Author: சதா பாரதி

முனைவர் சங்கரராமன்

மதுரையில் இருந்து ஒரு அழைப்பு. “சார் வணக்கம். ப்ரீயா இருக்கீங்களா. பேசலாமா ?”… கல்லூரி விழாவில் இருந்ததால் “மன்னிக்கவும் நான் மாலையில் அழைக்கிறேன்… விழாவில் இருக்கிறேன்” என்று துண்டித்து விட்டு சற்று முன்னர் அந்த எண்ணுக்கு அழைத்தேன். முகநூலில் எனது நம்பிக்கை பதிவுகளை (?) பாராட்டி பேசிவிட்டு அடுத்த மாதம் ஒரு நிகழ்வுக்கு வர முடியுமா ? என்று கேட்டார். நான் என்ன நிகழ்ச்சி எங்கு நடக்கிறது என்று கேட்டேன். அவர் நடக்கும் இடத்தை சொன்னவுடன் எந்த நிபந்தனையும் இல்லாமல் உடனே ஒத்துக் கொண்டேன். கண்டிப்பாக வந்துவிடுகிறேன் என்று என்னையும் அறியாமல் அவரிடம் மூன்று முறை சொல்லிவிட்டு அழைப்பை துண்டித்து விட்டேன்.

இதுவரை நான் எத்தனையோ பள்ளி கல்லூரி, நிறுவனங்கள், கோயில்கள் ஆகியவற்றில் பேசியிருக்கிறேன். ஆனாலும் இவ்வளவு ஆசையோடு உடனடியாக எந்த நிகழ்ச்சிக்கும் ஒத்துக் கொண்டதில்லை. அப்படி என்ன இந்த நிகழ்ச்சி … நிகழ்ச்சியை விட நிகழும் இடமே என்னை ஒத்துக் கொள்ள வைத்தது.

“கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு நல்லா பேசி பழகு. பேசுறதெல்லாம் அவ்வளவு ஈசியில்ல. உனக்கு முடியலனா எதுக்கு போட்டில கலந்துக்கணும்… காசு செலவழிச்சு வேஸ்ட் பண்ணாதே ” என்ற அறிவுரைகளோடு நான் ஶ்ரீ ராம் சிட்பண்ஸ் நிறுவனம் இன்று வரை வருடந்தோறும் நடத்தி வரும் பாரதி விழா பேச்சுப் போட்டியில் பள்ளி மாணவராக இருந்த போது தோற்று வெளியேறிய இடம் அது. அதன் பின் அதே போட்டிகளில் மாநில அளவில் மூன்று முறை பரிசு பெற்றாலும் அந்த தோல்விதான் என்னை மீண்டு எழச் செய்தது என் பேச்சுத் துறையில் எனலாம்.

எந்த இடத்தில் தோற்று வெளியேறினேனோ அதே இடத்தில் சிறப்பு விருந்தினராக பேச அழைப்பு.

வாழ்க்கை இதுபோன்ற சில ரகசியங்களை நமக்கே தெரியாமல் நமக்கு அளிக்கும்… காலம் எல்லாவற்றையும் மாற்றி விடும். நாம் மட்டும் நமது கடமைகளை சரியாகவும் நம்பிக்கையோடும் செய்துவந்தாலே போதுமானது…

நீங்கள்
எதனால் நிராகரிக்கப்பட்டீர்களோ
அதனைக் கொண்டே
வெல்ல வேண்டும்

தொடருவோம்

சதா பாரதி
………………………………………………

நெகிழ்வான தருணமே …

“தம்பி உனக்கு ஒரு முத்தம் கொடுக்கணும். அவ்ளோ சந்தோசமா இருக்கேன். நேத்துல இருந்து எப்பவுமே எரிஞ்சு எரிஞ்சு விழும் என் பேத்தி நேத்து சாயந்திரம் வந்ததும் கட்டி பிடிச்சு அழுதா …அப்புறம் தான் நேத்து நீ வகுப்புல தாத்தா பாட்டி பத்தி பேசுனத சொன்னா. உன்னை இத்தனை நாள் புரிஞ்சுக்கல நான் னு பெரிய மனுசியாட்டம் பேச ஆரம்பிச்சுட்டா ..” என்றவாறு தொடர்ந்தது அந்த அன்பு பாட்டியின் பேச்சு …அதன் பின்பு அவள் பேசிய எதுவும் கேட்கவில்லை …என் கண்களில் நீர் எட்டிப் பார்த்தது. பேசியது என் மாணவியின் பாட்டி …

இது போன்ற அழைப்புகள் எனக்கு புதிதல்ல. முன்னரே நம்பிக்கை நிமிடங்களிலே இது போன்ற பதிவு ஒன்றை எழுதியுள்ளேன் .ஆனால் ஒவ்வொரு அழைப்பும் எனக்கு முக்கியமே. வகுப்பறைகளை தாண்டி மாணவர் மனதில் அமர்வது அத்தனை எளிதல்ல. வகுப்பறைகளில் உறவுகள் பற்றி அடிக்கடி பேசிவருகிறேன். இயந்திர உலகில் பணம் மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு இயங்கும் இயந்திரங்களாக எனது மாணவர்களை உருவாக்க விரும்பவில்லை. எனது மாணவர்களிடம் மட்டுமல்லாமல் நான் போகும் மேடைகளில் எல்லாமே உறவுகளின் உன்னதங்களை பேசி வருகிறேன். அது எத்தனை வலிமையானது என்பது உணர்ந்தவர்களுக்கே புரியும். எத்தனை இடர்பாடுகள் வந்தாலும் நமக்கு ஆறுதலளிக்கவோ நாம் ஆறுதல் படுத்தவோ உறவுகள் அவசியம். அதுவும் தாத்தா ,பாட்டி போன்ற உறவுகள் இன்றைய சூழலில் மிக அவசியமான ஒன்றே.

வன்முறைகளைகளையும் வக்கிரங்களையும் வரைமுறை இல்லாமல் இளம் தலைமுறையினரிடையே விதைக்கும் சற்றே மோசமான கலாச்சாரம் மாற வேண்டுமெனில் மாணவர்கள் மனதில் நல்ல செய்திகள் பகிரப்பட வேண்டும். நீங்கள் அவர்களை வழிநடத்த தேவையில்லை. வழிகாட்டவும் வேண்டாம். தடுமாறும் சமயங்களில் தாங்கிப் பிடித்தாலே போதுமானது. அவர்களின் உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளித்து அவர்களோடு பேசினாலே போதும்.

ஆசிரியர்கள் இரண்டாவது பெற்றோர்கள் என்பார்கள். மிகப்பெருமையோடு இந்த பணியினைச் செய்து வருகிறேன். நல்ல மாணவர்களை உருவாக்குவதோ தயாரிப்பதோ எனது வேலையில்லை. அவர்களுக்குள் இருக்கும் நல்ல மனிதர்களை அடையாளம் காட்டினாலே போதும். அதையே நான் செய்தும் வருகிறேன்.

என் இரண்டு தாத்தாக்களுமே ஆசிரியராக இருந்ததால் அவர்களின் ஆசியே என்னை வழிநடத்துகிறது என்ற நம்பிக்கையோடு பயணிக்கிறேன் என் அன்பு மாணவர்களோடு …

சில தருணங்களே
நம் வாழ்வினை அர்த்தப்படுத்திவிடுகின்றன …
சதா பாரதி

வாழ்வைக் கொண்டாடுவோம்

காலையில் எழும்போது மலச்சிக்கல் இல்லாமல் எழுவதும்

இரவிலே உறங்குகையில் மனச்சிக்கல் இல்லாமல் உறங்குவதிலிருந்தே வசப்பட்டு விடுகிறது வாழ்க்கை

வைரமுத்து

மிகப்பெரிய வாழ்க்கை எல்லாம் சாதாரண எளிய சந்தோசங்களால் ஆனது எனலாம் . ஒவ்வொருவருடைய லட்சியமும் அவரவர்க்கு மனமும் சூழலும் பொறுத்தே அமைந்துவிடுகிறது. வாழ்வதை லட்சியமாக கொண்டவர்களுக்கு மத்தியிலே சிலர் லட்சியத்தை அடைவதையே வாழ்வாக கொண்டு எல்லா நிலையிலும் அதை நோக்கிய பயணத்தையே செலுத்திவிடுகிறார்கள்

” உனக்கு எப்படி இப்படி நேரம் கிடைக்கிறது “

” சினிமாலாம் பாப்பீங்களா சார் “

” இத்தனை நண்பர்களை வைத்துக் கொண்டு எப்படி சமாளிப்பீர்கள் “

” நீங்கள் எழுதி இந்த சமூகத்தை மாற்ற இயலுமா “

என்ற பல்வேறு கேள்விகளை நாம் தினமும் எதிர்கொள்கிறோம் . பலநேரங்களில் நாம் செய்யும் செயல்களில் பிறருடைய கவனித்திற்காகவோ பாராட்டுதலுக்காகவோ மட்டுமே செய்துவிட்டு அதற்கான அங்கீகாரம் கிடைக்கவில்லை எனில் புலம்ப ஆரம்பித்துவிடுகிறோம் . இதுதான் நம்மிலும் பலருக்கு இயல்பு கூட . இதில் தவறும் இல்லை . புதிதாக வாங்கிய ஆடையைக்கூட யாராவது கவனிக்கவில்லை எனில் நமக்கு ஏதோ ஒரு வெறுமையான உணர்வு வந்துவிடுகிறது . இது நீடித்துவிடக்கூடாது என்பது எனது வாதம் . என்னுடைய விருப்பமும் கூட . நேரம் என்பதெல்லாம் நாம் வகுத்துக்கொள்வதுதானே. நமக்கு பிடித்த விசயங்களுக்கு அதிக நேரம் ஒதுக்கிவிடுகிறோம். செய்யும் வேலை அனைத்தையும் நமக்கு பிடித்தமான வேலையாக நம்முடைய ரசனைக்கு ஏற்ற வகையிலே செய்ய ஆரம்பித்தால் நமக்கு நேரமும் ஒரு பொருட்டாக இருக்காது . லட்சியத்தை அடைவது நம்முடைய வாழ்வாக இருக்கலாம். அதற்காக நம்மைச் சுற்றி நிகழும் நல்ல விசயங்களை கவனிக்காமல் கடிவாளம் போடப்பட்ட குதிரை மாதிரியான வாழ்க்கை என்பது சரியில்லாமல் போய்விடும்

எனக்குப் பிடித்த செயல்களை மிக நேர்த்தியாக நல்ல புரிதலோடு செய்ய முடிகிறது என்பதே மிகச்சிறந்த வரம் போன்றது . நம்மைச் சுற்றி இருக்கும் மனிதர்கள் அனைவருமே நம்மைப்போல அமைய வேண்டும் என்பதெல்லாம் பேராசை . அவ்வாறு அமைந்துவிட்டால் அதில் எவ்வித சுவாரசியமும் இருந்துவிடாது . நாம் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு நபரும் நமக்கு ஆசிரியரே. அவர்கள் ஏதாவது ஒன்றை நமக்கு கற்றுத் தருகிறார்கள் என்ற ஒரு வரி எங்கோ படித்த ஞாபகம் எனக்கு . உண்மையும் அதுதான் . இயற்கையும் வித்தியாசமான மனநிலை கொண்ட மனிதர்களும் சூழல்களுமே நம்மை வாழ்வதற்கான நம்பிக்கையை தருகிறது . சில சிக்கல்கள்தான் நமக்குள் இருக்கும் நாம் அறியாத பல திறமைகளை உந்தித்தள்ளுகிறது . எதிர்மறையான விமர்சனங்களை ஏற்றுக் கொள்ளலாம் . உண்மையில் அதுபோலானதொரு குணம் நம்மிடமே இருந்தால் அதை மாற்றிக் கொள்ளலாம் . இல்லையெனில் அதை அப்படியே புறம்தள்ளிவிட்டு மீண்டும் அதே போன்ற விமர்சனம் எழாமல் வாழ பழகிக்கொள்ளலாம் .

உலக வாழ்விலே எதிலும் கலந்துகொள்ளாமல் இலட்சியம் என்ற ஒரு மாயையை நாமாக உருவாக்கிக் கொண்டு அதை நோக்கியே நாம் பயணப்பட்டு திரும்பிப் பார்க்கையில் நாம் பல சந்தோச தருணங்களை இழந்திருப்போம் . நமது நல்ல நண்பர்கள் நம்மை விட்டு வெகுதூரத்தில் நின்றிருப்பார்கள் . நமக்காக பணி செய்ய பலபேர் காத்திருப்பார்கள். ஆனால் ஆறுதல் சொல்ல ஆளில்லாத ஆளாக மாறி நிற்போம். இத்தனை பெரிய வாழ்க்கையில் வரும் அனைவரையும் ஏதோ ஒரு வகையில் ஏற்றுக்கொண்டு பகைமை என்பதை மறந்து நம்மோடு அவர்களையும் அரவணைத்துச் செல்லும் வாழ்வுதான் அனைவருக்குமான வாழ்வு. அந்த அழகிய வாழ்வு அனைவருக்கும் கிடைக்கிறது . வெகுசிலரே அதை வாழ்கிறார்கள். பலரும் அதைக் கடந்து விடுகிறார்கள் ஏதோ ஒரு கடிவாளத்தோடு …

ஒவ்வொரு நாளுமே திருநாள்தான்

அதைக் கொண்டாடி வாழ்வோம் ….

சதா பாரதி

முனைவர் சங்கரராமன்

நல்லதையே நினைப்போம்!  

 

” எல்லாப் பதிவுகளும் நம்பிக்கை பற்றியே எழுதுறீங்களே . உங்கள் 5 நூல்களுமே நம்பிக்கை பத்திதான் சொல்லியிருக்கீங்க ?. நம்பிக்கை குறித்து சலிப்பே வராதா ?” சற்று முன்னர் நண்பர் ஒருவனுடைய அலைபேசி கேள்வி …நம்பிக்கையோடு அவரிடம் பேசிவிட்டு பின்னர் எழுத ஆரம்பித்துவிட்டேன் .

சலிப்பை விரட்டவே நம்பிக்கையோடு எழுத தொடங்கினேன் . இந்த வாழ்வே அடுத்த நொடிக்கான நம்பிக்கையில்தானே நகர்ந்து வருகிறது .

நீ பிறப்பதற்கு முன்னரே

உன் தாயின் மார்பகங்களில்

பாலினைச் சுரக்கச் செய்தவன்

இறைவன்

என்ற வரிகளை நாம் எங்கோ படித்திருக்கிறோம். பிறப்பதற்கு முன்னரே நாம் வாழ்வதற்கான நம்பிக்கையை இறைவனும் இயற்கையும் வழங்கியுள்ளது என்றால் நாம் நம்பிக்கையோடு இயங்க வேண்டுமல்லவா . இன்னமும் 10 ஆண்டுகள் கழித்து நிகழப்போகும் ஏதோ ஒரு நல்ல நிகழ்வுகளுக்காக ஓவ்வொரு வீட்டிலும் பணமும் குணமும் சேர்த்து வைப்பதே நம்பிக்கை தானே . அத்தனை எளிதல்ல நம்பிக்கையோடு எழுதுவதும் இயங்குவதும் . மனதிலே சலிப்பும் சோம்பலும் தோன்றிவிட்டால் நம்பிக்கை நம்மைவிட்டு வெளியேறி விடும் . இந்த முகநூலிலே நான் இதுவரை எழுதிய அத்தனையுமே நூலாக்கம் பெற்றுவருகின்றன . இதோ இப்போது உங்களிடம் பேசுவதை எழுதுகிறேன் . இதுவும் நூலாகவே வரும் . ” உங்கள் பேச்சு என் தற்கொலை எண்ணத்தை மாற்றியது ” என்ற வகையில் என்னைக் கட்டிப்பிடித்து கண்ணீர் விட்டு கதறிய பெரியவர் எனக்கு நம்பிக்கை வழங்கியவர் . தம்பி உங்கள் எழுத்துக்கள் என் தாத்தாவை நினைவூட்டியது என்றே கலங்கிய உறவுகள் , ” தயவுசெய்து நான் தரும் இந்த அன்புப் பரிசை வாங்கிக் கொள்ளுங்கள் ” என்றபடியே தினமலர் கட்டுரையை வாசித்து விட்டு சால்வை அனுப்பி வைத்த நெசவாள பெரியவர் எனக்கு நம்பிக்கை ஊட்டியவர்.

” இப்போது தைரியமாக பேசுகிறேன். உங்களுக்கு பரிசு அனுப்பியுள்ளேன் . பெற்றுக் கொள்ளுங்கள் ” என்று திக்குவாயோடு அவமானப்படுத்தப்பட்ட பெண் மேடை ஏறி பரிசு வாங்கிய தருணத்திலே நான் நம்பிக்கையை பெறுகிறேன் .

” உங்களுக்கு இங்கு வேலை வழங்க இயலாது . தகுதி இல்லை ” என்று சொல்லி வெளியே அனுப்பிய பள்ளிக்கே 6 ஆண்டுகள் கழித்து சிறப்பு அழைப்பாளாராக அழைக்கப்பட்டபோது எனது நம்பிக்கை எனக்கு முன்னால் நின்றது …

வள்ளுவனையும் பாரதியையும் படித்த யாராலும் அத்தனை எளிதாக நம்பிக்கை இழப்பதில்லை . இன்னமும் எத்தனை நம்பிக்கை தருணங்கள் எனக்காக காத்திருக்கின்றனவோ என்ற நம்பிக்கையிலேதான் பயணப்படுகிறேன் . ஒவ்வொரு நாளும் புதிய சிந்தனைகளை விதைக்க முற்படுகையில் அது அவர்களுக்கான விதையாக எடுத்துக்கொண்டு அகமலர்ந்து நன்றி சொல்கையில் என் நம்பிக்கையை வணங்கி நிற்கிறேன்

தினம்தோறும் மாணவர்களைச் சந்திக்கிறேன் . அவர்களைப்பற்றியே சிந்திக்கிறேன் . அவர்களிடம் பூத்துக்குலுங்கும் மகிழ்ச்சியும் சந்தோசமும் என் மேலான மரியாதை கலந்த நட்புறமும் இருக்கும் போது நமக்கென்ன கவலை வந்திடப்போகிறது . இயற்கையாகவே நடக்கும் நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள் . அதை வெற்றி தோல்வியாக பிரிக்காதீர்கள் . வெற்றி என்று நாம் கொண்டாடி மகிழ்ந்த தருணங்கள் பிற்காலத்தில் நமக்கு பல கசப்பான அனுபவங்களைத் தரலாம் . தோல்வியாக நினைத்த பலவும் மிகச்சிறந்த அனுபவத்தை தரும் . வரும் அனைத்தையும் நம்பிக்கையோடு எதிர்கொள்ளுங்கள் . தினமும் நாம் சந்திக்கும் எளிய மனிதர்களைக் கவனியுங்கள் . எத்தனை பெரிய நம்பிக்கைகளை நமக்குள்ளே விதைத்துச் செல்கிறார்கள். எல்லாவற்றிற்கும் ஏதோ ஒரு காரணம் இருக்கும் . அதை மட்டுமே தேடி வாழ்வைத் தொலைத்து விடாதீர்கள்!

தொடருவோம்

முனைவர் சங்கரராமன்

“பிரச்சினைகளை சமாளிப்பது எப்படினு நீங்க எழுதுங்கள் சார்” என் அன்பு மாணவனின் வேண்டுகோள் … எனக்கு என்ன பயமென்றால் பதிவை படித்துவிட்ட பிறகு பிரச்சினைக்கு வந்து விடுவார்களோ என்ற எண்ணத்திலேதான் எழுதுகிறேன். இந்த உலகில் இதுவரை பிரச்சினையைக் கண்டு ஒதுங்கியவர்கள் யாரும் வாழ்வில் வெற்றி பெற்றதாக சரித்திரம் இல்லை.

சிலர் அணுகும் முறையிலேயே பிரச்சினையை அதிகரித்துவிடுகிறார்கள். “காலைலேயே போனா. இன்னமும் வரல. எப்பவுமே சீக்கிரம் வந்துருவா ..இன்னமும் வரல” என்றே குழந்தைகள் பள்ளி கல்லூரி விட்டு வர தாமதமாகும் போது பெற்றோர்களுக்கு வரும் கவலை நியாயமானதே. ஆனால் வெறும் கவலை மட்டும் அதற்கு தீர்வாகிவிடுமா ?.

நமக்கெல்லாம் ஞாபகம் இருக்கும் முன்னர் தந்தி வந்தது என்றால் முதலில் அழுதுவிட்டுதான் பிரிப்பது வழக்கமாகவே இருந்தது . கடைசியாக அது வேலை கிடைத்த தந்தியாகவோ வாழ்த்து தந்தியாகவோஇருக்கும்.பிரச்சினைகளை புரிந்துகொள்ளும்போதே பாதி தீர்வு கிடைத்துவிடும். கண்ணாடிக் கதவுகளில் தள்ளு ,இழு என்று எழுதப்பட்டிருக்கும் அதை மாற்றிச் செய்தால் ஒரு போதும் கதவுகளை திறந்திட முடியாது. முதலில் பிரச்சினைகளை புரிந்துகொள்ளுங்கள். இரண்டாவது அதை எதிராளியின் இடத்தில் இருந்து யோசித்துப் பாருங்கள். பிரச்சினைகள் தீரந்துபோகும்

ஒரு சிறிய எலந்தைப் பழத்தை வைத்து பார்க்க சொல்லிவிட்டு கண்களை மூடச் சொல்லிவிட்டு திறக்கும்போது லென்சு ஒன்றை வைத்து அதே எலந்தைப் பழத்தைப் பார்த்தால் அதுவே பலாப்பழம் போல தெரியும் . உண்மையில் நமக்கு வரும் சிக்கல்களை நாம் அணுகும் முறையின் அவசரத்திலே அதை மிகப்பெரிய பிரச்சினையாக மாற்றி விடுகிறோம். எப்போதும் தீர்வுகளோடுதான் எல்லாப் பிரச்சினைகளுமே வரும். ஆனால் பதட்டத்தால் நாம் தீர்வுகளைக் கண்டுகொள்வதே இல்லை. தேவையின்றி நாம் படும் கவலைகளால் எந்த பயனும் இல்லை என்பதை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும் . அதே போன்று மோசமான ஒன்று நம்முடைய வறட்டுப் பிடிவாதங்கள் . அவற்றால் நாம் இழந்தவற்றை பட்டியலிட்டாலே தெரிந்து விடும். எத்தனை சுவாரசியமான வாழ்வை நாம் எத்தனை சிக்கலாக்கி வைத்துள்ளோம் என்று …

வறட்டுப் பிடிவாதங்கள் கவலைகள் அனைத்தையும் தூக்கி எறிவதே அனைத்து பிரச்சினைகளுக்குமே தீர்வாக அமையும்

கவலைகளால் எதையும்
கடந்துவிட முடியாது
மகிழ்ச்சியோடு அணுகுங்கள்
காணாமல் போகட்டும் கவலைகள்

தொடருவோம்

முனைவர் சங்கரராமன்

“நீங்க நல்லவரா? கெட்டவரா?” தமிழ் சினிமாவின் புகழ்பெற்ற வசனம் .அதே போன்ற மற்றொரு வசனம் “அதில ஒருத்தன் என்னை ரொம்ப நல்லவனு சொல்லிட்டான்” எனும் வடிவேலு வசனம் . நல்லவனாக வாழ மெனக்கெடத் தேவையில்லை. இயல்பாக இருந்தாலே போதும் . நல்லவனாக நடிப்பதற்கே நிறைய மெனக்கெட வேண்டியிருக்கும். ஆனால் நல்லவர்களை விட நல்லவனாக நடிப்பவர்களையே உலகம் எளிதில் நம்பி விடுகிறது.

உணவு விடுதியில் பசித்துச் சாப்பிடுபவனை கேவலமாகப் பார்க்கும் சமூகத்தில் பாதியை தின்றுவிட்டு மீதியைத் தட்டிலே வைத்துவிட்டு எழுபவரை நாகரிகமாகப் பார்க்கும் கோமாளித்தனமான இந்த சமூகத்தில் நல்லவராக காட்டிக் கொள்ள நமக்குப் பிடித்த விஷயங்களை அடுத்தவர் என்ன நினைப்பாரோ என்ற நிலையிலேயே இழந்திருப்போம். யாரும் இல்லாத தனியறையில் சந்தோசமாக பாடலைப் போட்டு நடனமாடும்போது இருக்கும் மகிழ்ச்சியை யாரோ வந்து கதவைத் தட்டுகையில் குலைத்துவிடுகிறோம். தெரிந்தவர்கள் வீட்டில் கூட அன்போடு கொடுப்பவற்றை வாங்கிக்கொள்ள நமது குழந்தைகள் நம்மை திரும்பிப் பார்த்து வாங்கலாமா? என்று கேட்க வைக்கும் அவலத்தில் நமது நல்ல வளர்ப்பை யாருக்கு பதிவு செய்கிறோம். நல்ல மழையிலே நனைந்து கொண்டே ஐஸ் சாப்பிடுவது எனக்குப் பிடிக்கும். இதற்கு யாரிடம் அனுமதி கேட்பது? யாராவது பார்த்தால் என்ன நினைப்பார்களோ என்ற எண்ணம்.

யாரையும் குற்றம் சொல்வது எனது எண்ணமில்லை . மனசாட்சியை கேட்டுப் பாருங்கள். இந்த நிமிடம் வரை உங்களுக்கான உங்களுக்கு பிடித்த வாழ்க்கையை ஒரு நிமிடமாவது வாழ்ந்திருக்கிறீர்களா ?.. ஆம் என்றால் நீங்கள் நல்லவர்கள். இல்லை எனில் நீங்கள் கெட்டவர்கள். இது எனக்கும்தான்.

உங்கள் மனம் யாருக்காகவாவது உங்கள் வாழ்வை நிரூபிக்க வேண்டும் என்ற வகையில் வாழ நினைத்தால் நாம் நம் வாழ்வின் சுயத்தை இழக்க நேரிடும் ஆபத்தாகவே அமைந்துவிடும் . உண்மையில் உங்களுக்குப் பிடித்த ரசனையான வாழ்வை அடுத்தவருக்கு தீங்கிழைக்காத வாழ்வை வாழ்ந்திடுங்கள் .

உங்களை நல்லவர்கள் என்று பிறர் சொல்ல வேண்டும் என்பதற்காக உங்கள் மனசாட்சிக்கு விரோதமான வாழ்க்கையை வாழாதீர்கள்.

நிறைவாக யார் நல்லவன் என்பதை என் வள்ளுவன் துணைகொண்டு சொல்கிறேன். “மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் “நல்லவர்கள் .

மனதளவிலே கூட பிறருக்கு தீங்கு இல்லாத வாழ்வை வாழ்ந்தவர்களையே அவர்கள் இறந்த பின்னும் உலகம் போற்றி வருகிறது. உங்கள் வாழ்வு அமர வாழ்வாக வேண்டும் என்றால் நீங்கள் உங்கள் இயல்பைத் தொலைக்காத வாழ்வை வாழுங்கள்

பிறருக்காக வாழலாம்
பிறராகவே வாழ்ந்திடாதீர்கள்

சுயமே ஜெயம்

சதா பாரதி

முனைவர் நா. சங்கரராமன்

2. உறவுகளைப் பேணுங்கள்

“சார் எங்க இருக்கீங்க. ஒரு பெரியவரு உங்கள பாக்கணும் சொல்றாரு. அழுதுகிட்டே நிக்குறாரு. எதுவும் சொல்ல மாட்டேங்குறாரு. கஷ்டமா இருக்கு” கல்லூரி அலுவலர் ஒருவர் அலைபேசியில் அழைத்தபோது நான் ஊரில் இருந்தேன். என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை.

“அலைபேசியை பெரியவரிடம் கொடுங்க ” என்று சொல்லிவிட்டு பேசினால் எதிர்முனையில் இருந்து விம்மல் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது. அப்படியே அவருக்கு நான் ஊரில் இருக்கும் விஷயத்தையும் மறுநாள் வந்துவிடுவேன் வாருங்கள் என்றும் சொல்லிவிட்டு அழைப்பினை துண்டித்தேன். என்னவாக இருக்கும் என்பதை ஊகிக்க முடியாத நிலை. அழகிரிசாமி அவர்களின் விடியுமா கதையில் வருவது போன்ற ஒரு பயணத்தில் மறுநாள் கல்லூரி வந்ததும் என்னை வாசலிலே காத்திருந்து கட்டியனணைத்தார் பெரியவர் ஒருவர். எனது புகைப்படம் மற்றும் நெற்றி நாம அடையாளங்களை முதன் நாள் வாங்கிச் சென்றது பின்னரே தெரிய வந்தது. மாணவர்கள் மத்தியில் திடீரென ஒரு பெரியவர் கட்டி அணைத்ததும் என்னவென்றே புரியாத நிலை ஆனால் மனம் இனம்புரியாத ஒரு கனத்தோடு… அவரை அழைத்து கல்லூரி உணவு விடுதியில் அமர வைத்து அவரின் அழுகை நின்றதும் தேநீர் பருகச் சொல்லிவிட்டு விசாரித்தேன் . “தம்பி நான் பல்லக்கா பாளையம். எனக்கு ரெண்டு பசங்க கல்யாணம் பன்னி வச்சேன். சந்தோசமா இருக்காங்க. கெழவி செத்ததும் கொஞ்சம் இருந்த நிலத்தையும் வித்துடு பா. நாங்க பாத்துக்கிறோம் சொன்ன பசங்கள நம்பி எல்லாத்தையும் வித்திட்டு அவங்களோட போயிட்டேன். கொஞ்ச நாளுல ரெண்டு பேருமே என்னை பாரமா நெனைக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. ரெண்டு நா முன்னாடி சண்டை பெரிசா வந்து “எங்காவது போய் சாக வேண்டியதுதானே ? ஏன் உசிர வாங்குறேனு திட்டிட்டாங்க. கோபமா வெளியே வந்து சாப்பிடக்கூட வழியில்லாம சாகலாம்னு முடிவெடுத்து குவார்ட்டர் வாங்கி அதில விஷம் குடிச்சு கதய முடிக்கலாம்னு இருந்தேன். டீக்கடைல இருக்கும் போது உங்க பேச்சு “தற்கொலை வேண்டாமே “அப்படினு உங்க காலேஜ் (எஸ் .எஸ் .எம் ) எப்.எம்ல கேட்டேன். நல்லா இருந்தது. இருவது நிமிஷம் பேசினீங்க. எனக்கு பேசுன மாதிரியே இருந்தது. அப்படியே பாட்டில தூக்கி போட்டுட்டு உக்காந்தேன்.கொஞ்ச நேரத்துல என் பசங்க வந்து மன்னிப்பு கேட்டு கூட்டிட்டு போயிட்டாங்க. அவங்களுக்கு கூட இந்த விஷயம் தெரியாது.நீ சொல்ல வேணாம் வருத்தப்படுவாங்க வேற எங்காவது சொல்லணும் தோணினா சொல்லு எனக்கு சந்தோசம் . உன்ன பாத்து கட்டி அணைச்சுக்கணும்னு தோணிச்சு அதான் நேத்து வந்தேன். இப்ப எனக்கு சந்தோசம்யா …நீ நல்லா இருக்கணும் ” என்று வாழ்த்தி விட்டு விடை பெற்றார்.

என் கண்ணில் நீர் சொரிய ஆரம்பித்தது.

இது நடந்தது 2012ம் வருடம். நம்பிக்கை கதைகளையும் நம்பிக்கை சார்ந்த செய்திகளையும் போடுவதற்கும் பேசுவதற்கும் இந்நிகழ்வு ஒரு காரணம். அவ்வப்போது பேசி அவர் கடந்த மாதம் உடல் உபாதையினால் சிகிச்சை பலனின்றி இறந்து போனார். அவர் இறுதிச் சடங்கில் நான் யாரென்றே சொல்லாமல் நெருடலில்லாமல் பங்கேற்று மகன்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லி வெளியேறினேன்.. யாரையும் மாற்றுவதற்காக எழுத வேண்டும் நம்பிக்கையோடு எழுதுவோம் யாரோ ஒருவர் உங்கள் எழுத்துக்களுக்காக காத்திருப்பார்.

நம்பிக்கையோடு பேசுங்கள்
யாரோ ஒருவர் உங்கள் பேச்சுக்காக காத்திருப்பார்
நம்பிக்கையோடு …

நம்மிடம் நம்முடைய பெற்றோர்களும் உறவுகளும் எதிர்பார்ப்பது அன்பான வார்த்தைகளையும் ஆறுதல்களையுமே ஆகும் . அவர்களை மதிக்க தொடங்கும்போதே நாம் உயர ஆரம்பித்து விடுகிறோம் . ஒவ்வொரு முறையும் நம்முடைய உயர்வுக்கும் நன்மைக்குமே போராடும் அவர்களை நாம் நம்முடைய இதயத்திலே வைத்து அன்பு பாராட்ட வேண்டும் . அவர்களை நாம் பார்த்துக்கொள்வதை நம்முடைய குழந்தைகள் பார்க்கும் . உண்மையிலே நம்முடைய சிறந்த பண்புகளை நமக்குப்பின்னர் வரும் நம்முடைய சந்ததியினருக்கு பரப்ப வேண்டும்

அன்பால் வெல்வோம் உலகை ….

சதா பாரதி

முனைவர் நா. சங்கரராமன்

1. கொண்டாடி மகிழ்வோம் குழந்தைகளை ….

“நீங்க தமிழ் வாத்தியார்தானே ?. பரமார்த்த குருனா யாரு ?அவரப் பத்தி கதை சொல்லுங்க … நாளைக்கு எங்க மிஸ் கதை சொல்லணும்னு சொல்லிருக்காங்க ” என்றபடியே வீட்டிற்கு வந்த மழலையை அமரவைத்துவிட்டு அவருக்கு இப்படி ஒரு கதையை படிக்கச் சொல்லி அனுப்பிய ஆசிரியையை மனதார வாழ்த்திவிட்டு ஒரு கதையைச் சொல்லிவிட்டு பெருமிதமாக அனுப்பினேன் குழந்தையை…

நினைவுகள் சற்று பின்னோக்கி ஓடியது. “முட்டாள் , மூடன் , பிலேச்சன் …” என்று ஆரம்பித்து பரமார்த்த குரு கதையை எங்கள் தாத்தாவிடம் படுத்துக்கொண்டே கேட்போம். ஒரே கதைதான் ஒவ்வொரு நாளும் விதவிதமாகச் சொல்வார். நாங்களே “நேத்து சொன்ன கதையையே சொல்லுங்க” என்றே விரும்பிக்கேட்ட கதைகள் அவை . தெனாலிராமன் , அம்புலிமாமா , மரியாதை ராமன் , விக்கிரமாதித்தன் என்று நீண்டு கொண்டே போகும். ஏழுகடல் தாண்டி ஏழு மலை தாண்டி அவர் சொல்லும் கதைகள் எங்களை வேறொரு உலகத்திற்கே அழைத்துச் செல்லும். மறுநாள் வகுப்பறை நண்பர்களிடம் அந்த கதையை சொல்லி கதாநாயகனாகத் திரிவோம். நன்னெறிக் கதைகள் அனைத்தும் நம்மை நல்வழிப் படுத்திய காலம் உண்டு .

“பகுத்துண்டு பல்லுயிர் ஓம்புதல் “என்று சத்துணவை வாங்கிவிட்டு பக்தியும் பசியும் கலந்த குரலில் சொல்லிவிட்டு அருகில் இருக்கும் குருவிக்கும் மைனாவிற்கும் கொடுத்து சாப்பிட்ட காலம் எல்லாமே ஞாபகம் வந்தது.

தாத்தாக்களையும் பாட்டிகளையும் முதியோர் இல்லங்களில் விட்டுவிட்டு சிடி வாங்கி ரைம்ஸ் கேட்கும் குழந்தைகள் நன்னெறிகளை எப்படிக் கற்றுக் கொள்ளும்?. பள்ளிக்கு சென்றால் கதைகள் பேச நேரமில்லை.பேசினால் அபராதம் .கடிவாளம் கட்டப்பட்ட குதிரை போன்ற மதிப்பெண் பயணம் …

காலையிலேயே குழந்தைகளை விட பரபரப்பாக இயங்கும் அப்பா அம்மாக்களை பார்க்கையிலே சற்றே பரிதாபமே மேலிடுகிறது. எந்தஅபாகஸூம் நன்னெறிகளைச் சொல்லித் தருவதில்லை.உங்கள் குழந்தைகளோL நேரத்தைசெலவிடுங்கள்.நேற்றைய குழந்தைகளான இன்றைய பெரியவர்களிடம் சற்று பேச விடுங்கள் “ஹோம் வொர்க் செய்யணும் .டியூசன் போகணும் ” என்று உங்களின் இயந்திர தனத்தை அவர்களின் மீது திணிக்காதீர்கள்

எனக்கு ஒவ்வொரு விடுமுறையும் இப்படித்தான் ஆரம்பிக்கும் … இந்த கடிதம் முதலே தொடங்கும் கொண்டாட்ட தருணங்கள் ..

” அன்புள்ள பாவாவுக்கு ஆத்ம நமஸ்காரம் …

எனது ஆசீர்வாதங்களை தங்கைக்கு கூறவும் . நிற்க .

இப்பவும் குழந்தைகளுக்கு பள்ளி விடுமுறை விட்டிருப்பார்கள் என்றே நினைக்கிறேன். நான் வரும் சனிக்கிழமை வந்து குழந்தைகளையும் வெங்கியையும் ஊருக்கு கூட்டிச் செல்கிறேன். மாப்பிள்ளையிடமும் தகவலை தெரிவிக்கவும்.அவருக்கும் எனது ஆசீர்வாதங்கள் . இயன்றால் தாங்களும் தங்கையும் ஊருக்கு வருமாறு வேண்டுகிறேன் ……”

என்றபடியே அந்த கடிதம் தொடரும் . விடுமுறை விட்ட நாளிலிருந்து இந்த கடிதத்தை நாங்கள் எதிர்பார்த்து காத்து கிடப்போம் . அம்மாவின் அப்பாவான தாத்தா அப்பாவின் அப்பாவான தாத்தாவுக்கு எழுதும் கடிதம் . ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஏப்ரல் இறுதி வாரத்தில் வரும் இந்த கடிதமே எங்களுக்கு பாஸ்போர்ட் விசா எல்லாமும் . அன்றிலிருந்து அம்மாவின் முகத்தில் கூடுதல் பிரகாசம் காணலாம். சிறிய வயதிலேயே அம்மாவை இழந்த 3 பெரியப்பாக்கள் , பெரியம்மா , அண்ணன் , தங்கைகளுடன் குறைந்த பட்சம் 30 நபர்களாவது இருக்கும் அந்த வீட்டிலிருந்து வந்தவள் . இங்கேயும் கூட்டத்திற்கும் பாசத்திற்கும் குறைவில்லாமல் இருந்தது . இரண்டு அத்தைகள் ,3 சித்தப்பாக்கள் குழந்தைகள் என வீடே அமர்க்களமாக இருக்கும் கோடை விடுமுறையில் …

அருப்புக்கோட்டை அருகில் இருக்கும் குருந்தமடம் தான் எங்கள் அம்மாவின் ஊர். தினமும் 6 முறை மட்டுமே பஸ் வரும் என்ற வகையில் அமைந்த ஒரு கிராமம். அங்கு தாத்தாவின் வீடு . முன் வாசலில் இருந்து பின் வாசலுக்கு நடை பயிற்சியே மேற்கொள்ளலாம் . அத்தனை பெரிய வீடு . எனக்கு விபரம் தெரிந்த நாட்களிலே அந்த வீட்டினில் மின்விசிறி , டிவி ஏதும் கிடையாது . ஆனால் பொழுது எப்படி போகுமென்றே தெரியாது .

கடிதம் எழுதியபடியே தாத்தா வருவார் நெல்லைக்கு . மஞ்சள் பையிலே சாத்தூர் சேவு வாங்கிக்கொண்டு மல்லிகைப்பூ , கனகாம்பரம் என்று பார்சலோடு . அவர் வருவதற்குள்ளாகவே அம்மா ஒரு டிரங்கு பெட்டியில் என் அண்ணன் , தம்பி , தங்கை என்ற 5 பேருடைய துணிகளை எடுத்து வைத்திருப்பாள் .

” தாத்தா நாம எப்போ ஊருக்கு கிளம்புவோம் ” என்ற கேள்வியை அவர் வந்தவுடன் ஆர்வ மிகுதியால் கேட்டு பல நேரங்களில் அம்மாவிடம் திட்டு வாங்கிய அனுபவமும் எனக்கு உண்டு … தாத்தா வந்து இரண்டு நாட்கள் எங்கள் வீட்டில் இருப்பார் . அப்பா தாத்தா மிகச்சிறந்தவர் என்றாலும் எப்போதாவது வரும் அம்மா தாத்தா மீது தனிப்பிரியம் தானே . அவரை மாலை நேரங்களில் கோயிலுக்கு அழைத்துச் செல்வது . எங்கள் நோட்டு புத்தகங்கள் காண்பிப்பது .அவர் எங்களுக்காக வாங்கி வந்த பொம்மைகளை பக்கத்து வீடுகளில் காட்டி பெருமிதம் கொள்வது என்ற அலப்பரை கொஞ்சம் நஞ்சமல்ல…

மறுநாள் காலையில் தாத்தாவோடு பேருந்திலே கிளம்பியதுமே சன்னலோர சீட்டு ஒரு உலகப்போர் நடக்கும் எங்களுக்குள்ளே . அதன் பின்னர் சாமாதனம் செய்து மூன்று பேருக்குமே அந்த சன்னலோரத்தில் அமரும் படி ஏற்பாடு செய்து வண்டி நகரும் . அருப்புக்கோட்டையில் வந்து இறங்கும்போது மதியமாகும்

பேருந்து நிலையத்திற்கு எதிரில் இருக்கும் ஆஞ்சநேய விலாசில் பார்சல் வாங்கி விட்டு வீட்டில் பெரிய தாத்தா , மாமா , குழந்தைகள் பார்க்கும் ஆர்வத்தில் பேருந்து அந்த ஊரின் கம்மாய் தாண்டி பத்ரகாளியம்மன் கோவிலைத் தொட்டு குருநாதர் கோவிலில் திரும்பும்போதே அங்கிருந்து பார்த்தால் எங்களை ஆர்வத்தோடு வரவேற்கும் அத்தை பையன்கள் பார்க்கையில் மனதும் ரெக்கை கட்டிப் பறக்கும் . அம்மாவை தாத்தாவை விட்டு ஓடிப்போய் அவர்களோடு கைகோர்த்து விளையாட ஆரம்பித்து …

கல்லா மண்ணா , கண்ணாமூச்சி , தாயம் , ஓடிப்பிடிச்சி ,செவன்ஸ்டோன் ,பம்பரம் ,கோலிக்காய் என்ற வகையில் எல்லையில்லா விளையாட்டுகளோடு இருட்டிய பிறகு வேண்டிய திரைபோல கட்டி சினிமா போல நாங்களே பொம்மலாட்டம் நடத்துகையில் சாதம் பிசைந்து குழந்தைகள் அனைவரையும் பெரியவர்களோடு அமர வைத்து கையிலே உருளை உருளையாக தந்து அது ஒரு சொர்க்கம் என்பதெல்லாம் அப்படித்தானே இருந்திருக்க முடியும் …

அதற்குள் அந்த ஊர்த்திருவிழா மேமாத இறுதியில் நடக்கும் . நாங்கள் ஊருக்கு கிளம்பும் ஒருவாரம் முன்னர் …அரிச்சந்திர மயான காண்டம் , முத்தாரம்மன் , வள்ளி திருமணம் இவற்றில் ஏதாவது ஒன்றும் அடுத்தடுத்த நாட்களில் ஆடலும் பாடலும் , வில்லுப்பாட்டு , திரைகட்டி திரைப்படங்கள் போடுவது என்ற படி ஒவ்வொரு நாளும் களைகட்டும் . பொங்கல் அன்று அப்பாவும் வந்து சேருவார் . அதுபோக இன்னமும் உறவுகள் எல்லாம் அங்கே சேரும்போது குறைந்த பட்சம் அந்த வீட்டில் 60 நபர்களாவது இருப்பார்கள் . அங்கு கேஸ் கிடையாது . விறகு கரி அடுப்புதான் . மிக்ஸி , கிரைண்டர் எதுவும் கிடையாது ஆனாலும் வேளாவேளக்கு சுவையான உணவு கிடைக்கும் . காரணம் அத்தைகள் , சித்திகள் , சித்தப்பாக்கள் , மாமாக்கள் அனைவரும் கூடி உழைத்தனர். ஒவ்வொரு முகத்திலும் கபடமற்ற புன்னகை தவழும் . ஒருவருக்கொருவர் பரிந்து பேசி ஆனந்த கண்ணீர் அவ்வப்போது எட்டிப் பார்க்கும் …

பள்ளிப்பருவம் முடிந்து கல்லூரி வேலை என்று வந்தபின் தாத்தா பாட்டிகள் அனைவரும் காலம் சென்ற பின் கூடுதல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்து நவீனத்திற்கு ஆட்பட்டு வெறும் புகைப்படங்கள் எடுப்பதே கொண்டாட்டமாக மாறிவிட்ட இன்றைய சூழலில் ஏதோ இழந்துவிட்டதான ஏக்கம் மட்டும் மனதிலே ….

விழாவெல்லாம் முடிந்த பின் ஊருக்கு கிளம்பும் நாளிலே கண்ணீர் மெதுவாக எட்டிப்பார்க்கும். கருவேல மரங்களைத்தாண்டி பேருந்துகள் கடக்கும் போது கனவுகளை அங்கேயே விட்டுவிட்டு வருவோம் அடுத்த விடுமுறைக்காக …

அப்போது அப்படி இருந்ததாலே இப்போதும் மகிழ்வோடும் நம்பிக்கையோடும் இயங்க முடிகிறது . பள்ளிப்பருவம் விடுமுறைகளிலேதான் நம் குழந்தைகள் கொண்டாடி மகிழ இயலும் .உறவுகளின் உன்னதங்களை உணர முடியும் . இப்போதும் அவர்களை இயங்கவிடாமலும் சிறப்பு வகுப்புகள் எனும் பெயரில் அவர்களுடைய சுதந்திரத்திற்கும் மகிழ்வான தருணங்களுக்கும் நாம் இடையூறாகி விடக்கூடாது.

தாத்தாவின் மடியில் படுத்துக்கொண்டு கேட்ட பரமார்த்த குரு கதைகளின் சுகத்தினை எத்தனை பணத்தாலும் பெற்றிட முடியாது என்பதை உணர வேண்டும் ….

கொண்டாடுவோம் கோடையை
குழந்தைகளோடு

உங்கள் குழந்தைகளோடு செலவிட நேரம் ஒதுக்குங்கள் அதைவிட முக்கியம் ஒதுக்கிய நேரத்தில் அன்போடு நடந்து கொள்ளுங்கள் அம்புலி மாமாவை அழ வைத்துவிடாதீர்கள்..

தொடருவோம்

சங்கர் ராமன்

அலாரத்தை எழுப்புங்கள்

“சிலருக்கு இந்துமதம் பிடிக்கும்

சிலருக்குப் பிடித்தமதம் கிறித்துவம்

எப்போதுமே எனக்குப் பிடித்த மதம்

தாமதமே!”

இது கவியரசு கண்ணதாசன் அவர்கள் சொன்ன வார்த்தைகள். ஒரு திரைப்படப் பாடல் வெளியீட்டு விழாவிற்கு எதிர்பாராத விதமாக தாமதமாக வந்துவிட்டார். அந்த கூட்டத்தைக் கலகலப்பாக்க அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் இவை. கவியரசரே சொல்லிவிட்டார் என்று சொல்லி நம்மில் பலரும் இன்று அந்த தாமதத்தையே கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

குறித்த நேரத்தில் எந்த இரு மனிதர்களும் சந்தித்ததாக வரலாறு இல்லை. அதைவிட மிகப்பெரிய உண்மை ஒன்று நாம் எல்லோரும் அறிந்ததே… இந்த உலகில் அதிகாலையில் அலாரம் வைத்து எழ வேண்டும் என்று படுத்தவர்கள் யாரும் அலாரம் அடித்தவுடன் எழுந்ததாகவும் வரலாறு இல்லை. மூன்று வேலைகளை நாம் சரியாகச் செய்து விடுவோம்.

அலறும் அலாரம்

அலாரம் அடிப்பதற்கு முன்னதாகவே எழுந்து அதனை அணைத்து விட்டுப் படுப்பது.

அலாரம் அடித்தவுடன் எழுந்து அதனை இன்னும் சற்று நேரம் கழித்து அடிப்பதற்காக மாற்றி வைப்பது.

இது இன்னும் கொஞ்சம் மோசமானது. அடித்த அலாரத்தை திருப்பி அடிப்பது.

இந்த மூன்று வேலைகளை நம்மில் பலர் தவறாமல் செய்து கொண்டிருப்போம்… வெற்றிக்கு எத்தனையோ விஷயங்கள் தேவை. உழைப்பு ஆர்வம், புத்திசாலித்தனம், விடா முயற்சி, வித்தியாசமாகச் செய்வது, நேர்மை என அந்தப்பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகும். ஆனால் அவை எல்லாவற்றிலும் மேலானது காலம். ஆம். நம் வயதினையொத்த நபர்கள், நமக்குத் தெரிந்தவர்கள், நம்மோடு பள்ளி, கல்லூரிகளில் படித்தவர்கள் எல்லாம் இன்று எந்த நிலைமையில் இருக்கிறார்கள்? நம்மோடு வேலைக்குச் சேர்ந்தவர்கள், நம்மோடு வியாபாரம் தொடங்கியவர்கள் இப்போது எப்படியிருக்கிறார்கள். நாம் எப்படி இருக்கிறோம்? வசதிகளில், வாய்ப்புகளில் வாழ்க்கை நிலைகளில் வேறுபாடுகள் உள்ளனவா?

இருக்கும் நிச்சயம் இருக்கும். சிலர் உயர்ந்தும், வேறு சிலர் சுமாராகவும் இருக்கலாம். காரணம். அவர்களுடைய திறமை, உழைப்பு, பின்புலம் எனப் பலவாக இருக்கலாம். இந்தத் திறமை, உழைப்பு, பின்புலம் ஆகிய அனைத்தும் இருந்தும் கூட ஒரு சிலர் முன்னேறாதவர்கள் இருக்கலாம். இந்த மூன்றில் ஏதேனும் குறைவாக இருந்தும்கூட முன்னேறியவர்கள் இருக்கலாம். காரணம் அவர்கள் வாழ்க்கையை எப்படி அணுகினர் என்பதுதான். அதைவிட முக்கியம் அவன் காலத்தை எவ்வாறு செலவிட்டான் என்பதுமே ஆகும்.

அறுபது வயது வரை சராசரியாக வாழும் மனிதன் செலவழிக்கும் நேரத்தைப் பட்டியலிட்டால் நமக்கு அதிர்ச்சியும், ஆச்சரியமும் மிஞ்சுகிறது. தினம் தினம் தூக்கத்திற்கு 8 மணி நேரம், சாப்பிட, குளிக்க என்ற அன்றாட வேலைகளைச் செய்ய 4 மணிநேரம் சம்பாதிக்க நாம் செய்யும் பணி அல்லது தொழிலுக்குச் சராசரியாக 8 மணிநேரம் இவைபோக மீதமுள்ள 4 மணிநேரம் மட்டுமே தான் சொந்த வளர்ச்சிக்குச் செலவிடுகிறான் என்றால் 60 ஆண்டுகள் உயிர் வாழும் மனிதன் மொத்தத்தில் உறங்குவதற்கு 20 ஆண்டுகளும் மற்ற தினசரி வேலைகளுக்கு 10 ஆண்டுகளும் உழைப்பதற்கு 20 ஆண்டுகளும், தன் வளர்ச்சிக்கு 10 ஆண்டுகளும் செலவழிக்கிறான். அதாவது மொத்தத்தில் நமக்கான நேரம் 10 ஆண்டுகள்தான்.

இந்த 10 ஆண்டுகளில் நாம் செய்யும் சாதனைச் செயல்களோ நம்மை வரலாற்றில் ஒருவனாக இடம்பெறச் செய்யும் தகுதியடையச் செய்கின்றன. காலத்தை எப்படிப் பயன்படுத்துவது? நாம் தினசரி செய்யும் செயல்களை நான்கு வகைகளாகப் பிரிக்கலாம்.

புதுயுகம் படைப்போம்;

சில காரியங்கள் நமக்கு முக்கியமானவை . அதே சமயம் அவை அவசர அவசரமாக செய்து முடிக்க வேண்டியவை.
(எ.கா) : ஒருவருக்கு மூளையில் கட்டி இருப்பதாகத் தெரிகிறது, அதனை அகற்ற அறுவைச் சிகிச்சை செய்தாக வேண்டும். இது தவிர்க்க இயலாத செயல். இதற்கு நேரம் செலவழிக்க வேண்டியது முக்கியமானவை. அதைவிட அவசரமானதும் கூட.

வேறு சில வேலைகள் அதே அளவு அவசரமான வேலைதான். ஒரு குறிப்பிட்ட கால எல்லைக்குள் செய்து முடித்தாக வேண்டும். ஆனால் அறுவை சிகிச்சை போல முக்கியமானதாக இல்லை.
(எ.கா) : இந்த மாதம் கரண்ட் பில் கட்டுவது, நிச்சயம் கட்டியாக வேண்டும். ஆனால் இது வாழ்க்கையின் வெற்றிக்கு முக்கிய காரணமாக இருக்கப் போவது இல்லை. எனவே இது அவசரம் ஆனால் முக்கியமில்லை.

மூன்றாவது வகை செயல்கள் முக்கியமும் இல்லை. அவசரமும் இல்லை.
(எ.கா) : பழைய பேப்பர்கள் போடுவது. அரட்டை அடிப்பது, வேடிக்கை பார்ப்பது போன்ற பல வேலைகளைச் சொல்லலாம்.

நான்காவது வகை சற்று வித்தியாசமானது. அந்த செயல்கள் அவ்வளவு அவசரமில்லை. ஆனால் அவை முக்கியமானது.
(எ.கா) : எதிர்காலத்திற்கு திட்டமிடுதல் புதிய விஷயங்களைச் சிந்திப்பது, உறவுகளைப் பேணுவது, ஆரோக்ய விஷயங்கள் கற்றுக்கொள்வது போன்றவைகள்.

இவற்றில் தினசரி எதில், எதுபோன்ற செயல்களில் எவ்வளவு நேரம் செலவழிக்கிறோம்? இதனைச் சரியாக யோசித்து, கவனமாகச் செய்ய கூடுதல் பலன்கிடைக்கும். ஒவ்வொரு நாளும், அன்றைக்குச் செய்ய வேண்டிய செயல்களைப் பட்டியலிடுங்கள்… அதில் முடிக்க முடிந்ததை மட்டும் உடனடியாக செய்துவிடுங்கள். காலத்தின் அருமை நமக்குத் தெரிவதில்லை. ஒவ்வொரு விநாடியும் வெற்றி நமக்காக காத்திருக்கிறது. நாம் சரியானபடி செயல்பட வேண்டும்.

“திட்டமிடாத எவரும்

வெற்றிபெறமுடியாது”

என்பது முதுமொழி.

ஒலிம்பிக்போட்டிகளில் தோற்றவருக்கும் ஜெயித்தவருக்கும் அதிகவித்தியாசம் இருப்பதில்லை. மைக்ரோ விநாடிகளில்தான் வெற்றி காத்திருக்கிறது. விநாடிகளில் பல்வேறு நிகழ்வுகள் நம்மை ஆட்டிப்படைத்துள்ளன.

1945-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு மாதம் ஆறாம் நாளை நாம் அவ்வளவு எளிதில் மறந்துவிட முடியாது. உலக சரித்திரத்தில் ஒரு கருப்பு நாள் அது. ஹரோஷிமா, நாகசாகி நகரங்கள் மீது இரு கதிரியக்க குண்டுகள் வீசப்பட்டன. 30 விநாடிகளில் 2 லட்சம் பேர்கள் கொல்லப்பட்ட பரிதாபம் விநாடிகளின் விபரீதத்தை நமக்கு உணர்த்தி விட்டது. இலக்கை நோக்கி செல்லும் ஏவுகணைகளுக்கு இரண்டு நாளுக்கு முன்பிருந்த கவுண்ட் டவுண்-ஐ ஆரம்பித்து விடுகிறோம். நம்முடைய நிலை என்ன? பொதுவாகத் தேர்வு முடிவுகள் வெளியான நாளில் நம் மாணவர்கள் ஒரு சபதத்தை ஆக்ரோஷமாகச் செய்வார்கள்… “நாளையில் இருந்து அன்னன்னக்கு பாடத்த அன்னக்கே படிச்சிரனும்…” ஆனால் மறுநாள். ஏற்கனவே பலமுறை பார்த்த திரைப்படம் தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பினால் அதையே வெறித்துப்பார்க்கும் பழக்கம் நம்மிடையே, நம் மாணவர்களிடம் காணப்படுகிறது. ஒரு அழகான கவிதை எனக்கு ஞாபகம் வருகிறது. யார் எழுதியது என்பது எனக்குத் தெரியாது. நல்லதை யார் சொன்னாலும் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டியதுதானே.

ஓடாத கடிகாரம்கூட

ஒரு நாளில்

இருமுறை

சரியான நேரத்தைக்

காட்டுகிறது

என்றன அழகான கவிதை!. இக்கவிதை பல உண்மைகளை நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்து விடுகிறது.

எம்.ஜி.ஆர். சமாதி

இனி நீங்கள் அலாரத்தை எழுப்புபவராக இருங்கள். மறைந்த முன்னாள் முதல்வர் எம்.ஜி.ஆர் அவர்களின் சமாதியில் அவரோடு புதைக்கப்பட்ட அவரது கைக்கடிகாரம் இன்று வரை ஓடிக்கொண்டிருப்பதாக இன்னும் சிலர் நம்பிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்… அவரின் சமாதிக்குச் செல்லும் பலரும் கடிகாரம் ஓடுகிறதா என்பதனை அறிய காதுவைத்து கேட்கிறார்கள்… இது பரவாயில்லை. இன்னும் சிலபேர் ஓடாத கடிகாரத்திற்கு சாவி கொடுப்பதற்கு அந்தச் சமாதியினை உடைக்க முயற்சி செய்ததையும் நாம் அனைவரும் அறிவோம்…

சமாதியில் இருக்கும் கடிகாரம் கூட ஓடவேண்டும் என்ற அக்கறை கொண்ட நாம் நம்முடைய காலக்கடிகாரத்தை சுழல விடவேண்டாமா?.

திரு லேனா. தமிழ்வாணன் அவர்கள் ஒரு கூட்டத்தில் சொன்ன அருமையான செய்தியைச் சொல்கிறேன். ஒரு மாதத்தின் அருமை தெரிய வேண்டும் என்றால் குறைப்பிரசவத்தில் பிள்ளை பெற்ற குணவதியிடம் கேட்டறியலாம். அவள் படும்பாடு எத்தகையது. எத்தகைய கடினமானது என்பது புரியும். ஒரு வாரத்தின் அருமை யாருக்குத் தெரியும்? வாரப்பத்திரிக்கை ஆசிரியருக்குத் தெரியும். ஒரு நாளின் அருமை யாருக்குத் தெரியும்? ஒரு நாள் முன்னதாகப் பதவியில் சேர்ந்து பதவி உயர்வு பெற்றவனைப் பார்த்த பதவி உயர்வு பெறாதவனுக்குத் தெரியும்.

ஒரு மணி நேரத்தின் அருமையை நுழைவுத்தேர்வு எழுதும் மாணவனிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளலாம். ஒரு விநாடியின் அருமை யாருக்குத் தெரியும்? விபத்தில் அசந்து போனவனுக்கு விவரமாய்த் தெரியும்… ஒரு மைக்ரோ செகண்டின் அருமை ஒலிம்பிக்கில் தங்கப்பதக்கத்தை தவறவிட்ட வீரனுக்குத் தெரியும். என்ன அருமையான செய்தி. நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு செய்தியைச் சொல்கிறது. தமிழ் இலக்கியத்திலும் ஒரு அழகான செய்தி நேரத்தைப் பற்றி உள்ளது.

“ஒன்றே செய்

ஒன்றும் நன்றே செய்

நன்றும் இன்றே செய்

இன்றிலும் இப்போதே செய்துவிடு”

என்பார் திருமூலர். நாம் செய்ய வேண்டிய நல்ல செயல்களை உடனடியாகச் செய்துவிட வேண்டும். ஏனெனில் நம்முடைய மனது மாறிக்கொண்டே இருக்கும். ஒவ்வொரு புத்தாண்டின் போதும் ஏதாவது ஒரு புது சபதம் ஏற்போம். இந்த ஆண்டில் இதைச் செய்ய வேண்டும். அந்த வருட இறுதியில் நாம் செய்த சபதத்தை நிறைவேற்றி இருக்கிறோமா?… நிறைவேற்றி இருந்தால் நாம் வெற்றிக்கு மிக அருகிலே இருப்பதாக அர்த்தம்.

சாதனை நாயகர்கள்

உலகிலேயே மிக அதிகமாக சம்பாதிக்கும் சச்சின் டெண்டுல்கருக்கும், கேப்டன் தோனிக்கும் அவர்களின் சிறப்பான செயல்பாடுகளை மதித்து அவர்களுக்கு இறைவன் 48 மணிநேரம் கொடுத்திருக்கானா? இல்லையே. பிறகு எப்படி ஜெயித்தார்கள்? அவர்கள் காலத்தைச் சரியாகப் பயன்படுத்தி இருக்கிறார்கள்… நேரம் எவ்வளவு பெரிய பொக்கிஷம். அதனை நாம் உணர்ந்து கொண்டாட வேண்டாமா?.

ஓரு சின்ன உதாரணம். ஓரு சிறிய இரும்புத்துண்டு. அதை அப்படியே விற்றோம் என்றால் 10 ரூபாய் கிடைக்கும். அதையே சற்று வடிவம் மாற்றி ஒரு குதிரையின் லாடமாக மாற்றினால் 20 ரூபாய் கிடைக்கும். அதையே குண்டூசிகள் ஆக்கினால்… தொடர்ந்து பாருங்கள்.

ஒரு பொருளின் மதிப்பு அதன் நுட்பத்திலேதான் அமைந்திருக்கிறது. அது போலத்தான் காலமும், ஒரு மணி நேரத்தில் பத்து ரூபாய் சம்பாதிப்பதும் லட்ச ரூபாய் சம்பாதிப்பதும் அவரவர் காலத்தைப் பயன்படுத்தும் முறையிலே அமைகிறது. நிறைவாக இன்றைய வேலையை இன்றே செய்யுங்கள். ஒத்திப்போடாதீர்கள்.

ஒத்திப்போட்டவர்களை உலகம் புறக்கணித்து விடும். நம்முன் இருக்கும் வேலைகளை அவசரமானவை, முக்கியமானவை என்று பிரித்துக்கொண்டு முன்னர் சொன்னபடியே செய்யுங்கள். இரண்டும் இல்லாத வேலைகளை செய்யாதீர்கள். ஒன்றுமே வேலை இல்லையா? நாளை என்ன வேலை செய்யலாம் என்று பட்டியல் போடும் வேலையைச் செய்யலாமே. அதுவும் இல்லை என்றால் சின்ன தூக்கம் போடலாம். தப்பில்லை. உடல் நலம் பெறும். தூக்கம் வேண்டாம் என்றால் தியானத்தில் இருங்கள். தியானத்தில் நிறைய நன்மை உண்டு.

இந்த அத்தியாயத்தில் கதை ஒன்றும் சொல்லவில்லையே என்ற குறை உள்ளது. நேரம் கருதி ஒரு கதை சொல்கிறேன். ஒரு ஊரில் ஒரு தொழிலதிபர் இருந்தார். ஒருநாள் காலையில் அவரது வங்கி மேலாளரிடமிருந்து ஒரு போன் வந்தது. “சார் உங்க கணக்கில யாரோ ஒருவர் 86,400 ரூபாய் டெபாஸிட் போட்டிருக்கிறார். என்ன பண்ணலாம் என்றார். அவர் யார் என்று தெரியுமா?’என்று கேட்டால் தெரியாது’ என்றார் வங்கி மேலாளர். ஏகப்பட்ட மகிழ்ச்சி. ஒரு ரூபாயா? இரண்டு ரூபாயா? 86,400 ரூபாய். சும்மாவா? தலைகால் புரியவில்லை மனிதருக்கு.

இரவு மறுபடியும் தொலைபேசி அலறுகிறது. “சார் அந்த 86,400 ரூபாயை யாரோ எடுத்துட்டாங்க () சார்” என்றார் வங்கி மேலாளர். “அதெப்படி முடியும்” என்று இவர் அலற பெரிய ஆர்ப்பாட்டமே நடந்துவிட்டது. 86,400 டெபாஸிட் செய்தபோது யார் செய்தது என கவலைப்படாதவர் பணம் போனதும் கவலையோடு அலறுகிறார். நாள்தோறும் பெயர் தெரியாத ஒருவர் நம் கணக்கில் 86,400 டெபாஸிட் செய்து இரவே அதை எடுக்கவும் செய்தால் வருத்தம் வராதா?

என்ன அந்த 86,400 ரூபாய்…? ஒரு நாளைக்கு இருபத்து நாலு மணிநேரம். ஒரு மணிக்கு அறுபது நிமிடம். ஒரு நிமிடத்திற்கு அறுபது விநாடிகள். அப்படியானால் 86,400ரூபாய். அதாவது ஒவ்வொரு நாளும் நாம் பயன்படுத்திக் கொள்ள 86,400 விநாடிகளைக் கடவுள் நமக்காக டெபாஸிட் செய்கிறார். அன்று இரவே அதை எடுத்தும் விடுகிறார். அந்தப் பணத்தை, அதாவது காலத்தை நாம் வீணாக விடலாமா? பயன்படுத்த வேண்டாமா?

ஒவ்வொரு ரூபாயையும் எண்ணி, எண்ணி செலவழிக்கிற மாதிரி அல்லது யோசித்து முதலீடு செய்து சம்பாதிக்கிற மாதிரி ஒவ்வொரு விநாடியையும் பத்திரமாக செலவழிக்க வேண்டும். காலக்கெடு வைத்தே எந்த வேலையையும் செய்யுங்கள். காலம் முடிவதற்குள் வேலையைச் செய்துவிடுங்கள்.

காலத்தைக் கொண்டாடுங்கள்

காலம் உங்களைக் கொண்டாடும்.

சங்கர் ராமன்

தேநீர்த் திருவிழா

“யாராவது பாத்தா என்ன நெனைப்பாங்க…

இந்த ட்ரெஸ் அவனுக்குப் பிடிக்குமானு தெரியலே… நாளைக்கு என்ன பண்ணப் போறேன்னு தெரியலையே” இன்றைய அவசர உலகில் நாம் ரசித்த நிமிடங்களை விட ரசிக்கத் தவறிய நிமிடங்களே அதிகம்.

மனசாட்சியைத் தொட்டுச் சொல்லுங்கள். இந்த நிமிடம் வரை உங்களில் ஒருவராவது தன்னுடைய வாழ்க்கையை தனக்காக வாழ்ந்திருக்கிறீர்களா? பரபரப்பான உலகில் யாராவது பட்டாம்பூச்சியை ரசித்ததுண்டா?. அவசர உலகில் அவசியமான விருப்பங்களைக்கூட ரசனை இல்லாமல் இழந்து தவிக்கிறோம். போலியான முகங்களை வைத்துக் கொண்டு அவற்றையே உண்மை என நம்புகிறோம்.

நிமிடங்களில் வாழ்வது எப்படி என்பதை நமக்கு எளிமையாகச் சொல்லிக் கொடுப்பது ஜைனமதம் தான். அந்த ஜைன மதக் குருக்களிடம் ஒரு திருவிழா மிகப் பிரபலமாகும். அதுதான் தேநீர்த் திருவிழா . வருடம் தோறும் கொண்டாடி மகிழும் இந்தத் திருவிழாவின் மையமான ஒரு செய்தி உண்டு. ஆளுக்கு ஒரு குவளை தேநீர் எடுத்துக் கொண்டு அதனை சுமார் 2 மணி நேரம் வரை ரசித்துக் குடிப்பார்களாம். காரணம் என்னவென்றால் அதன் ஒவ்வொரு துளியையும் ரசித்துக் குடிக்கிறார்கள்.

நாமும் இதனைச் செய்ததுண்டு எப்போது? நாம் குழந்தையாக இருக்கும்போது சில்வர் டம்ளரில் ஸ்டிரா போன்ற அமைப்பில் நாம் உறிஞ்சி உறிஞ்சி குடித்ததுண்டு. மிக மகிழ்ச்சியாக. கோப்பையில் இருக்கும் தேநீர் முடிந்திருக்கும். ஆனாலும் மனம் தளராமல் குவளையில் ஒட்டியிருக்கும் சர்க்கரையை நம் நாக்கால் தடவியே காலி செய்திருப்போம்? ஞாபகமிருக்கிறதா? ஏன்? அப்போது நாம் குழந்தை. மிக மகிழ்ச்சியாக இருந்தோம். இப்போது வளர்ந்து விட்டோம். வாழத் தெரியாமல் நிற்கிறோம்.

சாதாரண உதாரணங்கள் சிலவற்றைச் சொல்கிறேன். ஆடித்தள்ளுபடிக்கு ஆடை எடுக்க கடைக்குச் செல்கிறோம். ஓர் அழகான சட்டையைப் பார்க்கிறோம். இல்லை ஒரு சுடிதாரைப் பார்க்கிறோம். ஒரு மணி நேரம் கஷ்டப்பட்டு தேர்வு செய்து எடுத்த அந்த ஆடை நமக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. உடனே அதைத் தேர்வு செய்து விடுவோமா? கூடவே ஒரு இராகு காலத்தைக் கூட்டிக் கொண்டு போயிருப்போம்.

நம் நண்பராகவோ அல்லது உறவினராகவோ இருப்பார்கள். அவர்களிடம் அந்த ஆடையைக் காட்டி கருத்துக் கேட்போம். அவர் அரை விநாடியில் முகம் சுளிப்பார். நமக்குப்பிடித்து ஒரு மணிநேரம் செலவு செய்து தேர்வு செய்த ஆடை அவர்களின் அரை விநாடி முகஞ்சுளிப்பிற்கு தியாகம் செய்துவிடுவோம். இதுதான் இன்றுவரை நாம் வாழும் வாழ்க்கை. நமக்குப் பிடித்த பல விஷயங்களை அடுத்தவருக்காக இழந்து கொண்டிருக்கிறோம்.

நான் சுயநலமாகஇருக்கச் சொல்லவில்லை. ரசனையோடு இருக்கச் சொல்கிறேன். உலகத்திலேயே மிக ரசனை மிக்கவர்கள் இந்தியர்கள். எல்லாவற்றிலும் ரசனையோடு இருப்பவர்கள். சமீபத்தில் டெல்லியில் நடந்த ஒரு திருமண நிகழ்ச்சியினை எடுத்துக்காட்டாக கூறலாம். ஆம் அந்த திருமணத்தில் 523 வகையான உணவுப் பதார்த்தங்கள் சமைக்கப்பட்டனவாம். இதிலிருந்தே நம் ரசனையை உலகம் அறிந்து கொள்ளும்.

நேற்று நடந்த நிகழ்வுகளை மட்டுமே மனதில் வைத்து வாழ்பவர்கள் இறந்தவர்களாக கருதப்படுவர். இப்படிப்பலர் நம்மிடையே உள்ளனர். இல்லையேல் எதிர்காலத்தில் எப்படி வாழப்போகிறோம் என்ற கற்பனை வாழ்க்கையிலே கலந்து போய்விடுகிறோம். நிகழ்காலத்தில் வாழ்பவர்கள் மிகச் சிலரே. ஆனால் அவர்கள்தான் இந்த உலகின் சாதனைகளுக்குச் சொந்தக்காரர்கள்… ஒவ்வொரு நிமிடமும் வாழ்வது எப்படி?.

குழந்தைகளைப் பார்த்துக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஒரு சிறு கிலுகிலுப்பையை குழந்தையின் முன்னால் சென்று ஆட்டினோம் என்றால் அந்தக் குழந்தை எவ்வளவு அழகாகச் சிரிக்கிறது. அந்த மழலையின் சிரிப்பிற்கு ஈடு இணை ஏதுமுண்டா? இல்லை. அதே நேரம் அந்த கிலுகிலுப்பையை நேரே வீட்டிற்குள் சென்று நம் அப்பாவிடமோ கட்டிலில் படுத்திருக்கும் நம் தாத்தாவிடமோ ஆட்டினால்…? என்ன ஆகும். அவர்கள் நவீன ஹம்சர்களாக மாறிவிடுகின்றனர்.

சிறுவயது குழந்தைகளாக இருக்கும் போது அவர்களும் சிரித்தவர்கள்தானே. இப்போது ஏன் சிரிக்கவில்லை? ஆம்! நாம் யாரும் நிகழ்காலத்தில் வாழவில்லை. கடந்த காலக் குப்பைகளை மனதிலே தேக்கி வைத்திருக்கிறோம். விளைவு பலவற்றை ரசிக்கத் தவறிவிடுகிறோம்.

பறக்கும் பட்டாம்பூச்சி பூக்கும் ரோஜா, அழகாய்ப் பொழியும் நிலவின் ஒளி, லேசான தென்றல் இவை எல்லாம் நம்மை எதுவும் செய்வதில்லை. இவற்றை யாராவது ரசித்தால் அவர்களை பிழைக்கத் தெரியாதவர் என்ற பட்டமிட்டு ரசிக்கிறோம். ரசனையுள்ளவர்களே இந்த உலகில் சாதனை படைத்தவர்களாக இருந்து வருகின்றனர்.

சிட்டுக்குருவி சிறகசைத்துப் பறப்பதை கொண்டாடியவன் பாரதி. இயற்கையைக் கொண்டாடி அழகின் சிரிப்பைப் பாடியவன் பாரதிதாசன். பயணம்தான் உலகின் மிகப் பெரிய ரசனை மையம். பல்வேறு அறிஞர்களின் பயண அனுபவங்களை இன்று உலகமே கொண்டாடி வருகிறது. நாமோ ரசனை என்ன விலை என்று கேட்கிறோம்.

ஒரு அழகான ஜென்கதை ஒன்றைக் கூறுகிறேன். மதத் தலைவர் ஒருவர் வயதாகி படுத்த படுக்கையாகக் கிடந்தார். சுற்றிலும் சீடர்கள் ஆர்வமுடன் நின்று கொண்டிருந்தனர். அவர் சாவதற்காக அல்ல. கடைசி நேரத்தில் ஏதாவது முக்கியமான செய்தி சொல்லமாட்டாரா என்று?. ஆனால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. நேரம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் உயிர் பிரியவில்லை.

வெளியூர் சென்றிருந்த ஒரு பிரியமான மாணவன் தன் குருவின் உயிர் பிரிந்து கொண்டிருந்ததை ஞான திருஷ்டியால் அறிந்து கொண்டு உடனே அவருக்கு மிகவும் பிடித்தமான திராட்சைப் பழங்களை வாங்கிக் கொண்டு ஆசிரமம் நோக்கி விரைந்து வந்தான். வந்து தன் குருவை வணங்கிவிட்டு அவருக்கு தான் வாங்கிவந்த பழங்களில் ஒன்றைக் கொடுத்தானாம்.

குரு அவனைப் பார்த்து புன்னகைத்து விட்டு; அதை வாங்கிச் சுவைத்து சாப்பிட ஆரம்பித்தாராம். குழுமியிருந்த சிஷ்யர்களுக்கு பொறுமையில்லை. அவர்களுக்கும் பழம் வேண்டும் என்பதல்ல. குரு கடைசியாக ஏதும் சொல்லாமல் போய்விடுவாரோ என்றுதான். ஒருவன் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு கேட்டே விட்டானாம்.

இனி நீங்களும் முடிந்து போனதைப்பற்றி கவலைப்படாதீர்கள்.யாரையும் பின்பற்றி வாழ முயற்சி செய்யாதீர்கள். வாழ வேண்டும் எனில் நாமும் நம்மைத்தான் பின்பற்றி வாழ வேண்டும். யாரும் யாரையும் பின்பற்ற வேண்டியதில்லை. ஏனெனில் யாரும் யாரையும் விட உயர்ந்தவரோ தாழ்ந்தவரோ இல்லை. ஒவ்வொருவரிடத்திலும் ஒரு திறமை உள்ளது. அதைக் கண்டுபிடித்து பயன்படுத்தக் கற்றுக் கொண்டாலே நம் வெற்றி எளிதாகும்.

எப்போதுமே இயல்பாக இருங்கள். வெற்றி உங்களைத் தேடி வரும். தோல்விகள் வருவதனால்தான் நாம் தோற்கிறோம் என்பது உண்மையல்ல… மாறாக தோல்வி என்று கருதப்படுகின்ற ஒன்றை நம்மை வந்து சேரும் போது அதை நாம் தோல்வியாக ஏற்றுக்கொண்டு விடுவதால்தான் நாம் தோற்றுப் போகிறோம். ஒரு தோல்வியையே வெற்றியாக எடுத்துக் கொள்வதா என்று கேட்கக் கூடாது.

ஒரு தோல்வி வரும்போது அதை நாம் எப்படி எடுத்துக் கொள்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்துதான் வெற்றி அமைகிறது. அதாவது வெற்றிக்கு முன் வரும் தற்காலிகத் ‘தோல்வி’களை நாம் வரவில் வைக்கவே கூடாது.

வெற்றி என்பது உங்களுக்கு வெளியே எங்கோ உள்ள ஒரு பொருளல்ல. அது உங்களுக்கு வெகு அருகாமையில் உள்ளதே. இன்னும் சொல்லப் போனால் அது உங்களுக்கு உள்ளேயே உள்ளது. அதனாலேயே அதனை நீங்கள் தெரிந்து கொள்ளாமல் போகலாம். ஏனெனில் ஒரு விஷயத்தைப் பார்க்க தூரம் கொஞ்சமாவது தேவைப்படுகிறது. கடலைத் தேடிய மீன்களைப் போல்தான் நாமும். ஆம் நம்மை நாம் உணா;ந்து கொண்டாலே போதும்.

நிறைவாக ஒரு கதை. ஒரு கிராமத்திற்குத் துறவி ஒருவர் வந்திருந்தார். அவரைச் சுற்றி அருள்வாக்கு கேட்க ஒரே கூட்டம் பக்தி பரவசத்துடன்… அதில் ஒரு சிறுவன். துறவியை முட்டாளாக்க வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் நின்றிருந்தான். வேகமாக ஓடிப்போய் ஒரு தட்டாம் பூச்சியைப் பிடித்து வந்தான். அவன் கையில் தட்டாம் பூச்சியை வைத்து இருகைகளையும் பின்னால் கட்டிக் கொண்டான். தட்டாம் பூச்சியின் கழுத்தில் விரலைத் தயாராக வைத்திருந்தான். நேராக துறவியிடம் சென்று “ஐயா! உங்களுக்கும் எல்லாம் தெரியுமா?” என்றான். துறவியும் “முடிந்தவரை முயற்சிக்கிறேன்” என்றார். அவரிடம் ஒரு வித்தியாசமான கேள்வி கேட்கப்பட்டது… “ஐயா! என் கையில் ஒரு தட்டான் உள்ளது. அது உயிரோடு இருக்கிறதா? இல்லையா?” என்றான் சிறுவன்.

போதி தர்மர்

உயிரோடு இருக்கிறது என்று சொன்னால் சிறுவனின் விரல் தட்டானின் கதையை முடித்துவிடும். உயிரோடு இல்லை என்று சொன்னல் சிறுவன் தட்டானை பறக்க விட்டுவிடுவான். தர்ம சங்கடமான நிலை துறவிக்கு… என்ன சொல்வது. சிறிது நேரம் யோசித்து ஒருபதில் சொன்னார் துறவி. ஆகவே நம் வாழ்க்கைக்கான பதில். ஆம். “தட்டான் உயிரோடு இருப்பதும் சாகிறதும் உன் கையில்தான் இருக்கிறது” என்றார் துறவி.

நம் வாழ்வும் நம் கையில்தான். நாம் மகிழ்வாக இருக்கும்போது வாழ்க்கை மகிழ்வாக செல்கிறது. துயரக் கடலில் இருக்கையில் வாழ்க்கையும் துயரமாகவே இருந்துவிடுகிறது. எனவே வாழ்க்கையை மகிழ்வாக ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள் மகிழ்ச்சி தான் வெற்றியின் அடையாளம்…

வாழ்க்கை கண்ணாடி போன்றது.

நாம் நினைப்பதையே அதுவும் பிரதிபலிக்கிறது.

தொடரும்.

சங்கர் ராமன்

நிராகரிப்பை நிராகரியுங்கள்;

“சக்சஸ்

சக்சஸ்

சக்சஸ்…”

வெற்றி பெறத் துடிக்கும் அனைவரின் காதுகளிலும் ஒலிக்கவேண்டிய அற்புதமான வார்த்தைகள். வெற்றி என்பதற்கு ஆங்கிலத்தில் உச்சரிக்கப்படும் அழகான வார்த்தைகள்..

உச்சரித்த உதடுகள் சாதாரணமானவை அல்ல. தமிழ்த் திரையுலக வரலாற்றைப் புரட்டிப்போட்ட படம் “பராசக்தி”. அப்படத்தில் அறிமுகமாகி பின்னாளில் நடிப்பிற்குப் பல்கலைக்கழகமாக விளங்கும் செவாலியே டாக்டர். சிவாஜி கணேசன் அவர்களால் உச்சரிக்கப்பட்ட வார்த்தைகள்தான் அவை. திரையுலக வாழ்க்கையில் தனது முதல் காட்சியில் அவர் பதிவு செய்த வார்த்தைகள் அவரின் வாழ்க்கைப் பதிவையே பின்னாளில் மாற்றியது என்றால் அது மிகையாகாது.

வார்த்தைகளுக்கு எப்போதுமே வலிமையுண்டு. “நீங்கள் எதுவாக நினைக்கிறீர்களோ அதுவாகவே மாறுவீர்கள்” என்பது விவேகானந்தரின் வாக்கு. முயற்சியோடு பயிற்சியும் இருந்தால் எல்லா வெற்றிகளும் எளிதில் வரும் என்பதில் ஐயமில்லை. பராசக்தி படம் வெளியாகி வெற்றிகரமாக ஓடிக்கொண்டிருந்த சமயம் பாரம்பரியமிக்க ஒரு வார இதழில் அப்படம் பற்றிய திரைவிமர்சனம் வெளிவந்தது. அதில் “பராசக்தி படம் மிகப்பொpய வெற்றிப்படமாக அமைந்து தமிழ்த்திரைஉலகம் ஒரு புதிய பரிமாணத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. மிகச்சிறப்பான கதை வசனத்தை கருணாநிதி எழுதியுள்ளார். அனைத்தும் சரியான முறையில் இருந்தாலும் அறிமுகமாகியிருக்கும் கதைநாயகன் மட்டும் சரியான தேர்வல்ல. அவரை மாற்றியிருந்தால் படம் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்” என்ற கருத்துகள் இடம் பெற்றிருந்தன. அதே போன்று அவருக்கு ஒப்பனை செய்ய வந்த ஒப்பனைக்காரரும் “இவரின் முகம் சரியில்லை. இவருக்கு ஒப்பனை செய்ய விருப்பமில்லை” என்று சொல்லிவிட்டார்… இவர்கள் அத்தனை பேருக்கும் சிவாஜி பதில் சொல்லவில்லை காலம் பதில் சொல்லியது.

என்னுடைய வெற்றிக்குக் காரணமாக நான் சொல்வது கடின உழைப்பைத்தவிர வேறொன்றுமில்லை

– சிவாஜிகணேசன்.

எந்த வார இதழ் இவரை குறை கூறியதோ அதே வார இதழ் தனது பொன்விழா மலரில் உலகின் மிகச்சிறந்த நடிகர்களின் பட்டியலை வெளியிட்டது. அந்தப் பட்டியலில் முதல் இடம்பெற்றவர் ‘செவாலியே’ டாக்டர். சிவாஜிகணேசன் அவர்கள்தான். ஆம் நிராகரிப்புகளையே நிராகரித்தவர் அவர்.

அவருடைய வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் திரைப்படம் பிரான்ஸ் நாட்டில் நடிப்புப் பல்கலைக்கழகத்தில் மாணவர்களுக்கு பாடமாக வைக்கப்பட்டுள்ளது. உலகின் எந்த நடிகரும் இவரின் சாயல் இல்லாமல் நடிக்க முடியாது என்பதே நிதர்சனமாக உண்மையாகும். இவரின் முகம் சரியில்லை என்று கூறிய ஒப்பனைக்காரருக்கு பிற்காலத்தில் உதவி செய்த மாமனிதர் சிவாஜி என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கதே ஆகும்.

எல்லோருக்கும் வெற்றிபெற விருப்பமிருக்கிறது.

ஆனால் வெகுசிலரே வெற்றி பெற தங்களைத் தயார் செய்துகொள்கிறார்கள்.

உழைப்பே வெற்றியின் திறவுகோலாக அமைகிறது. தோல்வியடையக்கூடாது என்ற வகையிலே பலரும் போராடி வருகின்றனர். வெற்றி பெற போராட்டம் தேவையில்லை. செய்யும் வேலைகளை ஆர்வமுடன் செய்தாலே வெற்றி நம் வாசல் தேடி அலையும்.

உண்ணுவதையும், உறங்குவதையும் மட்டுமே வேலையாகக் கொண்டவர்களை இவ்வுலகம் விழுங்கிவிடும். உங்களிடம் இந்த உலகம் எதையோ எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறது. வெற்றி எல்லோருக்கும் எளிதில் கிடைப்பதில்லை. நிராகரிக்கப்பட்ட பலரும் பின்னாளில் தொடர்ந்த உழைப்பினாலும் முயற்சியாலும் வெற்றி பெற்றிருக்கின்றனர். இதற்கு எத்தனையோ உதாரணங்களைச் சொல்லலாம்.

அமெரிக்காவில் ஒரு ஆரம்பப் பள்ளிக்கூடத்தில் 5ம் வகுப்பு நடந்து கொண்டிருந்தது. அதில் பறவைகள் பற்றிய பாடத்தை ஒரு ஆசிரியப் பெண்மணி நடத்திக் கொண்டிருந்தார். கோழி எப்படி முட்டையிடும்? அவற்றை எப்படி அடைகாக்கும்? என்பது பற்றி கூறிக் கொண்டிருந்தாள். அதைக்கேட்ட சிறுவன் வீட்டிற்குச் சென்றான். அம்மாவிடம் அடம்பிடித்து பத்து முட்டைகளை வாங்கி வரச் சொன்னான். நடுவீட்டில் அவற்றை வரிசையாக வைத்து அதன்மீது ஏறி அமர்ந்தான். வீடு முழுக்க அசுத்தம் செய்த தன் மகனைத் திட்டினாலும் அவன் செய்து பார்த்த செயலை தனக்குள் ரசித்துக் கொண்டாள்.

அவர்தான் தாமஸ்ஆல்வாஎடிசன்!

மறுநாள் வீட்டில் நடந்தவற்றை ஆசியரிடம் சொல்லி “நீங்கள் சரியான முறையில் கற்றுத்தரவில்லை. அதனால் தான் இந்தத் தவறு நடந்தது” என்று தைரியமாக எதிர்த்து நின்றான். எதிர்த்தவுடன் அந்த ஆசிரியப் பெண்மணி சிறுவன் என்று பார்க்காமலே அவனை அடித்து,அழவைத்தாள். அவன் சட்டைப் பையில் ஒரு கடிதத்தை எழுதிவைத்து உடனே வீட்டிற்கு அனுப்பினார். அழுதுகொண்டே வீடு வந்து சேர்ந்த தன் பையனை தேற்றி விட்டு விவரங்களைக் கேட்டறிந்தாள் அவன் தாய்.

அவனது சட்டைப்பையில் கடிதம் வடிவில் ஒரு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. ஆம்! அதில் “உங்கள் பையன் அடிமுட்டாள். இவன் இன்று முதல் எங்கள் பள்ளியில் மட்டுமல்ல… உலகத்தின் எந்தப்பள்ளியிலும் படிப்பதற்கு லாயக்கற்றவன்” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. அந்த நிராகரிப்பு அந்தத் தாயினை வேதனைப்படுத்தியது. ஆனால் அந்த வேதனை அவளுக்குள் உரமானது. அந்த உரமே அவள் பையனுக்குள் கருவானது.

தன் மகனிடம் அன்று அவள் சொன்ன வார்த்தைகளே பிற்காலத்தில் நிதர்சனமான உண்மையானது. “நீ இனி எந்தப் பள்ளிக்கூடத்திற்கும் செல்ல வேண்டாம் என் கூடவே இருந்து கற்றுக்கொள். எதிர்காலத்தில் உன்னைப் பற்றிய பாடங்கள் உலகப் பள்ளிக் கூடங்கள் அனைத்திலும் இருக்கும்” என்ற வார்த்தைகள்தான் அவை. அந்த வார்த்தைகள் உண்மையானது.

பள்ளியிலிருந்து நிராகரிக்கப்பட்டு விரட்டப்பட்ட அந்த அமெரிக்கச் சிறுவன் வேறுயாருமல்ல… அவர்தான் 1600 கண்டுபிடிப்புகளுக்கும் மேற்பட்ட கண்டுபிடிப்புகளை கண்டுபிடித்த தாமஸ் ஆல்வா எடிசன். உலக அளவில் 1093 கண்டுபிடிப்புகளுக்கு காப்புரிமை பெற்ற ஒரே விஞ்ஞானி இவர்தான். ஆம் நிராகரிக்கப்பட்டவர்களே வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்கள் என்பதே உலகம் அறிந்த உண்மையாகும்.

எந்தத் தடைகளுக்கும் அஞ்சாதீர்கள்.

அவற்றை வரவேற்று கொண்டாடுங்கள்.

ஏனெனில்

தடைகள்தான் உங்களின் திறமைகளை வெளிக்கொண்டு வரும்.

நெருக்கடியான காலகட்டம்தான் மிகச் சிறந்த மனிதனை அடையாளம் காட்டுகின்றன. சராசரி வாழ்க்கையோடு சமரசம் செய்து கொள்ளாதீர்கள்.

“இருந்தாலும் இறந்தாலும்

பேர் சொல்ல வேண்டும்

இவர் போல யாரென்று

ஊர் சொல்ல வேண்டும்”

என்ற வரிகள் புரட்சித் தலைவர் எம்.ஜி.ஆருக்கு மட்டும் எழுதப்பட்ட வைர வரிகள் அல்ல. நம் ஒவ்வொருவருக்கும் உரித்தான வரிகளே இவை. எதையாவது ஒன்றைச் செய்ய வேண்டும் என்ற நினைப்போடு வாழுங்கள். எதிர்காலம் உங்களை கட்டி அணைத்துக் கொள்ளும்.

இது நம்ம ஊருல நடந்த கதை. பள்ளிக்கூடம் ஒன்றில் நடந்த கதை இது. பத்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த போது “கண்ணன்” என்ற சிறுவர் பத்திரிக்கைக்குக் கதை எழுதி அனுப்பியிருந்தான் ஒரு மாணவன். பள்ளிக்கூட முகவரிக்கு அந்தக் கதை பிரசுரமாகாமலே திரும்பி வந்து விட்டது. வகுப்பாசிரியர் கையில் கதை கிடைத்துவிட்டது. அவ்வளவுதான் ஆசிரியர் காதைப் பிடித்து திருகி அவரைப் படாதபாடு படுத்திவிட்டார்.

“படிக்குற வயசுல உனக்கெல்லாம் எதுக்குடா இந்தக் கதை எழுதுற வேலை. படிப்புல அக்கறை இல்ல. “வாங்கற மார்க்கைப் பாரு” என்று கேலி செய்து அவர் காதைப் பிடித்துத் திருகியிருக்கிறார். அதன் பிறகு எதற்கெடுத்தாலும் காது திருகும் பணியினை அவர் அடிக்கடி செய்து கொண்டிருந்தார். அவர் வகுப்பில் அடிக்கடி தண்டனைக்குள்ளாகும் காதுகளைப் பெற்றவர் வேறுயாருமல்ல. பல்லாண்டுகளாக வானொலிகளிலும், தொலைக்காட்சிகளிலும் “இன்று ஒரு தகவல்” சொல்லி வந்த தென்கச்சி கோ.சுவாமிநாதன் அவர்களே ஆவார்.

தென்கச்சி.கோ.சுவாமிநாதன்

அவர் வானொலியில் புகழ்பெற்று உச்சத்தில் இருந்த காலகட்டத்தில் அவருக்கு ஒரு கடிதம் வருகிறது. ‘ஐயா… சென்னை வானொலி நிலையம் கடந்த சில வருடங்களாக ஒலிபரப்பிக் கொண்டிருக்கும் ‘இன்று ஒரு தகவல்’ என்ற நிகழ்ச்சியை நான் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். நான் ஒரு பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியராக இருந்து ஓய்வு பெற்றவன். தினந்தோறும் வானொலியில் தகவல் தரும் அந்த மதிப்பிற்குரிய பெரியவருடன் தொடர்புகொள்ள விரும்புகிறேன். எனவே அவருடைய பெயர் என்ன? முகவரி என்ன என்பதைத் தெரியப்படுத்த இயலுமா?’ என்று கேட்டு அடிக்கையெழுத்திட்டிருந்தார்.

அந்தக் கடிதத்தை எழுதியவர் வேறு யாருமல்லர். தென்கச்சியாரின் காதுகளைத் திருகிய மதிப்பிற்குரிய ஆசிரியரே ஆவார். இதனைத் தன் கூட்டங்களில் அடிக்கடி தென்கச்சியாரே கூறியிருக்கிறார். “நீ என்ன பெரிய ஆளா? என்று கூறி ஏளனம் செய்த ஆசிரியரே பிற்காலத்தில் மதிப்பிற்குரிய பெரியவருக்கு… எனக் கடிதம் எழுதக் காரணம் என்ன? வேறு எதுவுமில்லை. தென்கச்சி சுவாமிநாதனின் அயராத உழைப்பு மட்டுமே ஆகும்.

நாம் அனைவரும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ள வேண்டிய அற்புதமான வரிகள் “எதனால் நீங்கள் நிராகரிக்கப்பட்டீர்களோ அதனைக் கொண்டே வெல்ல வேண்டும்” என்பதே ஆகும். இவை இளைய சமுதாயத்தின் எழுச்சி நாயகன் விவேகானந்தனின் வரிகள். புரிந்து கொள்ளுங்கள். இந்த உலகில் வெற்றியாளர்கள் அனைவரும் நிராகரிப்பை வென்றவர்களே. ஆம் உங்களை ஒதுக்கித் தள்ளுபவர்களை பாராட்டுங்கள். ஆம்! உங்களின் வளர்ச்சிக்கு அவர்கள் வழிகாட்டுகிறார்கள். புறக்கணிப்பை புறக்கணியுங்கள்… முதல் புறக்கணிப்பிலேயே முடிந்து போகாதீர்கள்… சில அடிகள் நடந்து பாருங்கள். வெற்றி தேவதை உங்களுக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

தோல்வியடைந்தவர்கள் இரண்டு வகையினர்.

சிந்திக்காமல் செயலாற்றியவர் ஒரு வகை.

சிந்தித்துவிட்டு செயலாற்றாமல் விட்டவர்கள் மற்றவர்கள்.

செயல்படுங்கள். வெற்றி அருகில்தான் உள்ளது.

படத்திற்கு நன்றி:

http://www.google.co.in/imgres?imgurl=http://successonline.com.au/wp-content/uploads/2011/04/building-the-bridge-to-success.jpg&imgrefurl=http://successonline.com.au/&h=1200&w=1600&sz=606&tbnid=FjvY4Hf915FvtM:&tbnh=90&tbnw=120&zoom=1&usg=__003ZAzIdnMU-215nHnUKGyHprVo=&docid=V_FclXvLjj3_kM&sa=X&ei=foccUsrgN4iMrQf_3ICoCA&ved=0CEQQ9QEwAg&dur=1336

சங்கர் ராமன்

அசலாக இருங்கள்
உங்களை யாரோடும்
ஒப்பிட்டுக் கொள்ளாதீர்கள்…
உங்கள் படைப்பின் நோக்கம்
வேறாக இருக்கும்

வித்தியாசமான மனிதர்களால் நிரம்பியது இந்த உலகம் என்பதை நாம் அனைவரும் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய உண்மையாகும். “11 முட்டாள்கள் விளையாடுவத “ 11 ஆயிரம் முட்டாள்கள் உட்கார்ந்து ரசிக்கும் ஒரு சோம்பேறியான விளையாட்டு” என்று இன்று உலகமே கொண்டாடி வரும் கிரிக்கெட் விளையாட்டைப் பற்றி விமர்சனம் செய்த ஒருவர்தான் பெர்னாட்ஷா. அவர் ஒரு தத்துவமேதை என்றே சொல்லலாம். சில தத்துவார்த்தமான பதில்களை அவரை விட வேறு யாரும் அவ்வளவு எளிதாகச் சொல்லிவிட முடியாது. அவரின் விமர்சனத்திற்காக பலரும் காத்துக்கிடந்த காலம் அது… அவரையே பலரும் விமர்சித்த காலமும் அதுதான். பெர்னாட்ஷாவிற்கு ஒரு விசித்திரமான பழக்கம் இருந்ததாகக் கூறுவர். நாமெல்லாம் வீட்டிலிருந்து கிளம்பி எங்காவது வெளியிடங்களுக்கோ அல்லது வெளியூருக்கோ செல்கிறோம் என்றால் என்ன செய்வோம்?… வீட்டில் உள்ள விளக்கை எல்லாம் அணைத்துவிட்டு சன்னல்களைப் பூட்டி விட்டு உள்ளே இருக்கும் அத்தனை கதவுகளையும் பூட்டி விடுவோம். முடிந்தால் சரியாக பூட்டியிருக்கறதா ? என்ற சந்தேகத்தால் அந்த பூட்டை இழுத்தும் பார்த்து விடுவோம். பெர்னாடஷாவிடம் இருந்த வித்தியாசமான பழக்கம் இதுதான். அவர் வீட்டை விட்டு வெளியில் செல்லும் போது நாம் செய்வது போல எதையும் செய்யமாட்டாராம். மாறாக அனைத்து சன்னல் கதவுகளையும் திறந்து போட்டுவிட்டுச் சென்றுவிடுவாராம். அவர் வீட்டிற்குள் இருந்தால் அத்தனை கதவுகளையும் உட்பக்கமாகப் பூட்டு போட்டு விட்டு யாராவது வந்து கதைவைத் தடடினால் மட்டுமே திறப்பாராம். வித்தியாசமான பழக்கம்தானே இது. ஒருமுறை செய்தியாளர் ஒருவர் பெர்னாட்ஷாவிடம், “ஐயா நீங்கள் எப்போதும் வீட்டை விட்டு வெளியே செல்லும்போது வீட்டை பூட்டாமலும் வீட்டுக்குள் இருக்கும் போது உள்ளுக்குள்ளே பூட்டிவிடுகிறீர்களே ஏன்?” என்று கேட்டவுடன் “நீங்கள் வீட்டை விட்டு வெளியில் செல்லும் போது ஏன் வீட்டைப் பூட்டுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார். அதற்கு செய்தியாளரோ பூட்டவில்லை எனில் வீட்டில் உள்ள மதிப்புமிக்க பொருட்களை யாராவது திருடிச் சென்று விடுவார்கள்” என்றார். பெர்னாட்ஷாவோ சிரித்துக் கொண்டே என்னை விட மதிப்புமிக்க பொருள் உயர்ந்த பொருள் என் வீட்டில் ஏதுமில்லை. அதனால்தான் நான் வெளியில் செல்லும் போது வீட்டை பூட்டுவதில்லை, என்னை திருடிச் சென்றுவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே நான் இருக்கும் போது வீட்டை உள்ளே பூட்டி விடுகிறேன்” என்றார். திகைத்து நின்றனர் செய்தியாளர்கள். திகைத்தது செய்தியாளர்கள் மட்டுமல்ல நாமும் தானே…

உங்களைவிட மதிப்புவாய்ந்தவர் இந்த உலகத்தில் இல்லை என்பதை உணர்ந்து கொள்ளுங்கள். அடுத்தவரை காப்பியடித்து அரைநிமிடம் கூட நம்மால் வாழ்ந்துவிட முடியாது. மாற்றங்களை உங்களிடமிருந்து தொடங்குங்கள்.

உங்களைத் தவிர
வேறு யாராலும்
உங்களைப் போல வாழ்ந்திட முடியாது
என்பதை ஒத்துக்கொள்ளுங்கள். சிறு குழந்தைகளைப் பாருங்கள்… எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக வளர்கிறது. அந்த குழந்தைகளுக்கும் பல்வேறு சாயங்களைப் பூசி அவர்களின் வண்ணங்களை மாற்றியது நாம்தான். அவர்களிடம் நாம் செய்ய ஆசைப்பட்டு இயலாமல் போனவற்றையெல்லாம் நம் குழந்தைகள் மீது திணித்து நம் நகலாக மாற்ற முயற்சிக்கிறோம். அவர்களின் அசல் தன்மையினை அழித்து விடுகிறோம்.

உங்கள் குழந்தைகள்
உங்களுக்காக வந்தவர்களில்லை
உங்கள் வழியாக வந்தவர்கள்
என்ற அற்புதமான வரிகளைச் சொன்னவரை மறந்து விட்டோம்… யார் சொன்னால் என்ன?.. நல்ல வரிகள்தானே… நாம் ஆசைப்பட்டதைத்தான் நம் குழந்தைகள்தான் செய்ய வேண்டும் என்ற தத்துவத்தை பாரதி ஏற்றியிருந்தால் இன்று அவனது கவிதைகள் உலகப் புகழ் பெற்றிருக்காது. எங்கோ ஓர் மூலையில் தந்தை சொல்படி பொறியாளர் வேலை செய்திருப்பான். ரைட் சகோதரர்களோ சைக்கிள் கடையில் பஞ்சர் ஒட்டியே தனது காலத்தை கடத்தியிருப்பார்கள். பறக்கும் விமானம் அவர்களுக்கு சாத்தியமில்லாமலே போயிருக்கும்.

“சமத்துக்கண்ணா.. இந்தா லட்டு சாப்பிடு… வெளியே கொண்டு போகாதே… இங்கேயே சாப்பிட்டுட்டு அப்புறமா விளையாடப் போகணும்..”. இந்த வசனத்தைக் கேட்டிருக்கிறீர்களா?.. நாம் எல்லோரும் அடிக்கடி கேட்கும் வசனம்தான்.. இனியும் கேட்கப்போகிறோம்… ஏனெனில் இது தொடரும் பாரம்பாரியம்தானே… என்ன கொடுக்கும் திண்பண்டத்தில் வேண்டுமானால் மாற்றம் இருக்கலாம்… முறுக்கு, அதிரசம் அல்லது நவீன உலக பீட்சாவாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனால் வார்த்தைகள் மாறுவதில்லை.

இந்த வார்த்தைகள் 130 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் கல்கத்தாவில் ஒரு வீட்டிலும் ஒலித்தது. நரேந்திரா.. நீ சொல்லும் எதையும் கேட்கவே மாட்டாயா? நீ கொண்டு போகும் எல்லாவற்றையும் அடுத்தவர்களுக்கே கொடுத்து விட்டால் உனக்காக நீ எதை வைத்துக்கொள்ளப் போகிறாய்” என்று நரேந்திரனின் தாயார் சத்தமிட நரேந்திரனோ எனக்காக இந்த உலகமே இருக்கிறது” என்றானாம். அடுத்தவருக்காக அதிகமாக உதவி செய்கிறான் என்பதால் அவருடைய பெற்றோர் அவரை ஒருநாள் அறைக்குள் வைத்து பூட்டிவிட்டார்கள். நரேந்திரன் அசராமல் சன்னல் வழியாக ஆடைகளை வீசி ஏழைகளுக்கு எறிந்தான். அந்த நரேந்திரன்தான் பின்னாளில் விஸ்வரூபம் எடுத்த விவேகானந்தர். சிறு வயதிலிருந்த அவரது குணமே அவரின் அடையாளமாக மாறியது. அவரது குருவான இராமகிருஷ்ணர் காட்டிய வழியில் வாழ்ந்தவர் விவேகானந்தர். இராம கிருஷ்ணரின் நகலாக வாழவில்லை. இதனாலே இன்று விவேகானந்தரை உலகம் அடையாளப்படுத்தி இருக்கிறது. இராமகிருஷ்ணரின் சீடர்களில் ஒருவர்தான் விவேகானந்தர். இராமகிருஷ்ணரின் ஒரே சீடர் விவேகானந்தர் அல்ல.. அவருக்குப் பின்னால் வந்த சீடர்கள் யாரும் ஏன் விவேகானந்தர் போல ஜொலிக்கவில்லை. அவர்கள் தங்களின் தனித்தன்மையை அடையாளப்படுதிதிக் கொள்ளவில்லை. இன்னொரு இராமகிருஷ்ணராக முயற்சி செய்தார்கள்… விளைவு.. அவர்களால் தங்களின் தனித்தன்மையை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை.

உலகத்தில் எந்த ஜீவராசிகளும் மற்ற ஜீவராசிகள் போல காப்பியடித்து வாழ முயற்சிப்பதில்லை. மனிதனைத்தவிர… “உங்க வீட்ல கரண்ட் இருக்கா” நமது வீட்டில் மின்சாரம் தடைபட்டவுடன் ஜன்னல் வழியாக எட்டிப்பார்த்து நாம் கேட்கும் கேள்வி. அவர்கள் வீட்டிலும் மின்சாரம் இலலையென்றால்தான் நமக்கு ஒரு ஆத்ம திருப்தி. தொலைக்காட்சி பெட்டிகள் பிரபலமாகாத காலத்திலேயே பக்கத்து வீட்டில் டி.வி. இருந்தால் நமது வீட்டில் ஆண்டணாவை மாட்டி அழகு பார்த்தவர்கள் நாம்… அந்த பழக்கம்தான் இன்று வளர்ந்து கணினியாகவோ செல்பேசிகளாகவோ வளர்ந்து நிற்கிறது எனலாம். உங்கள் மனதிற்குள் அடிக்கடி சொல்லி வாருங்கள். உலகின் மிகச்சிறந்த மனிதர் நீங்கள்தான் என்று…

சாதனையாளர்களும் சிந்தனையாளர்களும் சொல்லிச்சென்ற வாசகம் ஒன்று உள்ளது
“யாரையும் பின்பற்றி வாழலாம்
எவரையும் காப்பியடிக்காதீர்கள்”

தொடரும்