Category: கட்டுரைகள்

முனைவர் ம. இராமச்சந்திரன்
உதவிப் பேராசிரியர் மற்றும் ஒருங்கிணைப்பாளர்
ஆராய்ச்சி மற்றும் வளர்ச்சிப் பிரிவு-தமிழ்
ஸ்ரீவித்யா மந்திர் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி (தன்னாட்சி) ஊத்தங்கரை கிருஷ்ணகிரி மாவட்டம்.
ramachandran.ta@gmail.com
9360623276

கி.ரா. அறிமுகமாகி முப்பது ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. திருநெல்வேலி (கரிசல் வாழ்க்கை) வாழ்வின் வளமைகள் துல்லியமாகத் துலங்கும் கதைகள் இவருடையவை. கல்லூரிக் காலங்களில் கதவு சிறுகதையைப் படித்துவிட்டு மயங்கித் திரிந்த நாட்கள் உண்டு. இன்றும் பழைமையான வீடுகளைக் கடந்து செல்லும் போது கி.ராவும் உடன் கடக்கிறார். சமீபத்தில் இவரின் பலம் சிறுகதையைப் படித்துவிட்டு என் தந்தையின் நினைவுகளுடன் பல நாட்கள் கடந்து சென்றன. இந்தக் கதை, அலையோசையில் 1980இல் வெளிவந்துள்ளது.

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஒவ்வொரு மனநிலையில் அவனது பலம் ஏதோ ஒன்றில் ஈர்க்கப்பட்டுவிடுகிறது. பணப்புழக்கம் பரவலாக்கப்பட்ட சூழ்நிலையில் அதன் ஆளுமை பலரைக் கவர்ந்திழுந்தது. நிலத்தின் மேல் கொண்ட மதிப்பு, பண மதிப்பாக மாற்றப்பட்ட காலம். கிராமத்தில் நிலபுலம் எவ்வளவு இருந்தாலும் கையில் காசு இல்லையென்றால் ஏற்படும் மன அவலம் இக்கதையின் மையப் பொருளாகும்.

செலவு செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லாதபோதும் கையில் இருக்கும் பணம் ஏற்படுத்தும் அதீத மன தைரியமும் சமூகத்தை எதிர்கொள்ளும் தன்மையும் அலாதியானது. இருக்கும்போது பெரும் அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தாத பணம், கையில் இல்லையென்றால் வீட்டைவிட்டு வெளியில் செல்ல மனம் விரும்புவதில்லை. இயற்கையைச் சார்ந்து அறிவின் துணையில் கைவீசி வாழ்ந்த மனித வாழ்க்கை சட்டைப்பைக்குள் மடித்து வைக்கப்பட்ட பணக் காகிதத்தில் முடங்கிப்போன அவலத்தையும் மாற்றத்தையும் இக்கதையில் போகிறபோக்கில் சொல்லிச்செல்லும் இவரின் ஆற்றல் வியக்கத்தக்கது.

தென் மாவட்டங்களில் இத்தகைய மனநிலையைப் பல சந்தர்ப்பங்களில் உணர்ந்ததுண்டு. சொந்த வீடு, விவசாயம், சுயதொழில், தற்சார்பு என்று வாழும் மக்களின் மனநிலை சட்டைப் பையில், டிரவுசர் பையில் இருக்கும் பத்து ரூபாய் நோட்டுதான் திருப்தி அளிக்கிறது. வெறும் கை என்பது அவமானத்தின் அத்தாட்சி, வாழத் தெரியாதவனின், வாழ்ந்து கெட்டவனின் இருத்தல் ஆகையால் எப்போதும் கையில் பணம் இருக்க வேண்டும். இந்த மனநிலையே இவர்களின் வாழ்க்கைச் சூழலை நகர்த்திச் செல்கிறது.

சென்று வருவதற்கு நூறு ரூபாய் போதும் என்றாலும் ஆயிரம் ரூபாய் கையில் இருந்தால் மட்டுமே செயலில் தன்னம்பிக்கையும் உள்ளத்தில் இறுமாப்பும் உறுதிப்படுகிறது. அவ்வாறு இல்லையென்றால் வராத விருந்தாளி வருவதாகவும் உதவி கேட்டு உறவுக்காரன் வந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என்பதுமான எண்ண ஓட்டத்தின் பதற்ற நிலையையும் அவர்களால் தவிர்க்கவே முடியாது. அத்தகைய பதற்ற மனநிலையே இக்கதை. கழுத்து நிறைய நகை போட்டு வருகின்ற மனைவியைக் கண்டாலும் கையில் பணம் இல்லாத நிலையும் அதனை வெளிப்படுத்தத் தயங்கும் வறட்டு மரியாதையும் மனைவியின் தாராள மனநிலையும் குடும்ப வாழ்க்கையின் யதார்த்த போக்கும் கதையில் இயல்பாக எடுத்துக் கூறப்பட்டுள்ளன.

மன அவத்தையில் வெளியில் கிளம்ப உந்தித் தள்ளும் மன இறுக்கமும் பணம் இல்லாமல் தடுத்து நிறுத்தப்படும் எண்ண ஓட்டமும் கெளரவம் என்ற பண்பாட்டின் செயல்பாடுகள் தகர்ந்துவிடுமோ என்ற சூழலும் காசு இருக்கும்போது ஒருவரும் உதவி கேட்பதில்லை பணம் இல்லாதபோது கேட்டு வரும் நிதி வசூல் செய்பவர்களையும் நினைத்துப் பார்க்கும் கையறுநிலை ஒவ்வொரு மனிதனின் மனப்போக்கையும் எளிதில் சொல்லிவிடும் அல்லது பிரதிபலித்துவிடும் தன்மை கொண்டது. குடும்ப உறவில் வாழ்ந்தாலும் கணவன் வரவு செலவு என்றும் மனைவி வரவு செலவு என்றும் வருமானத்தின் போக்குகளைப் பதிவு செய்யும்போது ஒவ்வொருவரின் சொந்த இருப்புக்கான வாழ்வியல் களங்கள் உருவாக்கப்படுவதும் அதில் ஒருவருக்கொருவர் கண்ணியத்தோடு நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற எழுதப்படாத அறநெறியையும் இங்கே காண முடிகிறது. வீட்டில் மாடு, பால், தயிர் மூலம் வருகின்ற பணம் மனைவியின் இருப்பில் இருப்பதும் இவற்றை எதிர்பார்க்கக் கூடாது என்ற தற்கெளரவமும் கணவனின் நிலை உணர்ந்து இருபது ரூபாய் நோட்டை நீட்டும் மனைவியின் இணைச்செயலும் இருவருக்குமான வாழ்வியல் பிணைப்பை உறுதி செய்கின்றன.

அவர் நடந்து செல்லும் கம்பீரமும் தன்னம்பிக்கையும் அவர் சட்டைப் பையில் திணிக்கப்பட்ட இருபது ரூபாயில் இருந்து உயிர் பெற்றது. மனிதனுக்கு என்ன தான் சொத்துடைமை இருந்தாலும் காசில்லாமல் ஊர் சுற்றுவது, மனநிலை ரீதியில் முடியாத செயலாக இருக்கிறது. உடலில் உயிர் இருப்பது போல மனித இயக்கத்தில் பணம் உயிர்நாடியாக மாறிப்போன பணப் பண்பாட்டைப் பதிவு செய்கிறது பலம் சிறுகதை. உடல் வலிமை தாண்டி பணமே உளவலிமை என்றான காலத்தைப் பிரதியிலிக்கும் அற்புதக் கதை இது.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

சுக்கிரீவன் மனையாட்டியைக் கவர்ந்து வைத்திருக்கும் வாலியின் ஒழுக்கக் கேட்டைச் சுட்டிக்காட்டி, அவன் பிழைசெய்தவன் என்று இராமன் குற்றஞ்சாட்டியதைக் கேட்ட வாலி அதனை மறுத்து, ”ஐய! மனிதர்கள் பின்பற்றும் கற்பொழுக்கத்தைப் பின்பற்றி வாழும் வகையில் விலங்குகளாகிய எம்மை இறைவன் படைக்கவில்லை; மனம் விரும்பியபடி வாழும் வாழ்க்கையே எமக்குரியது; திருமண முறைகளோ அவற்றைக் கைக்கொள்ளும் பண்புகளோ எமக்கில்லை” என்றுரைத்துத் தான் சுக்கிரீவன் மனைவியைக் கவர்ந்ததில் பிழையில்லை என்று வாதிட்டான்.

இராமன் அதனை ஒப்பவில்லை. ”தேவர்களைப்போல் பிறந்து அறவழிகள் அனைத்தையும் தெளிவுற அறிந்துள்ள உன்னை எங்ஙனம் விலங்கென்று கருதமுடியும்? எனவே நீ கூறும் சமாதானம் பொருத்தமுடைத்தன்று!” என்று மறுத்துரைத்தவன்,

மாடு பற்றி இடங்கர் வலித்திட
கோடு பற்றிய கொற்றவற் கூயது ஓர்
பாடு பெற்ற உணர்வின் பயத்தினால்
வீடு பெற்ற விலங்கும் விலங்குஅதோ. (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4155)

முதலை தன்னை ஒருபக்கம் பற்றியிழுத்த வேளையில், பாஞ்சசன்னியம் எனும் சங்கினைத் தாங்கிய திருமாலைக் கூவியழைத்துத் தன் ஒப்பற்ற நல்லறிவின் பயனால் வீடுபேறுற்ற கசேந்திரனாகிய யானையை விலங்கு என்று நாம் எண்ணமுடியுமா? என்று கேட்டு, நல்லறிவு பெற்ற வாலியையும் விலங்கென்று எண்ணமுடியாது எனும் தன் கருத்தை வெளிப்படுத்திய இராமன், எக்குலத்தில் பிறந்தவராயினும் அவர்கட்கு உயர்வும் தாழ்வும் அவர்தம் செயல்களாலேயே வருவன; அத்தன்மையை அறிவிற் சிறந்த நீ அறிந்திருந்தும், பிறன் மனைவியின் மாட்சியை அழித்தாய்” என்று தன் குற்றச்சாட்டை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தினான்.

”பெருமைக்கும் ஏனைச் சிறுமைக்கும் தத்தம்
கருமமே கட்டளைக் கல்” (குறள்: 505) என்ற வள்ளுவர் வாய்மொழியும், மனிதனின் சிறப்புக்கும் சிறுமைக்கும் அவன் செயல்களையே காரணங்காட்டுவது ஈண்டு நினைவுகூரத்தக்கது.

இராமனின் கருத்தைக் கேட்ட வாலி, ”சரி, நீ சொல்வதை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்! ஆனால், போர்க்களத்தில் என் முன்நின்று அம்பு எய்யாமல், கொடிய வேடர்கள் விலங்குகள்மீது மறைந்திருந்து அம்பு தொடுப்பதுபோல் என்மேல் தொடுக்கக் காரணம் என்ன?” என்று கேட்டான்.

அவ் உரை அமையக் கேட்ட
      அரி குலத்து அரசும் மாண்ட
செவ்வியோய் அனையது ஆக செருக்
      களத்து உருத்து எய்யாதே
வெவ்விய புளிஞர் என்ன
      விலங்கியே மறைந்து வில்லால்
எவ்வியது என்னை என்றான்
      இலக்குவன் இயம்பலுற்றான். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4162)

”வேட்டுவன் புதரில் மறைந்திருந்து வலைவீசிப் புள்ளைப் பிடிப்பதற்கு ஒப்பானது, தவ வேடத்தில் மறைந்துகொண்டு ஒருவன் அவச் செயல்கள் புரிவது” என்கின்ற குறளின் மூலமாக மறைந்திருந்து வேட்டுவர்கள் விலங்கை வேட்டையாடுதல் என்பது நெடுநாளைய வழக்கமே என்பது நமக்குப் புலனாகின்றது.

தவமறைந்து அல்லவை செய்தல் புதல்மறைந்து
வேட்டுவன் புள்சிமிழ்த் தற்று (குறள்: 274)

வாலியின் இந்த நியாயமான வினாவுக்கு இராமன் பதிலளிக்கவில்லை; அவன் இளவல் இலக்குவன் பதிலளிக்கிறான்.

”உன் தம்பியாகிய சுக்கிரீவன் முதலில் வந்து இராமனிடம் சரண் புகுந்தான்; அவனிடம், முறைதவறி நடந்த உன்னைத் தென்புலத்துள்ள எமனுலகுக்கு அனுப்புவேன் என்று ஏற்கனவே இராமன் உறுதிமொழி கூறிவிட்டான். அவ்வாறிருக்கப் போர்க்களத்தில் நீயும் உயிர்மீது அன்புடையவனாகி இராமனிடம் அடைக்கலம் வேண்டினால் அவனால் அளிக்கமுடியாதன்றோ? அதனால்தான் அவன் மறைந்திருந்து உன்மீது அம்பெய்தான்” என்றான் இலக்குவன்.

முன்பு நின் தம்பி வந்து
      சரண் புக முறை இலோயைத்
தென் புலத்து உய்ப்பென் என்று
      செப்பினன் செருவில் நீயும்
அன்பினை உயிருக்கு ஆகி
      அடைக்கலம் யானும் என்றி
என்பது கருதி அண்ணல் மறைந்து
     நின்று எய்தது என்றான். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4163)

இராமனின் செயலுக்கு இலக்குவன் கூறும் சமாதானம் ஏற்புடையதாக இல்லை. ஆனால் வான்மீகத்தில், ”விலங்குகளை மறைந்திருந்து கொல்லல் தவறன்று; ஆதலால் விலங்கொத்த நடைகொண்டவனாகிய நின்னை அவ்வாறு கொன்றேன்” என்று இராமன் அமைதி கூறுவான்.

கம்பர், இராமன் அவ்வாறு கூறியதாகப் படைக்கவில்லை. அவ்வாறு படைத்தால், ”நன்னெறிகளை அறிந்த உன்னை விலங்கென்று கருத இயலாது” எனும் இராமனின் கருத்தை அவனே மறுத்ததாகும். ஆதலால், அதே கருத்தை, ”வெவ்விய புளிஞர் என்ன விலங்கியே மறைந்து வில்லால் எவ்வியது என்னை” என வாலியின் வாக்காகச் சுட்டியதோடு நிறுத்திக்கொண்டார். இதனைக் காண்கையில், இராமனின் செயலுக்கு இதனை ஓர் பொருத்தமான காரணமாய்ச் செப்பக் கவிச்சக்கரவர்த்தியின் மனம் ஒருப்படவில்லை என்றே தோன்றுகின்றது.

ஆயிரம் சமாதானங்கள் சொல்லினும் வாலியை இராமன் மறைந்திருந்து தாக்கியது அவன் பேராண்மைக்கு அழகு சேர்ப்பதாயில்லை; மாறாக அவன் பண்புக்கொரு களங்கமாகவே விளங்குகின்றது.

ஆனால், இலக்குவனின் விளக்கத்தைத் தொடர்ந்து வாலி வாதிடவில்லை; தன் தவறுணர்ந்து மெய்யுணர்வு அடைந்தவனாய் இராமனிடம் தன் புன்செயல்களுக்கு மன்னிப்புக் கோருகின்றான். இத்தகு இரசவாத மாற்றத்துக்கு உட்பட்ட வாலியைச் ‘சிறியன சிந்தியாதான்” என்று மீண்டும் உயர்த்திக் கூறுகின்றார் கம்பர்.

இராமனைப் போற்றிப் பலமொழிகள் பகரும் வாலி, ”என் தம்பி தனக்கு வெற்றரசை எடுத்துக்கொண்டு எனக்கு உயர்ந்த வீட்டரசை நல்கிவிட்டான்” என்று அவனையும் புகழ்கின்றான். அடுத்து, இராமனிடம் வாலி கேட்கின்ற வரம் அவனைப் பண்பின் சிகரமாகவே காட்டுகின்றது எனலாம்.

”சித்திரத்தில் எழுதியதுபோன்ற எழிலுரு உடையவனே! நாய்போல் சிறுமை உடையவனாகிய நான் உன்னிடம் வேண்டிப்பெறுவது ஒன்றுளது! மலர்களில் உண்டாகும் மதுவையருந்தி, அறிவுதிரிந்த நிலையில் செய்யத்தகாத தீவினைகள் எவற்றையேனும் என் தம்பி செய்வானாயினும் அவன்மீது சீனங்கொண்டு, என்மேல் ஏவிய அம்பெனும் கூற்றுவனை அவன்மீது ஏவிவிடாதே!” என்று வேண்டுகின்றான் வாலி. சிறியன சிந்தியாதவன் அவன் என்பதற்கும், தம்பியின் இயல்பை நன்கு அறிந்தவன் என்பதற்கும் இப்பாடல் தக்க சான்றாகின்றது.

ஓவிய உருவ நாயேன் உளது
      ஒன்று பெறுவது உன்பால்
பூ இயல் நறவம் மாந்திப்
      புந்தி வேறு உற்றபோழ்தில்
தீவினை இயற்றுமேனும் எம்பிமேல்
      சீறி என்மேல்
ஏவிய பகழி என்னும்
      கூற்றினை ஏவல் என்றான். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4172)

வாலி கணித்தபடியே பின்னர் நறவம் மாந்தி, இராமனுக்குக் கொடுத்த வாக்கைச் சுக்கிரீவன் மறந்துபோவதைக் காப்பியத்தில் நாம் காணமுடிகின்றது.

மற்றொரு வரத்தையும் வாலி கேட்கின்றான். ”ஐய! என் தம்பியைக் காணும்போது உன் தம்பிமார்கள், ”இவன் தமையனைக் கொல்லச் செய்தவன்” என்று இகழக்கூடும்; அவ்வாறு அவர்கள் செய்யமுற்படுவரேல் அதனை நீ தடுத்துநிறுத்த வேண்டும். சுக்கிரீவனின் குறைகளை நீக்குவதாக நீ முன்னமே மொழிந்திருப்பதால் அவனுக்குச் செய்யவேண்டியவற்றைச் செய்ய வேண்டும்; அவ்வாறே அவனால் உனக்கு ஆகவேண்டிய வினைகளையும் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டும்” என்று மொழிகின்றான்.

இன்னம் ஒன்று இரப்பது
      உண்டால் எம்பியை உம்பிமார்கள்
தன்முனைக் கொல்வித்தான் என்று
      இகழ்வரேல் தடுத்தி தக்கோய்
முன்முனே மொழிந்தாய் அன்றே இவன்
      குறை முடிப்பது ஐயா
பின் இவன் வினையின்
      செய்கை அதனையும் பிழைக்கல்ஆமோ. (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4173)

இவ்வரங்கள் வாலியின் நுண்மாண் நுழைபுலத்தையும், தம்பியின் நலனில் அவன் கொண்டிருந்த அக்கறையையும் புலப்படுத்துகின்றன.

தொடர்ந்து பேசுகின்ற வாலி, ”கொற்றவனே! தீச்செயலை நினக்குப் புரிந்த இராவணனை வாலினால் பற்றிக்கொண்டு வந்து உன்வசம் நிறுத்தி இக்குரங்கின் வலிமை இன்னது என்று காட்டத் தவறிவிட்டேன்; சென்றதைப் பேசி இனிப் பயனில்லை.

ஆழியை ஏந்திய தலைவனே! வானினும் உயர்ந்த தோளனே! இதோ இருக்கிறானே அனுமன்…இவனைச் சாதாரணமாய் எண்ணிவிடாதே! நின் கையில் இருக்கும் வில்லாகிய கோதண்டமே இவன் என்று நினைப்பாயாக; என் தம்பியை உன் தம்பியருள் ஒருவனாய் ஏற்றுக்கொள்! இவர்களைப் போன்ற ஒப்பற்ற துணைவர்கள் வேறிலர்; இவர்களின் துணைகொண்டு சீதையைத் தேடிக் கொள்வாயாக!” என்று இராமனின் பிரச்சினை தீரவும் வழிகூறுகின்றான்.

அனுமன் என்பவனை ஆழி
      ஐய நின் செய்ய செங் கைத்
தனு என நினைதி மற்று என்
      தம்பி நின் தம்பி ஆக
நினைதி ஓர் துணைவர் இன்னோர்
      அனையவர் இலை நீ ஈண்டு அவ்
வனிதையை நாடிக் கோடி
      வானினும் உயர்ந்த தோளாய்! (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4175)

இராமன் கையிலிருக்கும் வில் நல்லோரைக் காத்து அல்லோரை அழிப்பதுபோல், இராமனின் நற்பணிகளுக்கு அனுமன் துணையாவான் என்பதையே ”அனுமனை நின் செங்கைத் தனு என நினைதி!” என்று குறிக்கின்றான் வாலி.

அதன்பின்னர் தன் தம்பியாகிய சுக்கிரீவனை ஆரத்தழுவி, அவனை இராமனிடம் அடைக்கலப்படுத்தியவன், ”உன்னரும் புதல்வனாகிய அங்கதனை அழைத்துவா!” என்று சுக்கிரீவனைப் பணிக்கின்றான்.

அங்கதன் வாலியின் மகனே ஆயினும் சிற்றப்பன் முறையினனான சுக்கிரீவனுக்கும் அவன் மகன் முறையே அல்லவா? அத்தோடு, வாலியின் மரணத்துக்குப்பின் தந்தையாயிருந்து அங்கதனைக் காக்கவேண்டியவனும் சுக்கிரீவனே எனும் குறிப்புப்பொருள் தோன்ற, ’உன்னரும் புதல்வன்’ என்று சுக்கிரீவனிடம் உரைக்கின்றான் வாலி.

சுக்கிரீவன் சென்றழைத்துவர, செங்குருதிசோரச் சாய்ந்துகிடக்கும் தன் விறல்மிகு தந்தை வாலியைக் கண்டான் அவன் வீரமைந்தன் அங்கதன்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவைக் கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

விண்ணவரும் கண்டு மருளும் வண்ணம் வாலிக்கும் அவன் சோதரன் சுக்கிரீவனுக்கும் நிகழ்ந்த கடும்போரில் ஒருகட்டத்தில் வாலியின் கை ஓங்கியது. யானையை அரி தாக்கி அழிப்பதுபோல், தன்னுடைய நகங்களாலும் கரங்களாலும் சுக்கிரீவனைத் தாக்கிக் கீழே வீழ்த்தினான் அந்தச் சூரன்!

”வாலியை நீ தாக்கும் வேளையில் நான் அவனை அம்புவிட்டுக் கொல்கின்றேன்” என்று சுக்கிரீவனுக்கு உறுதியளித்திருந்த இராமன் அவ்வாறு செய்யவில்லை. இனியும் வாலியோடு மோதினால் அவனால் தான் உயிரிழப்பது உறுதி என்பதை உணர்ந்த சுக்கிரீவன், அங்கிருந்து தப்பித்து இராமனின் மறைவிடம் வந்தடைந்தான். 

நொந்த சிந்தையோடு அவன் இராமனை நோக்கியபோது, “வருந்தாதே சுக்கிரீவா! நீங்கள் இருவரும் ஒத்த தோற்றத்தினராய் இருப்பதனால் சண்டையிடும்போது உங்களில் யார் சுக்கிரீவன், யார் வாலி எனும் வேறுபாடு எனக்குத் தெரியவில்லை; அதனால்தான் நான் அம்பு விடவில்லை” என்று தான் அம்பு எய்யாத காரணத்தை விளக்கிய இராமன், ”இம்முறை நீ கொடிப் பூச்சூடிப் போருக்குப் போ! மற்றதை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்” என்றுரைக்க, அச்சொற்களால் ஊக்கம்பெற்ற சூரியன் மைந்தனாகிய சுக்கிரீவன், கொடிப்பூக் கண்ணியைத் தலையிலணிந்து மீண்டும் போருக்குச் சென்று வாலியைக் கடுமையாய்த் தாக்கத் தொடங்கினான்.

”தோற்றோடியவன் அதற்குள் மீண்டு வந்ததெப்படி?” எனும் சிந்தனையுடன் போரிடத் தொடங்கிய வாலி, சுக்கிரீவனைப் பலமாய் அடித்தான்; நையப் புடைத்தான். அதனால் கடுந்துன்பத்துக்கு ஆளான சுக்கிரீவன் இராமன் மறைந்திருந்த திக்கை எதிர்பார்ப்போடு நோக்கினான்.

போரின் உச்சகட்டமாகச் சுக்கிரீவனைத் தரையில்மோதிக் கொல்வதற்காகத் தன் ஒரு கையைச் சுக்கிரீவனின் இடையிலும், மற்றொரு கையை அவன் கழுத்திலும் கொடுத்து வாலி மேலே தூக்கிய வேளையில், இராகவன் தன்னுடைய வில்லில் கணைதொடுத்து அதனை வாலியை நோக்கிப் போக்கினான்.

எடுத்துப் பாரிடை எற்றுவேன்
      பற்றி என்று இளவல்
கடித்தலத்தினும் கழுத்தினும் தன்
      இரு கரங்கள்
மடுத்து மீக் கொண்ட வாலிமேல்
      கோல் ஒன்று வாங்கி
தொடுத்து நாணொடு தோள்
      உறுத்து இராகவன் துரந்தான். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4102)

அக் கணையானது, நீர், நெருப்பு, நிலம், காற்று எனும் நாற்பெரும் பூதங்களின் ஆற்றலை ஒன்றாய்ப் பெற்றவனான வாலியின் மார்பை, கனிந்த வாழைப் பழத்தைத் தைத்துச் செல்லும் ஊசிபோல் தைத்து நின்றது என்று உவமை நயந்தோன்ற, இராமன் செலுத்திய கணையின் வேகத்தையும் ஆற்றலையும் விளக்குகின்றார் கவிச் சக்கரவர்த்தி. ஐம்பெரும்பூதங்களில் வானத்திற்கு வடிவம் இன்மையால் அதனைக் கூறவில்லை அவர்.

தன்மீது படைக்கலமொன்று பாய்ந்ததை உணர்ந்து சீற்றங்கொண்ட வாலி, ”இதனை என்மீது துணிச்சலோடு செலுத்தியவன் யார்?” என்று சிந்தித்தான். தேவரோ என்று முதலில் ஐயுற்றவன், ”வாய்ப்பில்லை! என்னை எதிர்க்கும் ஆற்றல் அவர்க்கேது?” என்ற தீர்மானத்துக்கு வந்தான். ”வேறு யாராக இருக்கக்கூடும்?” என்று மீண்டும் சிந்தித்து இகழ்ச்சி தோன்றச் சிரித்தவன், கடவுளர் மூவரோடும் ஒப்பவன் ஒருவனுடைய செயலாகவே இஃது இருக்கக்கூடும் என்ற முடிவுக்கு வந்தான்.     

தேவரோ என அயிர்க்கும் அத்
      தேவர் இச் செயலுக்கு
ஆவரோ அவர்க்கு ஆற்றல்
      உண்டோ எனும் அயலோர்
யாவரோ என நகைசெயும்
      ஒருவனே இறைவர்
மூவரோடும் ஒப்பான் செயல்
      ஆம் என மொழியும். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4109)

தன் மார்பில் பாய்ந்திருக்கும் படைக்கலத்தை அசைத்துப் பார்த்து அஃதோர் அம்பு என்பதையறிந்த ஆளி போல்வானாகிய வாலி, அவ் வாளியைத் தன் வாலினாலும், காலினாலும் பலங்கொண்ட மட்டும் இழுத்துப் பிடுங்கினான். இராமபாணத்தைப் பிடுங்கியெடுத்த அவ்வீரனின் திறல்கண்டு விண்ணோரும் வியந்தனர் எனும் கம்பர், ”வீரரை யார் வியவாதார்?” என்று வாலியின் வீரத்தைத் தாமும் விதந்தோதுகின்றார்.

அம்பினைப் பிடுங்கியதும் அவன் மார்பினின்று குருதிவெள்ளம் கொப்பளித்தது. அதனை எய்தவன் யார் என்றறிய அந்த அம்பினை உற்றுநோக்கினான் வாலி. அப்போது, பூவுலகம் வானுலகம் பாதாளம் எனும் மூவுலகங்களுக்கும் ஆதார மந்திரமானதும், தம்மை வழிபடும் அடியார்க்கு ஒப்பற்ற சிறப்பை அளிக்கக்கூடியதும், இப்பிறப்பிலேயே பின் வரவிருக்கும் எழுபிறப்பென்னும் பிணியையும் அறுக்கும் அருமருந்தாய்த் திகழக்கூடியதுமான ’இராமன்’ எனும் சீர்மிகு திருநாமத்தை அந்த அம்பில் கண்டான் வாலி. 

மும்மை சால் உலகுக்கு எல்லாம்
      மூல மந்திரத்தை முற்றும்
தம்மையே தமர்க்கு நல்கும் தனிப்
      பெரும் பதத்தை தானே
இம்மையே எழுமை நோய்க்கும்
      மருந்தினை இராமன் என்னும்
செம்மை சேர் நாமம்தன்னைக்
      கண்களின் தெரியக் கண்டான். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4117)

வைணவர்கள் எட்டெழுத்து மந்திரத்தை உயர்வாய்ச் சொல்வார்கள்; இங்கே கம்பர் அந்த எட்டெழுத்தின் பெருமையையும் சிறப்பையும் இராம நாமத்துக்கு உரித்தாக்குகின்றார்.  

அப் பெயரைக் கண்டதும், மனைவியோடு இணைந்து நடத்தும் இல்லறத்தைத் துறந்து கானகம் வந்தமையால் தங்கள் குலத்துக்குரிய வில்லறத்தையும் துறந்த வீரனான(!) இந்த இராமன் பிறந்ததனால், தருமநெறி வழுவாத சூரிய குலமும் தன் நெறியின்று வழுவியதே என்றெண்ணி நகைத்து, இராமனின் செயலுக்காகத் தான் நாணமுற்றான் வாலி.

”இராமன் அறத்தின் நாயகன்; ஆண்மை நிறைந்தவன்! அவனுக்குப் புன்மை குணங்கொண்ட குரக்கினத்தாரோடு கேண்மை எதற்கு?” என்று தன் மனைவி தாரையிடம் இராமன் குறித்து உயர்வாகப் பேசியவன் அல்லவா இந்த வாலி? இப்போது இராமனின் அறம்பிறழ்ந்த செயல் அவனை வெட்கித் தலைகுனியவும் வேதனைப்படவும் வைத்தது!

பிறர்பழியும் தம்பழியும் நாணுவார் நாணுக்கு
உறைபதி என்னும் உலகு. (1015) எனும் வள்ளுவத்தை நினைவுபடுத்துகின்றது வாலியின் செய்கை.

இவ்வாறு வாலி இராமனின் தகாத செயலுக்காக வருந்தியிருந்த வேளையில், நீலநிறக் கார்மேகம் தன்னிடமுள்ள பல தாமரை மலர்களும் மலரப்பெற்று, வரிவில் ஏந்தி வருவதுபோல் அவன் எதிரில் வந்துநின்றான், அதுவரை மறைந்திருந்த, இராமன். அவனைக் கண்டதும் வாலியின் சீற்றம் ஓங்கிற்று. இராமனின் இழிசெயலைப் பழிக்கத் தொடங்கினான் அந்தக் குரக்கரசன்.

”அரசர்களுக்குரிய அறநெறி உம் குலத்துளோர்க்கெலாம் உடைமை ஆயிற்றே! அவ்வாறிருக்க, சனகன் பெற்ற அன்னத்தை, அமுதத்தையொத்த நின் தேவியைப் பிரிந்தபின் செயலில் தடுமாற்றம் அடைந்துவிட்டாயோ?!

ஏனப்பா…! அரக்கர் உனக்கொரு தீங்கு செய்துவிட்டுப் போனால் அதற்குத் தண்டனையாகக் குரக்கினத்து அரசனைக் கொல்லச் சொல்லி உன்னுடைய மனுநெறி கூறிற்றோ? கருணை எனும் பண்பை எங்கே உகுத்தாய்? என்னிடத்தில் குற்றமென்ன கண்டாய்? இத்தகு பெரும்பழியை நீ ஏற்றுக்கொண்டால் உலகில் புகழைத் தாங்கிப் பெருமைகொள்வார் யார்?” என்று கேட்டான் வாலி.

 அரக்கர் ஒர் அழிவு செய்து
      கழிவரேல் அதற்கு வேறு ஓர்
குரக்கு இனத்து அரசைக் கொல்ல
     மனு நெறி கூறிற்று உண்டோ
இரக்கம் எங்கு உகுத்தாய் என்பால்
      எப் பிழை கண்டாய் அப்பா
பரக்கழி இது நீ பூண்டால்
      புகழை யார் பரிக்கற்பாலார். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4125)

”இராவணனை அழித்தற்கு உனக்குத் துணை தேவையாயின் யானையைப் பற்றியழிக்கும் ஆற்றல்மிகு அரிமாவென நானிருக்க, முயல்போன்ற என் தம்பியைத் துணைக்கொள்ளும் உன் முயற்சியை என்னவென்பது?

வானூர் மதிக்கு ஒரு களங்கம் இருப்பதுபோல் இரவிக் குலத்துக்கும் ஒரு களங்கம் தேவை என்று கருதி அதனை உண்டாக்கிவிட்டாய் போலும்!” 

இவ்வாறு, ஒரு தேர்ந்த வழக்கறிஞனைப்போல் வில்வலானான இராமனைப் பார்த்துச் சொல்வலானான வாலி குற்றச்சாட்டுகளை அடுக்கினான்! 

இவற்றைக் கேட்ட இராமன் வாலிக்கு மறுமொழி பகரலானான்…

பிலம் புகுந்த நீ நெடுநாள் மீளாமையின் அரசியல் சுற்றத்தார் வற்புறுத்தலின்பேரில் ஆட்சிப்பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டான் உன்தம்பி சுக்கிரீவன். நீ மீண்டு(ம்) வந்தவுடன் நிலைமையை விளக்கி அவன் உன்னிடம் ஆட்சிப்பொறுப்பை ஒப்படைத்தபோதும், நீ அவனை நம்பால் கொல்லத் துணிந்தாய். அதனால் அவன் உருசியமுக மலையடைந்து மறைந்து வாழலானான்.

உன்தம்பி பேரில் உனக்கு ஒருசிறிதும் அன்போ அருளோ இல்லை. உருசியமுக மலைக்கு வந்து நீ சுக்கிரீவனைக் கொல்லாமைக்குக்கூட உனக்கு வாய்த்திருந்த சாபமே காரணம்.

ஒரு வீரனுக்கு எது அழகு? மாற்றான் மனைவியை மதித்து நடப்பது! ஆனால் நீ என்ன செய்தாய்? உன் தம்பி மனைவியை நயந்து அவளை உனக்குரியவளாக்கிக் கொண்டாய்.

இத்தகு பெரும்பிழைகளை நீ புரிந்தமையால் என்னுயிர் நண்பன் சுக்கிரீவனுக்கு உதவும்பொருட்டு உன்னை நான் தண்டிக்க நேர்ந்தது என்றான் இராமன்.

”என்பால் எப்பிழை கண்டாய் அப்பா?” என்ற வாலியின் வினாவுக்கான மறுமொழிகளாக இவை அமைந்திருப்பதைக் காண்கின்றோம்.

தன்மீது சுமத்தப்பட்ட குற்றங்களை வாலி ஏற்றுக்கொண்டானா?

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

ச. கண்மணி கணேசன் (ஓய்வு),
முதல்வர் & தமிழ்த்துறைத் தலைவர்,
ஸ்ரீகாளீஸ்வரி கல்லூரி, சிவகாசி

0.0   முன்னுரை

0.1   செவ்விலக்கியங்களுள் காலத்தால் முற்பட்டனவாகிய தொகை நூல்களில் வானியல் குறிப்புகள் பெறும் இடம் பற்றிக் காண்பது இக்கட்டுரையின் நோக்கம் ஆகும்.

0.2   வானியல் குறிப்புகளைப் பாடும் சூழல், கையாளும் முறை; அவற்றால் பெறும் பயன் ஆகியவற்றைத் தொகுத்து வகுத்து விளக்கும் போக்கில் இக்கட்டுரை அமைகிறது.

1.0   இடம்பெறும்  சூழல்

1.1   மழை பொழிவதற்கு வெள்ளிக்கோளின் நிலைமை காரணம் என்று பண்டைத் தமிழர் எண்ணினர் ஆதலால்; மழை பற்றிப் பேசத் தொடங்கும் போதே வானியல் குறிப்புகளைச் சேர்த்துப் பேசும் போக்கு காணப்படுகிறது.

“வறிது வடக்கு இறைஞ்சிய சீர்சால் வெள்ளி
பயங்கெழு பொழுதோடு ஆநியம் நிற்ப” (பதி.24)

எனும் பாடலடிகள் வெள்ளிக்கோள் வடதிசையில் சிறிதே சாய்ந்து; பயன் பொருந்திய ஏனை மீன்களுடன் தனக்குரிய நாளிலே நின்றதால் மழை பொழிந்தது என்கிறது. பிற பல பாடல்களிலும் இதே கருத்து இடம் பெற்றுள்ளது (பதி.13, 69).

வெள்ளிக்கோள் வடதிசையில் சாய்ந்து இராமல் தெற்கே சாய்ந்து காணப்பட்டால் மழை பொய்க்கும் என்ற கொள்கை நிலவியது (புறம்.35, 384, 385; மதுரைக்காஞ்சி- 108; பட்டி.1- 6). சனிக்கோள் சிம்மராசியிலிருந்து புகையினும்; தூமம் என்ற வால்நட்சத்திரம் தோன்றினும் மழை பொழியாது (புறம்.117).

1.2   கற்பொழுக்கம் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினால் வடமீன் என்னும் சாலியைக் குறிப்பிடுகின்றனர். பெண்மைக்குப் பெருமை சேர்ப்பது கற்பு என்றும்; அருந்ததி கற்பிற் சிறந்தவள் என்றும் அழுத்தமான கொள்கை நிலவியமை;

“வடமீன்போல் தொழுதேத்த வயங்கிய கற்பினள்”

(கலி.2) என்ற மேற்கோளால் புலனாகிறது. பெண்ணோடு அருந்ததியின் அம்சமாகிய விண்மீனைத் தொடர்புபடுத்திப் பேசும் போக்கு பல பாடல்களில் உள்ளது (புறம்.122; பரி.5; பெரும்பாணாற்றுப்படை-302; ஐங்குறுநூறு 442).

1.3   கார்த்திகைப் பெண்கள் முருகனைப் பெற்றவர் என்ற கொள்கை காரணமாக முருகனையும் அவனுக்குரிய விழாவையும்  பற்றிப் பேசும்  போதெல்லாம்;

“குறுமுயல் மறுநிறங் கிளர மதிநிறைந்து
அறுமீன் சேரும் அகலிருள் நடுநாள்” (அகம்.141)

என கார்த்திகை குறித்துப்பேசும் போக்குளது (நற்.202; பரி.9).

1.4   வானியல் நிகழ்வுகளும் நடப்பு அரசியலும் தொடர்பு

உடையவை என்ற கொள்கை  நிலவியது. இதனால் அரசியல் நிகழ்வு பற்றிப் பேசும் போது வானியல் செய்தி இடம் பெறுகிறது. யானைக்கட்சேய் மாந்தரஞ்சேரல்  இரும்பொறை இறந்தபோது; கூடலூர் கிழார் பாடிய பாடல் அரசுக்கு ஆபத்து நேரப்போகிறது எனத் தான் முன்னரே ஐயுற்று இருந்தமையைக் கூறுகிறது. ஐயத்தின் காரணம்;

“ஆடியல் அழற்குட்டத்து
ஆரிருள் அரையிரவில்
முடப்பனையத்து வேர் முதலாக
கடைக்குளத்துக் கயம் காயப்
பங்குனி உயர் அழுவத்துத்
தலை நாள்மீன் நிலை திரிய
நிலை நாள்மீன் அதனெதிர் ஏர்தரத்
தொன் நாள்மீன் துறை படியப்
பாசிச் செல்லாது ஊசி முன்னாது
அளக்கர்த் திணை விளக்காகக்
கனையெரி பரப்பிக் காலெதிர்பு பொங்கி”

(புறம்.229). என விரித்துப் பேசப்படுகிறது. ‘பங்குனி மாதத்து முதல் பாதியுள்; மேஷராசியிலிருந்த கார்த்திகையின் முதல் பாதத்தில் நள்ளிரவில் திருவாதிரை முதல் கேட்டை வரை பதின்மூன்று நாள்மீன்கள் வானில் தெரிந்தன. உச்சத்தில்  இருந்த தலைநாள்மீனாகிய உத்தரம் சாய்ந்தது. அதற்குப்பின் எட்டாவதாக இருந்த மிருகசீரிடம் மேற்கே அஸ்தமித்த போது வடகிழக்கில் ஒரு கொள்ளி வீழ்ந்தது. ஏழாம்  நாள் சேரன் இயற்கை எய்தினான்’ என்பதால் மன்னன் மறைவு வானியலோடு தொடர்புறுவது வெளிப்படை (பெனிட்டா- வானியல் குறித்த தெளிவான பார்வை- ப.42-43 a reservoir of Indian theses @ INFLIBNET).

1.5   திருமண நிகழ்ச்சிக்குரிய நல்லநேரம் பற்றிய கொள்கை ஈராயிரம் ஆண்டுப்பழமை வாய்ந்தது.

“அங்கண் இருவிசும்பு விளங்கத் திங்கள்
சகடம் மண்டிய துகள்தீர் கூட்டத்துக்
கடிநகர் புனைந்து கடவுள் பேணி” (அகம்.- 136)

முழவு முழங்க; முரசு ஒலிக்க ஏற்பாடு செய்தனர். திங்கள் ரோகிணியுடன் கூடிய நாள் திருமணத்திற்கு உகந்ததென்ற கொள்கை நிலவியது. கணவன் மனைவி கூடி நடத்தும் இன்பவாழ்விற்கு உரிய வானியல் நிலவரமாக அது கருதப்பட்டதால் மீண்டும் மீண்டும் பேசப்படுகிறது (நெடு.- அடி.- 161- 163& பட்டி.- அடி- 35)

2.0   எடுத்தாளும் முறை

2.1 “வெள்ளி தோன்றப் புள்ளுக்குரல் இயம்ப” (புறம்.- 385) என்பது போல் விண்மீனின் பெயர்க் குறிப்பு மட்டும் இடம்பெறுவது உண்டு.

2.2   முழுமையான ராசிச் சக்கரத்தை விளக்குவதும் உண்டு. சைய மலையில் மழை பொழிந்த கோள்நிலை பற்றிய விளக்கத்தைக் கூறுகிறது பரி.11. அதற்கேற்ற வானியல் நிலை என்ன என்று விவரிக்கும் போது முழு ராசிச்சக்கரம் விளக்கமுறுகிறது. அத்தோடு வானியலின் அடிப்படைக் கொள்கைகளும் இடம்பெறுகின்றன.

ராசிமண்டிலத்தில் மூன்று வீதிகள்; அவற்றுள் பன்னிரண்டு வீடுகள்; அவை நான்கு நான்காகப் பிரிந்து ஒன்பதொன்பது நாள்மீன்களைத் தம்முள் கொண்டவை; ஆக மொத்தம் இருபத்தேழு நாள்மீன்கள் என்ற விளக்கம்;

“…கீழிருந்து
தெருவிடைப் படுத்த மூன்று ஒன்பதிற்று
இருக்கையுள்” (மேற்.)

என்ற அடியில் ரத்தினச் சுருக்கமாக இடம் பெற்றுள்ளது.

குறிப்பிட்ட பாடலில் இடம்பெறும் ராசிகளைச் சேர்ந்த கோள்கள் பற்றிய விபரம்:

வெள்ளி                     இடபத்தில்
செவ்வாய்                மேஷத்தில்
புதன்                          மிதுனத்தில்
சூரியன்                     சிம்மத்தில்
குரு                              மீனத்தில்

திங்களும், சனியும், ராகுவும்    மகரத்தில்

கேது                          கடகத்தில்

சூரியன் சிம்மத்தில் செல்வதை நேரடியாகக் கூறவில்லை. விடியலில் கார்த்திகை உச்சம் பெற்று இருந்தது என்பதால் அக்கருத்தைப் பெற்றோம். அதுபோல் ஆவணி மாதத்து மதி நிறைநாள் என்றதால் அவிட்டம் என்பது பெற்றோம். திங்கள் ராகுவுடன் மகத்தில் செல்வதால் அதற்கு ஏழாம்  இடமான கடகத்தில் கேது செல்கிறதென்பதும் கூறாமலே தெரிகிறது. ஆக ஆவணிமாதத்து அவிட்டநாளில் திங்களை ராகு தீண்டுகின்ற சந்திர கிரகணம்; பெருமழை பொழிந்து வையை வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தது (பெனிட்டா- மேற்.ப.26).        .

3.0   பெறும் பயன்

     வானியல் உவமைகள் கவிச்சுவை கூட்டுகின்றன.

3.1 பெரும்பாணாற்றுப்படை சித்தரிக்கும் ஊரெல்லையில் ஒரு காட்சி; மகளிர் நீர்த்துறையில் விட்டுப்போன பொலங்  குழையைச் சிச்சிலிப் பறவை இரை என்று எடுத்து வேள்வித்  தூணில் தங்கியது. அக்குழை  வானத்தில் வைகறையில் தோன்றும் வெள்ளிமீன் போல ஒளி வீசியது.

“புனலாடு மகளிர் இட்ட பொலங்குழை…
வைகுறு மீனின் பைபயத் தோன்றும்” (அ.312-318)
வைகுறு மீன் என்பது வெள்ளியைக் குறிக்கும். இதே போல்
தோற்ற அடிப்படையிலமைந்த பல உள (நற். 128, கலி.15, 104)

3.2 வையை ஆறு வற்றினாலும் எட்டாம் நாள் நிலவின் அளவு சுருங்குமே அன்றி; அமாவாசை நிலவு முற்றிலும் தோன்றாதது போல முழுதும் வற்றுவது இல்லை.

“எண்மதி நிறை உவா இருண்மதி போல
நாள் குறைபடுதல் காணுநர் யாரே” (பரி.11 அ.37-38)

என்பது வினை அடிப்படையில் தோன்றிய உவமை ஆகும்.

3.3 வானத்தில் கார்த்திகை மீன் தோன்றுவது போல வெண்மையாக மலர்ந்த முசுட்டை பற்றி அமையும் வண்ணப்புல உருக்காட்சியை;

“அகலிரு விசும்பின் ஆஅல் போல
வாலிதின் விரிந்த புன்கொடி முசுண்டை” (மலை. அ.100-101) என்ற பாடலடிகளில் காண்க.

3.4 தலைவி ஒருத்தி தன் பின்னலில் ஈரிதழ் கொண்ட அரளிப்பூவைச் சூடியிருக்கிறாள்; கரும்பாம்போடு முரண்பட்டுத் தோன்றும் மணியை ஒத்த அப்பூக்கள் கார்த்திகை மீனின் அழகை ஒத்துக் காணப்பட்டன.

“அரவுக்கண் அணியுறழ் ஆரல்மீன் தகைப்ப” (கலி.64)

என்னும் உவமையில் இடம்பெறுவது வண்ண முரணழகு. இதுபோல் உருஅடிப்படையில்  அமைந்த உவமைகள் இன்னும் உள (நற்.231).

3.5 “நாள்மீன் வாய்சூழ்ந்த மதிபோல்” (கலி.104)

ஆயம் தலைவியைச் சூழ்ந்து இருந்தது என்பது பயன் அடிப்படையாக அமையும் உவமையாகும்.

3.6 மன்னனின் அரண்மனையில் புதுமையாகச் செய்த  நிலையும் கைப்பிடியுடன் கூடிய கதவும் ‘உத்தரக் கற்கவி’ என்றழைக்கப்பட்டது. அதைப் புனைந்துரைக்கும் நக்கீரர்;

“நாளொடு பெயரிய கோளமை விழுமரத்து”

(நெடு.82) என்கிறார். உத்தரம் எனும் நாள்மீனின் பெயரைச் சொல்லாமல் சொல்லும் திறன் கவிதைக்கு அழகூட்டுகிறது.

முடிவுரை

வானியல் பற்றிய புனைந்துரைகளும் உவமைகளும் தொகைநூற் பாடல்களின் இனிமையைக்  கூட்டுகின்றன. பாடல்களில் விண்மீனின் பெயர்க்குறிப்பு மட்டும் இடம்பெறுவதும் உண்டு; முழுமையான ராசிச்சக்கரத்தை  விளக்குவதும் உண்டு. மழை பொழிய வெள்ளிக்கோளின் நிலைமை காரணம் என்று பண்டைத் தமிழர் எண்ணினர் ஆதலால்; மழை பற்றிப் பேசும் போதெல்லாம் வானியல் குறிப்புகளைச் சேர்த்துப் பேசியுள்ளனர். பெண்மைக்குப் பெருமை சேர்ப்பது கற்பு என்றும்; அருந்ததி கற்பிற் சிறந்தவள் என்றும் அழுத்தமான கொள்கை நிலவியதால் பெண்ணைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கும் போதெல்லாம்; அருந்ததியின் அம்சமாகிய வடமீனைத் தொடர்புபடுத்திப் பேசுகின்றனர். முருகனையும் அவனுக்குரிய விழாவையும் பேசும்போதெல்லாம்; கார்த்திகை மீனைக் குறித்துப்பேசும் போக்குளது. வானியலும் அரசியலும் தொடர்புடையவை என்ற கொள்கை நிலவியதால்; அரசியல் நிகழ்வு பற்றிப் பேசும்போதும் வானியல்செய்தி இடம்பெறுகிறது. மண வினைக்குரிய நல்லநேரம் பற்றிய கொள்கை ஈராயிரம் ஆண்டுப் பழமையானது. திங்கள் ரோகிணியுடன் கூடிய நாள் திருமணத்திற்கு உகந்ததென்ற கொள்கை நிலவியது.

துணைநூற்பட்டியல்

1. சங்க இலக்கியம்- 1&2ம் பகுதி- S.வையாபுரிப் பிள்ளை(ப.ஆ.)- 2ம் பதிப்பு- 1974
2. பெனிட்டா- Ph.D.- Final.pdf a reservoir of Indian theses @ INFLIBNET

சுருக்கக் குறியீட்டு விளக்கம்

அகம். – அகநானூறு;            கலி. – கலித்தொகை
நற். – நற்றிணை;                   நெடு. – நெடுநல்வாடை
பட்டி.- பட்டினப்பாலை;     பதி. – பதிற்றுப்பத்து
பரி. – பரிபாடல்;                     மலை. – மலைபடுகடாம்

-மேகலா இராமமூர்த்தி

அமளிமிசை கிடந்த வாலி வெளியில் எழுந்த அமளியையும் ஆரவாரத்தையும் கேட்டான். ஊழி முடிவில் பொங்கியெழும் ஆழிப்பேரலைபோல் விரைந்தெழுந்தான். அவன் எழுந்த வேகத்தில் கிட்கிந்தை மலை நிலத்தினுள் அழுந்திற்று.

வாலியின் வாயிலிருந்து புகைவருமாறு அவன் கண்களிலிருந்து கிளம்பிய சினத் தீயினால், அமுதம் நிகர்த்தவளும் மூங்கில்போன்ற தோள்களை உடையவளுமான வாலியின் மனைவி தாரை, தன் நீண்டகூந்தல் எரியப் பெற்றவளாய், அவனுக்கு இடையில் வந்துநின்று வெளியில் செல்ல எத்தனித்த அவனைத் தடுத்தாள்.

ஆயிடை தாரை என்று அமிழ்தின் தோன்றிய
வேயிடைத் தோளினாள் இடை விலக்கினாள்
வாயிடைப் புகை வர வாலி கண் வரும்
தீயிடைத் தன் நெடுங் கூந்தல் தீகின்றாள். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம்: 4059)  

வாலியின் சினத் தீயினால் தாரையின் கூந்தல் எரிவதாய்ச் சொல்லி அவளுக்கு நிகழவிருக்கும் அமங்கலத்தைக் குறிப்பால் ஈண்டு உணர்த்துகின்றார் கம்பர். பெண்களின் கூந்தலைத் தொடும் உரிமை பெற்றவராய் – கூந்தற் கிழவராய் அவர்தம் கணவன்மாரைக் குறிப்பது தமிழர் மரபு.

பாரி இறந்தபின்பு அவனுடைய மகளிரை அழைத்துக் கொண்டு அவர்களுக்கேற்ற கணவரை நாடிச்செல்லும் கபிலர், தம்மை வாழ்வித்த பறம்பு மலையைப் பார்த்து உளம்சோர,

”…பாரி மாய்ந்தெனக் கலங்கிக் கையற்று
நீர்வார் கண்ணேம் தொழுதுநிற் பழிச்சிச்
சேறும் வாழியோ பெரும்பெயர்ப் பறம்பே
கோல்திரள் முன்கைக் குறுந்தொடி மகளிர்
நாறுஇருங் கூந்தல் கிழவரைப் படர்ந்தே.” (புறம்: 113) என்றுரைக்கும் பாடலில் பாரி மகளிர்க்கேற்ற மணாளரைக் குறிக்க, ’கூந்தல் கிழவர்’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருப்பதைக் காண்க.

தாரை தடுத்ததால் கோபமுற்ற வாலி, ”என்னைத் தடுக்காதே! வழிவிட்டு விலகு!” என்றுரைக்க, ”மன்னவா! உம்மைக் கண்டு இற்று ஓடிய உம் தம்பி, நற்றுணை ஒன்றைப்பெற்று உம்மை எதிர்க்க வந்திருக்கின்றான்; எனவே அவனோடு சமர்செய்யச் செல்லவேண்டாம்” என்றாள் தாரை.

அதைக்கேட்ட வாலி நகைத்து, ”மயிலே! மந்தர மலையைத் தயிர் கடைவதுபோல் கடைந்து தேவாசுரர்களுக்கு அமுதத்தைப் பெற்றுத்தந்த ஆற்றலாளன் நான்! என்னை எதிர்க்கும் திறனுடையோர் ஆருளர் இங்கே? எமனும் எனைக்கண்டு அஞ்சுவான்; அதையும்மீறி அறிவற்றவர் எவராயினும் எனை எதிர்த்துவந்தாலும் அவர்தம் ஆற்றலிலும் வரபலத்திலும் பாதியை நான் பெற்றுவிடுவேன்; எனவே என்னைப் போரில்வெல்வார் எவருமில்லை!” என்றான் தாரையிடம்.

அதனை ஏற்காத தாரை, ”அரசே! உம் உயிரைக் கொள்(ல்)வதற்காகச் சுக்கிரீவனுக்குத் துணையாகியிருக்கின்றான் இராமன் என்பவன் என நமக்கு வேண்டியவர்கள் அறிந்துவந்து சொன்னார்கள்” என்றாள்.

அதனைக் கேட்டதும் வாலியின் சினம் மேலும் கூடிற்று. ”தீயவளே! வல்வினைகளிலிருந்து மீளும் வழியறியாது இறைவனின் அருள்வேண்டி வருந்தும் உலக உயிர்கட்கு, அறநெறியில் தான் வாழ்ந்து வழிகாட்டும் தூயவன் அந்த இராமன்; அவனைப் போயா சுக்கிரீவனுக்குத் துணைசெய்ய வந்தவன் என்கிறாய்! நீ பெண்ணல்லவா…அதனால்தான் பேதைமையோடு அவனைப் பிழைபட எண்ணிவிட்டாய்!” என்றான்.

உழைத்த வல் இரு
      வினைக்கு ஊறு காண்கிலாது
அழைத்து அயர் உலகினுக்கு
      அறத்தின் ஆறு எலாம்
இழைத்தவற்கு இயல்பு அல
      இயம்பி என் செய்தாய்
பிழைத்தனை பாவி உன்
      பெண்மையால் என்றான். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4068)

”பிழைத்தனை பாவி உன் பெண்மையால்” என்ற தொடருக்கு ”நீ பெண்ணாக இருப்பதனால் உயிர்தப்பினாய்” என்று வாலி உரைத்ததாகவும் பொருளும் கூறுவர். அவள் இராமனைப் பற்றித் தவறாகக் கூறியதாகக் கருதியமையால் அவளைப் ‘பாவி’ என விளித்தான் வாலி.

தொடர்ந்து பேசியவன்…”உலகினை வெல்லும் கோதண்டம் இராமன் கையில் இருக்க, மாவீரனான அவனுக்குப் புன்தொழில் புரியும் குரங்கின் நட்பெதற்கு? ஆதலால், நீ கவலைப்படாமல் இங்கேயே சிறுபொழுது இரு! கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் அந்தச் சுக்கிரீவனையும் அவனுக்குத் துணை வந்தோரையும் அழித்தொழித்துவிட்டுத் திரும்பி வருகின்றேன்!” என்று கூறிப் புறப்பட்டான். அதன்பின்னர் என்ன சொல்வது என்றறியாது திகைத்துநின்றாள் தாரை.

நல்லதுணை கிடைத்திருப்பதனால்தான் வாலியினும் வலிகுறைந்த சுக்கிரீவன் துணிச்சலாய் வாலியை எதிர்க்க வருகின்றான் என்று கணித்த தாரையின் மதிநுட்பம் போற்றற்பாலது. வாலி அதனைப் பொருட்படுத்தாது அலட்சியப்படுத்தியமைக்குக் காரணம், தன் வல்லமை மீதும் இராமனின் நெறிதிறம்பா நல்ல குணங்களின்மீதும் அவன் கொண்டிருந்த அதீத நம்பிக்கையே எனலாம்.

தன் அரண்மனைவிட்டு வெளியேறிய வாலி, கம்பீரமாகச் சுக்கிரீவனுக்கு எதிரே வந்துநின்றான். சுக்கிரீவன் போர்முழக்கம் செய்ய, பதிலுக்கு வாலியும் கர்ச்சித்தான். வாலியும் சுக்கிரீவனும் எதிரெதிர் நின்ற அந்தப் போர்க்கோலத்தைக் கண்டுவியந்து அவர்களின் வீரம் பற்றித் தன் இளவலிடம் இராமன் விதந்துகூற, இலக்குவன் அதை ஏற்கவில்லை.

”இந்தச் சுக்கிரீவன் தனக்கு முன்பிறந்த அண்ணனைக் கொல்லக் காலனை அழைத்து வந்துள்ளான். எள்ளுதற்குரிய இவனுடைய இழிபோர் கண்டு நான் எதனையும் உணரும் ஆற்றலற்றுள்ளேன்” என்று வேதனையோடு விளம்பிய இலக்குவன்,

”வீரனே! அறநெறி வழுவி தீச் செயல்களைச் செய்கின்றவர்களை நாம் நம்புதல் கூடாது! தன் தமையனையே பகைவனாகக் கருதிக் கொல்லும்பொருட்டு வந்துநிற்கின்ற சுக்கிரீவன், உறவல்லாத மற்றோருக்கு உற்ற துணையாதல் எங்ஙனம்?” என்று ஐயுற்றுக் கேட்டான்.

”சொந்தத் தமையனையே அழிக்கத் துடிக்கும் சுக்கிரீவன் நம்பற்கு உரியவன் அல்லன்” என்பதே இலக்குவன் கருத்தின் உட்பொருள்.

இதேபொருளில் தெய்வப் புலமை வள்ளுவனார்,

”துன்னியார் குற்றமும் தூற்றும் மரபினார்
என்னைகொல் ஏதிலார் மாட்டு.” (குறள்: 188) என்று உரைத்திருப்பதை இங்கே பொருத்திக் காணலாம்.

அதற்கு பதிலிறுத்த இராமன், ”ஐயனே! பித்துற்றதுபோல் விவேகமற்ற விலங்குகளிடத்து நாம் நல்லொழுக்கத்தை எதிர்பார்க்க முடியுமா? சுக்கிரீவனை விடு! மானிடத் தாயர் வயிற்றிலே பிறந்தவர்களே ஆயினும் தமையனிடம் அன்புகொள்வதில் உத்தமன் பரதனை ஒத்தவர் யாருளர்?” என்று கேட்டான்.

அத்தா இது கேள் என
      ஆரியன் கூறுவான் இப்
பித்து ஆய விலங்கின்
      ஒழுக்கினைப் பேசல் ஆமோ
எத் தாயர் வயிற்றினும்
      பின் பிறந்தார்கள் எல்லாம்
ஒத்தால் பரதன் பெரிது
      உத்தமன் ஆதல் உண்டோ. (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4080)

தன்னிழல்போல் தன்னையே தொடர்ந்துவரும் இலக்குவனிடமே இராமன் பரதனைப் புகழ்ந்துபேசுவது சிந்தனைக்குரியது. இராமன்பால் அளவற்ற அன்பும் மதிப்பும் கொண்டவன்தான் இலக்குவன். எனினும், இராமனைக் காணவந்த பரதனை ஐயுற்று அவன் தவறாகப் பேசிய இடங்கள் உண்டு. ஆனால் பரதனோ உடன்பிறந்தாரை இழித்துப் பேசியதாகச் செய்திகள் இல்லை. இராமன் திரும்பிவரும் வரையில் அவனுடைய காலணிகளையே இராமனாகக் கருதி அரியணையேற்றி, அயோத்திக்கு வெளியே நந்திகிராமம் எனுமிடத்தில் விரத வடிவினனாக அரசாண்டுவந்த உத்தமன் அவன். பரதனின் நிகரில்லா உயர்ந்த குணங்களை உணர்ந்துகொண்ட கங்கை வேடன் குகன், ”ஆயிரம் இராமன் நின்கேழ் ஆவரோ தெரியின் அம்மா” என்று அவனைக் கண்பனிக்கப் புகழ்ந்ததை ஈண்டுநாம் நினைவுகூரலாம்.

எனினும், இலக்குவனின் அன்பை இராமன் குறைத்து மதிப்பிட்டதாக நாம் கொள்ளத் தேவையில்லை. தன்னுடைய தாயாகவும், தந்தையாகவும், தவமாகவும், செல்வமாகவும் இலக்குவனை இராமன் பாராட்டிய இடமும் உண்டு.  சுக்கிரீவனைப் போன்ற தன்னலமிகு தம்பியைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவனுக்கு நேரெதிரான நற்குணங்களை உடைய உயர்ந்த தம்பி பரதனைப் பற்றிப்பேசுதல் பொருத்தமுடையதாயிருக்கும் என்று கருதியே இராமன் அவனை இங்கே ஏத்துகின்றான் எனக் கருதலாம்.

தொடர்ந்து தன் கருத்தை இலக்குவனிடம் வெளிப்படுத்திய இராமன், “அப்பா! நம்மை நண்பராகப் பெற்றவரிடத்தில் நமக்குத் தேவையான உதவியைப் பெற்றுக்கொள்வதோடு நாம் நிறுத்திக்கொள்வது நல்லது; அதனைத் தாண்டி அவர் குற்றமற்றவரா? உத்தமரா? என்றெல்லாம் ஆராய்வது பயனற்றது” என்றான்.

”குணம்நாடிக் குற்றமும் நாடி அவற்றுள்
மிகைநாடி மிக்க கொளல்.” (குறள்: 504) என்பதுதானே வள்ளுவனாரின் வாய்மொழியும்?

இவ் உரையாடலைத் தொடர்ந்து அண்ணலும் இளவலும் போரில் ஈடுபட்டிருந்த வாலி மற்றும் சுக்கிரீவன்மீது தம் பார்வையைப் பதித்தனர்.

அவ்விருவரும் ஒருவரையொருவர் உரத்தோடு தாக்கினர்; கால்களால் உதைத்தனர்; கைகளால் ஒருவரையொருவர் புடைத்தனர்; வாயினால் கடித்தனர்; எதிரெதிரே நின்று இடித்தனர்; மரங்களைப் பிடுங்கியெடுத்து அடித்துக்கொண்டு உறுமினர்; மலைக்கூட்டங்களைப் பெயர்த்தெடுத்துத் அடுத்தவர் தலைமீது வீசித் தண்டித்தனர்; ஆர்த்தெழுந்து போர்முழக்கம் இட்டனர்; ஒருவரையொருவர் தீப்பொறி பறக்க நோக்கி விழிகளால் சுட்டனர்.

உரத்தினால் மடுத்த உந்துவர்
      பாதம் இட்டு உதைப்பர்
கரத்தினால் விசைத்து எற்றுவர்
      கடிப்பர் நின்று இடிப்பர்
மரத்தினால் அடித்து உரப்புவர்
      பொருப்புஇனம் வாங்கிச்
சிரத்தின்மேல் எறிந்து ஒறுக்குவர்
      தெழிப்பர் தீ விழிப்பர். (கம்ப: வாலிவதைப் படலம் – 4096)

இவ்வாறு வாலியும் சுக்கிரீவனும் ஒருவருக்கொருவர் சளைக்காமலும் – சற்றும் களைக்காமலும் புரிந்த கடும்போரைக் கண்டு விண்ணவர் அனைவரும் அஞ்சி மருண்டனர்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள்குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.

-மேகலா இராமமூர்த்தி

துந்துபிக்கும் வாலிக்கும் நடந்த கடும்போரில் அரக்கன் துந்துபியின் இரு மருப்புகளையும் பிடுங்கிய வாலி அவற்றாலேயே அவனை அடிக்க, வலிதாளாது அலறினான் துந்துபி. அத்தோடு விட்டானா வாலி? மலையின்மேல் இடி விழுந்தாற்போல் அவ் அரக்கனின் தலைமீது குத்தினான். அடுத்து, துந்துபியைத் தூக்கிய வாலி அவனைத் தன் கையால் சுழற்றி உயர வீச, அவ் அரக்கனின் உயிர் விண்ணுலகம் சென்றது; உடலோ மண்ணுலகில் உருசியமுக மலையில் மதங்க முனிவர் தவஞ்செய்யும் ஆசிரமத்தில் வீழ்ந்தது. குருதித் துளிகள் அங்குமிங்கும் தெறித்தன. அப்புனித இடத்தின் தூய்மையை அவ்வுடல் கெடுத்தது கண்ட முனிவர் சினந்து, ”இந்த அடாத செயலைச் செய்தவன் இம் மலைப்பக்கம் வந்தால் தலைவெடித்து இறப்பான்” என்று சாபமளித்துவிட்டார். அதனையறிந்த வாலி உருசியமுக மலைப்பக்கம் வருவதில்லை; ஆதலால்தான் நாங்கள் இங்கே அவன் தொல்லையின்றிப் பாதுகாப்பாய் இருக்கமுடிகின்றது என்றான் சுக்கிரீவன் இராமனிடம்.

முட்டி வான் முகடு சென்று
     அளவி இம் முடை உடற்
கட்டி மால் வரையை
     வந்து உறுதலும் கருணையான்
இட்ட சாபமும் எனக்கு
     உதவும் என்று இயல்பினின்
பட்டவா முழுவதும்
     பரிவினால் உரைசெய்தான். (கம்ப: துந்துபிப் படலம் – 4002)

வாலியின் வலிமையைப் பறைசாற்றுகின்ற விதமாக அவன் துந்துபியை வதம்செய்த விதத்தைச் சுக்கிரீவன் விளக்கியதைக் கேட்ட இராமன், தன் இளவல் இலக்குவனின் ஆற்றலைக் கதிர்ச்செல்வன் மகனான சுக்கிரீவனுக்குக் காட்டவிரும்பி, ”இலக்குவா! துந்துபியின் உடலை இங்கிருந்து அப்புறப்படுத்து!” என்றதும்,  இலக்குவன் அதனைத் தன் கால் விரலால் எற்றினான்; அது மீண்டும் விண்ணுலகு சென்று மீண்டது.

வாலியின் வலிக்குத் தங்கள் வலி சற்றும் குறைந்ததில்லை என்பதை இராமன் மராமரங்கள் ஏழைத் துளைத்துக் காட்டியும், இலக்குவன் மலைபோல் கிடந்த துந்துபியின் உடலை எற்றிக் காட்டியும் நிரூபித்தனர் வானரர்களுக்கு.

இராம இலக்குவரின் வலிகண்ட வானரர் மகிழ்ச்சிக் களியோடு ஒரு சோலை புக்கனர். அப்போது, ”நாயகனே! உன்னிடம் நான் உரைக்க வேண்டியது ஒன்றுளது” என்றான் சுக்கிரீவன் இராமனிடம்.

”அதனைச் செப்புவாய் இப்போது” என்று இராமன் கூற, முன்னொரு நாள் நாங்கள் இங்கிருந்தபோது இராவணன் ஒரு பெண்ணைத் தூக்கிச் செல்வதைக் கண்டோம்; கதறியபடியே சென்ற அப்பெண் நின் தேவியாக இருக்கலாமென ஊகிக்கிறேன்; தன்னிலையை எங்களுக்கு அறிவிக்கக் கருதியோ என்னவோ அப்பெண் தன் அணிகலன்களையெல்லாம் துணியில் முடிந்து கீழேபோட்டாள்; நாங்கள் அவற்றை ஏந்திக்கொண்டோம்” என்று நிகழ்ந்தவற்றை உரைத்துச் சீதையின் அணிகலன்களை இராமனுக்குக் காட்டினான் சுக்கிரீவன்.

அவற்றைக் கண்ட இராமனின் சிவந்த கண்களிலிருந்து புறப்பட்ட கண்ணீர் வெள்ளமானது அங்குள்ள பொருட்கள் யாவற்றையும் இழுத்துச் சென்றது. உடல் புளகித்ததால் எழுந்த மயிர்த்தொகுதி, உடல் முழுவதையும் மூடியது. பூரித்த அவன் தோள்கள் வேர்த்தன என்பேனா? வெப்பத்தில் வெதும்பின என்பேனா? என்கிறார் கம்பநாடர்.

ஈர்த்தன செங்கண்
    நீர் வெள்ளம் யாவையும்
போர்த்தன மயிர்ப் புறம்
    புளகம் பொங்கு தோள்
வேர்த்தன என்கெனோ
    வெதும்பினான் என்கோ
தீர்த்தனை அவ் வழி
    யாது செப்புகேன். (கம்ப: கலன்காண் படலம் – 4012)

உடல் புளகிப்பதும் தோள் பூரிப்பதும் மகிழ்ச்சியின் வெளிப்பாடுகள். தோள் வியர்ப்பதும் வெதும்புவதும் துயரத்தின் வெளிப்பாடுகள். கண்ணீர் சிந்துவது உவகையாலும் நிகழும்; வருத்தத்தாலும் நிகழும். இவ்வாறு இராமனின் மெய்ப்பாடுகள் இன்பமும் துன்பமும் கலந்தவையாக இருந்தமையால் அவற்றை எவ்வாறு செப்புவேன்? என்கிறார் புவிபோற்றும் கவிச் சக்கரவர்த்தி.

சீதை தன் அணிகலன்களைக் கீழே எறிய அவற்றைக் குரக்கினங்கள் எடுத்து அணிந்துகொண்ட செய்தியை நகைச்சுவையோடு புறநானூறு எனும் சங்கநூலும் பதிவுசெய்திருக்கின்றது.

ஊன்பொதி பசுங்குடையார் எனும் புலவர் செருப்பாழி எறிந்த இளஞ்சேட்சென்னியின் கொடை வண்மையைப் பாடுமிடத்து, அவனுடைய அரண்மனை முன்றிலில் நின்று தடாரிப் பறையிசைத்த பொருநனின் வறுமைபோக, அணிகலன்களையும் பிற பொருட்களையும் வாரிக்கொடுத்தான் சென்னி. அவனோடு வந்திருந்த பெருஞ் சுற்றத்தினரோ விதவிதமான அணிகள் அணிந்து பழக்கப்படாதவர்களாதலால் அவ் அணிகளைப் பெற்றவுடன் செவியில் அணிய வேண்டிய தோடுகளை விரலிலும், விரலில் அணியவேண்டிய மோதிரங்களைச் செவியிலும், இடையில் அணியவேண்டியவற்றைக் கழுத்திலும், கழுத்தணிகளை இடையிலும் அணிந்து தடுமாறி நின்ற காட்சி இராவணனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட சீதை கீழேயெறிந்த அணிகளைக் கண்டெடுத்த குரக்கினங்கள் அவற்றைத் தாறுமாறாக அணிந்துநின்ற காட்சிபோல் நகையை விளைவித்தது என ஒப்பீடு செய்கின்றார்.

…மேம்படு சிறப்பின் அருங்கல வெறுக்கை
தாங்காது பொழிதந் தோனே அதுகண்டு
இலம்பாடு உழந்தவென் இரும்பேர் ஒக்கல்
விரற்செறி மரபின செவித்தொடக் குநரும்
செவித்தொடர் மரபின விரற்செறிக் குநரும்
அரைக்கமை மரபின மிடற்றியாக் குநரும்
மிடற்றமை மரபின அரைக்கியாக் குநரும்
கடுந்தெறல் இராமன் உடன்புணர் சீதையை
வலித்தகை அரக்கன் வௌவிய ஞான்றை
நிலஞ்சேர் மதரணி கண்ட குரங்கின்
செம்முகப் பெருங்கிளை இழைப்பொலிந் தாஅங்கு
கறாஅ வருநகை இனிதுபெற் றிகுமே… (புறம்: 378) 

சீதையின் அணிகளைக் கண்டு உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பிற்கு ஆட்பட்ட இராமன் உணர்விழந்த நிலையை அடையவே அவனைத் தாங்கிப் பிடித்த சுக்கிரீவன், “ஐய! இந்த அண்டத்திற்கு அப்பால் உன் தேவியை இராவணன் ஒளித்து வைத்திருந்தாலும் நான் தேடிக் கண்டுபிடித்துத் தருகின்றேன்; தளர்வடைய வேண்டா” என்று தேற்றினான்; ஆறுதல் மொழி சாற்றினான்.

அதைக் கேட்ட இராமன், நினைவு தெளிந்தவனாய்ச் சுக்கிரீவனை அன்பொடு நோக்கி, உன்னுடைய குறையை முதலில் தீர்த்தலே என் கடன் என்றுரைக்க, அருகிருந்த அனுமனும் அதனை ஆமோதித்து, கொடிய வலிமையுடைய வாலியைக் கொன்று, சூரியன் மகனாகிய சுக்கிரீவனைக் கோமகனாய் அரியணை அமர்த்தி, செயல்திறன்மிகு பெரும்படையைச் சேர்த்தாலன்றி அரக்கர்கள் வாழும் இடத்தை நாம் கண்டுபிடித்தல் அரிதாகும் என்றான்.

கொடுந் தொழில் வாலியைக்
      கொன்று கோமகன்
கடுங் கதிரோன் மகன்
      ஆக்கி கை வளர்
நெடும் படை கூட்டினால்
      அன்றி நேட அரிது
அடும் படை அரக்கர்தம்
      இருக்கை ஆணையாய். (கம்ப: கலன்காண் படலம் – 4032)

அஞ்சனை மைந்தன் கூற்றை அண்ணல் இராமனும் ஏற்று, நாம் இப்போது வாலிபாற் செல்லுவோம் என்று உரைத்திட, அனைவரும் உருசியமுக மலையிலிருந்து இறங்கி வாலியின் இருப்பிடமிருந்த கிட்கிந்தை நோக்கி நடக்கலாயினர்.

வாலியின் இருப்பிடத்தருகே வந்ததும் இராமன் ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தவனாய்ச் சுக்கிரீவனை நோக்கி, ”போருக்கு அழை அந்த வாலியை! அவனோடு நீ போர்செயும் வேளையில் விடமன்ன அவ் வாலிமீது வேறிடத்திலிருந்து நான் அம்பு தொடுப்பேன்” என்றான். சுக்கிரீவனும், “நல்ல யோசனை இது” என்று அதனை ஏற்றுக்கொண்டான்.

அவ் இடத்து இராமன் நீ
      அழைத்து வாலி ஆனது ஓர்
வெவ் விடத்தின் வந்து போர்
      விளைக்கும் ஏல்வை வேறு நின்று
எவ்விடத் துணிந்து அமைந்தது என்
      கருத்து இது என்றனன்
தெவ் அடக்கும் வென்றியானும்
     நன்றுஇது என்று சிந்தியா. (கம்ப: வாலி வதைப் படலம் – 4047)

இராமனால் துணிவுற்ற சுக்கிரீவன் தன் தோள்களைத் தட்டிக்கொண்டு பெருங்குரலில் வாலியைப் போருக்கழைத்தான். படுக்கையில் நித்திரையிலிருந்த வாலியின் செவிகளைத் துளைத்தது அவ் ஆரவாரச் சத்தம்.

[தொடரும்]

*****

கட்டுரைக்குத் துணைசெய்தவை:

1. கம்பராமாயணம் – கோவை கம்பன் அறநிலை விளக்க உரைக்குழு.
2. கம்பரும் வால்மீகியும் – பேரா. அ. பாண்டுரங்கன், எம்.ஏ., பிஎச்.டி., டிப் (மொழி), தமிழரங்கம் பதிப்பு, புதுவை – 605 008.
3. கம்பர் கருவூலம் – தொகுப்பாசிரியர், பேரா. மு. சாயபு மரைக்காயர், கங்கை புத்தக நிலையம், சென்னை – 600 017.
4. கம்பனில் மக்கள் குரல் – பேரா. ந. சுப்புரெட்டியார், வானதி பதிப்பகம், சென்னை – 17.