தூங்கிவிடுகிறது. தனது உறக்கம் கலைந்தவுடன் தன் அருகில் குப்புறக் கவிழ்ந்து கிடைக்கும் பொம்மையை உலுக்கி எழுப்புகிறது, “ஏய்! இன்னமுமா தூங்குகிறாய்?” என்று. பரபரவென்று பொம்மையை வாரி அள்ளித் தூக்கிக்கொண்டு ஓடுகிறது – உணவு ஊட்டுகிறது – குளிப்பாட்டுகிறது – உடை மாற்றுகிறது – தலை பின்னுகிறது -செல்லமாய் அடிக்கிறது – முத்தம் தருகிறது – முத்தம் தா எனக்கு எனக் கேட்டு பொம்மையைத் தன் கன்னத்தில் முத்தமிடவைக்கிறது.

மொத்தத்தில், பொம்மைப் பாப்பா இந்த பாப்பாவின் கட்டளைகளுக்கெல்லாம் ஆளாகிறது. பாப்பா ஆட்டிவைக்க இந்த பொம்மை பாப்பா அதற்கேற்ப ஆடுகிறது. பாப்பாவிற்கும் பொம்மை பாப்பாவுக்கு இடையில் நடப்பவை யாவும் உண்மை. பொம்மையின் இயக்கங்கள் யாவும் எவ்வகையிலும் பொம்மையினுடையவை அல்ல என்பதும் உண்மை. பொம்மை தூங்கியது முதல் – விழித்தது – உண்டது – முத்தமிட்டது வரை யாவும் உண்மை நிகழ்வேயானாலும் பொய்மையே. ஏனெனில் தன்னிச்சையாய் சுய ஆற்றலோடு – குருதியும், சதையும், எலும்புமாய் பொம்மை எதையும் செய்ய வில்லை இருப்பினும், இந்த எல்லாப் பொய்மைகளையும் மெய்மையாக்கியது பாப்பா பொம்மை மீது கொண்ட உறவும். உரிமையும், உணரவும், இயக்கங்களும். அன்றொருநாள், கடையில், அலமாரித்தட்டில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தபோது இந்த பொம்மைக்கு எவ்விதமான அதிகாரமும் இல்லை – அந்தஸ்து இல்லை – ஆனால் இன்றோ பாப்பாவின் இந்தப் பெரிய வீட்டுக்குள் அந்த பொம்மை எங்கு வேண்டுமானாலும் போய்வரலாம். பாப்பாவுடன் காரில், ரயிலில், படகில், விமானத்தில் என எதிலும் எங்கும் பயணிக்கும் தகுதியும், அரசு அனுமதியும் கூட அதற்குக் கிடைக்கிறது. ஒன்றுமில்லாத பொம்மைக்கு இத்தனை உயர்வும் தகுதியும் வந்தது எவ்வாறு என்று பார்த்தால், “என் பாப்பாவுக்கு” என்று “பெற்றோரால் அது கடையிலிருந்து வாங்கப்பட்டது – பாப்பாவிற்குக்குக் கொடுக்கப்பட்டது. நெஜப் பாப்பா, பொம்மைப் பாப்பாவை “என் பாப்பா!” என்று அங்கீகரித்தது – மடமடவென்று அதற்கு – அதிகாரம், கவுரவம், அந்தஸ்து, இயக்கங்கள் கிடைக்கின்றன. கைவாட்டாய் எங்கேயோ வைத்துவிட்டதால், கொஞ்ச நேரம் அந்த பொம்மை காணோம் என்றால் வீடு முழுக்க சல்லடை போட்டுத் தேடுவார்கள் – அத்தனை மவுசு அதற்கு.

இக்காட்சியில், “என் பாப்பா” என்கிற அங்கீகாரத்தை இரு தளங்களில் காண்கிறோம். பெற்றோர்-பாப்பா எனும் முதல் நிலை பாப்பா-பொம்மை எனும் இரண்டாம் நிலை. நிலைகள் வேறானாலும் “ownership” என்று ஆங்கிலத்தில் சொல்வதான சொத்துரிமை தான் இங்கு இரு தளங்களிலும் செயல்படுகிறது. குழந்தையைப் பெற்றோர்கள் உரிமைப் பொருளாகக் கொள்வது இந்த இரண்டு தளங்களிலும் தெரிகிறது. இதுதவறா என்றால் “இல்லை”. இது மிகச்ச்சரியான அணுகுமுறை. அது போன்றே குழந்தைகளும் பெற்றோரை உரிமைப் பொருளாகவே கொள்கின்றனர். உரிமைப் பொருள் என்கிற நிலைக்குப் பல பரிமாணங்கள் உண்டு. சட்ட ரீதியாகப் பார்த்தால் பொருள்-சொத்துப் பகிர்வு போன்ற எண்ண அளவீடுகளுக்கு இட்டுச்செல்லும். மனோமய நோக்கில் பார்த்தால், உரிமைப் பொருள் என்பது உறவுப் பாலத்தைக் குறிக்கும். மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம் என்று உறவு கொள்ளும்போது மட்டுமே வாழ்வின் கதவுகள் திறக்கின்றன. உறவு-உரிமை இரண்டு தான் இறைமையின் பண்புகளுமாகும். திருக்குறுந்தொகையில் ஈசனை அடையும் முறையை அப்பர் கூறுவார்:

உறவு கோல்நட்டு உணர்வு கயிற்றினால்
முறுக வாங்கிக் கடையமுன் நிற்குமே!

மோர் கடைந்து வெண்ணை எடுக்கும் தன்மையது இறைமை என்பதில் குழந்தைகளும் புரிந்து கொள்ளும் எளிய எடுத்துக்காட்டு உள்ளது. உறவும் உணர்வும் எத்தனை முக்கியமமானவை என்பதை விளக்கவும் வேண்டுமோ? மத்து உறவாம் – கயிறு உணர்வாம். அடடா எத்தனை எளிமை. மத்தின் மீது கயிறு உரிமையோடு நகரும் பட்சத்தில் தானே உணர்வு பிறக்கும். கயிறு என் மீது நகரக்கூடாதென்று மத்து மறுத்தால் கடைவதெப்போது? வெண்ணை கிடைப்பதெப்போது? எனவே தான் மனிதர்களு க்குள்ளே உறவு பிறக்கும் போது உரிமையும் பிறக்கின்றது. இது தவிர்க்க இயலாதது.

குழந்தைக்கு மனோமயம் என்பது தாயும் தந்தையுமான அம்மையப்பனோடு அது கொள்ளும் உறவே. கலப்படம் இல்லாத முழு முதல் உறவு இது. ஆனால், சில குழந்தைகளுக்கு நம் நாட்டிலும், பற்பல குழந்தைகளுக்கு அமெரிக்க நாட்டிலும் குழந்தை-அம்மையப்ப உறவுப் பாலம் முறையாய் உருவாவதில்லை அல்லது முளையிலேயே அறுந்து போயிருக்கும் அல்லது அறுக்கப் பட்டிருக்கும். இதற்கு இயற்கைக் காரணங்களும் இருக்கலாம் அல்லது செயற்கைக் காரணங்களும் இருக்கலாம். எவ்வாறிருப்பினும், தன்னைப்பெற்ற அம்மையும் தந்தையும் இன்றி வாழ்வின் முதல் படியில் ஏறுவது என்பது சிரமமான செயல். வாழ்வின் தலையாய பிடிப்பான அம்மையப்ப உறவு கிட்டா மகவுகளின் மனோமயத்தைக் கொஞ்சம் நினைத்துப் பாருங்கள். திரைக்குப் பின்னே அம்மையப்ப உறவு கொண்டிருவர் உருவாக்கிய மகவு தன்னை உருவாக்கிய அவரிருவரையும் நேரில் காண இயலாத சூழல் அல்லது அவருடன் வாழ இயலாத சூழல் அக்குழந்தையின் மனோமய அலைகளை எவ்வாறெல்லாம் விசைப் படுத்தும் என்று கொஞ்சம் கற்பனையை ஒட்டிப் பாருங்கள். பிறப்பித்த பெற்றோரின்றி வளருவது என்பது எளிமையான விஷயமல்லவே. அவதாரப் புருஷர்கள் இவ்வித அனுபவத்துக்கு விதிவிலக்கல்லர். ஏனெனில் அவர்களும் சர்வசாதாரணக் குழந்தைகளாகவன்றோ பிறக்கிறார்கள் – வளருகிறார்கள். இவ்வகையில் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸும் வள்ளலாரும் கடந்து வந்திருக்கிற குழந்தைப் பருவம் ஒப்பிடத் தக்கதாகவும் மிக முக்கியமான ஒற்றுமைகளை வெளிக்கொணருவதாயும் இருக்கின்றது. நான் யார் எனும் இவர்களது விசாரத்திலே இவர்களது குழந்தைப் பருவம் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

மேலும் பேசுவோம்.

 உடம்பெனும் தராசில் இது ஒரு அக்கினிப் பரிட்சை

அவ்வை மகள்

“நீங்களே சொல்லுங்கள் இந்தக் காவலர் வேலை, பெண்ணுக்கு எத்தனை நாள் தாங்கும்?” என்று எதிர் கேள்வி கேட்ட அந்தப் பெண் காவல் அதிகாரியைப் பார்த்து, நான் சொன்னேன்: “வேறு மாதிரியல்லவா கேள்விப் பட்டிருக்கிறோம் – “காவல் துறையில் ஆணாதிக்கம் – பாலியல் பலாத்காரம் – பெண்ணுக்கு அங்கீகாரம் இல்லை –” நான் சொல்லி முடிக்கும் முன் குறுக்கிட்டார்.

“இவையெல்லாம் இல்லை என்று நான் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவை இல்லாத இடம் ஒன்றைச் சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம்! நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ ஒவ்வொவொரு பெண்ணும் ஒவ்வொவொரு பணியிடத்திலும் சந்திக்கும் பிரச்சனை அல்லவா அது? சில இடங்களிலே அது அதிகமாய் இருக்கும் – சில இடங்களிலே அது குறைவாய் இருக்கும். பார்க்கப்போனால் சில பணிகள் பெண்ணாதிக்கத்திலேயே இருக்கின்றன. அங்குள்ள ஆண்களும் சில கஷ்ட நஷ்டங்களைச் சந்திக்க நேரிடலாமே! அங்கே பாலியல் பலாத்காரம் இல்லாமல் இருக்கும் – உண்மை. ஆனாலும் ஒரு சில தகவமைப்புச் அசவுகரியங்கள் ஆணுக்கு அங்கே ஏற்படுவது இயல்பேதான் அல்லவா?”

தொடர்கிறார்-

“ஒன்றைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள் – இந்நாட்டில் – பாலியல் பலாத்காரம் என்பது மிகப்பபெறிய குற்றம் – அது கடுமையான தண்டனைக்குரியது – அதனைச் செய்ப்பவர் வாழ் நாள் பரியந்தம் அதற்கான தண்டனையை அனுபவிக்க வேண்டும். அது சரியாக எடுத்துச் சொல்லப்படும்போது கண்டிப்பாக அது மேலே செல்கிறது; இங்கே பணியிடப் பாலியல் பலாத்காரத்துக்காக பல பேர் தன்டைனையை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். எனவே அதை மற்றப் பணியிட அசவுகரியங்களோடு இங்கு இணைக்காதீர்கள் – அது தனியான விஷயம்! அதைத் தனியே விரிவாகப் பேசவேண்டும்! எல்லாப் பணிகளிலும் அது நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது வெவ்வேறு வடிவங்களில்!”

“ஆனால் காவல் துறைப்பணியில் முரண்படுவது பெண்ணின் உடம்பும் உள்ளமும் – இப்பணிக்குப் பொருந்தாத இரண்டையும் வைத்துக்கொண்டு அல்லாடுவது அத்தனை சுலபமான செயல் அல்ல. ஆயிரத்தில் ஒரு பெண்ணுக்கு இந்தப் பணி பொருந்தலாம். ஆனால் எல்லோரையும் அதில் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டும் என்பதும் அதிலே அவர்களை ஆசை காட்டி வலுக்கட்டாயமாக இறங்கச் சொல்வதும் மிகப்பெரிய குற்றம் என்பேன்.” என்றார்.

“பெண்கள் எல்லாத்துறையிலும் இருக்க வேண்டும் என்கிற ஆசை எல்லா நாடுகளிலும் இருக்கிறதே – ஆண்-பெண் சம உரிமை இன்று மிகவும் வலுவான விஷயம் இல்லையா!” என்றேன்.

“சமத்துவம்? தீயணைப்புப் பணியில் – உச்சிமேல் நின்று கட்டிடம் கட்டும் கட்டிடப் பணியில், சுரங்கப் பணியில், கடலில் எண்ணைக்கிணற்றைத் தோண்டுவதில் – எத்தனைப் பெண்கள் இருக்கிறார்கள் என்று போய் முதலில் பார்த்து விட்டு வந்து பேசுங்கள்!” ஆண்-பெண் சமம் என்பது எங்கே இருக்கிறது என்று “ உடலில் சமத்துவம் இல்லாதபோது – இது என்ன பேச்சு?” என்றார்.

கடினமான பணியில் உள்ள ஒவ்வொரு பெண்ணும் அடுத்த தலைமுறையை ஊக்குவித்து இப்பணிக்கு சிபாரிசு செய்தால் அடுத்த தலைமுறை இப்பணியை சிறப்புற வளர்க்கும் – அதை நீங்கள் செய்யலாமே!” என்றேன்.

பளீரென வாய் விட்டுச் சிரித்தார்!

“ஒரு பெற்றோர் என்ற முறையில் என் மகளை இவ்வேலைக்குச் செல்ல நான் எந்நாளும் அனுமதிக்க மாட்டேன்.” “பெண் என்றால் அவளுக்கு சமாதானமும் இசைவும் முக்கியம். என் மகள் இவ்வேலைக்கு வந்தால் அவள் இவ்விரண்டையும் நிச்சயமாய் இழப்பாள்!” ஏற்கனவே இப்பணியில் இருப்பதால் அவளை நான் சரிவர கவனிப்பது கூட இல்லை!” “அது மட்டுமல்ல பெண்ணென்றால் பதவி உயர்வுக்கு இங்கே காவல் துறையில் படாத பாடு படவேண்டும்! – “is it that worth for a female?” பெண்ணுக்குப் பணியில் அததனைப் போராட்டம் தகுமா?” என்றவர் தொடர்கிறார்.

“அடுத்த தலைமுறை பெண்களுக்குப் போகாத பணியாகக் காவல் பணி மாறிவருகிறது என்றால் இது பெண்களுக்கு ஏற்ற வேலை இல்லை என்று என்னால் ஆணித்தரமாய்க் கூறமுடியும்!”

“என்னைப் பொருத்தவரையில் பெண் எந்த பணியைச் செய்தாலும் அதில் அப்பெண்ணுக்கு உடம்பின் ஒப்புதல் இருக்க வேண்டும். இவ்வேலையை இவளால் செய்யமுடியுமா – இவளுக்கு இந்த வேலையால் பாதிப்பு நிகழுமா என்பதை நாம் முதலில் அனுமானித்தாக வேண்டும். மற்றவை எல்லாம் அப்புறமே!”

“நீங்கள் என்னதான் முயற்சி பண்ணினாலும் ஒரு ஆணைப்போல் இங்கு நீங்கள் பிரகாசிக்க முடியாது – இது அவன் பணி – அவள் பணி அல்ல!” போய்ப் பாருங்கள் பென்னி ஹாரிங்டனின் கதையை!” – “கேட்டுக் கொள்ளுங்கள்! மொத்தத்தில், இந்த 110 ஆண்டுகளில் ஏதோ ஓர் சில பேர் இங்கே வெற்றி பெற்றிருக்க முடியும். அது பெண்ணினமே வெற்றி பெற்று விட்டதாகக் கொள்ளும் பெருமிதம் அல்ல!”

பேசினார் – முடித்தார் – “எனக்கு வேலை இருக்கிறது – நான் செல்ல வேண்டும்” என்று புறப்பட்டார். நான் சற்று நேரம் அசையாது அங்கேயே நின்றேன். அவள் பேசிய ஒவ்வொன்றும் மாணிக்க வார்த்தைகள்! அனுபவத்தின் வாக்குமூலம்! 110 ஆண்டுகள் இந்த நாடு செய்த பரிசோதனையின் முத்தாய்ப்பான கண்டுபிடிப்பு இது. பெண்ணைப் பற்றி பெண்னே பேசின சுய போதனை.

நினைத்துப் பார்த்தேன் பாரதியை – பாரதியை எடுத்துக்காட்டி எடுத்துக் காட்டி – விளாசிப் பேசும் நம்மவர் துறு துறுப்பை.

அமெரிக்கக் காவல் துறையில் பெண்கள் வளர்ந்து வந்த கடுமையான பாதையைத் திரும்பிப்பார்த்தேன். அமெரிக்காவின் முதல் பெண் காவல் துறைத் தலைமையான பென்னி ஹாரிங்டன் அசாதாரணப் பெண். உலகத்தில் காவல் பெண்கள் எனும் வரலாற்றில் பென்னி ஹாரிங்டனுக்கு என்றும் நிலைத்த சிரஞ்சிவியான இடம் உண்டு. ஆனால் தலைமையில் அமர்ந்த இரண்டே ஆண்டுகளில் பதவி விலகினார் – இல்லை! நிர்ப்பந்தத்தின் பேரில் பதவி விலக வைக்கப்பட்டார் என்றே சரித்திரம் காட்டுகிறது.. மீண்டும் அவர் காவல் துறையினில் நுழையவே இல்லை – நுழையவும் முடிய வில்லை. காவல்துறையின் வெளிப்புற உபரிப்பணிகளில் தான் அவரால் வேலை பார்க்க முடிந்தது.

காவல் துறையில் மற்றும் தீயணைப்புத் துறையில் பெண்களுக்குள்ள பிர்ச்சனைகளை, .குறிப்பாக, பாலியல் பிரச்சினைகளை இவர் ஆய்வு செய்ததோடு மட்டுமல்லாது அவற்றை அணுகும் – நிவர்த்திக்கும் வழிமுறைகளையும் போதித்தவராகிறார். பெண் காவலர்களைப் பணியமர்த்தவும் அவர்களை காவல் பணியில் தக்க வைக்கவும் அவர் வழிமுறைகளை நிறுவி இருக்கிறார்.

மிகப் பிரசித்தி பெற்ற மூன்று நூல்களை எழுதி இருக்கிறார். பெண்ணியக் குழுமங்களோடு மிக நெருங்கிய தொடர்பு வைத்திருந்து பெண்களுக்காக மிகப்பெரிய அளவில் கூக்குரல் எழுப்பி இருக்கிறார். காவல் துறைப்பெண்களுக்கான தேசிய வாரியம் நிறுவி இருக்கிறார். இவரது மூசசும் நாடியும் காவல்துறையில் பெண்களின் முன்னேற்றம்” என்கிற ஒன்றையே தான் ஒலித்தவண்ணம் இருந்தன. இரண்டே ஆண்டுகள் தாம் அவர் காவல் தலைமையில் இருந்தாலும், காவல் துறையில் அவர் செய்த மறுமலர்ச்சிகள் முத்தாய்ப்பானவை. எந்த ஒரு ஆண் தலைமையும் சிந்தித்துப் பார்க்கவியலாத புதுமுனைப்பான திருத்தங்களைக் காவல் பணியின் நடைமுறையில் கொண்டு வந்தார். சொந்த கணவனே ஆனாலும் (அதுவும் அவனும் ஒரு காவலரே என்ற போதிலும் ) சட்டத்தின் முன் அவனும் ஒன்றே என பாரபட்சம் இல்லாமல் நடந்து கொண்டவர். அவனைப் பதவியிலிருந்து விலக்கியும் இருக்கிறார்.

கறுப்பினத்தவர் மீதும், ஏழை எளியோர் மீதும். பெண்கள் – குழந்தைகள் மீதும் காவலர்கள் காட்டும் வன்முறையைச் சாடி அதனைத்தடுத்தார். வெள்ளை இனப் பெண்ணுக்கு எத்தனை நெருக்கடிகள் – இன – சமூக அழுத்தங்கள் – அந்தஸ்து இத்யாதிகள் இருக்கும் என்பதை இங்கிருப்பவர்க்ள நேரடியாக உணரமுடியும். ஆனால் வெள்ளை இனமாய் இருந்த போதும், வெள்ளை இனத்துக்கு சார்பு தராத துணிச்சல் பென்னி ஹாரிங்டனிடம் இருந்தது. அநியாயமான முறையில் ஒரு கறுப்பினக் காவல் அதிகாரி வெள்ளையினக் காவலரால் கழுத்து நெரித்து மூச்சடைக்க வைத்து கொல்லப்படுகிறார். அந்த சம்பவத்தில் அந்த வெள்ளை அதிகாரிகளை உடனடியாகப் பணி நீக்கம் செய்கிறார் பென்னி. ஆனால் கொல்லப்பட்ட கறுப்பின அதிகாரியின் அடக்க நாளன்று வெள்ளை காவலர்கள் “அவனை நெரிக்காதே! எரித்து விடு!” என்ற வாசகம் பதித்த “டி ஷர்ட்” அணிந்து கொண்டாடுகிறார்கள். இந்தக் கொடுமையான செயலுக்கு காரணமாயிருந்த அந்த இரு கொலை கார வெள்ளை அதிகாரிகளையும் சுட உத்தரவிடுகிறாள் பென்னி. ஆனால் வெள்ளை வலையின் சூழ்ச்சியும் வலிமையும் அவளது பணிக்கு யமனாக அமைகின்றன. பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்ட அவளது கணவனைக் கைக்குள் போட்டுக்கொண்டு வெள்ளை சூழ்ச்சி வலுக்கிறது.

தனது 22 வயதில் (1964ல்) காவல் பணியில் காவலராகப் பணியில் சேர்ந்தவர் பென்னி. 22 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு காவல் தலைமைக்கு அமர்த்தப் படுகிறார். எனவே காவல் பணியில் பழுத்த அனுபவம் கொண்ட நிலையில் மட்டுமே காவல் தலைமைக்கு பென்னி வந்தார் என்பதை நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

சூழ்ச்சியின் விளைவு நிகழ்ந்தது பணி நீக்கம் மட்டுமல்ல – கணவனையும் கையயோடு விவாகரத்து செய்த்துவிட்டு தான் வெளியேறுகிறார் காவல் துறையை விட்டு. கலிபோர்னியாவின் மாரோ பே நகரில் குடியேறி அங்கு வாசம் செய்து வருகிறார். இன்று அவருக்கு 74 வயது. கடை வைத்து வியாபாரம் பண்ணுகிறார். படிக ஜெபமாலைகள் விற்கிறார் – தியானம் மற்றும் ரெய்கி கற்பிக்கிறார். தெய்வீக – தியான விஷயங்களும் வாடிக்கையாளர்களுடன் சம்பாஷிப்பதுமாக, அவரது வாழ்வின் கடைசி கட்டம் போய்க்கொண்டு இருக்கிறது.

இவரது கடைக்கு வருபவர்கள் கேட்கும் காவல் துறைப் பணி தொடர்பான கேள்விகளுக்கெல்லாம் சலிக்காமல் பதில் சொல்கிறார். காவல் துறையில், காவல் பணியில் தனக்கு ஏற்பட்ட ரணங்களை ஆற்றுமுகமாக ஜெபத்தையும், தியானத்தையும், ரெய்கியையும் தான் அப்போதே மேற்கொண்டிருந்ததாகக் கூறுகிறர். பணியிடப் பிரச்சனைகள் பெண்களை மிகவும் பாதிக்கும் அதுவும் உடம்புக்கும் உள்ளத்துக்கும் ஒத்துவராத பணி பெண்களின் ஆரோக்கியத்திற்கு உகந்ததல்ல எனபதை இத்தனைப் போராட்டத்த்திற்குப் பிறகு, தான் மனபூர்வமாய் உணருவதாகக் கூறுகிறார். “பெண்ணென்றால் அமைதி வேண்டும் அவளுக்கு. அவளுடைய உடற் கூறு – அவளுடைய உள்ளக் கூறு இவை இரண்டும் ஆணிலிருந்து வித்தியாசமானவை – அந்தத் தெளிவை நான் பட்டு நொந்து கற்றுக் கொண்டிருக்கிறேன். இன்று பெண்களின் உன்னதமும் மென்மையும் எத்தனை அற்புதமானவை என்பதை என்னைப்போல் ரசிக்க எத்தனைப் பேரால் முடியும்?” என்கிறார்.

உடம்பெனும் தராசில் நடக்கும் அக்கினிப் பரிட்சையில் பெண்ணின் உள்ளமும் வேகும் என்று ஹாரிங்டன் சொலவதை எவரே மறுப்பார்?

அவ்வை மகள்

சமூகப் பிரக்ஞையும் சுயப் பிரக்ஞையும்

அவதாரப் புருஷர்களிடம் சமூகப் பிரக்ஞை நிறைந்த இறைவழி மார்க்க நோக்கு இருந்தது என்றோம்.

இதை நாம் அறியும் இத்தருணம், சமூகம் என்றால் என்ன என்ற கேள்வி நம்முள் முதலில் எழுகின்றது. சமூகம் என்பதை ஒழுங்கமைப்புடைய மக்கள் தொகுதி என்பர். கூட்டுப் பண்பும், ஒருமித்த குணாதிசயங்களும், பொதுப்படையான பழக்கவழக்கங்களும், ஒன்றேயான அடையாளங்களும், ஒத்ததான பரஸ்பர பரிபாஷைகளும் கொண்ட ஒரு குழுமித்த மனிதசார் அமைப்பை சமூகம் என்கிறோம்.

அவதாரப் புருஷர்கள் இப்படிப்பட்ட ஒரு சமூகத்திலிருக்கிற சாதாரண – ஒரு பெண்ணின் வயிற்றிலே தான் உருவாகிறார்கள். அந்த சமுதாயத்தின் அடையாளங்களோடு அந்த சமூகத்தின் சாயலாகத்தான் பிறப்பெடுக்கிறார்கள். அவர்களுக்குப் பெயர், விலாசம் எல்லாம் உண்டு. எங்கு எந்தப் பள்ளியில் ஆரம்பக்கல்வி பயின்றார்கள என்பதும் கூட எவருக்கும் தெரியும்.

ஆனால் திடீரென ஒரு நாள் அவர்கள் வேறானவர்கள் வித்தியாசமானவர்கள் என்று புலப்படலாகிறது. இது எப்போது நடக்கிறது எவ்வாறு நடக்கிறது என்பதிலே சில வித்தியாசங்கள் இருந்தாலும், மிகப்பெரும்பாலும் இளம்பிராயத்திலேயே அவதாரப் புருஷர்களின் தீட்சண்யம் சிறு கீற்றாகவேனும் வெளிப்பட்டிருக்கும். அந்த வெளிப்பாடு பெரும்பாலும் அத்தருணத்தில் பிறருக்கு பெரிதாய்ப் படாது, அல்லது விகற்பமாய் படும். ஆனால், பின்னாளில், அவதாரப் புருஷர்கள் தம் பூரண ஆற்றலை வெளிப்படுத்துகிற போதோ அல்லது அதற்குப் பிறகோ அவர்களின் அந்த தீட்சணியமான இளம்பிராய நினைவலைகள் எவருக்கோ தோன்றி அவை நினைவுகூறப்படும் – அது வேறு எவராலோ பதிவு செய்யப்பட்டு வரலாறாகும்.

இதை நான் இங்கு குறிப்பிடுவதன் காரணம் இறைபால் நாட்டம் என்பது ஒரு துளியேனும் உடன்பிறப்பாய் உள்ளினுள்ளே இயைந்த ஒரு கூறாக இருக்குமாறு தான் அவதாரப் புருஷர்கள் படைத்தனுப்பப்படுகிறார்கள் என்பதால் தான். அதுமட்டுமல்ல, உண்மையில், அவதாரப் புருஷர்களின் இறைநிலைக் கூறு எனும் கரு எங்கு பிறக்கிறது எவ்வாறு பிறக்கிறது என்று பார்த்தால் அது மிகச் சர்வசாதாரணமான அன்றாட நடவடிக்கைகளில் தான்.

இங்கு ஜான் ஹென்றி நியுமனின் வாழ்க்கைக் குறிப்புகளைக் காண்பது நன்று. நியூமன்(1801-1890) இங்கிலாந்தின் மத வரலாற்றில், கத்தோலிக்க மத வளர்ச்சியில் மிகக் குறிப்படத் தக்க அவதாரப் புருஷர். சிறுவயதில், ஊஞ்சலில் ஆடிக்கொண்டிருந்த போது அண்ணாந்து பார்த்தவாக்கில் ஒரு ஒற்றை மேகத்திட்டும் அதிலிருந்து புறப்பட்டிருந்த கிளைகளும், அவருக்குக் கடவுளின் ஆசிர்வாதமாய்ப் பட்டிருக்கிறது. இன்னொரு சமயம், சிறுவனாய் இருந்தபோது, காலையில், உறக்கத்திலிருந்து கண்விழிக்கும் நேரம் எங்கோ வயலில் கதிரறுக்கும் அரிவாளின் நாதம் இறைமொழியாய் அவருக்கு ஒலித்திருக்கிறது. நியூமன் காட்டுவது இறை என்பது மிக எளிமையான விஷயம் என்பதே. இதுபோன்று, இறை என்கிற ஒன்று இருக்கிறது எனும் உணர்வை அவதாரப்புருஷர்கள் உணர்ந்த விதத்தை – எல்லா மதங்களிலும் மகாமனுஷ்யர்களின் வாழ்வில் நாம் கண்ணுற முடிகிறது. இயேசுநாதர், நபிகள் நாயகம், சங்கரர், ரமணர், பட்டினத்தார், வள்ளலார், நாயன்மார்கள், ஆழ்வார்கள் என நாம் பலபேரை இவ்வாறு உதாரணம் காட்டமுடியும். இறைவனை மனிதனாகவும், இயற்கையாகவும், ஒளியாகவும் பார்க்கின்ற எளிய சாமான்யத்தை இவர்கள் உணர்த்திப் போயிருக்கிறார்கள்.

இறை எனும் உணர்வு முதன்முதலில், இவ்வாறு எளிமையாய் அவர்களுக்குப் புலப்பட்டதெனில், பின்னாளில் அவர்கள் தங்களுக்கு உள்ளே செரிந்திருக்கிற இறை அருள் நிலையை வெகு வெளிப்படையாய் பிறருக்கு உணர்த்துவதும் கூட சர்வசாதாரணமான அன்றாட நடவடிக்கைகளில் தான். நீரைப் பெருக்கியும் உணவைப் பெருக்கியும், தீயை அடக்கியும், வெள்ளத்தை அடக்கியும், நோயைத் தணித்தும், சராசரி மனித நிகழ்வுகளில் தன் சமூகத்தில் உள்ள மக்களுக்கு நேரடி நிவாரணம் அளித்திருக்கிற மிக எளிமையான நிகழ்வுகளை எல்லா மதங்களிலும் எல்லா சமயங்களிலும் உள்ள மகாமனுஷ்யர்களிடமும் காண்கிறோம்.

இறை தேடல். இறை பணி, இறை ஒழுக்கம் என எவ்வாறு கூறினாலும், இறைமை, மதம், சமயம் எனப் பிறவாறு கூறினாலும், மக்கட் சேவையே மகேசன் சேவை என்பதை எல்லா அவதாரப் புருஷர்களும் உறுதியாய்க் காட்டிச் சென்றிருக்கிறார்கள். சங்கரர் காலம் தொடங்கி, இந்த நேரடி மானுட சேவை எனும் இறையியல் சிந்தனை, காலப்போக்கில் சற்றே முன்னேற்ற மாற்றம் கண்டது எனலாம். மடாலயங்கள் மனித சேவைக்கே என்கிற வகையில் அவற்றின் கதவுகள் திறக்கப்பட்டன. மதம் என்பதை “உறுத்தும்படியாய்” முன்னிறுத்தாமல் மனிதவளத்தைத் தரத்தில் உயர்த்தும்படியான நோக்கு வளர்ந்தது. இவ்வகையில், “அலகில் சோதியன் அம்பலத்தாடுவான்” என்கிற திரு வாசகத்தின் சாட்சியாய் சமரச சன்மார்க்கம் எனும் உருவற்ற ஒளியாம் இறைவனை முந்துறுத்தி பொதுமைப் போக்கில் மதமெனும் மார்க்கத்தை உண்டாக்கிய பெருமை வள்ளலாரைச் சேரும். அவருக்கடுத்து ரமணரும், கூட இந்தப் பொதுமை மதநோக்கை ஆதரித்தார் எனலாம். நம்முடன் வாழ்ந்து போந்திருக்கிற தவத்திரு குன்றக்குடி அடிகளார் மதமும் அறிவியலும் ஒன்றே எனக்கொண்டு மக்கட் சேவையையும் மகேசன் சேவையையும் ஒரு நாணயத்தின் இருபக்கங்கள் என்பதே போல் இறையியலையும் அறிவியலையும் ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்களாகப் பார்த்தவர். இறை-அறிவியல் எனும் நவீன மார்க்கம் அவருடையது எனலாம்- இதன் ஆரம்பப் புள்ளி வள்ளலாரிடமே என்பதை நம்மால் காணமுடிகிறது. குன்றக்குடி அடிகளார் விவேகானந்தரின் பாணியில் வள்ளலாரைத் தழுவியதாகவும் கூட சிலர் கூறுவார்.

Phenomenology எனப்படும் நிகழ்வியல், மருத்துவம், ஆன்மீகம், உளவியல், ஆகிய மூன்று துறைகளுக்குமே உரித்தான ஒரு முக்கியமான தத்துவப் பிரிவாகும். இப்பிரிவை வரையறை செய்கிறபோது இவ்வாறு சொல்லுவார்கள்: நிகழ்வியல் என்பது பிரக்ஞையின் வடிவத்தை ஒரு அனுபவமாக, பிரக்ஞை கொண்டவரே தன் வாய்வழி முதற் கூற்றாகக் கூறுவது (Phenomenology is the study of structures of consciousness as experienced from the first-person point of view) என்று. நிகழ்வியலில் எட்மண்ட் ஹசர்ல் மிக முக்கியமானவர். இவரை நிகழ்வியலின் தந்தை என்பார்கள். இவர் வாழ்ந்த காலம் 1859-1938. வாழ்வுலகம் (life-world) எனும் சித்தாந்தத்தை உருவாக்கியவர் இவர். “விண்டவர் கண்டிலர் கண்டவர் விண்டிலர்” என்கிற நம் செந்தமிழ் வாசகத்தை ஒரு தத்துவமாக்கிப் போயிருக்கிற பெருமை இவரைச் சாரும். ஹசர்ல் என்ன கூறுகிறார் என்றால் – பலபகுதிகளை இணைத்து ஒன்றை உருவாக்கினீர்கள் என்றால் அந்த முழுது (whole) பகுதிகளின் கூட்டல் அல்ல அதைவிட மிகுதியானது என்பதே. வாழ்வுலகம் என்பது நிகழ்வுகளின் அடுக்கு. வாழ்வுலகம் என்பது வாழ்வல்ல உலகமும் அல்ல. இரண்டின் கூட்டலும் அல்ல – என்கிறார் ஹசர்ல். இதை ஏதோ நகைச்சுவைத் துணுக்காகப் பார்க்காமல் – எள்ளி நகையாடாமல் கொஞ்சம் நிதானித்துப் பார்ப்பது நல்லது. ஹசர்ல் சொல்வதைக் கூர்ந்து கவனியுங்கள்: “நிகழ்வு என்பது பொருட்களும் அனுபவங்களும் சேர்ந்தது – நிகழ்வைப் பொருளாகப் பார்த்தால் அனுபவம் மறையும் – அனுபவமாகப் பார்த்தால் பொருள் மறையும். “

பொருள்-அனுபவம் என்கிற இரண்டையும் வெறுமனே கூட்டாமல் ஒருமித்துக் காண்போமேயானால் நாம் காணக்கூடியது பொருள் அல்ல – அனுபவும் அல்ல – பரம்பொருள் எனும் இறைமை விழுது. நிகழ்வுகளை, தனிமனிதர்கள் தமது பார்வையிலே எவ்வாறு காண்கிறார்கள் என்பது தான் அவர்களது வாழ்வுலகு. எவர் பொருளைப் பார்க்கிறார், எவர் அனுபவத்தைப் பார்க்கிறார், எவர் இறை விழுதைப் பார்க்கிறார் என்பதிலே தான் தனிமனிதர்களின் தராதரம் அடங்கியிருக்கிறது.

இந்தத் தனி மனிதர்களில், இறைதேடல் கூறுடன் பிறப்பிக்கப்பட்டிருப்பவர்கள், தன்னைச் சுற்றிலும் நிகழும் நிகழ்வுகளை, பொருள்-அனுபவம் என்ற இருகூறுகளாய்ப் பிரித்து பின்னப்படுத்தாமல் இரண்டையும் ஒருமித்து ஒர கோணத்தில், ஒரே அலைவரிசையில், ஒரே க்ஷணத்தில் காண்கிறார்கள். எனவே காணும் யாவிலும் பரம்பொருள் எனும் இறைவிழுதை அவர்கள் காண்கிறார்கள். எனவே அவர்களது வாழ்வுலகு, விஸ்தாரமாய் முளை விடுகிறது. தான் வெறும் ஆசாமியாக இல்லாமல் வேறு ஏதோ கடமை ஆற்றுமாறு ஜனித்திருப்பது புலப்படுகிறது. அந்த விவேகம் புலப்பட்ட அந்நொடி, “நான் யார்?” எனும் முதல் ஆன்ம விசாரத்தில் அவர்கள் இறங்குகிறார்கள். இந்த சுயப் பிரக்ஞை தான் அவர்களைச் சமுதாயம் எனும் தோப்பைச் செழுமைப் படுத்தும் சமூகப் பிரக்ஞைக்கு இட்டுச் செல்கிறது.

இவ்வகையில் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸின் நான் யார்?” எனும் முதல் ஆன்ம விசாரம் நம்மை நெகிழவும் சிந்திக்கவும் வைக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய நிகழ்வு.

அவ்வைமகள்
இரேணுகா இராசசேகரன்

 உணர்வும் அறிவும் இயைந்த தேடல் வெகு சுவாரசியமானது

உணர்வும் அறிவும் இயைந்த தேடல் வெகு சுவாரசியமானது. மனிதனது உள்ளத்தில் ஐயம் ஒன்று முளைத்துவிட்டால் – அந்த ஐயத்தைத் தீர்த்தே ஆகவேண்டும் என்கிற வெறி பிறக்கும். மனம் எதிலும் தங்காது. தனக்குள் எழுந்துள்ள ஐயத்தைத் தீர்க்கும் சரியான விளக்கத்தைத் தேடி அது ஓடும். ஓடும் வழியில், ஒரு வேளை எவரேனும் விளக்கம் தந்தால், ஒரு வினாடி நின்று கவனிக்கும். தரப்பட்ட அந்த விளக்கம் விளங்கக் கூடியதாய் இருந்தால் அமர்ந்து யோசிக்கும். ஆனால், விளங்காத விளக்கத்தைக் காண நேரிட்டால், “தூ” என்று துப்பாத குறையாய் வெகுளும். ஆனால் சோர்ந்து போகாது! வேட்கை எண்ணம் மேலும் கூட ஓடும் – ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். அன்றாட வாழ்விலோ பிற ஜனங்களுடன் வாழ்ந்தாலும் அவர்களிலிருந்து விலகி தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக்கொள்ளும், சொல் மறக்கும் சுற்றம் மறக்கும், சூழல் மறக்கும். தொலைவும் பயணமும் பொருட்டில்லையெனும்படியாய் உலகின் எந்த மூலைக்கும் சென்று தன் ஐயத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ள எத்தனிக்கும். இடம்பெயர்ந்தும், நாடு கடந்தும், கண்டம் விட்டு கண்டம் பாய்ந்தும் கூட ஒடி ஓடித் தேடும் – விடாமல் தேடும்.

ஆனால் இந்த ஒட்டத்தில், ஒன்றில் மட்டும் தெளிவு இருக்கும். அது என்னவென்றால் – வழக்கமான கல்விசார் அமைப்புக்களில் தனது ஐயத்திற்கு விடை கிடைக்காது என்பதே அது. எனவே, தேடல் வேட்கை, கல்விக்கூடங்களையும் ஆசிரியப்பெருந்தகைகளையும், முறைசார்க் கல்வியையும் அறவே புறக்கணிக்கும். விசாலப் பார்வையுடன் விரிந்து பரந்த நோக்கிலே சுற்றியுள்ள அனைத்தையும் அது காணும் – பரிசோதிக்கும். யதார்த்த சாகரங்களிலே குதித்து மூழ்கித்தேடும் முத்தான விளக்க முத்துக்கள் கிடைக்குமா என்று.

ஸ்டீவ் ஜாப்ஸிற்கு உண்டாகிய இறை தேடல் உணர்வு இத்தகையதான வீரியமும் வலிவும் கொண்டதாய் இருந்தது. அவர் ஒரு அசாதாரண மனிதர். சாதாரண மனிதர்களுக்கும் அசாதாரண மனிதர்களுக்கும் உள்ள ஒரே வேறுபாடு என்னவென்றால் அது அவர்களுடைய தேடல் தீவிரம் தான்! சாதாரண மனிதர்கள் சாதாரணமாய்த் தேடுகிறார்கள் – அசாதாரண மனிதர்கள் அசாதாரணமாய்த் தேடுகிறார்கள்.

மனம் எனும் தோணி பற்றி செல்லும் வாழ்க்கைக்கும் மதி எனும் தோணி பற்றி செல்லும் வாழ்க்கைக்கும் உள்ள வித்தியாசம் இதுதான். முன்னதில் மனம் வாகனம் பின்னதில் அறிவு வாகனம். மனத்திற்கும் அறிவிற்கும் உள்ள வித்தியாசம் ஒரு படகிற்கும் கப்பலுக்கும் இடையே உள்ள வித்தியாசத்தைப்போல.

அறிவியல்-பொறியியல் ரீதியாகப்பார்த்தால் படகும் கப்பலும் நீர் வழி வாகனங்கள் எனும் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த வாகனங்கள் தாம். ஆனால் இரண்டிற்கும் உள்ள வித்தியாசங்களோ ஏராளம். முன்னது நீரின் வெளிப்பரப்பில் மிதப்பது, நீரோட்டத்துடன் செல்வது – நீரோட்டத்தின் ஒவ்வொரு சலனத்திற்கும் இலக்காவது. குறைந்த தொலைவே பயணிக்க வல்லது. நீரோட்டம் கொஞ்சம் கடுமையாக ஆனாலும் பயணிக்க முடியாதது வெகுசுலபமாக விபத்துக்களைச் சந்திக்ககூடியது. இழுவைத்திறனும் கொள்திறனும் குறைவான அளவே உள்ளது. படகுப் பயணம் குறைத்த நாட்களே. படகில் பயணிப்போர்க்கு அதிக பாதுகாப்புகள் இல்லை -அதிக வசதிகள் இல்லை.

கப்பலோ கடுமையான கட்டமைப்பும் உறுதியும் கொண்டது. நீரின் சலனங்கள் அதற்கு ஒரு தூசி மாதிரி, எந்த நீர் அதனைக் கவிழ்க்க வல்லதோ, அதையே தனக்கு ஒத்தாசை செய்யுமாறு தன்வசப்படுத்தி, நீரின் பரப்பில் வெறுமனே மிதக்காமல் நீருள் பாதி அமிழ்ந்து, நீரை ஆலிங்கனம் செய்வதைப்போல ஒரு வெளிப்புறக் காட்சியைக் கொடுத்துக்கொனடே நீரை இறுக்கிப் பாதத்தில் பிடித்துக்கொள்ளும் மகா சாமர்த்தியம் உள்ள வாகனம் கப்பல். முயலகனைக் காலில் அழுத்தியபடி மோனப் புன்னகையுடன் ஆரவாரம் ஏதுமின்றி வெகு யதார்த்தமாய் அமர்ந்திருக்கும் சிவபெருமானின் தட்சிணாமூர்த்தித் தத்துவத்தின் அறிவியல் எடுத்துக்காட்டு கப்பல் எனலாம்.

பொம்மலாட்டம் ஆடாமல் நீரில் நிலையாய் நிற்பது கப்பலின் திறம். பிரம்மாண்ட இழுவைத்திறனுடன் கம்பீரமான மகா உறுதியுடன், அதிக தூரம், அதிக வேகம், அதிகக் கொள்திறன் – என்று அதிக ஆற்றலுடன் – அதிக விசையுடன் செல்லும் வாகனம் கப்பல். கப்பல் பயணத்தை நெறிப்படுத்த – கண்காணிக்க ஓராயிரம் கட்டுப்பாட்டுக் கருவிகள் – எனவே கப்பல், மோசமான வான் நிலையிலும் கடல் சீற்றத்திலும் கூட அச்சமின்றி செல்ல வல்லது. கப்பலில் பயணம் நீண்ட காலத்தன்மையுடையது. பயணம் நீண்டது தான், சேருமிடம் வெகு தொலைவு தான் என்றாலும் கப்பல் பிரயாணத்தில் விபத்துக்களோ மிகக்குறைவு. ஒன்றிரண்டு பேர்மட்டுமே அல்லாமல் பல்லாயிரம் பேரைப் பாதுகாப்பாய் கடலைக் கடக்க வைக்கும் வல்லமை உடையது கப்பல்.

இது நிற்க.

சரி, வாழ்வெனும் கடல் பயணத்தில், மனம் எனும் படகில் ஏறுவதா அல்லது அறிவெனும் கப்பலில் ஏறுவதா என்பதை நிர்ணயிப்பது எது? இது ஒரு மிகப் பிரம்மாண்டமான கேள்வி. ட்ரில்லியன் டாலர் வினா எனலாம். சொல்லப்ப்போனால், உலகின் பல்வேறு மதங்களும் அவற்றின் சமயங்களும் இவ்வினாவைப்பற்றியே எழுந்தவையாய்ப் பரிமளிக்கின்றன. மனத்தைப் பற்றியும் அறிவைப் பற்றியும் சமயங்கள் ஒவ்வொன்றும் எண்ணிறந்த வியக்கியானங்களைப் பொழிந்து சென்றிருகின்றன. சொல்லப்போனால், மனம் எனும் படகில் சாதரணப் பல்லோரும் ஏறிப் பயணித்து மாண்டு போவதை எல்லா சமயங்களுமே சித்திரமாய்த் தீட்டுகின்றன. மனமார்கத்துக்காய், மதியைத் தகவமைத்துக் கொள்ளும் – துணைக்கழைத்துக்கொள்ளும் சாதாரண மனித நடவடிக்கைகளால் எழும் விபத்துக்களையும் ஆபத்துக்களையும் சமயங்கள் யாவும் மனிதக் கதைகளைக் கொண்டே விளக்கிக் காட்டுகின்றன.

இந்நிலையில், அவ்வப்போது மகா மனுஷ்யர்கள் இவ்வுலகில் அவதரிக்கிறார்கள். இவர்களை அவதாரப் புருஷர்கள் என்று சொல்வதுண்டு. “புருஷ” என்றால் “ஆண்“ எனப் பலரும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இது தவறு. “புருஷ” என்பது ஆண் – பெண் எனும் இருபாலருக்குமே பொதுவானது. புருஷ என்றால் சுற்றி நிகழும் சலனங்களுக்கு இலக்காகாத உறுதித்தன்மை உடையவர் என்பது பொருள். இவர்களைப் பிரபஞ்ச மனிதர்கள் என்பதுண்டு – விண்ணிலும், மண்ணிலும், வெளியிலும், கடலிலும் ஓராயிரம் சலனங்கள் எழுந்தாலும், பிரபஞ்சம் எவ்வாறு நிலைத்து நிற்கிறதோ அவ்வாறு இருப்பவர்கள் என்பது பொருள்.

மகா மனுஷ்யர்கள் அசாதாரணமானவர்கள். ஆனால் அவர்கள் யாவரும் சாதாரண மனிதர்களாகவே பிறந்தார்கள் – வளர்ந்தார்கள். ஆனால், அவர்கள், வாழ்க்கைக் கடலில் பயணித்தது மதியெனும் கப்பலில் – மனம் எனும் தோணியில் அல்ல. எந்த ஒன்று அவர்கள் இதனைச் செய்யுமாறு செய்தது? என்று நீங்கள் வினவுகிறீர்கள்.

விடை: ஒற்றைப்பதம்: சமூகப் பிரக்ஞை.

சமூகப் பிரக்ஞையுடன் எழும் தேடல், இறையுணர்வையும் தழுவி எழும் பாங்கை பல அவதாரப் புருஷர்களிடமும் காண்கிறோம், இவ்வகையில் ஸ்டீவ் ஜாப்ஸின் தேடல் நவீன யுகத்தில், ஒரு புரட்சிகரமான நிகழ்வு என்றால் அது மிகையாகாது.

தொடருவோம்