Category: கட்டுரைகள்

 

63 நாயன்மார்களின் வரலாறு  – 16.  உருத்திர பசுபதி நாயனார்

பங்கமில்வண் புகழ்நிலவு தலையூர் வாழும்

    பசுபதியா ரெனுமறையோர் பணிந்து செந்தே

னங்கமல மடுவினிடை யல்லு மெல்லு

    மகலாதே யாகளமா யமர்ந்து நின்று

திங்கள்வளர் சடைமுடியா னடிகள் போற்றித்

    திருவெழுத்து முருத்திரமுந் திகழ வோதி

மங்கையிட முடையபிரா னருளான் மேலை

    வானவர்க டொழுமுலகின் மன்னி னாரே.

 

சோழ வளநாட்டில் உள்ள திருத்தலையூர் எனும் ஊரில் அந்தணர் குடியில் பிறந்தவர் பசுபதி எனும் சிவனடியார். அனுதினமும் தாமரைத் தடாகத்தில், கழுத்தளவு நீரில் நின்றுகொண்டு, இரு கைகளையும் உச்சிமேல் குவித்துக் கொண்டு இரவும் பகலும் முறை வழுவாது உருத்திர பாராயணம் செய்து வந்தவர். வேதம் எனும் அறிவு நூல், வட மொழியில் உள்ள, ரிக், யஜூர், சாமம், அதர்வணம் எனும் நான்கு வேதங்களை உள்ளடக்கியதாகும். அதர்வணம் என்பது மற்ற மூன்று வேதங்களின் தொகுப்பாகும். இந்த மூன்று வேதங்களின் நடுவனவாய் இருப்பது யஜுர் வேதம். ஏழு காண்டங்களை உடைய இந்த யஜூர் வேதத்தின் மையத்தில் உள்ள காண்டத்துள் பதினொரு அனுவாகங்களை உடையது திருஉருத்திரம் என்பது. 101 வரிகளை உடைய இதில் 51வது வரியில், ‘சிவாய’, ‘சிவதராய’ என்ற திரு ஐந்தெழுத்து குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது சிறப்பாகும். சிவ பஞ்சாட்சரம் வேதத்தின் இதயம் எனப்படுகிறது. வேதத்தின் கண்மணி ஐந்தெழுத்து என்பதாம். அவ்உருத்திரத்தை பிரார்த்தனை செய்து வந்ததால் இந்நாயனார் உருத்திர பசுபதி நாயனார் ஆனார். பின்னாட்களில் இந்த உருத்திரமும் வேதத்தில் சேர்க்கப்பட்டது.

மறையின் பயனாக உருத்திர மந்திரம் திகழ்வதைச்  சேக்கிழார் பெருமான்,

அரு மறைப் பயன் ஆகிய உருத்திரம் அதனை

வரு முறைப் பெரும் பகலும் எல்லியும் வழுவாமே  திருமலர்

பொகுட்டிருந்தவன் அனையவர் சில நாள்

ஒருமை உய்த்திட உமை இடம் மகிழ்ந்தவர் உவந்தார்.

என்றார். அன்போடும், மகிழ்வோடும் உருத்திர பாராயணம் செய்து சிவபெருமானின் திருவடியைச் சென்று அடைந்தார் உருத்திர பசுபதி நாயனார். சேக்கிழார் பெருமான், அருந்தவப் பயனான வேத பாராயணம் செய்வோருக்கு பக்தியும் ஈடுபாடும் மிகமிக அவசியம் என்பதை,

“தூய அன்பொடு தொடர்பினில் இடையறாச் சுருதி  நேய நெஞ்சினராகி அத்தொழில் தலை நின்றார்”

என்று மொழிகிறார். அந்த வேத மந்திரத்தை நியதியுடன் ஓதிய நிலையோடு பெருமானது “ஆடு சேவடி அருகுற அணைந்தனர்”  என்கிறார் தெய்வச் சேக்கிழார் பெருமான்.

“உமை இடம் மகிழ்ந்தவர் உவந்தார்” என்று சேக்கிழார் மகிழ்கிறார்.

 

உருத்திர பசுபதி நாயனார் புராணம் சொல்லும் கருத்து

“உருத்திர பசுபதிக்கும் அடியேன்” என்று சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரால் சிறப்பிக்கப் பெற்றவர் இந்நாயனார் பெருமான். இந்நாயனார் அவதரித்த தலையூர் என்ற பெயரில் இரண்டு இடங்கள் உள்ளன. மயிலாடுதுறையிலிருந்து திருவாரூர் செல்லும் வழியிலுள்ள கொல்லுமாங்குடி என்ற ஊரிலிருந்து காரைக்கால் செல்லும் பாதையில் ஒன்றும், முசிறி வட்டத்தில் ஒன்றும் என இரு இடங்கள் இவ்வாறு உள்ளன. இவ்விரு இடங்களிலும் உள்ள சிவாலயங்களில்  உருத்திர பசுபதி நாயனாரது மூர்த்தம் உள்ளதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

அன்றாட வாழ்வில் அறிந்தும், அறியாமலும் செய்யும் பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாகச் சொல்லப்படுவது உருத்திர மந்திரம் என்பர் பெரியர். அதனைச் செய்வோரும் செய்விப்போரும் அனைத்துப் பாவங்களும் நீங்கப் பெறுவர். அதுமட்டுமின்றி பிணிகளிலிருந்து விடுபட்டும், நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவார். மக்கட் செல்வமும் பெறுவர் என்பது போன்று அளவிட முடியாததாகப் பயன்களைப் பெறுவர் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கின்றது. தம்மைச் சேர்ந்தவர்களையும் தண்டிக்காமல் பிழை பொறுக்குமாறு வேண்டுதலை அளிக்கிறது.

புரட்டாசி மாத அசுவினி நன்னாளில், உருத்திர பசுபதி நாயனார் சிவபெருமானது திருப்பாத கமலங்களை அடைந்ததை முன்னிட்டு அந்நாளில்  அவரது குருபூசை  பலதலங்களில் நடைபெறுகின்றன.

தமிழ் வேதமாகிய தேவாரத்தின் திருத்தாண்டகத்தில்,

இருநிலனாய்த் தீயாகி நீருமாகி யியமான னாயெறியுங் காற்று மாகி 

யருநிலைய திங்களாய் ஞாயி றாகி யாகாச மாயட்ட மூர்த்தி யாகிப் 

பெருநலமுங் குற்றமும் பெண்ணு மாணும் பிறருருவுந் தம் முருவுந் தாமே யாகி 

நெருநலையா யின்றாகி நாளை யாகி நிமிர்புன் சடையடிக ணின்றவாறே

என்பதைக் காணலாம்.

திருச்சிற்றம்பலம்

 

 

 

 

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு – 15 முருக நாயனார்

மன்னுதிருப் புகலூர்வாழ் முருகனாரா

    மறையவர்கோ வர்த்தமா னீச்ச ரத்தார்

சென்னியினுக் கழகமரு மலர்கள் கொய்து

    திருமாலை புகழ்மாலை திகழச் சாத்திக்

கன்னிமதிற் கழுமலநா டுடைய நாத

    காதன்மிகு மணங்காணுங் களிப்பினாலே

யின்னல்கெட வுடன்சேவித் தருளான் மீளா

    திலங்கு பெரு மணத்தரனை யெய்தி னாரே.

சோழநாட்டில் திருப்புகலூர் என்ற ஊர் எல்லையில்லாப் புகழ் கொண்ட ஊர். அப்பரடிகள் பன்னெடுநாட்கள் தங்கித் தொண்டு செய்து வந்த ஊர். சித்திரை சதயத் திருநாளில் பூம்புகளூர் புண்ணியன் திருவடி சார்ந்த இடம். நம்பி ஆரூரருக்கு, செங்கல் தங்கக் கட்டியாக மாறிய அற்புதம் நிகழ்ந்த இடம். இங்கிருந்த நாயனார் திருமடத்தில் சம்பந்தர், அப்பரடிகள், சிறுத்தொண்டர், திருநீலநக்க நாயனார் தங்கியிருந்ததாகச் சேக்கிழார் பெருமான் பாடியருளினார். இந்து சமய ஆய்வு மாநாடு நடைபெற்ற இடம் இது. இத்தகைய சீர்மிகு திருப்பதியில் தோன்றியவர் முருக நாயனார் எனும் பெரியார். மறையவர் குலத்தில் தோன்றியவர் இவர். முப்போதும் சிவத்திருமேனி தீண்டும் பேறு பெற்றவர். ஞான நெறியில் நின்ற இவர் சிவபெருமான்பால் உருகும் மனத்தால் வழிபாடு செய்யும் பேராளர். கோட்டுப்பூ, கொடிப்பூ, நீர்ப்பூ, நிலப்பூ என்கின்ற நான்வகைப் பூக்களில் உரிய பூக்களைக் கொய்து திருப்பூங்கூடைகளிலே இட்டுக்கொண்டு வந்து, தனியிடத்திலிருந்து, அறுவகையான திருமாலைகள் கட்டி, அத்தலத்திலுள்ள வர்த்தமானீச்சரம் என்னும் ஆலயத்தில் அருள்பாலிக்கின்ற பரமசிவனுக்குச் சாத்தி அருச்சனை செய்தும், பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை ஓதியும் வழிபடுபவர்.

ஆன பெருமை வளஞ்சிறந்த அந்தண்

  புகலூர் அது தன்னில்

மான மறையோர் குல மரபின்

  வந்தார் முந்தை மறைமுதல்வர்

ஞான வரம்பின் தலை நின்றார்

  நாகம் புனைவார் சேவடிக் கீழ்

ஊனம் இன்றி நிறை அன்பால்

  உருகு மனத்தார் முருகனார்.

புண்ணியஞ் செய்வார்க்குப் பூவுண்டு நீருண்டு
அண்ணல் அதுகண் டருள்புரி யாநிற்கும்
எண்ணிலி பாவிகள் எம்மிறை யீசனை
நண்ணறி யாமல் நழுவுகின் றாரே.

என்பது திருமந்திரம்.

பூவொடு நீர் சமந்தேத்தி என்பார் அப்பரடிகள்.

பூக்கை கொண்டு அரண் பொன்னடி போற்றிலார்

காக்கைக்கே இறையாகி கழிவாரே என்பார் அப்பர்

ஞானசம்பந்தப் பெருமானை தம் நண்பராகப் பெற்றவர் முருக நாயனார். இவர்தம் மலர்த் தொண்டை ஞானசம்பந்தர் தம் தேவரத்தில் போற்றினார். முருக நாயனார் பெருமான் அலங்கரித்து தூர நின்று பார்த்துப் பார்த்து மாற்றியமைத்து கண்கள் குளிரக் கண்டு களிப்பவராம் இந்நாயனார்.

இப்படி நாளும் நாளும் மலர் தொண்டு செய்து ஞானசம்பந்தப் பெருமான் திருமண நாளில் அப்பெருமானோடு சிவசோதியில் கலந்தார்.

முருக நாயனார் புராணம் சொல்லும் கருத்து

பூக் கொய்து மாலைதொடுத்துச் சிவனுக்குச் சாத்தல் என்பது பெரும் புண்ணியமாம். சிவபெருமானுக்கு உரியனவெனச் சிவாகமங்களில் விதிக்கப்பட்ட பூக்களை, மெய்யன்போடு விதிப்படி கொய்து, பலவகைப்பட்ட மாலைகள் செய்து, சிவனுக்குச் சாத்தி அருச்சனை செய்தலும், பஞ்சாட்சரம் செபித்தலும், மிகச்சிறந்த புண்ணியமாம்.

மரப்பூக்கள்  – மந்தாரம், கொன்றை, சண்பகம்

செடிப்பூக்கள்  – நந்தியாவட்டம், அலரி, மல்லி

கொடிப்பூ   – சம்பங்கி, சாதிமுல்லை

அறுவகை மாலைகள்

கருக்கிக் கட்டுவது இண்டை

இணைத்துக் கட்டுவது மாலை

தண்டிற்கட்டுவது கண்ணி

தொகுத்துக் கட்டுவது தொடை

பிணைத்துக் கட்டுவது பிணையல்

கோர்ப்பது கோவை

என நால்வகைப் பூக்களையும் அறுவகையாகத் தொடுத்து ஆறு காலமும் அலங்கரித்து வழிபாடு செய்வார் முருக நாயனார். மலர் வழிபாட்டிற்கு இன்றியமையாதது.

 நிலைபெறுமா றெண்ணுதியே னெஞ்சே நீவாநித்தலுமெம் பிரானுடைய கோயில்புக்குப்

புலர்வதன்மு னலகிட்டு மெழுக்கு மிட்டுப் பூமாலை புனைந்தேத்திப் புகழ்ந்து பாடித்

தலையாரக் கும்பிட்டுக் கூத்து மாடிச் சங்கரா சயபோற்றி போற்றி யென்று

மலைபுனல்சேர் செஞ்சடையெம்மாதீ யென்று மாரூரா வென்றென்றே யலறா நில்லே.

 

பூக்கைக் கொண்டரன் பொன்னடி போற்றிலார்

நாக்கைக் கொண்டர னாம நவில்கிலா

ராக்கைக் கேயிரை தேடி யலமந்து

காக்கைக் கேயிரையாகிக் கழிவரே.

என்னும் திருநாவுக்கரசு நாயனார் தேவாரங்களானும்,

முத்தனே முதல்வா முக்கணா முனிவா மொட்டறா மலர்பறித் திறைஞ்சிப்

பத்தியாய் நினைந்து பரவுவார் தமக்குப் பரகதி கொடுத்தருள் செய்யுஞ்

சித்தனே செல்வத் திருப்பெருந் துறையிற் செழுமலர்க் குருந்தமே வியசீ

ரத்தனே யடியே னாதரித் தழைத்தா லதெந்துவே யென்றரு ளாயே.

என்னும் திருவாசகத்தானும்,

நிலத்திற் றிகழ்ந்த நறுமலரு நீருற் பவித்த போதெவையும்-

புலத்தி னழுந்தா வன்பினொடும் போதானந்தன் கழற்க ணிந்தோர்-

மலத்தி னநாதி முத்தன்மல வயிரி யுறையுஞ் சிவலோகத்-

தலத்திற் புகுந்து நலத்தகைய தலைவராகி நிலவுவரால்.

என்னும் சிவபுண்ணியத் தெளிவானும் உணரலாம்.

இச்சிவபுண்ணியத்தால் மிகச் சிறப்புற்றவர் இம்முருக நாயனார். இவர் விதிவழுவாது சிவனிடத்து இடையறாத மெய்யன்போடும் இப்புண்ணியத்தைச் செய்தமையாலேயே திருஞானசம்பந்தமூர்த்தி நாயனாருக்குத் தோழராகிய பெரும்பேற்றைப் பெற்றவரானார்.

ஏந்து முலகுறு வீரெழி னீலநக் கற்கு மின்பப்

பூந்தண் புகலூர் முருகற்குந் தோழனைப் போகமார்ப்பைக்

காந்துங் கனலிற் குளிர்ப்படுத் துக்கடற் கூடலின் வாய்

வேந்தின் றுயர்தவிர்த் தானையெப் போதும் விரும்பு மினே.

என்று திருஞானசம்பந்தமூர்த்தி நாயனார் திருவந்தாதியிற் போற்றுவதைக் காணலாம்.

திருச்சிற்றம்பலம்.

 

63 நாயன்மார்களின் வரலாறு – 14. மூர்த்தி நாயனார்

“மும்மையால் உலகாண்ட மூர்த்திக்கும் அடியேன்” என்று சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் போற்றுகின்ற, 63 நாயன்மார்களில் ஒருவரான மூர்த்தி நாயனார், சிவபெருமானின் இலிங்கத் திருமேனியில் சந்தனக் காப்பு செய்வதற்கு சந்தனக் கட்டைகள் கிடைக்காது தம்முடைய முழங்கையைக் கல்லில் தேய்த்தவர். நாடாளும் பொறுப்பு வந்தாலும் திருநீறு, உருத்திராக்கம், சடைமுடியைத் தன்னுடைய சின்னமாகக் கொண்டவர்.

அப் பொற் பதிவாழ் வணிகக்

  குலத்து ஆன்ற தொன்மைச்

செப்பத் தகு சீர்க் குடி

  செய்தவஞ் செய்ய வந்தார்

எப்பற்றினையும் அறுத்து ஏறுகைத்து

  ஏறுவார் தாள்

மெய்ப் பற்று எனப் பற்றி

  விடாத விருப்பின் மிக்கார்

சிவபெருமானுக்குத் தன்னலம் இன்றி தொண்டுகள் பல செய்து வந்த நாயன்மார்களின் வரிசையில் மூர்த்தி நாயனார் சொக்கநாதரைத் தவிர மற்றொரு எண்ணமேதும் இல்லாத சற்று வேறுபட்ட சிந்தை கொண்டவர். மதுரை சொக்கநாதருக்கு சந்தன காப்பிடுவதற்கு, தினந்தோறும் அபிசேக‌, அலங்கார‌த்திற்கான‌ சந்தனத்தை அரைத்துக் கொடுக்கும் திருப்பணியைத் தமது அன்றாட கடமையாகக் கொண்டிருந்தவர். இந்த திருப்பணிக்குப் பகை அரசர் இடையூறு செய்தும் மூர்த்தி நாயனார் மனந்தளர்ந்து விடாமல் சிவனாருக்குச் சந்தனக் காப்பிட தன்னுடைய முழங்கைகளை அரைத்தவர்.

தென்பாண்டி நாட்டின் தலைநகரமாம் மதுரைத் திருநகரில், வைசியர் குலத்தில் அவதரித்தவர் மூர்த்தி நாயனார். பெரும் வணிகராக இருந்த போதிலும் தினந்தோறும் சொக்க‌நாத‌ருக்கு சந்தனக் காப்பிடுவதற்கு, சந்தனத்தை அரைத்துக் கொடுக்கும் திருப்பணியைத் தமது அன்றாடக் கடமையாகக் கொண்டிருந்தவர்.

வழங்குபுகழ் மதுரைநகர் மூர்த்தி யாராம்

    வணிகர்திரு வாலவாய் மன்னர் சாத்தத்

தழங்குதிர முழங்கைதரத் தேய்த்த வூறுந்

    தவிர்ந்தமணர் வஞ்சனையுந் தவிர மன்ன

னிழந்தவுயி ரினனாக ஞால நல்க

    வெழில்வேணி முடியாக விலங்கு வேட

முழங்குபுக ழணியாக விரைநீ றாக

    மும்மையுல காண்டருளின் முன்னி னாரே.

துறவு நெறி நின்ற இந்நாயனார் பெருமான் சிவபெருமானுக்குச் செய்யும் பல்வேறு தொண்டுகளில், ஐயனைக் குளிர்விக்கும்பொருட்டு சொக்கலிங்கப் பெருமானின் இலிங்கத் திருமேனியில் சந்தனக் காப்பு செய்து வழிபாடு செய்வது அவருடைய முக்கியமானக் கடமையாகக் கொண்டிருந்தார்.

ஒரு சமயம் வ‌டுகக் கருநாட்டு‌ ம‌ன்ன‌ன் ஒருவ‌ன் மண்ணாசையால் ம‌துரையை நோக்கி நால்வகைப் படையெடுத்து வந்து பாண்டியனை வீழ்த்தி மதுரையைக் கைப்பற்றி ஆளத் தொடங்கினான். சந்தனச் சோலை சூழ்ந்த செந்தமிழ் மதுரையைத் தலைநகராக்கி அரசு புரியலானான். கருநாடக மன்னனான இவன் சமண சமயத்தைச் சார்ந்ததால், சைவ சமயத்தைப் பின்பற்றுபவர்களைச் சமண சமயத்திற்கு மாற்ற முற்பட்டான். அவ்வாறு மாறாத சைவ சமயத்தவர்க்குப் பல வழிகளில் கொடுமைகள் புரிந்தான். சிவாலயங்களுக்குத் திருப்பணிகள் நடைபெறாமல் தடுக்கப் பல வழிகளில் துன்பத்தையும் கொடுத்து வந்தான். அடியார்கள் ஆற்றொண்ணாத் துன்பத்திற்கு ஆளாகக் காரணமானான்.

அவ்வூரில் புகழ் பெற்று விளங்கிய மூர்த்தி நாய‌னாருக்கும் கொடுமைகள் பல செய்தான். எனினும் அவர் சொக்கநாதருக்கு சந்தனம் அரைத்துக் கொடுக்கும் பணியை இடைவிடாது தொடர்ந்து செய்த வண்ணம் இருந்தார்.
அவ‌ர் செய்து வ‌ந்த‌ இறைத் தொண்டுக்கும் இடர்கள் பல செய்தான். பெருமான் திருப்பூச்சுக்குத் தேவையான சந்தனக் கட்டைகள் கிடைக்காதவாறு சதி செய்தான். அப்படிச் செய்தால் அவ‌ர் ம‌ன‌ம் மாற‌லாம் என்றும் திட்ட‌மிட்டான்.  மதுரை முழுவதும் எங்கு தேடியலைந்தும் சந்தனக்கட்டை கிடைக்காமல் தம் உயிர் மூச்சான எம்பெருமானுக்கு சந்தனக் காப்பு செய்யும் பணிக்கு இடையூறு வந்துவிட்டதை எண்ணி நொந்து போனார். தொண்டுக்கு துணை நிற்க வேண்டிய மன்னனே இத்தகைய துன்பம் தருவது எத்தகைய கொடுமையான செயல்?

நாள் முழுக்க அலைந்து திரிந்து மிகவும் சோர்வுடன் கோயிலுக்குத் திரும்பினார். மனம் மிகவும் கவலையுற்று கோயிலில் சந்தனம் அரைக்கும் கல்லின் அருகே நின்று கொண்டிருந்தார். கல்லைப் பார்த்தவர் அடுத்து சந்தனம் அரைக்கும் தன் கரங்களைப் பார்த்தார். அப்போது ‘எம்பெருமானே, சந்தனக் கட்டைதான் கிடைக்கவில்லை, ச‌ந்தனம் அரைக்கும் இந்தக் கட்டையின் முழங்கைகள் இருக்கின்றனவே. தன் கரங்களையே சந்தனக் கட்டையாகக் கருதிச் சந்தனக் கல்லில் தன் முழங்கையை வைத்துத் தேய்த்தார். தன்னுடைய இரண்டு முழங்கைகளையும் சந்தனம் உரைக்கும் கல்லில் வைத்து உரைக்கத் தொடங்கினார். ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தை உச்சரித்தபடி வலியைப் பொருட்படுத்தாது தொடர்ந்து கல்லில் உரைத்துக் கொண்டே இருந்தார். அவருடைய முழங்கைகளில் தோல் கிழிந்து எலும்பு நொறுங்கி உள்ளிருக்கும் சதை வெளியே வந்தது. சந்தனக் கல் முழுவதும் இரத்த வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தது.  இத‌ற்குமேல் சொக்க‌நாத‌ரால் பொறுக்க‌ முடிய‌வில்லை.

நட்டம் புரிவார் அணி நற்றிரு

  மெய்ப் பூச்சு இன்று

முட்டும் பரிசு ஆயினும்

  தேய்க்கும் கைமுட்டாது என்று

வட்டம் திகழ் பாறையின்

  வைத்து முழங்கை தேய்த்தார்

கட்டும் புறந்தோல் நரம்பு

  என்பு கரைந்து தேய

என்பார் இந்நிகழ்வை எடுத்துரைக்கும் கவிமொழியில், சேக்கிழார்  பெருமான்.

கருங்கல்லும் கரையும் வண்ணம்  இரத்தம் கொட்ட, எலும்பு நொறுங்க, சதை கிழிந்து தொங்க மூர்த்தியார் செய்யும் செயல் கருணை வடிவான கண்ணுதல் பெருமானுக்கும் வானொலி வழி ஒலித்தார்.

“மெய்யன்பனே, என்பால் கொண்ட மாறாத அன்பினால் இத்தகையக் காரியம் செய்யத் துணிந்தாயே. நிறுத்து உன் செயற்பாட்டை. உனக்குத் துன்பம் தந்தவன் வலிய கைப்பற்றியிருக்கும் இந்நாடு நாளை உன் வசப்படும். அநீதியை விலக்கி நீதியை நிலைநாட்டி நல்லாட்சி புரிந்து, திருத்தொண்டும் புரிந்து இறுதியில் எமது திருவடி சேர்வாயாக” என்று சிவபெருமான் அச‌ரீரியாக‌க் கூறினார். மூர்த்தி நாயனார் அதைக் கேட்டு கல்லில் கையைத் தேய்த்தலை நிறுத்தினார். அவருடைய கைகள் முன்போல் மாறின.  அவ்வடியார் மேனியும் ஒளிபெற்றது. சந்தனம் சொக்க‌நாத‌ர் கோயில் முழுவதும் மணத்தது. அவ்வடியாருக்குத் தீங்கு செய்த மன்னனோ அன்றிரவே மாண்டான். பொழுது விடிந்தது. மன்னருக்கு உரிய ஈமக்காரியங்கள் அமைச்சர்களால் நிறைவேற்றப்பட்டன. அடுத்து மன்னருக்கு உரிய இடம் அவருக்கு ஏதும் வாரிசுகள் இல்லாததால் வேறு ஒருவரால் நிரப்பப்பட வேண்டியதாகியது.

அன்றைய நாட்களில் இப்படிப்பட்ட சூழலில் மன்னனைத் தேர்ந்தெடுக்க பட்டத்து யானையை அலங்கரித்து அதன் கண்களைக் கட்டி அதன் துதிக்கையில் ஒரு மாலையை கொடுத்து விடுவர். யானை யார் கழுத்தில் மாலையைப் போட்டு அவனைத் தூக்கி தன்மீது அமர்த்திக்கொண்டு வருகிறதோ அவரே மன்னனாவார். அந்த மரபுப்படி யானை அலங்கரிக்கப்பட்டு, கண்கள் கட்டப்பட்டு, வலம் வரச் செய்தனர். வலம் வந்த யானையும் கோயிலில் ஒரு பகுதியில் நின்றிருந்த மூர்த்தியார் கழுத்தில் மாலையிட்டு அவரைத் தூக்கி தன் பிடரியில் அமர்த்தியது. மக்களின் ஆரவாரம் விண்ணை முட்டியது. அமைச்சர்களும் அகமகிழ்ந்து மூர்த்தியாரை வணங்கி ஆட்சித் தலைமை ஏற்க வேண்டினர். அதற்கு மூர்த்தியாரும் திருநீறே திருமுழுக்காகவும், உருத்திராக்கமே அணிகலன்களாகவும், சடைமுடியே மணிமுடியாகவும் விளங்க வேண்டும். அதற்கு உடன்பாடு என்றால் செய்யலாம் என்றார். அதற்கு அமைச்சர்களும், அறிஞர்களும் சான்றோர்களும் தங்கள் விருப்பம் எதுவோ அதன்படியே செயல்படலாம் என்றனர்.

வையம் முறை செய்குவன்

  ஆகில் வயங்கு நீறே

செய்யும் அபிடேகமும்

  ஆக செழுங்கலன்கள்

ஐயன் அடையாளமும் ஆக

  அணிந்து தாங்கும்

மொய் புன் சடைமாமுடியே

  முடி ஆவது என்றார். 

அதன்படி மூர்த்தி நாயனாருக்கு மணிசூடப்பெற்றது. அவர்தம் ஆட்சியின் சின்னமாகத் திருநீறு, உருத்திராக்கம், சடைமுடி ஆகிய மூன்றும் திகழ்ந்தது. பொய்ச்சமயமாகிய ஆருகதம் நீங்கவும், மெய்ச்சமயமாகிய சைவசமயமே எங்கும் விளங்கவும், பெண்ணாசை சிறிதுமின்றி, நெடுங்காலம் திருநீறு உருத்திராக்கம் சடைமுடி என்கின்ற மூன்றினாலும் அரசாண்டு, பின் பன்நெடுங்காலம் ஆட்சிபுரிந்து வையகம் காத்து மக்கள் மகிழ வாழ்ந்து எம்பெருமான் திருவடி நிழல் சார்ந்தார்.

 

திருமூர்த்தி நாயனார் புராணம் சொல்லும் கருத்து

மதுரையம்பதி எனும் மூர்த்தி நாயனார் பிறந்த இம்மண்ணின் பெருமையை மாணிக்கவாசகர், திருவாசகத்தில் எடுத்துரைப்பதைக் காணலாம்.

பண் சுமந்த பாடல் பரிசு படைத்தருளும்

பெண் சுமந்த பாகத்தன், பெம்மான், பெருந்துறையான்,

விண் சுமந்த கீர்த்தி வியன் மண்டலத்து ஈசன்,

கண் சுமந்த நெற்றிக் கடவுள், கலி மதுரை

மண் சுமந்த கூலி கொண்டு, அக் கோவால் மொத்துண்டு

புண் சுமந்த பொன் மேனி பாடுதும் காண்; அம்மானாய்!

எப்போதும் சுறுசுறுப்பாக இருக்கும் மதுரையை தூங்கா நகரம் என்பார்கள். “மதுரை மண் சுமந்த” – என்று மதுரை மண்ணின் பெருமையைச் சொல்கிறார் மாணிக்கவாசகர். அந்த மண்ணை சிவ பெருமான் தூக்கிச் சுமந்தார். வேறு எந்த ஊர் மண்ணையும் தூக்கிச் சுமக்கவில்லை. வந்தியம்மை என்ற மூதாட்டிக்காகப் பெருமான் பிட்டுக்கு மண் சுமந்து அடிபட்ட தலம்.

“மண் சுமந்த கூலி கொண்டு” – முதலில் சுமந்தார், பின் கூலி கொண்டார்.

கடம்பவனக் காட்டில் முளைத்தெழுந்த சொக்கலிங்கப் பெருமானை தேவர்கள் பூசை செய்ததனை ஒருநாள் இரவு வணிகன் ஒருவன் கண்டு அப்போது நாடாண்ட குலசேகரப் பாண்டியன் கேட்டு அக்கடம்பவனக் காட்டைத் திருத்தி கோயிலும், நகரமும் அமைத்தான். அப்பொழுது சிவபெருமான் தம் தலையிலிருந்த அமுதத்தைத் தெளித்து புனிதமாக்கியதால் மதுரை என்ற பெயர் உண்டாயிற்றாம். இந்தக் கடம்பவனம், மதுராபுரி, நான்மாடக்கோயில், திருவாலவாய் எனப் பல பெயர்களைக் கொண்டுள்ளது. மூவர் பெருமக்களாலும் பாடல் பெற்ற அருட்தலம். பொற்பலகை கொடுத்து இசை பாடவைத்து சொக்கலிங்கப் பெருமான் நீலகண்ட யாழ்ப்பாணருக்கு அருள் செய்த அருட்தலம். மங்கையர்கரசியார், நெடுமாறர், குலச்சிறையார் ஆகிய மூன்று நாயன்மார்கள் வாழ்ந்த சிவப்பதி.

சந்தனக்காடு மலிந்த பொதியமலை தென்றலை கொடுத்து மகிழ்வு செய்யும் அழகிய நகரமும் இதுவே.

சூழும்இதழ்ப் பங்கயமாக அத் தோட்டின் மேலாள்

தாழ்வு இன்றி என்றும் தனி

  வாழ்வது அத் தையல் ஒப்பார்

யாழின் மொழியில் குழல்

  இன்னிசையும் சுரும்பும்

வாழும் நகரம் மதுராபுரி என்பது ஆகும்

சிவபெருமானுக்குச் சந்தனக்காப்புக் கொடுத்தல் மட்டுமே தமது சீரிய கடமை என்று சிவபக்தியில் திளைத்திருந்த மூர்த்திநாயனார் வாழ்ந்திருந்தார்.

மும்மைப் புவனங்களின் மிக்கது

  அன்றே அம் மூதூர்

மெய்ம்மைப் பொருளாந் தமிழ்

  நூலின் விளங்கு வாய்மை

செம்மைப் பொருளுந்

  தருவார் திருஆலவாயில்

எம்மைப் பவந் தீர்ப்பவர்

  சங்கம் இருந்தது என்றால்.

சிவபெருமானுக்குச் சாத்தும் பொருட்டுச் சந்தனக் காப்புக் கொடுத்தல் உத்தம சிவபுண்ணியமாம். எம்பெருமானின் திருமேனி குளிர்வது போன்று அனைத்து உயிர்களும் குளிர்விப்பதற்கு ஒப்பாகும். சந்தனக் குழம்போடு பனிநீர் குங்குமப்பூ கோரசனம், கத்தூரி பச்சைக் கற்பூரம் முதலிய நறுமணப் பொருட்களைக் கொட்டி இறைவனுக்குச் சந்தனக்காப்பு செய்து வழிபட்டால் சிவலோகத்தில் இன்புற்றிருக்கலாம்.

சிவனுக்குச் செய்யும் தொண்டுகள் எல்லாவற்றுள்ளும் கந்தம் சாத்தலே சிறந்தது என்கிறது சிவாகமம்.

“சாத்துக சாந்துபனி நீர்பளிதங் குங்குமமுஞ் – சேர்த்தியுளத் தாதரவு செய்து.”

“கூட்டுவித்தா ரும்பளிதங் குங்குமஞ்சாந் தம்பனிநீர் – தீட்டும் விதி தன்னைத் தேர்ந்து.”

சோமவார விரத கற்பத்தினும்,

 “சுகந்த கந்தஞ் சுலவிய லேபன

முகந்தலிங்கத் தொருதினஞ் சாத்தினோ 

ரிகந்து பாவ மிமையவர் கோடியாண் 

டகந்தெ ளிந்தங் கரன்பதி நண்ணுவார்.”

எனச் சிவபுண்ணியத்தெளிவினும் கூறுதல் காணலாம்.

இச்சிவபுண்ணியத்தால் மிகச் சிறப்புற்றவர் இம்மூர்த்தி நாயனார். இவர் தாம் நாடோறும் தவறாது செய்யச் சங்கற்பித்த இத்திருத்தொண்டை, அது பற்றி அரசன் தமக்குச் செய்த இடுக்கண் மிகுதி கண்டும் தவறாது செய்தமையானும், சந்தனக் கட்டை பெற முடியாத இடர் வந்த பொழுது தமது முழங்கையைச் சந்தனக் கல்லிலே தேய்த்த பெருந்தன்மையானும், தாம் நாடாளும் அரசராய் பொறுப்பேற்றபோதும் துளியும் செருக்கு உறாது இப்பணியைத் தாமே செய்தமையானும், தெளியப்படும். இவர் தமது சரீரத்திற் சிறிதும் பற்றின்றி, சிவனே தமக்கு அனைத்துமாவார் என்று துணிந்து, அவரையே இடைவிடாது பற்றி நின்று தொண்டு செய்த மெய்யன்பர் என்பது இச்செயற்கருஞ் செயலால் உணரலாம்.

சிவனடியார்களுக்குத் தீங்கு செய்தோர் நரகத்து வீழ்ந்து வருந்துவர் என்பதை தெளிவுற மொழியும் இந்நாயனார் புராணம்.

காட்டுமுள் ளொளியைக் கண்ட கண்ணனைக் கயந்து சொல்லக் 

கேட்டவர் கேட்பித்தார்கள் கெழுமின ருடன்பட் டார்முன்

மூட்டின ரென்ற வைத்து மூடருங் கூடிமூழ்கி 

மீட்டிடு வாருமின்றி யெரிநிர யத்துள் வேவார்

எனச் சிவதருமோத்தரத்திற் கூறுமாற்றால், உணரலாம். சிவனடியாருக்கு இடுக்கண் செய்த அந்த மன்னனும் இவ்வாறே நரகத்து வீழ்ந்தமை தெளிவாதலால், சிவனடியார்களுக்கு மறந்தும் தீங்கு நினையாமல் இருக்க வேண்டுமென்பதை உணர்த்துகிறது. இதனை, உருத்திராக்கம்

தூண்டு சுடரனைய சோதி கண்டாய் தொல்லமரர் சூளாமணிதான் கண்டாய்

காண்டற் கரிய கடவுள் கண்டாய் கருதுவார்க் காற்ற வெளியான் கண்டாய்

வேண்டுவார் வேண்டியதே யீவான் கண்டாய் மெய்ந்நெறி கண்டாய் விரதமெல்லா

 மாண்ட மனத்தார் மனத்தான் கண்டாய் மறைக்காட் டுறையு மணாளன்றானே

என்றார் திருநாவுக்கரசு நாயனார்.

இம்மூர்த்திநாயனார் அரசர் வாழ்விற் சிறிதும் பற்றிலர் ஆயினும்; சிவபெருமானின் ஆணைக்கு அடிபணிந்து, அவரது திருவருள் வழி நின்று, தமது ஆளுமையால் உலகம் உய்யச் செய்யும் எண்ணத்தால் இசைந்தருளினார்.

கண்டெந்தை யென்றிறைஞ்சிக் கைப்பணியான் செய்யேனே 

லண்டம் பெறினு மதுவேண்டேன் – றுண்டஞ்சேர்

 விண்ணாளுந் திங்களாய் மீக்குலக மேழினுக்குங் 

கண்ணாளா வீதென் கருத்து

என்றார் காரைக்காலம்மையார்.

அருடரு சீர்த்தில்லை யம்பலத் தான்ற னருளினன்றிப் 

பொருடருவானத் தரசாதலிற் புழு வாதனன்றாஞ்

சுருடரு செஞ்சடை யோனரு ளேற்றுற விக்கு நன்றா 

மிருடரு கீழேழ் நரகத்து வீழு மிருஞ்சிறையே

என்றார் நம்பியாண்டார் நம்பி.

மெய்யுணர்வு உடையார்க்கு திருநீறும், சாந்தமும், உருத்திராக்கமும் ஆபரணமாகும் என்பதை விளங்கச் செய்தவர் மூர்த்தி நாயனார். இதன் பெருமையை,

 ஊரெலா மட்ட சோறு நம்மதே யுவரி சூழ்ந்த

பாரெல்லாம் பாய றுன்னற் கோவணம் பரிக்கு மாடை

சீரெலாஞ் சிறந்த சாந்தந் தெய்வநீ றணிபூண் கண்டி

நீரெலாஞ் சுமந்த வேணி நிருத்தனாட் கொண்டவன்றே

என்னும் திருவிளையாடற்புராணச் செய்யுளால் உணரலாம்.

திருச்சிற்றம்பலம்

 

63 நாயன்மார்களின் வரலாறு  – 13. ஆனாயர்

 

மங்கலமா மழநாட்டு மங்கலமா நகருண்

    மருவுபுக ழாயனார் வளரா மேய்ப்பார்

கொங்கலர்பூந் திருக்கொன்றை மருங்கு சார்ந்து

    குழலிசையி லைந்தெழுத்துங் குழைய வைத்துத்

 தங்குசரா சரங்களெல்லா முருகா நிற்பத்

    தம்பிரா னணைந்துசெவி தாழ்த்த வாழ்ந்து

பொங்கியவான் கருணைபுரிந் தென்று மூதப்

    போதுகவென் றருளவுடன் போயி னாரே

 

நீர் வளமும், நில வளமும் நிறைந்த வயலும், வயல் சார்ந்த இடமும் உள்ள ஒரு பசுமையான சூழலில் அமைந்துள்ள, தமிழகத்தின் ஒரு பகுதியான மழவ நாட்டின் ஒரு ஊர் திருமங்கலம். மங்கலங்கள் எப்போதும் நிகழும் ஊர் என்பதால் இது திருமங்கலம். இந்த மழவ நாட்டின், திருமங்கலத்தில், ஆயர்குலத்தில் அவதரித்த, சிவ பக்தியிற் சிறந்த ஆனாயர் என்பவர் இருந்தார். வயல் வெளியில் உழைக்கும் உழவர் பெருமக்களும், அது சார்ந்த மாடு மேய்க்கும் தொழிலையும் மேற்கொண்டுள்ள இன மக்களான ஆயர்குல மக்கள் நிறைந்த ஊர் இது. இவர்களில் ஒருவரான ஆனாயர் அன்றாடம் ஆநிரைகளை அருகில் உள்ள காட்டுப்பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்று அன்போடு அவைகள் வயிறாற பச்சைப் பசும்புற்களை  உண்ணும்படி மேய்த்துவிட்டு வருபவர். அந்நேரங்களில் ஆனாயர் துளைக்கருவியான வேய்ங்குழலெனும் புல்லாங்குழலை வாசித்து எம்பெருமானின் பஞ்சாட்சரம் உலக ஆன்மாக்களின் செவியைக் குளிரச் செய்யும் பேராற்றல் படைத்திருந்தார்.

ஆவின் நிரைக் குலம் அப்படி

  பல்க அளித்தென்றும்

கோவலர் ஏவல் புரிந்திட ஆயர்

  குலம் பேணும்

காவலர் தம் பெருமான் அடி

  அன்புறு கானத்தின்

மேவு துளைக் கருவிக் குழல்

  வாசனை மேற்கொண்டார்

ஓர்நாள் கார்காலத்தில் மயில்கள் ஆட, வண்டுகள் ரீங்காரமிட, முல்லை சிரிக்க வழமைபோல் வேய்ங்குழலுடன் ஆனாயர் ஆநிரைகளை மேய்த்துச் செல்ல அவை புல்வெளியில் மேய்ந்து கொண்டிருந்தன. ஆனாயர் செழுமையாகப் பூத்துக் குலுங்கியிருந்த கொன்றை மரத்தின் பக்கம் சென்றவர் கண்களுக்கு அக்கொன்றை மலர் சிவபெருமானின் ஐந்தெழுத்தினைப்போலவும், அம்மலரின் மையத்தில் இருக்கும் மலர்க்குழல் ஓங்காரம் போலவும் தோன்றுகிறது.  கொத்து கொத்தாகப் பூத்துக் குலுங்கும் அக்கொன்றை மரத்தையே சிவபெருமானாகக் கருதினார் ஆனாயர். கொன்றை மலர் கொத்து சிவபெருமானின் சடைமுடியாகக் காட்சியளித்தது அவருக்கு. கொன்றை மரத்தையே சிவமாகக் கருதியவர், அதனருகில் சென்று முன் நின்று பார்த்தபடி ஒன்றிய மனத்துடன் தம் அன்பையும், இசையையும் ஒன்றிணைத்தபடி மடை திறந்த வெள்ளமாக வேய்ங்குழலால் இசைக்க ஆரம்பித்தார். அப்பகுதி முழுதும் இசை வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது. வலியவரும், எளியவரும், மெலியவரும் நாயனாரின் இன்னிசையொலியால் உணர்வொன்றக் கலந்ததனால் தம்முன் உள்ள பகையை மொத்தமாக மறந்தனர். பாம்பும் பகை மறந்து மயிலின் மீது விழுந்தது. மயிலும் ஆடியவாறு பாம்பின் மீது மோதியது. யானையோ சிங்கத்தின் பிடரியைத் தம் துதிக்கையால் வருடியது. சிங்கமும் யானை மீது உராய்ந்து கொண்டிருந்தது. புலியின் அருகில் சென்ற மாடு அதன்மீது சாய்ந்துகொண்டு புல்லை அசை போட்டது. மாடு மேய்த்துக்கொண்டு நின்ற இடையர்கள் அனைவரும் தங்கள் தொழிலை மறந்து கானத்தைக் கேட்டு மயங்கி நின்றனர். விஞ்சையர்களும் சாரணர்களும் கின்னரர்களும் தேவர்களும் மெய்ம்மறந்து விமானங்களிலேறிக் கொண்டு வந்தார்கள். நாயனாரின் இசையின் மகத்துவத்தைப் பறைசாற்றியது அனைத்து சீவராசிகளும்!

நலிவாரும் மெலிவாரும் உணர்வு

  ஒன்றாய் நயத்திலினால்

மலிவாய்வெள் எயிற்று அரவம் மயில்

  மீது மருண்டு விழும்

சலியாத நிலை அரியும் தடம்

  கரியும் உடன் சாரும்

புலி வாயின் மருங்கு

  அணையும் புல்வாய புல்வாயும்

தம் இன்னிசையால் அனைவரையும் தன்னுணர்வை இழக்கச் செய்த நாயனார் தாமும் தன் உணர்வை இழந்தவாறு மெய்சிலிர்த்திருந்தார். இறுதியாக இசை வெள்ளத்தின் உச்சமாக எம்பெருமானின் செவியினருகிலும் சென்று சேர்ந்தது அந்த இசை. தம் திருச்செவியை எட்டிய இசையைக் கேட்ட எம்பெருமான், எம்பெருமாட்டியாகிய பார்வதிதேவியாரோடும் இடபாரூடராய் வானவீதி வழியே எழுந்தருளி வந்து ஆனாயர் முன் தோன்றிக் காட்சியளித்து இந்நிலையே நம் உலகை அடைவாய். அங்கும் குழல் ஒலி ஒலிக்கட்டும் என்று திருவாய்மலர்ந்தருளி, ஆனாயநாயனார் வேய்ங்குழல் வாசித்துக் கொண்டு அருகிலே செல்லத் திருக்கைலாசத்தை அடைந்தருளினார்.

ஆனாயநாயனார் புராணம் சொல்லும் கருத்து

இறைவன் இசைவடிவானவன். இசையினால் பெருமானை வழிபாடு செய்வது நாத வழிபாடு. வழிபாட்டில் இசையே மிக முக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது. இறைவனை எளிதாக அடையும் வழி இன்னிசையே.

இசை கொள் வேதம்-என்றது இசையை உடைத்தான வேதம் என்ற படி
பண்ணார் பாடல் என்று -திருவாய்மொழி பண்ணையும் இசையையும் உடைத்தாய் -ஆகையாலே
சாம வேதத்துக்கு பண்ணும் இசையும் உண்டு என்னும் இடம் அறிவிக்கைக்காக வாய்த்து
சாம வேத பரமான சந்தைகள் வேண்டுவது உண்டாய் இருக்க, இவற்றை இவர் இப்போது எடுத்தது-

சாமவேதம் உள்ள அருளிச் செயல்களை எடுக்காமல் இயல் பாவுக்கு அப்புறம் இசைப்பா -பண்ணும் இசையும் சேர்ந்த சாம வேதம் போல திருவாய் மொழி அருளிச் செய்கிறார்.

நம் பெருமாளுக்கு -முதலில் மணவாள மா முனிவரைப் பற்றியே -இன்றும் சேவிப்பார்கள் – பாவின் இன்னிசைப் பாடித் திரிவனே – நறையூர் நின்ற நம்பி -நான்கு வேதம் ஐந்து வேள்வி அங்கம் ஆறு இசை எழும் அறிந்த அந்தணர்கள் –
காழிச் சீராம விண்ணகரம் –பதிகத்திலும் இப்படி உண்டே – திரு நெடும் தாண்டகம் – நெடு வீணை முலை மேல் தாங்கி –திரு மங்கை ஆழ்வார் வீணை வித்வான் –

திருநாவுக்கரசர் என்னும் பெரியார் கடுமையான சூலை நோயுற்றுத் துடிக்கும்பொழுது இறைவனை நினைந்து, “ஐயனே!”

“தமிழோடு இசைபாடல் மறந்தறியேன்
நலந்தீங்கிலும் உன்னை மறந்தறியேன்
உன்நாமம் என்நாவில் மறந்தறியேன்”

என்று மனம் உருகிப் பாடினார். எனவே, இறைவன் அருளைப் பெறுவதற்குத் தமிழிசையே சிறந்த சாதனம் என்னும் கொள்கை தமிழ் நாட்டில் பரவிற்று. சிவனடியார்களும் திருமாலடியார்களும் அருளிய அருட்பாடல்கள் நாடெங்கும் பரவிய பான்மையால் பக்தி வெள்ளம் பொங்கித் ததும்பிப் பூரணமாய் நின்றது.

ஈசனைப் பாடிய தேவாரத் திருப்பாசுரங்கள், இறைவன் திருவருளை இன்னிசையால் எளிதிற் பெறலாம் என்னும் உண்மையை எடுத்துரைக்கின்றன. இன்னிசை பாடுவார் பெறும் பயனைத் திருஞானசம்பந்தர் குறித்துள்ளார்.

“பண்ணொன்ற இசைபாடும் அடியார்கள் குடியாக
மண்ணின்றி விண்கொடுக்கும் மணிகண்டன்”

என்பது அவர் திருவாக்கு. ‘இசைத் தமிழால் வழிபடும் அடியார்க்கு ஈசன் மண்ணுலக வாழ்வும் தருவான்; விண்ணுலக வாழ்வும் தருவான்’ என்பது இப்பாட்டின் கருத்து.

“கண்ணாய் ஏழுலகும் கருத்தாய் அருந்தமுமாய்ப்
பண்ணார் இன்தமிழாய்ப் பரமாய பரஞ்சுடரே” – பாடல் 243

ஏழுலக உயிர்களுக்கெல்லாம் கண்ணாய் மணியாய் ஒளியானவன். அதில் கருத்தை வைத்து நினைப்பவர் ஞானத்தவம் செய்பவர் மோட்சம் பெறுவார். நம் வாழ்வில் அர்த்தமே கண்மணி ஒளியை உணர்வதில்தான் உள்ளது. தமிழ் வேதங்கள் இனிமையான பாடல்களால் ஞானிகள் நமக்கு தந்ததும் அதன் சீவனாய் மெய்ப்பொருளாய் துலங்குவதும் பரமாய பரஞ்சுடரே என்கிறது சுந்தரர் தேவாரம்.

“இறவாமே வரம் பெற்றே னென்று மிக்க விராவணனை யிருபதுதோ ணெரியவூன்றி – யுறவாகி யின்னிசைகேட் டிரங்கி மீண்டேயுற்ற பிணி தவிர்த்தருள வல்லான் றன்னை – மறவாதார் மனத்தென்று மன்னினானை மாமதிய மலர்க்கொன்றை வன்னிமத்த – நறவார்செஞ் சடையானை நள்ளாற் றானை நானடியே னினைக்கப் பெற்றுய்ந்த வாறே” என்னும் திருநாவுக்கரசு நாயனார் தேவாரங்களானும் உணரலாம்.

சிவநாமங்கள் எல்லாவற்றினும் சிறந்த பஞ்சாட்சரத்தை வேய்ங்குழலினால் வாசித்துப் பெரும் பயன் பெற்றமையாற் சிறப்புற்றவர் ஆனாய நாயனார். சிவனது திருவடிகளையே யன்றிப் பிறிதொன்றையும் சிறிதும் பற்றாத இந்நாயனார், அத்திருவடிகளில் எல்லை இல்லாத அன்பை வளர்த்தற்குத் துணை நின்ற கருவி நாதத்தின் மிக்கது பிறிதொன்றுமில்லை என்பதை உணரச் செய்கிறார்.

ஆனாய நாயனாரால் பயன்படுத்தப்பட்ட புல்லாங்குழல் உயர்ந்த தரமான மூங்கிலால் ஆனது என்பதோடு வேதங்களில் வகுக்கப்பட்ட விதிகளின்படி செய்யப்பட்டது  என்பதை பெரிய புராணத்தில் ஆனாய நாயனார் புராணத்தின் 13-ம் பாடல் புல்லாங்குழல் எவ்வாறு தயாரிக்கப்படுகிறது என்பதைப் பற்றி பேசுகிறது. ஆனாயர் ஏழு சுவரங்களின் இசையில் தனது புல்லாங்குழலைப் பயன்படுத்தி இறைவனின் தெய்வீக ஐந்து எழுத்துக்களை வாசித்தார்.

ஆனாய நாயனார் புராணத்தின் பாடல்கள், 24 – 28 ஆகியவை புல்லாங்குழல் வாசிக்கும் நுட்பத்தை அழகாக விவரிக்கின்றன.

ஆனாய நாயனார் இறைவன் ஆனந்தத்தில் நடனமாடும் இடத்தை அடைந்தார். இறைவனுக்குச் செலுத்தப்படும் இசைப் பிரசாதம், ஆனாய நாயனாரை இந்த உலகில் எங்கும் நிறைந்த கடவுளைக் காணச் செய்த தூய அன்பு, அவருடனான ஐக்கியம் ஆகிய அனைத்தும் இசையால் சாத்தியமானது.

திருச்சிற்றம்பலம்

 

 

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு – 12. அரிவாட்டாயர் நாயனார்

தாவில்கண மங்கலத்துள் வேளான் டொன்மைத்

    தாயனார் நாயனார் தமக்கே செந்நெற்

றூவரிசி யெனவிளைவ தவையே யாகத்

    துறந்துணவு வடுவரிசி துளங்கு கீரை

யாவினினைந் துடன் கொணர்வார் கமரிற் சிந்த

    வழிந்தரிவாள் கொண்டூட்டி யரியா முன்னே

மாவடுவி னொலியுமரன் கரமுந் தோன்றி

    வாள்விலக்கி யமரர்தொழ வைத்த வன்றே.

சோழ வளநாட்டில் சுரும்பும் வண்டும் சூழ்ந்து மொய்க்கும் வளம் கொழிக்கும் பசுமையான ஊர் கணமங்கலம். இதனால் இங்குள்ள உழவர்கள் குபேரன் போலச் செல்வச் செழிப்புடன் வாழ்ந்தனர். குளத்து நீரிலும் நீல மலர்கள் பூத்துக்குலுங்கி கொண்டாடச் செய்யும். இத்தகைய சிறப்புடைய கணமங்கலத்தில் வேளாண்குடி மக்களின் தலைவராக விளங்கியவர் தாயனார் என்ற ஒரு சிவனடியார். பொருட்செல்வமும், அருட்செல்வமும் குறைவிலாது பெற்று அறநெறி பிறழாமல் வாழ்ந்துவந்தவர். இல்லறத்தை நல்லறத்துடன் நடத்தும் பண்பாளர். அவர்தம் துணைவியாரும் நாயனாரின் குறிப்பறிந்து ஒழுகும் தன்மையர். நாயனார் என்பெருமானுக்குச் செந்நெல்லரிசியும் செங்கீரையும் மாவடுவும் வைத்து அன்றாடம் திருவமுது செய்வித்து வருவது வழக்கம். அண்ணலுக்கு அமுதூட்டும் பணி செம்மையாக நடந்துகொண்டு வந்திருக்கும் காலத்தில், நாயனாரின் பெருமையை உலகறியச் செய்யும் திருவுளம் கொண்ட எம்பெருமான் தம் திருவிளையாடலைத் தொடங்கினார். அதன் விளைவு செல்வச் செழிப்புடன் வாழ்ந்து வந்த நாயனாரின் செல்வம் மெல்ல மெல்ல குறைய ஆரம்பித்து, இறுதியில் மொத்தமாக வறுமையின் பிடியில் சிக்கியவராக கூலிக்கு நெல் அறுப்பவராகி, தாங்கூலியாகப் பெற்ற செந்நெல் அனைத்தையும் சுவாமிக்குத் திருவமுது செய்வித்து, கார் நெல்லைக்கொண்டு தம் வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தார்.

ஆனால் இறையருளால் அவ்வூரிலிருக்கின்ற வயல்களிலுள்ள நெல்லெல்லாம் செந்நெல்லாகிவிட தாயனாரும் இதற்கு கவலைப்படாமல் முழுமனதுடன் அகமகிழ்ந்து, எம்பெருமானின் வழிபாட்டிற்குப் பயன்படுத்தக் கிடைத்த பெருவாய்ப்பாகக் கருதியவர் நாள்தோறும் வயல்களுக்குச் சென்று நெல்லறுத்து, கூலி வாங்கி சிவபெருமானுக்கு திருவமுது செய்விப்பாராயினார். அவரது செல்வம் யானை உண்ட விளாம்பழம் போல ஒன்றுமில்லாதது ஆனபோதும் சிவனடியார்க்கு உணவு வழங்கும் கடமையைத் தவறாமல் செய்துவந்தார். அவரது மனைவியார் ஆன்மா பெற்றிருக்கும் ஐந்து ஆகிய நமசிவாய மந்திரத்தைச் சொல்லிக்கொண்டே தம் கணவருக்கு துணை நின்றார்.

கணவனும், மனைவியும் செந்நெல்லைப் பெருமானுக்கு அளித்துவிட்டு வீட்டின் பின்புறத்திலுள்ள தோட்டத்திற்குப் போய், இலைக்கறி கொய்து எடுத்து வந்து அதை மட்டும் உணவாக்கிக் கொண்டனர். சில நாட்கள் இப்படியே செல்லவும், பின்னர் அந்தக் கீரையும் கிடைக்காமல் தண்ணீரை மட்டுமே குடித்துக் கொண்டு உயிர் வாழ்ந்தனர். பல நாட்கள் உணவின்றி, உடல் தள்ளாடிய நிலையில் அப்போதும் எம்பெருமானுக்கு செந்நெல்லும், செங்கீரையும் மாவடும் பஞ்ச கவ்வியமும் எடுத்துக்கொண்டு திருக்கோயில் நோக்கிச் சென்றனர். வயல்வெளி வழியாகச் செல்லும்போது மேடு பள்ளமும், குண்டும், குழியுமாக விளங்கிய வயல்வெளியில் நாயனார் தடுமாறி கீழே சாயப்போனார். அப்போது நாயனாரின் மனைவியார் பஞ்சகவ்வியக் கலயத்தை மூடியிருந்த கையினால் அவரை அணைத்தார். பெருமானாருக்குரிய பஞ்சகவ்யம் கீழே விழப்போகிறதே என்ற பதற்றத்தில் நாயனார் கீழே சாய்ந்தார். அப்போது அவர் கூடையில் சுமந்து சென்ற ஆண்டவன் திருவமுது செய்ய வைத்திருந்த செந்நெல்லும் மாவடும் வயல்வெளியின் வெடுப்பில் சிந்தியது. இனி கோயிலுக்குச் சென்று என்ன செய்யப்போகிறோம், அன்றுடன் தம் வழிபாடும், திருத்தொண்டும் முற்றுப் பெற்றதே, இனி வாழ்ந்து என்ன பயன் என்று கருதியவர், மனம் நொந்து அரிவாளை எடுத்துத் தன் ஊட்டியை (குரல்வளையை) அறுக்க முயன்றார். அப்பொழுது எம்பெருமான் அந்த வெடுப்பிலிருந்து எடுத்த மாவடுவைக் கடித்தலால் உண்டாகுகின்ற விடேல் விடேல் என்னும் ஓசையும் எழுந்தது. அதுமட்டுமின்றி அவ்வெடுப்பிலிருந்து திருக்கரமும் உயரத் தோன்றி நாயனார் கரங்களைப் பற்றியது. நாயனார் தன்வசம் இழந்தார். ஊறு நீங்கியது. நாயனாரும், துணைவியாரும் எம்பெருமானின் கருணையை எண்ணிப் போற்றினர். அரிவாளால் கழுத்தை அறுக்கும் கையை சிவபெருமான் கை பிடித்து நிறுத்தியபோது தாயனாரின் பாவங்கள் நீங்கின. சிவன் அருளை எண்ணித் தாயனார் கைகூப்பித் தொழுதார். அடியேனின் அமுதை ஏற்றுக்கொண்ட பரனே போற்றி. அம்மையப்பா போற்றி. நீறு பூசிய நெருப்பு மேனியனே போற்றி, என்றெல்லாம் சொல்லிப் போற்றினார்.

மாசறு சிந்தை அன்பர் கழுத்து

  அரி அரிவாள் பற்றும்

ஆசில்வண் கையை மாற்ற

  அம்பலத்து ஆடும் ஐயர்

வீசிய செய்ய கையும் மாவடு

  விடேல் விடேல் என்ற

ஓசையும் கமரில் நின்றும்

  ஒக்கவே எழுந்த அன்றே

விடைமேல் தோன்றிய எம்பெருமான், ‘நீ புரிந்த செயல் நன்று. நீயும் உன் துணைவியும் என்றும் நம் உலகில் வாழ்வீராக’ என்றருளினார். அரிவாளால் ஊட்டி அரிந்ததால் நாயனாருக்கு அரிவாட்தாயர் என்ற நாமமும் உண்டாயிற்று. நாயனாரும், அவர்தம் மனைவியாரும் பெறற்கரிய பேறு பெற்றனர்.

அரிவாட்டாய நாயனார் புராணம் சொல்லும் கருத்து

ஊட்டியை அரிய முயன்ற கரத்தை வண் என்று (வலிய) கூறாமல் தனக்கு உணவு இல்லாமல் பட்டினியோடு இருந்தும் எம்பெருமானுக்கு செந்நெல்லும், மாவடும் அளித்த கொடையையே முன்நிறுத்த, ‘வண்’ கை (வள்ளன்மை மிக்க) என்று குறித்த தெய்வச் சேக்கிழார் தெய்வ நலக்கவிதை போற்றுதற்குரியது. நாயனார் வெடிப்பில் வெளிப்பட்ட பெருமானைப் போற்றியது நாமே வழிபாட்டில் நாளும் போற்றிச் சொல்லப் பயன்படுத்துவோம்.

வைகலும் உணவு இலாமை

  மனைப் படப்பையினிற் புக்கு

நைகரம் இல்லா அன்பின் நங்கை

  கைஅடகு** கொய்து

பெய்கலத்து அமைத்து வைக்கப்

  பெருந்தகை அருந்தித் தங்கள்

செய்கடன் முட்டா வண்ணந்

  திருப்பணி செய்யும் நாளில்.

பொதுவாகவே தவம் செய்யும் முனிவர்கள் முற்றும் துறந்து காடு சென்று தண்ணீரையும், காற்றையுமே உணவாக உண்டு வாழ்வாராம். ஆனால் இல்லறத்திலே வாழ்ந்தும் கணவனும், மனைவியும் எம்பெருமான் மீது கொண்ட பக்தியால் தண்ணீரும் காற்றுமே உணவாக உண்டு தவ வாழ்க்கையை மேற்கொண்டனர்.

இச்சிவபுண்ணியத்தால் மிகச் சிறப்புற்றவர் இவ்வரிவாட்டாய நாயனார். இவர் தமது பெருஞ்செல்வமெல்லாம் இழந்து, மிகக் கொடிய வறுமை எய்தியும், கூலிக்கு நெல் அறுப்பவர் ஆகி, தாம் கூலியாகப் பெற்ற செந்நெல் எல்லாம் சிவனுக்கு அமுது செய்வித்து, கார் நெல்லைக் கொண்டு தாம் பிழைப்பு நடத்தி வரும் நாளிலும் சிவபெருமானுக்குத் தாம் செய்யும் தொண்டினைக் கைவிடாமல் இருப்பதே சிவனடியார்களின் தன்மை என்பதையும் விளங்கச் செய்கிறார்.

அடியனேன் அறிவு இலாமை கண்டும்

  என் அடிமை வேண்டிப்

படி மிசைக் கமரில் வந்து இங்கு

  அமுது செய் பரனே போற்றி

துடியிடை பாக மான

  தூயநற் சோதி போற்றி

பொடியணி பவள மேனிப் புரி

  சடைப் புராண போற்றி.

திருச்சிற்றம்பலம்

 

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு 11. மானக்கஞ்சறார்

 

 

மேலாறு செஞ்சடை மேல்

  வைத்தவர் தாம் விரும்பியது

நூலாறு நன்கு உணர்வார்

  தாம் பாடு நோன்மையது

கோலாறு தேன் பொழியக் கொழுங்

  கனியின் சாறு ஒழுகும்

காலாறு வயல் கரும்பின்

  கமழ் சாறூர் கஞ்சாறூர்.

மானகஞ்சார நாயனார் எத்தகைய புண்ணிய பூமியில் அவதரித்திருக்கிறார் என்பதை சேக்கிழார் பெருமான் வாயிலாக அறியத் தருகிறார். கங்கை ஆற்றினை தம் சடையிலே தரித்துள்ள சிவபெருமானார் விரும்பி உறையும் ஊர் கஞ்சாறு. ஊரின் தன்மையையும், தேனொழுகும் கனிகளின் இனிமையும் நிறைந்த ஊராம்.

வேளாளர் குலம் மிகச் சிறப்புற்றிருக்கும் ஊரும் இதுதான். இந்நாயனார் இக்குலத்தின் தலைவராக மட்டுமல்லாமல் சோழ மன்னரின் படைத்தளபதியாகவும் விளங்கியவர். அனைத்திற்கும் மேலாக சிவமே மெய்ப்பொருள், சிவமே சகலமும் என்றுணர்ந்த மிகச்சிறந்த சிவனடியாராகவும் விளங்கியவர். சிவனடியார்களைச் சிவம் என்றே போற்றுவதோடு, மிகச்சிறந்த கொடையாளியாகவும் இருந்த  தகைமையாளர் இந்நாயனார். ஆனாலும் இத்தகைய சிறப்பு வாய்ந்தவருக்கு ஒரு மகவு இல்லையென்ற குறையும் இருந்தது. அதனால் எம்பெருமானை நினைத்து தவம் மேற்கொள்ளவும் செய்தார். பெருமான் கருணையால் மானகஞ்சாறரின் துணைவியாருக்கு ஒரு அழகிய பெண் குழந்தையும் பிறந்தது. நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்ந்து வந்த அப்பெண் திருமணப் பருவத்தை அடைந்தாள்.

நீலகண்டப் பெருமான் மீது மாறாத அன்பு கொண்ட ஏயர்கோன் கலிக்காமர் என்ற மணமகனுக்கு மணம் பேச முதியோர் சிலர் வந்தனர். மானக்கஞ்சாறரும் இந்தத் திருமணத்திற்கு இசைவு தெரிவித்தார். பெருமங்கலம் என்ற தமது ஊரிலிருந்து மணமகள் இல்லம் நோக்கி புறப்படுகிறார் மணமகன் ஏயர்கோன் கலிக்காமர். திருமணக்கோலத்தில் மிளிர்ந்த மணமகள் வீடும் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் மிதந்தது. செல்வச் செழிப்பு மிக்க நாயானாரும் தம் செல்வ மகளின் திருமணத்தை ஊரே மெச்சும் அளவிற்கு சீரும் சிறப்புமாக நடத்த முடிவு செய்தார். இந்த நேரத்தில்தான் சிவபெருமானாரும் நாயனாரின் சிவனடியார்களின் தொண்டினை உலகறியச் செய்ய அருள்கூர்ந்தார். மணவிழாக் காணப்போகும் இல்லம் நோக்கிப் புறப்பட்டவர் மாவிரதியர் கோலத்தில் நாயனார் இல்லம் வந்து சேர்ந்தார். நாயனாரும் அந்த அடியவரை வணங்கி வரவேற்று உபசரித்தார். அடியார் தம் இல்லம் வந்தது தம் தவப்பயனே என்று மகிழ்ந்திருந்தார். இல்லத்திலிருந்த மனைவி, மகள், உறவினர் என அனைவரையும் அவ்வடியாரின் அடி பணியச் செய்தார்.

அவ்வென்பின் ஒளிமணி கோத்து

  அணிந்த திருத் தாழ்வடமும்

பைவன்பேர் அரவு ஒழியத்

  தோளில் இடும் பட்டிகையும்

மைவந்த நிறக் கேச வடப்

  பூணு நூலும் மனச்

செவ்வன்பர் பவமாற்றுந் திரு

  நீற்றுப் பொக்கணமும்

தந்தையாரின் வாக்கிற்கிணங்க அன்பு மகளான மணமகளும் வந்து அந்த அடியவரின் ஆசியை வேண்டி வணங்கி நின்றாள். அப்போதுதான் அவர் எவரும் எதிர்பாராத ஒன்றைச் சொல்லி அனைவரையும் திகைக்க வைத்தார். அதாவது அப்பெண்ணின் அடர்ந்த, நீண்ட கருங்கூந்தல் பஞ்சவடிக்குப் பயன்படும் என்றுரைத்தார்.

தம் சரணத்து இடைப் பணிந்து

  தாழ்ந்து எழுந்த மடக் கொடி தன்

மஞ்சு தழைத்து என வளர்ந்த

  மலர்க் கூந்தல் புறம் நோக்கி

அஞ்சலி மெய்த் தொண்டரைப் பார்த்து அணங்கு

  இவள் தன் மயிர் நமக்குப்

பஞ்ச வடிக்காம் என்றார்

  பரவ அடித் தலங்கொடுப்பார்.

என்பார் சேக்கிழார் பெருமான்.

அடியார்களின் குறிப்பறிந்து தொண்டாற்றும் பண்பாளரான மானக்கஞ்சற நாயனார் அவருடைய தேவையைப் புரிந்துகொள்கிறார். மகளின் திருமணக் காலம் என்ற நினைவும்கூட ஏதுமின்றி, ‘இப்பெண்கொடியின் தலை மயிர் எமக்குப் பஞ்சவடிக்குப் பயன்படும்’, என்று சொன்ன நொடியில் மணமகன் வீட்டில் என்ன சொல்வார்கள், மகள் மனதில் என்ன எண்ணம் இருக்கும், மணமகன் ஏதும் சொல்லிவிடுவாரோ என்ற நினைவும் இன்றி சிவனடியாரின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றத் துணிந்தார். உடனே ஒரு கத்தியை எடுத்து வந்து, அன்பு மகளின் அலங்கரிக்கப்பட்ட கூந்தலை அடியோடு அறுத்து அடியவரிடம் கொடுத்து வணங்கி நின்றார்.

அக்கணமே மாவிரதியர் மறைந்தார். சிவபிரான் உமாதேவியாருடன் விடைமேல் தோன்றி திருக்காட்சி அளித்தார். அமரரும் மலர்மாரி பொழிந்தனர். மணப்பெண்ணின் கூந்தலும் முன்போலவே நீண்டு வளர்ந்தது.

அருள் செய்த மொழி கேளா

  அடல் சுரிகைதனை உருவிப்

பொருள் செய்தாம் எனப் பெற்றேன்

  எனக் கொண்டு பூங்கொடி தன்

இருள் செய்த கருங்கூந்தல் அடியில்

  அரிந்து எதிர் நின்ற

மருள் செய்த பிறப்பு அறுப்பார்

  மலர்க் கரத்தினிடை நீட்ட. 

சிவபெருமான் நாயனாரிடம், “அன்பனே நம்பாலும், நம் அடியவர்பாலும் நீர் கொண்ட மெய்யன்பை அறிந்து மகிழ்ந்தோம். நம் புவனத்தில் உமக்கு இடம் கொடுத்தோம்” என்றும் அருள் செய்தார்.

மணமகன் ஏயர்கோன் கலிக்காமர், நடந்ததைக் கேட்டறிந்தவர், வந்த எம்பெருமானை வணங்கும் பேறு இழந்தோமே என்று வருந்தினார். கலிக்காமருக்கும் மானக்கஞ்சாறரின் புதல்விக்கும் இனிதே திருமணம் நடைபெற்றது. மணமகளும், மணமகனும் தம் ஊர் சென்றனர். மானக்கஞ்சாறரும் சிறப்புற வாழ்ந்து, அடியவர் தொண்டை வழுவாது செய்து சிவபதம் அடைந்தார்.

மானக்கஞ்சாறநாயனார் புராணம் கூறும் கருத்து:

அப் பதியில் குலப் பதியாய்

  அரசர் சேனா பதியாம்

செப்பவருங் குடி விளங்க

  திரு அவதாரம் செய்தார்

சேக்கிழார் பெருமான் சைவ நெறியில் பதிகம் என்ற அமைப்பை உருவாக்கியவர். அதனால் அவர் பாடியது மூத்தத் திருப்பதிகம் எனப்பட்டது. அவர்தாம் பாடிய காவியத் தொண்டர்கள் அனைவரையும் அவதாரம் செய்தார் என்று கூறுவதில்லை. ஆனால் மானக்கஞ்சாற நாயனார் போன்று ஒரு சிலரை மட்டுமே அவதரித்தார் என்கிறார். அவதாரம் என்ற சொல்லுக்கு மேலிருந்து கீழிறங்குதல் என்று பொருள். தூய ஆன்மா இறையருளைத் தங்கி மண்ணுலகில் தோன்றுவதையே அவதாரம் என்பது மரபு. அந்த வகையில் இந்நாயனாரின் பெருமையை நாம் உணரலாம்.

சிவனடியார்கள் விரும்பியதைக் குறிப்பறிந்து கொடுக்கும் பண்பாளர் மானக்கஞ்சாற நாயனார். சிவனடியார்கள் விரும்பியது யாதாயினும், அதனை அவர் கேட்குமுன் அவர் குறிப்பறிந்து கொடுத்தல் மிகச் சிறந்த சிவபுண்ணியமாம். இச்சிவபுண்ணியத்தால் மிகச் சிறப்புற்றவர் இம்மானக்கஞ்சாற நாயனார். மாவிரதி வடிவங்கொண்டு வந்த சிவபெருமான், நாயனாரின் புதல்வியின் நீண்ட கருங்கூந்தலை நோக்கி, இவளது தலைமயிர் நமக்குப் பஞ்சவடிக்காம் என்று அருளிச் செய்தவுடனே, அன்றைய தினம் அவளுக்கு விவாகம் நிகழும் தினம் என்றாலும் பெருமகிழ்ச்சியோடு அவளது கூந்தலை அடியோடு அரிந்து வழங்கிய பெருந்தகைமையே இவரது பேரன்பிற்கு சான்றாம். பொதுவாக மயிர் நீக்குவது அமங்கலத்தின் அடையாளம் என்பார்கள். அதுவும் திருமண நாளன்றே இத்தகைய காரியத்தைச் செய்வது இந்நாயனாரது மெய்யன்பை உணர்த்துகின்றது.

திருச்சிற்றம்பலம்

 

63 நாயன்மார்கள் வரலாறு 10. குங்கிலியக்கலய நாயனார்

 

வயல் எலாம் விளை செஞ் சாலி

  வரம்பு எலாம் வளையின் முத்தம்

அயல் எலாம் வேள்விச் சாலை

  அணை எலாம் கழுநீர்க் கற்றை

புயல் எலாம் கமுகின் காடு

  அப்புறமெலாம் அதன் சீர் போற்றல்

செயல் எலாம் தொழில்கள் ஆறே

  செழுந் திருக் கடவூர் என்றும். 

சிவபெருமானுக்கு ஒவ்வொரு வகையில் ஒப்பற்ற தொண்டு செய்து வந்த, அறுபத்து மூன்று நாயன்மார்களில் ஒருவராகப் போற்றப்படுபவர் குங்கிலியக்கலய நாயனார்.  சோழ நாட்டில் உள்ள முக்கியமான திருத்தலம் திருக்கடவூர். அபிராமி அந்தாதி பாடியருளிய அபிராமிபட்டர் அவதரித்த திருத்தலம் இது. சம்பந்தர், அப்பரடிகள், ஆரூரர் ஆகிய பெருமக்கள் பாடியருளிய அற்புத அருட் தலம் இது. திருமாலும் மற்றையோரும் அமிர்தத்தை ஒரு கலயத்தில் வைக்க, அது சிவலிங்கமாக மாறுகிறது. கலயம் என்ற சொல்லுக்கு கடம் என்ற பொருளும் உண்டு. அதனால் கடவூர் என்ற பெயராயிற்று. இவ்வூரில் கலயர் என்ற பெரியவர் ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். கலயர் என்பது இவ்வூர் இறைவனின் பெயர் என்பதால் இந்நாயனாருக்கு அவருடைய பெற்றோர் இப்பெயரைச் சூட்டி மகிழ்ந்தனர். இப்பெருமான் மீது அளப்பரிய அன்பைப் பொழிந்து கொண்டிருந்தார் இந்நாயனார். காலையும், மாலையும் தவறாது பெருமானை வழிபடுவதைத் தம் தலையாயக் கடமையாகக் கொண்டிருந்தார். திருக்கடவூர் கோயிலில் எழுந்தருளிய அமிர்தகடேசுவரர் சந்நிதியில் குங்கிலியத் தூபமிடும் திருத்தொண்டினையும் தவறாது உள்ளன்போடு செய்து வந்தார். எனவே இவர் குங்குலியக் கலயர் என்றே அழைக்கப்பெற்றார். ஆலயம் முழுக்க மணந்த குங்கிலியம் தொண்டர்கள் மனத்தில் சிவமணத்தைக் கூட்டி இறையன்பில் கூடித் திளைத்திருக்கச் செய்தது. அந்தணர் குடியில் பிறந்த கலயர் செல்வச் செழிப்பிலும் சிறந்திருந்தார். வயல், தோட்டம், வீடுகள் என நிறைந்த செல்வத்துடன் இறைப்பணி எனும் மாறாத செல்வத்தையும் நிரம்பப் பெற்றிருந்தார். சிவபெருமான் இவ்வடியாரின் அன்பில் கட்டுண்டவராதலால் இவர்தம் பெருமையை உலகறியச் செய்யவும் அருள்கூர்ந்தார்.

சிவபெருமானின் சோதனைக்கு உள்ளாகிய கலயனாரின் செல்வ வளம் மெல்ல மெல்ல குறையத் தொடங்கியது. வீடு, மனை என அனைத்து  சொத்துக்களையும் இழந்தும் ஈசனாருக்கு குங்கிலியம் இடும் பணியில் எந்தக் குறையும் வைக்கவில்லை. கலயனார் தன்னுடைய உடைமைகளான நிலங்கள், கால்நடைகள், வீடு முதலியவற்றையும் விற்கும் அளவுக்கு வறுமை ஏற்பட்டாலும் அவர் தாம் செய்யும் திருப்பணியைத் தவறாமல் நடத்திவந்தார். நாளடைவில் மேலும் மேலும் பிரச்சனைகள் அதிகமாகி, குழந்தைகளுக்கு உணவுக்கு கூட வழியில்லாத நிலையால் குழந்தைகள் பசியில் துடிக்கும் நிலையும், இரண்டு நாட்களாக உணவின்றி அனைவரும் பட்டினியாகக் கிடக்கும் நிலையும் ஏற்பட்டது. இதனைக் கண்டு மனம் நொந்த குங்கிலிய கலயனாரின் மனைவி, மஞ்சள் கயிறை எடுத்து அணிந்துகொண்டு, தன்னுடைய திருமாங்கல்யத்தை கழற்றி கணவனிடம் கொடுத்து அதை விற்று நெல் உள்ளிட்ட உணவுப் பொருட்களை வாங்கி வருமாறு கூறினார். குங்குலியக்கலய நாயனார் அந்தத் திருமாங்கல்யத்தை வாங்கி வந்துகொண்டிருந்த அந்த நேரத்திலும் அன்றைய தூப வழிபாட்டிற்கு குங்கிலியம் வாங்க வேண்டுமே என்று நினைத்துக் கொண்டே சென்றார். அதே நேரத்தில் எதிரே ஒரு வணிகன் குங்கிலிய மூட்டையை எடுத்து வந்தான். அதைக் கண்ட கலயனார் மிகவும் மகிழ்ந்து போனார்.

ஆறு செஞ் சடைமேல்

  வைத்த அங்கணர் பூசைக்கான

நாறுகுங்குலியம் ஈதேல் நான்

  இன்று பெற்றேன் நல்ல

பேறு மற்றிதன் மேல் உண்டோ

  பெறாப்பேறு பெற்று வைத்து

வேறினிக் கொள்வது என் என்று

  உரைத்தெழும் விருப்பின் மிக்கார்

அடுத்த நொடி அவர் பசியோடிருக்கும் தமது குழந்தைகள், மனைவி என அனைவரையும் மறந்தார். மனைவி எதற்காக தன்னுடைய திருமாங்கல்யத்தைக் கழட்டிக் கொடுத்து அனுப்பினார் என்பதையும் மறந்துவிட்டார். வணிகனிடம் இருந்த குங்கிலியம் இவ்வளவு அருமையாக இருக்கிறதே, விலையும் மலிவாக இருக்கிறதே, எம்பிரானுக்கு இதனைப் புகைத்தால் சால இனிதாகுமே என்று மட்டுமே அவர் நினைவில் இருக்க, அந்த வணிகனிடம் சென்று அந்த திருமாங்கல்யத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு குங்கிலியத்தைக் கொடுக்கும்படி வேண்டினார். வணிகனும் அந்த பொன்னைப் பெற்றுக்கொண்டு குங்கிலியத்தைக் கொடுத்தான். மகிழ்ச்சியுடன் குங்கிலிய மூட்டையைப் பெற்றுக்கொண்டு வேறு எந்த நினைவும் இல்லாதவராக அமிர்தகடேசுவரர் கோவிலை நோக்கிச் சென்றவர் அங்கு தாம் கொண்டு சென்ற குங்குலியப் பொதிகளை பண்டாரத்தில் வைத்துவிட்டு, எம்பெருமானுக்குக் குங்கிலிய தூபமிட்டு, வழிபாடு செய்ய ஆரம்பித்தவர் அப்படியே அங்கேயே தங்கிவிட்டார். ஆனாலும் அந்த பசிப்பிணி அவரையும் தாக்கத்தான் செய்தது. அவரும் பசியால் மயங்கி அயர்ந்தார்.

ஆனால் கலயனாரின் மனைவியோ அவர் நெல்லுடன் வீட்டுக்கு வருவார், சமைத்து குழந்தைகளுக்குக் கொடுக்கலாம் என்று காத்திருந்தவர் ஒரு கட்டத்தில் அவரும், குழந்தைகளும் பசியால் மயங்கி உறங்கிவிட்டனர். அவ்வேளையில் எம்பெருமானாரின் ஆணையால் குபேரன் கலயனார் இல்லத்தில் செல்வச் செழிப்பை உண்டாக்கினார். நெல் குவளைகள் அனைத்தும் நிரம்பி வழிய அவர்களின் பசிப்பிணியும் அறவே ஒழிந்தது. குழந்தைகளும் குதூகலித்தனர். அதனைக் கண்ட தாயின் மனமும் நிம்மதியடைந்தது. எம்பெருமானின் கருணையை எண்ணி மகிழ்ந்தவர், கணவனின் பசியைப் போக்கும் நினைவோடு சமைக்கச் சென்றார். மயங்கிச் சரிந்த நாயனாரின் செவிகளில் பெருமானின் குரல் தேனாக ஒலித்தது.

காலனைக் காய்ந்த செய்ய

  காலனார் கலயனாராம்

ஆலும் அன்புடைய சிந்தை

  அடியவர் அறியும் ஆற்றால்

சாலநீ பசித்தாய் உன் தன் தட

  நெடு மனையில் நண்ணிப்

பாலின் அடிசில் உண்டு

  பருவரல் ஒழிக என்றார்.

மனைவி, குழந்தைகள், சுற்றம் என நினைவிற்கு வர இல்லம் நோக்கி விரைந்தார். செல்வச் செழிப்பில் நிறைந்த தமது வீட்டைக் கண்டு வியந்து நின்றார். வறுமையின் கோலத்தில் இருந்த அந்த வீடு சில மணிகளில் இப்படி மாறியது எங்கனம் என்று கேட்டபோது அனைத்தும் ஈசன் செயல் என்பதை விளங்க வைத்தார் அவர்தம் துணைவியார். நாயனாரும் முன்னைவிட பெருவிருப்பத்துடன் குங்கிலியப் பணியை மேற்கொண்டு வாழ்ந்துவந்தார்.

குங்குலியக் கலயனாரின் அன்பின் வலிமையையும், பெருமையும் உலகிற்கு உணர்த்துவதற்காக சிவபெருமான், திருப்பனந்தாள் என்ற திருத்தலத்தில் மற்றுமொரு திருவிளையாடல் புரிந்தார்.

திருப்பனந்தாள் எனும் சிவத்தலத்தில் தாடகை என்றொரு பக்தை வாழ்ந்து வந்தார். அந்த அம்மையார் நாள்தோறும் திருப்பனந்தாள் பெருமானை குடநீர் சுமந்தாட்டி மலர்மாலை சூட்டி வழிபடும் வழமையுடையவர். பனைமரம் தலமரமாக இருந்த காரணத்தினால் திருப்பனந்தாள் எனப்பெயர் பெற்றது. பாடல் பெற்ற அரிய தலமான இது அம்மையார் அன்றாடம் வழிபடும் தலமானது. அம்மையார் அன்று பெருமானுக்கு மாலை சூட்ட முனைந்தபொழுது அவருடைய சேலை நெகிழ்ந்தது. மாலையைக் கீழே வைப்பதும் முறையன்று, அதேசமயம் சேலையையும் விடவும் முடியாது என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார். அப்போது சேலையைத் தம் இரு முழங்கைகளாலும் பற்றிக்கொண்டு எம்பெருமானுக்கு மாலை சூட்ட முயல்கிறார். அப்போது அம்மையாரின் அன்புக்கு இரங்கிய பெருமான் குனிந்து மாலையைப் பெற்றார். ஆனால் அம்மையாரோ அதைக் கவனிக்காமல் வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு கிளம்பினார். அடுத்து வழிபாடு செய்ய வந்தவர்களும், அந்தணரும் பெருமான் சாய்ந்திருப்பதைக் கண்டு பதைத்து நின்றனர். இதனால் ஏதும் கேடு நிகழ்ந்துவிடுமோ என்று அஞ்சியவர்கள் தங்கள் சோழ மன்னரிடம் சென்று முறையிட்டனர். மன்னர் வரவும், மக்களும் கூடினர். எல்லோரும் சேர்ந்து இரும்புச் சங்கிலியால் கட்டி இழுத்து அயர்ந்தனர். யானை, குதிரை என அனைத்தும் கட்டி இழுத்தும் எந்தப் பயனும் இல்லை. அன்பினால் வளைந்த பெருமான் என்பதை உணராது அவர்களும் ஏதேதோ செய்து முயன்று தோற்றனர். இதனைக் கேள்விப்பட்ட குங்கிலியக்கலயனார் திருப்பனந்தாள் செல்ல முடிவெடுத்தார்.

எவராலும் முடியாத ஒன்றை என் தெய்வபலம் முடித்துக்காட்டும் என்ற எண்ணத்தோடெல்லாம் புறப்படவில்லை அவர். மன்னனும், மக்களும் முயன்றும் இயலாமல் போன திருப்பணியில் தானும் இணைந்துகொள்ள எண்ணினார். பெருமான் மீது இருந்த இரும்புச் சங்கிலிகளை அகற்றச் சொன்னார். ஒரு நாறினை எடுத்தவர், ஒரு பக்கத்தை பெருமான் மீதும், மற்றொரு பக்கத்தை தன் கழுத்திலும் இணைத்துக்கொண்டு இழுக்க முயன்றார். அப்போது பெருமான் நேரே நின்றார். நாயனாரோ தாயாக மாறி, பனந்தாள் பெருமானை சேயாக எண்ணினார். இரும்பு சங்கிலி நோகச் செய்யுமே என்று அவற்றை நீக்கினார். அன்பாகிய நாறினைக் கொண்டு இழுக்க முயன்றபோது எம்பெருமானும் நாயனார் கழுத்து அறுபடுமே என்று வருந்தி உடனே நேர் நின்றார்.

நண்ணிய ஒருமை அன்பின்

  நாருறு பாசத்தாலே

திண்ணிய தொண்டர் பூட்டி

  இளைத்த பின் திறம்பி நிற்க

ஒண்ணுமோ கலயனார் தம்

  ஒருப்பாடு கண்ட போதே

அண்ணலார் நேரே நின்றார்

  அமரரும் விசும்பில் ஆர்த்தார்.

நடந்தவைகளைக் கண்டு கொண்டிருந்த சோழ மன்னன் கலயனார் பாதங்களில் வீழ்ந்து வணங்கி, மானியங்களும்,  பரிசுகளும் கொடுத்து கௌரவப்படுத்தியவர், திருப்பனந்தாள் ஆலயத்திற்கு திருப்பணிகளும், திருவிழாக்களும் நடத்தினான்.  கலயனார் நாயனாரும் சிலநாட்கள் தங்கி திருப்பனந்தாள் இறைவனை வணங்கி பிரிய மனமில்லாமல் வழிபட்டுப் பின் திருக்கடவூர் வந்து சேர்ந்தார்.

குங்கிலியக்கலய நாயனார் மீண்டும் திருக்கடவூரில் தூபத்திருப்பணி செய்திருக்கும் நாளில் திருஞானசம்பந்த நாயனாரும், திருநாவுக்கரச நாயனாரும் திருகடவூர் வந்திருந்து எம்பெருமான் மீது பாடல்கள் பாடினர். அப்போது குங்கிலியக்கலய நாயனார் மிக்க மகிழ்ச்சி அடைந்து, அவர்களை எதிர்கொண்டு அழைத்து, தமது இல்லத்தில் திருவமுதளித்து மகிழ்ந்தார். குருவருளும் திருவருளும் ஒருங்கே அமையப்பெற்ற குங்கிலியக்கலய நாயனார் இறைவனாருக்கும், அவர்தம் அடியவர்களுக்கும் திருத்தொண்டுகள் பல புரிந்தவர், பலகாலம் வாழ்ந்து சிவனடியை அடைந்து பெறும் பேறு பெற்றார்.

 

குங்குலியக்கலயநாயனார் புராணம் சொல்லும் கருத்து:

​​​​​​​“கடவூரிற் கலயன் தன் அடியார்க்கும் அடியேன்” என்றே  திருத்தொண்டத் தொகையில் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் பாடியுள்ளார்.

திருக்கோயில்களிலே சிவசந்நிதானத்தில் மெய்யன்போடு சுகந்ததூபம் இடுதல் சிவபுண்ணியமாம்.

பெரும்புலர் காலை மூழ்கிப்

  பித்தற்குப் பத்த ராகி

அரும்பொடு மலர்கள் கொண்டாங்

  கார்வத்தை யுள்ளே வைத்து

விரும்பிநல் விளக்குத் தூபம்

  விதியினால் இடவல் லார்க்குக்

கரும்பினிற் கட்டி போல்வார்

  கடவூர்வீ ரட்ட னாரே.

என்னும் திருநாவுக்கரசு நாயனார் தேவாரத்தின் மூலம் அறியலாம்.

தூபம் ஐவகைப்படும் என்பதை,

 “ஐவகைய தூபங்களாவனதாங் குந்துருகந்

 – துய்யபெருங் கருப்பூரந் துன்னியகா ரகில்வெண்மை –

யெய்தியசந் தனமினிய குக்குலுவு மெனவறிக –

நெய்யதனாற் றிருவிளக்கைக் காபிலத்தா னிகழ்த்துகவே!”

என்று சிவதருமோத்தரச் செய்யுள் செப்புகின்றது.

அந்த வகையில் குங்கிலியக்கலய நாயனார் தம் சிவபுண்ணியத்தினால் தாம் மிகுத்த வறுமை எய்தியபொழுதும் இத்திருத்தொண்டைத் தவறாது செய்து வந்து சிவனடியில் கலந்தார்.

விடையவர் வீரட் டானம் விரைந்து

  சென்று எய்தி என்னை

உடையவர் எம்மை ஆளும்

  ஒருவர் தம் பண்டாரத்தில்

அடைவுற ஒடுக்கி எல்லாம் அயர்த்து

  எழும் அன்பு பொங்கச்

சடையவர் மலர்த்தாள் போற்றி இருந்தனர்

  தமக்கு ஒப்பு இல்லார்.

என்று சேக்கிழார் பெருமான் அருளுகிறார்.

திருக்கடவூர் இன்று திருக்கடையூர் என்று அழைக்கப்படுகிறது. மயிலாடுதுறை மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ளது இத்திருத்தலம். மார்கண்டேயருக்காகக் காலனை காலால் உதைத்த அமிர்தக்கடேசுவரரின் ஆலயத்தில் பக்தியோடும், தூய உள்ளத்தோடும் அனுதினமும் தூய மணம் கமழும் குங்கிலியத் தூபமிடும் திருத்தொண்டைச் செய்து இறையடி சேர்ந்தார்.

திருச்சிற்றம்பலம்