Category: தொடர்கள்

தி. இரா. மீனா

உரிலிங்க பெத்தி

களவுத் தொழில் செய்து கொண்டிருந்த இவர் உரிலிங்க தேவனின் மாணவனாகி கல்வியும் அனுபவமும் பெற்று பல வசனங்களை இயற்றியவர். உரிலிங்கதேவனுக்குப் பிறகு தலைமைப் பொறுப்பையேற்றுச் செயல்பட்டவர். தாழ்ந்த சாதியைச் சேர்ந்தவராயினும் தலைமைப் பொறுப்பில் செயல்பட்டது பசவரின் அனுபவ மண்டபம் அனைவரையும் சமமாகப் போற்றும் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. ”உரிலிங்க பெத்திப்பிரியா விஸ்வேஸ்வரா“ என்பது இவர் முத்திரையாகும். குருவின் உயர்வு, இலிங்க—ஜங்கமக் கோட்பாடுகள் ,குலம்—சாதி வேறுபாட்டு ஐயங்களை விளக்குவதாக இவர் வசனங்கள் அமைகின்றன. பலவிடங்களில் வசனங்கள் சமஸ்கிருதச் சொற்களைக் கொண்டுள்ளன. அது இவரது புலமையைக் காட்டுவதாக அமைகிறது.

 1. “அமுதென்பது எல்லோருக்கும் அமுதே
அது சிலருக்கு அமுதும் சிலருக்கு விடமுமாகாது
நல்ல குரு அனைவருக்கும் குருவாவார்
உரிலிங்கப் பெத்திப் பிரிய விஸ்வேஸ்வரனே”

2. “ஐயனே! உன் சரணர் பாதபக்தி எனக்குச் சிவமுக்தி
உன் சரணரை வணங்குவது எனக்குச் சிவமுக்தி
உன் கணங்களின் தியானம் எனக்குச் சிவமுக்தி
உன் மூதாதையரின் ஞான அனுபவம் எனக்குச் சிவமுக்தி
நான்குவகை முக்தியன்றி வேறொன்றறியேன்
உரிலிங்கப் பெத்திப் பிரிய விஸ்வேஸ்வரனே”

3. “காமம் பேராசை சினம் மோகம் செருக்கு பொறாமை
நட்பு பகை என உடலிருக்கிறது
நட்பும் பகையும் வந்து வந்து போகிறது.
இதில் நானே பிரம்மமெனும் வீண் பேச்செதற்கு?
இன்பம் அறிக,நம்புக
உரிலிங்கப் பெத்திப் பிரிய விஸ்வேஸ்வரனே”

4. “தீயில் புடமிட்டுச் சோதித்த
சாம்பல் போலானேன் உம்மை வணங்கி
ஞானாக்னிஸ்சர்வகர்மாணி பஸ்ம சாத்கருத்தே” என
காய்ச்சிய இரும்பின் மீது நீர் தெளித்தது போலானேன்
உரிலிங்கப் பெத்திப் பிரிய விஸ்வேஸ்வரனே”

5. “இலிங்கத்தில் உள்ளமிணைந்து
ஜங்கமத்துள் பணமிணைந்து
சத்குருவில் அங்கமிணைந்தால்
பக்தன் இலிங்கத்துக்குள் ; இலிங்கம் பக்தனுக்குள்.
கபடமற்ற தாஸோகம் பரமாத்ம மோட்சம்
சத்தியமிது, நித்தமும் அறிவான் சிவன்
உரிலிங்கப் பெத்திப் பிரிய விஸ்வேஸ்வரனே”

உரிலிங்கப் பெத்தியின் புண்ணியஸ்திரி காளவ்வே

உரிலிங்கப் பெத்தியின் மனைவி காளவ்வே. ”உரிலிங்கப் பெத்திகள் அரசா” என்பது இவரது முத்திரையாகும். விரத உயர்வு, காயக இன்றியமையாமை, சாதி—குலம் பற்றிய தீவிரமான எதிர்ப்பு ஆகியவை இவரது வசனங்களின் சிறப்பாகும்.

“கடமை காயகமற்றவர் பக்தரில்லை
காயகமென்பது உண்மையற்றதும் தூய்மையற்றதுமல்ல
ஆசையென்பது இவ்வுலகின் விதை
ஆசையற்றிருப்பது முக்தி தருவதெனினும் சுலபமானதல்ல
உரிலிங்கப்பெத்திகள் அரசா”

எலேகார ராமண்ணா

இலை விற்கும் தொழில் இவருடையது. ”ஆதுரேஸ்வரலிங்கா” இவரது முத்திரையாகும். விரத மேன்மை பற்றியதாக இவர் வசனங்கள் அமைகின்றன.

“வெற்றிலை முற்றுவதற்கு ஆறு திங்கள்
கணமொன்றில் நோன்பு கெட்டால் நீசனென்று சேரமாட்டார்
வெற்றிலை முற்றினால் சிவனுக்கு அர்ப்பணம்
நோன்பு  கெட்டால் அக்கணமே மரணம்
ஆதுரேஸ்வரலிங்கமே”

ஏகாந்த ராமிதந்தே

கல்புர்கி மாவட்டம் ஆளந்தா என்னும் பகுதியைச் சேர்ந்தவர். புலிகெரே சோமேஸ்வரன் இவர் கனவில் தோன்றி வேற்று சமயத்தைச் சேர்ந்தவர்களை வெற்றி கொள்ள வேண்டுமென்று கட்டளையிடுகிறார். அதையேற்று அந்த நோக்கத்தோடு அப்பலூர் வருகிறார். சமணர்களோடு வாதம் செய்து பிரமேஸ்வரர் கோயிலில் தலையெடுக்கும் போட்டியில் வெற்றி பெற்று பசதி சோமேஸ்வரர் ஆலயத்தை அமைக்கிறார். இந்த நிகழ்ச்சி அப்பலூர்க் கல்வெட்டில் இடம் பெற்றுள்ளது. இது சோமேஸ்வர ஆலயத்தின் சுவர்களிலும் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. ”என்னய்யா சென்னராமா” என்பது இவரது முத்திரையாகும். ஆத்மா-உடல் வேறுபாடு, ஆசையற்ற தன்மை, ஆடம்பரத்தை வெறுக்கும் தன்மை ஆகியவை வசனங்களில் வெளிப்படுகின்றன.

“உணவு உடை பிற தேவைகளுக்குப் பொய் சொல்லி
கருமித்தன இயல்பால் துன்பமடைந்து
சேவை செய்ய வைப்பது குருவின் இயல்புக்குப் பொருளற்றது.
எண்ணெய் –நீருக்குமான வேறுபாட்டை அறிந்திருக்க வேண்டும்
மாலைக்குள் மறைந்திருக்கும் நூல் போல
தன்தோலைக் களையும் பாம்பு போன்றது குருஸ்தலம்
சென்னராமேஸ்வரலிங்கா அறிந்தவர் இப்பண்பானவர்”

ஏலேஸ்வர கேதய்யா

கல்புரிகி மாவட்டம் ஏலேஸ்வரத்தைச் சேர்ந்தவர். விவசாயம் இவரது தொழிலாகும். ”உடலுக்குப் பாதுகாப்பு ஒழுக்கம்; உள்ளத்துக்குப் பாதுகாப்பு அறிவு ”என்பது இவரது கொள்கையாகும். ”ஏலேஸ்வரலிங்கா” என்பது இவரது முத்திரையாகும். நோன்பு—விதிமுறிகள்—இயல்பு, ஒழுக்கம் பற்றிப் பேசுகின்றன இவரது வசனங்கள்.

1. “ஒழுங்கு விரதம் என எதைப் பின்பற்றினாலும்
அது தூய்மையானதாக இருக்கவேண்டும்
சண்டை, வேளாண்மை, இரத்தல், தொழில் என்று எதுவாக
இருப்பினும் தூய்மை வேண்டும். அந்த பக்தனின் உடல்
ஏலேஸ்வரலிங்கத்தின் உடலாம்”

2. “தகப்பன் மகனை அழைப்பது;மகன் தந்தையை அழைப்பது
மாமன் மைத்துனனை அழைப்பது மைத்துனன் மாமனை
அழைப்பது—இப்படித் தங்களுக்குள்ளே உணவிட்டுக் கொண்டு
தங்களை ஜங்கமர்களென்று அழைத்துக் கொள்பவர்கள்
ஏலேஸ்வரலிங்கத்தோடு ஐக்கியமானவர்களில்லை”

3. “நோன்பு உள்ளத்திற்குரியது செயல்கள் உடலிற்குரியது
புலன்களடக்கி ஐயம் நீங்கிச் செயல்பட வேண்டும்
மனம் போனபடி திரிந்து வாயில் வந்தது பேசுபவரை
ஏலேஸ்வரலிங்கன் இலகுவில் விடுவானோ?”

4. “சம்சாரியுடன் கூடி விவசாயம் வாணிகம் படைத்தொழில்
செய்யாத நியமம் பின்பற்றுவேன்
காயகத்தில் கிடைத்த பொருளைப் படைத்து
உடனிருந்து உண்பவனின்  பிரசாதத்தை
ஏகேஸ்வரலிங்கத்திற்குப் படைப்பேன்”

ஒக்கலிக முத்தண்ணா

இவரது தொழில் உழவு. ஜங்கமருக்கு உணவு படைப்பது இவரது நோன்பு. மன்னன் கூடுதலாக வரி விதித்தபோது அதைக் கொடுக்காமல் அந்தப் பணத்தை தாசோகத்திற்குத் தந்தவர்.” காமபீட ஜீவதன ஓடேயன்” என்பது இவரது முத்திரையாகும்.

1.  “உடல் பூமியாகி இலிங்கம் செடியாகி
நம்பிக்கை வளர்ந்த பயிராக
உண்டு இன்பமடைய வேண்டுமென்றான்
காமபீட ஜீவதன ஓடேயன்”

2. “வேதம் மந்திரம் சொல்வதால் அந்தணனில்லை
போரிடுவதால் சத்திரியனில்லை
வாணிகம் செய்வதால் வைசியனில்லை
விவசாயியின் மகன் நான்
என் பிழை பாராமல் ஏற்பாய்
காமபீட ஜீவதன ஓடேயனே”

[தொடரும்]

திருச்சி புலவர் இராமமூர்த்தி

அளவிலா மரபின்  வாழ்க்கை  மண்  கலம்  அமுதுக்கு ஆக்கி
வளரிளம்   திங்கள்  கண்ணி  மன்றுளார்  அடியார்க்கு  என்றும்
உளமகிழ்   சிறப்பின்  மிக்க  ஓடு  அளித்து  ஒழுகும்  நாளில்
இளமை   மீதூர  இன்பத்   துறையினில்  எளியர்  ஆனார் !

சுந்தர மூர்த்தி சுவாமிகள் திருத்தொண்டத் தொகை என்ற சிவனடியார் பற்றிய முதல் நூலை இயற்றினார். அந்நூலில்  ஓரடிக்கு  ஒருவராக,

தில்லைவாழ்  அந்தணர்தம்  அடியார்க்கும்  அடியேன்
திருநீல  கண்டத்துக்   குயவனார்க்கு அடியேன்

என்று தொடர்ந்துபாடினார். தில்லைவாழ் அந்தணரை அடுத்து திருநீலகண்ட நாயனாரைத் தம் நூலில் அறிமுகம் செய்தார். பின்னர் அந்நூலில் உள்ள புராணங்களைப் பிற்காலத்தில் ஓர் அடியாருக்கு ஒருபாடல்  வீதம், ‘’திருத்தொண்டர் திருவந்தாதி’’ என்ற வழிநூலாக, நம்பியாண்டார் நம்பிகள் இயற்றி அளித்தார். அதனை வழிகாட்டி நூலாகக்  கொண்டு சேக்கிழார் பெருந்தகை ‘’திருத்தொண்டர்புராணம்’’ என்ற விரிநூலை இயற்றி யருளினார். இந்நூல் திருமலைச் சருக்கத்தை முதல் சருக்கமாகக் கொண்டு திருத்தொண்டர் திருவந்தாதியின் ஒவ்வொரு விருத்தத்தின்  முதற்சீர்களை சருக்கம் என்ற நூற்பகுதியின் பெயராகக் கொண்டு, தில்லைவாழ் அந்தணர் சருக்கம்  முதலாக, மன்னிய சீர்ச் சருக்கம் ஈறாகப் பன்னிரண்டு சருக்கங்களுடன் அமைந்துள்ளது. இந்நூல் இரண்டு காண்டங்களைக்  கொண்டது!

இந்நூலில் போற்றப்பெறும்  தனியடியார்களுள் திருநீலகண்ட நாயனார் முதலாமவர் ஆவார். இவர் வேதியர்களாகிய தில்லைவாழ் அந்தணர்களின் வாழ்விடமாகிய தில்லையில் தோன்றினார். அவ்வூரில் வேட்கோவர் எனப்பெறும் குயவர் குலத்தைச் சார்ந்தவர். சிவபெருமான் அடியார்களில் அந்தணர்களுக்கு இணையான நன்னிலையைக் குயவர்களும் பெற்றார்கள் என்ற சமரசக் கருத்தை  இப்புராணம் காட்டுகிறது.

‘’வேதியர் தில்லை மூதூர் வேட்கோவர் குலத்து  வந்தார்’’ என்றே இப்புராணம் தொடங்குகிறது. இவ்வடியார் எல்லையற்ற மரபில் வழிவழியாக மண்ணைக் குழைத்து  சுட்டுச்  சட்டி, பானைகளை உணவுக்காக  உற்பத்திசெய்யும் குயவர் மரபில் தோன்றியவர்; இறைவனடியார்களுக்கு வேண்டிய பரிகலன்களைக் காணிக்கையாகத் தருபவர். அவ்வாறு மண்சட்டி, திருவோடு முதலியவற்றை உருவாக்கி அடியார்களுக்கு வழங்கி வாழும்  நாளில், அவருடைய மண்பானை வாணிகத்தில் வந்த பொருட்செல்வ மிகுதியால் இளமைக்கால  விளையாட்டில் ஈடுபட்டு அதன் தொடர்ச்சியாய்க்  காம வின்பத்தில் எளியவராகித்  திளைத்தார்.

இந்தப் பாடலில் வாணிகத்தின் நுட்பங்கள் கூறப்பெறுகின்றன! வாணிகத்தில், வியாபார நோக்கத்துடன் அடிக்கடி அழியும் பொருள்களை  உற்பத்தி செய்தல், அவற்றை ஓரிடத்திலிருந்து கடை வீதிக்கு எடுத்துச் சென்று தொகுத்து வைத்தல், அவற்றை வாங்கிய விலைக்குமேல் இலாபம் வைத்து விற்றல் ஆகியவற்றின்  நுணுக்கங்களை சேக்கிழார்  பெருமான் இப்பாடலில் கூறுகிறார்.

இந்தத் தொழில் மிகப்பழையானது என்பதை ‘’அளவிலா மரபின் வந்த மட்கலம்‘’ என்ற தொடர் விளக்குகிறது! மேலும் இறைவனின் படைத்தல் தொழிலுக்கு  இத்தொழிலையே உவமையாக்குவார்கள்!அளவிட முடியாத பயனுடையதாய், “ஆரியன் குலாலனாய்நின் றாக்குவ னுலக மெல்லாம்“ என்றபடி, இறைவனது சிருட்டித்தொழிலுக்கு இணை சொல்லத்தக்க மரபில் வந்ததாய் உள்ளது  என்று உரைத்தனர்.

ஜப்பான் நாட்டிலிருந்து வந்த வணிகக் குழுவினர் இரண்டு தலைமுறையாய் வீட்டில் கிடந்த ஆட்டுக்கல்லைப்  பார்த்து அதிர்ந்தனர். ‘’இப்படி நீண்டநாள் இருந்தால் எப்படி புதிய கல்லை உருவாக்கி விற்பது? அடிக்கடி உடைந்தால் தானே அடுத்ததை விற்பனை செய்யலாம்?’’ என்றார்கள்! தொன்மையும் பெருமையும் மிக்க இத்தொழிலில் உருவாக்கி விற்கும் மண் பாண்டங்கள் அடிக்கடி அடுப்பில் ஏற்றி இறக்குவதால்  உடைந்து, மீண்டும் விலைக்குப் பெறத்  தூண்டும்!  ஆகவே  நிலையாத  பாண்டங்கள் நிலைத்த ஊதியத்தைத் தரும். இதனை ‘’மட்கலம்  அமுதுக்கு ஆக்கி ‘’ என்ற தொடரால் நுட்பமாக  விளக்குகிறார்.

மேலும் தம் இல்லத்திற்குத் தேவையான உணவைச் சமைப்பதற்கும், விருந்தோம்புவதற்கும் அடியார்களுக்கு வழங்குவதற்கும் இவற்றை உருவாக்கினார் என்ற கருத்தையும் இத்தொடர் விளக்குகிறது! இதனை மேலும், ‘’அடியார்க்கு என்றும் உளம் மகிழ் சிறப்பின் மல்க  ஓடளித்து  ஒழுகும் நாளில் ‘’ என்ற தொடர் விளக்குகிறது!

தாம் செய்த வாணிகத்தால் ஈட்டிய செல்வத்தை அடியார்களுக்கு அளித்து, மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்த இவர்,  இளமைக்கால ஆடல் பாடல்களில் ஈடுபாடு காட்டியதால்,  தம் நிலையில் தாழ்ந்து  காம இச்சைகொண்டு அவ்வேட்கையைத் தணித்துக்கொள்ள மனைவியை விட்டு நீங்கி மற்ற பெண்டிருடனும் பழகினார். இதனைச்   சேக்கிழார், ‘’இளமை  மீதூர  இன்பத்துறையினில்  எளியர் ஆனார்!’’ என்ற தொடரால் குறிப்பிடுகிறார். இளமை விரும்பிய இன்பம்  இவர் மனவலிமையைக் குறைத்து இவர் மேலேறி ஊர்ந்து, எளியவர் ஆக்கி விட்டது. இதனை, ‘’மீதூர’’ என்ற சொல் விளக்குகிறது.  அதனால் பொருட்பெண்டிர் பொய்ம்மை முயக்கத்தை  விலக்க மாட்டாதவராய்த்  தாழ்ந்தார்.

இவர் செய்த  பிழை  பின்னர் இறைவனால் திருத்தும் பெற்றது. தாம் செய்த தவற்றை உணர்ந்து வருந்தி  மன்னிக்க வேண்டுவோரை இறைவன் கருணை காட்டி ஏற்றுக்கொள்வதை குற்றம் புரிந்து உடல் தேயச் சாபம் பெற்று இறைவனை அடைந்து சாபநீக்கம் பெற்ற சந்திரனை இளம்பிறையாக்கித் தலைமேல் சூடிக்கொண்ட சிவபிரானை, ‘’வளர் இளந்  திங்கள்  கண்ணி மன்றுளார்‘’என்றதொடர்புலப்படுத்துகின்றது.

’’மாதர்ப்ப்பிறைக்கண்ணியானை “போழிளங்கண்ணியினானை“, “வளர்மதிக் கண்ணியி னானை“ என்ற அப்பர் தேவார அடிகளை  இந்த அடிகள் நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன! இப்பாடலை  மீண்டும் பயின்று மகிழ்வோம்.

அளவிலா மரபின்  வாழ்க்கை  மண்  கலம்  அமுதுக்கு ஆக்கி
வளரிளம்   திங்கள்  கண்ணி  மன்றுளார்  அடியார்க்கு  என்றும்
உளமகிழ்   சிறப்பின்  மிக்க  ஓடு  அளித்து  ஒழுகும்  நாளில்
இளமை   மீதூர  இன்பத்   துறையினில்  எளியர்  ஆனார்.

பொருட் செல்வவளம், அவ்வளம் பெற்றோரைப்  பூரியார் ஆக்கும். இதனை

‘’அருட்செல்வம்  செல்வத்துட்  செல்வம்  பொருட்செல்வம்
பூரியார்   கண்ணும் உள!’’ என்றும்,

‘’அறன்ஈனும்   இன்பமும்  ஈனும்  திறனறிந்து
தீதின்றி    வந்த   பொருள்!’’  என்றும்

திருக்குறள் கூறுகிறது! ‘’திறனறிந்து தீதின்றி வந்த பொருள்’’ என்ற தொடரின் சொல்தோறும் பொருள்நயம்  சிறந்து விளங்குவதைக்  காண்க!

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

 114. நாணுத் துறவுரைத்தல்

மடலூர்தல்னா என்னன்னு மொதல்ல தெரிஞ்சிக்கிடுங்க. எம்புட்டு மொனஞ்சும் காதலிய அடைய முடியாத காதலன் கடைசியா மடலேறி அவள அடைய முயலுவான். மடல் ங்கது பனை மட்டையால குதிரை உருவம் செஞ்சி கீழ உருள பொருத்தி, கயிறு கட்டி இழுத்துக்கிட்டு போகுத மாரி செஞ்சிருக்க வண்டி கணக்கா இருக்கும். ஊருக்கு நடுவுல முச்சந்தியில அத நிப்பாட்டி காதலன் ஏறி உக்காந்துக்கிடுவான். அவன் கையில காதலியோட படம் வரைஞ்ச துணி (கிழி) இருக்கும். ஒடம்பு முழுக்க திருநீறு பூசியிருப்பான். உணச்சியில்லாம வேற எந்த நெனப்பும் இல்லாம காதலியப் பத்தியே பாட்டு பாடிக்கிட்டு கெடப்பான். ஊர்க்காரங்க மடல இழுப்பாங்க. இதால என்ன பிரயோசனம்னா ஊர்க்காரவுங்களுக்கு அவன் நேசம் தெரிஞ்சு போவுததால அவன் படுத சங்கடத்தப் பாத்து சிலசமயம் அந்தப் பிள்ளையக் கட்டிக்கிட அவனுக்கு ஒதவியா நிப்பாங்க.

குறள் 1131

காமம் உழந்து வருந்தினார்க் கேம
மடலல்ல தில்லை வலி

நேசம் வச்சி கைகூடாத நேரம் மடலூர்தலத் தவித்து பிடிப்பான தொண வேற இல்ல.

குறள் 1132

நோனா உடம்பும் உயிரும் மடலேறும்
நாணினை நீக்கி நிறுத்து

நேசம் வச்சி பிரிஞ்சதப் பொறுத்துக்கிட ஏலாம என் ஒடம்பும் உசிரும் வெக்கத்த விட்டு மடல் ஏறுததுக்கு துணிஞ்சு போச்சு.

குறள் 1133

நாணொடு நல்லாண்மை பண்டுடையேன் இன்றுடையேன்
காமுற்றார் ஏறும் மடல்

நல்ல ஆண்மையோடயும் மானவெக்கத்தோடயும் முன்ன நான் இருந்தேன். இப்பம் காதலுக்காவ மடலூர்தலச் செய்யுதேன்.

குறள் 1134

காமக் கடும்புனல் உய்க்குமே நாணொடு
நல்லாண்மை என்னும் புணை

காதல்னு சொல்லப்படுத பெரு வெள்ளம் ஆண்மை, மானம் ங்குத தோணிகள  அடிச்சி கொண்டு போயிடும்.

குறள் 1135

தொடலைக் குறுந்தொடி தந்தாள் மடலொடு
மாலை உழக்கும் துயர்

மடலேறுதலோட சேத்து அந்தி சாயுத நேரம் ஏங்குத சங்கடத்தையும் மால கணக்கா வரிசையா வளவி போட்டிருக்க இவதான் எனக்கு குடுத்தா.

குறள் 1136

மடலூர்தல் யாமத்தும் உள்ளுவேன் மன்ற
படலொல்லா பேதைக்கென் கண்

காதலியப் பிரிஞ்சதால கண்ணு ஒறக்கம் இல்ல. ராப்பூரா மடலூர்தலப் பத்தியே ரோசன பண்ணிக்கிட்டுக் கெடக்கேன்.

குறள் 1137

கடலன்ன காமம் உழந்தும் மடலேறாப்
பெண்ணிற் பெருந்தக்க தில்

கொந்தளிக்குத கடல் கணக்கா காதல் நோய் சங்கடத்தக் கொடுத்தாலும் பொறுத்துக்கிட்டு மடலேறாம இருக்க ஒசந்த பெண்பிறப்புக்கு சமானமா எதுவுமில்ல.

குறள் 1138

நிறையரியர் மன்னளியர் என்னாது காமம்
மறையிறந்து மன்று படும்

பாவம் இவரு மனசுல ஒளிவுமறைவு கெடையாது. பாவப்பட்ட மனுசன். இப்டியெல்லாம் நெனையாம இப்பம் எங்க நேசம் ஊரறிஞ்சிக்கிடுத மாரி  வெளிய தெரியப் போவுது.

குறள் 1139

அறிகிலார் எல்லாரும் என்றேயென் காமம்
மறுகின் மறுகும் மருண்டு

அமைதியா இருந்ததால என்னையத் தவித்து யாரும் தெரிஞ்சிக்கிடலனு நெனச்சி இப்பம் என் காதல் தெருப்பூரா பரவி சுத்திக்கிட்டு கெடக்குபோல.

குறள் 1140

யாம்கண்ணிற் காண நகுப அறிவில்லார்
யாம்பட்ட தாம்படா ஆறு

நான் படுத சங்கடத்த அனுவிச்சு அறியாதவங்க எம் முன்ன நான் காணுதமாரி நின்னு எளக்காரமா சிரிக்காங்க.

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

113. காதற் சிறப்புரைத்தல்

குறள் 1121

பாலொடு தேன்கலந் தற்றே பணிமொழி
வாலெயி றூறிய நீர்

எங்கிட்ட இனிக்கப் பேசுத இவ முத்துப்பல்லுக்கு இடையில ஊறுத எச்சி பாலும் தேனும் கலந்து வச்சாப்போல ருசியக் கொடுக்கும்.

குறள் 1122

உடம்பொ டுயிரிடை என்னமற் றன்ன
மடந்தையொ டெம்மிடை நட்பு

ஒடம்புக்கும் உசிருக்கும் உள்ள ஒட்டுஒறவு எங்ஙன இருக்குமோ அதுகணக்கா இருக்கதுதான் எனக்கும் இந்த பிள்ளைக்கும் இருக்க ஒறவு.

குறள் 1123

கருமணியிற் பாவாய்நீ போதாயாம் வீழும்
திருநுதற் கில்லை யிடம்

என் கண்ணோட கருமணியில இருக்க பாவையே நீ வெளிய போயிரு. ஏம்னா நான் ஆசைவச்சிருக்க இவள கண்ணுக்குள்ளார வச்சிக்கிட இடமில்ல.

குறள் 1124

வாழ்தல் உயிர்க்கன்னள் ஆயிழை சாதல்
அதற்கன்னள் நீங்கும் இடத்து

ஆராஞ்சு நகநட்டு பூட்டி இருக்க இவ என்னோட கூடுத நேரம் உசிரு வாழுதது கணக்காவும், விட்டு வெலகும்போது உசிரு பிரியுதது கணக்காவும் உணருதேன்.

குறள் 1125

உள்ளுவன் மன்யான் மறப்பின் மறப்பறியேன்
ஒள்ளமர்க் கண்ணாள் குணம்

ஒளி வீசுத கண்ணோட இருக்க இவ கொணத்த நான் நெனச்சி பாக்கதே கெடையாது. ஏம்னா நான் எப்பமும் அயத்ததேயில்ல.

குறள் 1126

கண்ணுள்ளிற் போகார் இமைப்பிற் பருவரார்
நுண்ணியர்எம் காத லவர்

நான் நேசிக்கவரு என் கண்ணுக்குள்ளாலேருந்து வெளிய எங்கும் போவ மாட்டாரு. கண்ண மூடி சிமிட்டினாலும் சங்கடப்பட மாட்டாரு. அவரு அம்புட்டு நுணுக்கமானவரு.

குறள் 1127

கண்ணுள்ளார் காத லவராகக் கண்ணும்
எழுதேம் கரப்பாக் கறிந்து

என் கண்ணுக்குள்ளார நான் நேசிக்கவரு இருக்கதால, மை பூசினா அவரு காங்காம போயிடுவாருங்குத நெனைப்புல நான் மை பூசாம இருக்கேன்.

குறள் 1128

நெஞ்சத்தார் காத லவராக வெய்துண்டல்
அஞ்சுதும் வேபாக் கறிந்து

நான் நேசிக்கவரு என் நெஞ்சுக்குள்ளார வாழுததால சூடா தின்னா அவருக்கு காந்தும் னு நெனச்சி சூடா திங்காம இருக்கேன்.

குறள் 1129

இமைப்பிற் கரப்பாக் கறிவல் அனைத்திற்கே
ஏதிலர் என்னுமிவ் வூர்

நான் கண்ண சிமிட்டினேம்னா உள்ள இருக்க அவர காங்க ஏலாம புரிஞ்சிக்கிடாத ஊர்க்காரவுக அவர நேசமத்தவருனு சொல்லிப்போடுவாக. அதுங்காட்டி நான் சிமிட்டாம நிக்கேன்.

குறள் 1130

உவந்துறைவர் உள்ளத்துள் என்றும் இகந்துறைவர்
ஏதிலர் என்னுமிவ் வூர்

நான் நேசிக்கவரு என் நெஞ்சுக்குள்ளார சந்தோசமா வாழுதாரு. இதப் புரிஞ்சிக்கிடாம நேசமில்லாம பிரிஞ்சி வாழுதோம்னு பொறளி பேசுது இந்த ஊரு.

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

112. நலம் புனைந்து உரைத்தல்

குறள் 1111

நன்னீரை வாழி அனிச்சமே நின்னினும்
மென்னீரள் யாம்வீழ் பவள்

அனிச்சம் பூவே நீ மென்மையா மெத்துனு இருக்கதால. உன்னைய வாழ்த்துதேன். ஆனா உன்னையக்காட்டிலும் நான் ஆசப்படுத என்காதலி மென்மையானவ.

குறள் 1112

மலர்காணின் மையாத்தி நெஞ்சே இவள்கண்
பலர்காணும் பூவொக்கும் என்று

நெஞ்சே! இவ கண்ணு பலபேரு பாக்க விரும்புத பூ கணக்கா இருக்குனு நெனைச்சு அந்தப் பூக்களப் பாத்தா நீ மயங்குதியோ.

குறள் 1113

முறிமேனி முத்தம் முறுவல் வெறிநாற்றம்
வேலுண்கண் வேய்த்தோ ளவட்கு

மூங்கில் கணக்கா தோள் இருக்க இவளுக்கு தளிர் கணக்கா மேனி, முத்துப் பல்லு, மயக்குத வாசம் (நறுமணம்), மை பூசின கண்ணு வேல்.

குறள் 1114

காணின் குவளை கவிழ்ந்து நிலனோக்கும்
மாணிழை கண்ணொவ்வேம் என்று

குவளைப் பூவுக்கு பாக்குத தன்ம வந்திச்சின்னா இவ கண்ணுக்கு ஈடா நாம இல்லையேன்னு தேம்பி தலை குனிஞ்சி நிலத்தப்பாக்கும்.

குறள் 1115

அனிச்சப்பூக் கால்களையாள் பெய்தாள் நுசுப்பிற்கு
நல்ல படாஅ பறை

தன்னோட மென்மைய அறிஞ்சிக்கிடாம காம்பு எடுக்காத அனிச்சம்பூவ தலையில வச்சிக்கிட்டதால நொந்து நூலாப்போன இவ இடுப்புக்கு இனி நல்ல பறை ஒலிக்காது.

குறள் 1116

மதியும் மடந்தை முகனும் அறியா
பதியின் கலங்கிய மீன்

இவ மொகத்துக்கும் நிலாவுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்த அறிஞ்சிக்கிடமுடியாம நட்சத்திரங்க ஒரு நிலையில நிக்காம திரியுதுங்க.

குறள் 1117

அறுவாய் நிறைந்த அவிர்மதிக்குப் போல
மறுவுண்டோ மாதர் முகத்து

தேஞ்சு பொறவு வளந்து வெளிச்சத்தக் குடுக்குத நிலாவுல இருக்க களங்கம் கணக்கா சிறுசா கூட இவ மொகத்துல உண்டா? கெடையாதே.

குறள் 1118

மாதர் முகம்போல் ஒளிவிட வல்லையேல்
காதலை வாழி மதி

இவ மொகத்துலேந்து வீசுத ஒளி கணக்கா நிலாவே நீயும் ஒளி வீசினா நீயும் என் காதலுக்கு உரிம பெறுவ.

குறள் 1119

மலரன்ன கண்ணாள் முகமொத்தி யாயின்
பலர்காணத் தோன்றல் மதி

நிலாவே! பூ கணக்கா கண்கள் இருக்க இவ மொகத்த ஒத்து இருக்கணும்னு நீ நெனைச்சா எல்லாரும் பாக்குதமாரி வானத்துல வளையவராத.

குறள் 1120

அனிச்சமும் அன்னத்தின் தூவியு மாதர்
அடிக்கு நெருஞ்சிப் பழம்

அனிச்சம்பூவுன்னாலும், அன்னத்தோட இறகுன்னாலும் என் காதலியோட பாதத்துக்கு நெருஞ்சிமுள்ளு கணக்கா செரையக் குடுக்கும். (அவ பாதம் அம்புட்டு மென்மை)

திருச்சி  புலவர் இராமமூர்த்தி

வரு முறை எரி மூன்று ஓம்பி மன்னுயிர் அருளால் மல்க
தருமமே பொருளாக் கொண்டு தத்துவ நெறியில் செல்லும்
அருமறை நான்கினோடு ஆறு அங்கமும் பயின்று வல்லார்
திரு நடம் புரிவார்க்கு ஆளாம் திருவினால் சிறந்த சீரார்
இப்பாடலில்  தில்லைவாழ் அந்தணர்களின்  சிறப்பியல்பு கூறப்பெறுகின்றது.

விதிமுறைப்படி அமைக்கின்ற  மூவகை அக்கினிகளாகிய ஆகவனீயம், தக்கிணாக்கினி, காருகாபத்தியம் என்னும்  யாக நெருப்புகளை வழுவாமல்  காப்பர். அறத்தையே  குறிக்கோளாகக் கொண்ட தத்துவ நெறிகளில் வளரும் அரிய நால்வகை வேதங்களையும், ஆறுவகை வேதாங்கங்களையும் இடைவிடாமல்  பயிலவர். அவற்றில் முழுத்திறமையும்  பெற்றவராய், இனிய நடம் புரியும் தில்லை நடராஜருக்கு அடிமைத்திறம் புரிவர். அத்தகைய அருட்செல்வம் பெற்றவர்களாகத்  தில்லைவாழ் அந்தணர் விளங்கினர்.

வேதங்களாகிய உண்மை நூல்களில்  விதித்த  முறைகளினின்றும் வழுவாமல் மூவகை எரிகளை அவர்கள் ஓம்புவர் என்பதை ‘வருமுறை எரி மூன்று  ஓம்பி‘ என்ற தொடர் கூறுகிறது. அம்மூவகை எரிகளுள் ஆகவனீயம் என்பது, யாக சாலையில்  தேவர்களுக்காக  வேதிகையின்  வடகிழக்கில் நாற்கோணக் குண்டத்தில் வளர்க்கப் பெறுவதாகும். தக்கிணாக்கினி என்பது வேதிகையின் தெற்கில் அரைச்சந்திர வடிவில் குண்டம் அமைத்து வளர்க்கப் பெறுவதாகும்.

இதுதென்புலத்தாருக்குஉரியதாகும். ஆகவனீயத்தை   அடுத்து வட்டவடிவில்  குண்டம்  அமைத்து வளர்க்கப்  பெற்று, இல்வாழ்வோரால் இல்வாழ்வோரால் ஓம்பப் பெறுவது காருகாபத்தியம். ‘வைதிகாக்கினி, சைவாக்கினி, வைந்தவாக்கினி’என்ற மூவகை எரிகளியும் எரிமூன்று என்பர். இறக்கும் வரை காத்து, இறந்தபின்னும் அக்கிரியைக்கும் உதவுமாறு  வளர்ப்பதை ‘ஓம்பி’ என்ற சொல் குறிக்கும்.

சிவமாகிய பரதத்துவத்தை அடையும் நெறியே தத்துவ நெறியாகும். இவ்வாறு அக்கினியை  ஓம்புதல் மன்னுயிர்கள் அருளை மேற்கொள்வ தற்காக  என்பர். இதனை ஞான சம்பந்தர்,

“கற்றாங்கு எரி ஓம்பிக்  கலியை  வாராமே  செற்றார்” என்பார்.

பதி, பசு, பாசம் ஆகிய மூன்றனுள் பதியைப்போலவே பசுவும் பாசமும் அநாதியானவை என்பது  திருமந்திரம். அதனைக் கருதியே ‘’மன்னுயிர்‘’ என்றார். வேதத்தின் அங்கங்கள் ஆறு. அவை சிக்ஷை , கல்பம், வியாகரணம், நிருக்தம், சந்தோபிசிதி, ஜோதிஷம் ஆகியவை. இவற்றைக் கற்றுக் கொண்ட பின்னரே, வேதப்பொருள்களை  ஆராய வேண்டும் என்பது விதி! கசடறக்  கற்றல் என்ற நெறிப்படிப்  பயின்றவற்றைக் கடைப்பிடிப்பதில் மிகுந்த உறுதி கொள்ளுதலையே, “பயின்று வல்லார்” என்ற தொடர் குறிக்கிறது. இங்கே தருமம் என்பது பூர்வ மீமாம்சையில் கண்ட யாகம் முதலான கிரியைகள்; தத்துவ நெறி என்பது உத்திர மீமாம்சையில்  கண்ட பிரேம உபாசனைகள். அடிமைத்திறத்தால் அடையும் திருவருளை ‘ஆளாகும் திரு’ என்கிறார். ஆள் ஆம் திருவினால் சிறந்த சீரைப் பெற்றவரே  தில்லைவாழ்  அந்தணர் ஆவார்!

ஆகவே  தில்லைவாழ்  அந்தணர்கள்  மூவகை அக்கினிகளையும் வளர்த்துக் காத்தலால் இறைவன்  அடியார்களுள் முதன்மை பெற்றனர்; நால்வேதங்க ளையும், ஆறு  அங்கங்களையும் அறத்தையே  குறிக்கோளாகக்  கொண்டு பயின்றமையால்  அடியார்களுள்  முதன்மை பெற்றனர்; இறைவனுக்கு அடிமைத்திறம் பூண்டு ஆளாகும் அருட்செல்வத்தைப் பெற்றுத் தொண்டு புரிதலால் திருத்தொண்டர்களுள் முதலிடம் பெற்றனர். இறைவனை நோக்கியே புரிந்த பூசைகளால் இறைவனையே ஆளாகக்  கொள்ளும் திறமும் பெற்றனர்! அதனாலேயே இறைவன் ‘’தில்லை வாழ் அந்தணர் தம் அடியார்க்கும் அடியேன்!’’ என்று தம்மையே கூறிக் கொண்டாரோ? என்று கருதும் வகையில் இறைவனும் பின்னர் பல முறை அடியார்க்குத் தொண்டு புரிந்த எளிமைத் திறத்தை இத்தொடர் உணர்த்துகிறது!

அந்தணர்  ஓதும்  ஓங்காரத்தினுள் இறைவனே ஒடுங்குவார் என்பதைத் திருமூலர்,

நூலும் சிகையும் உணரார்  நின்மூடர்கள்
நூல் அது  வேதாந்தம்   நுண்சிகை  ஞானமாம்
பாலொன்றும்  அந்தணர்  பார்ப்பார்  பரம் உயிர்
ஓர் ஒன்று  இரண்டினில்  ஓங்காரம்  ஓதிலே !

என்கிறார். அப்பர் பெருமானோ,

“அரியானை அந்தணர்தம் சிந்தையானை அருமறையின்  அகத்தானை“ என்று பாடுகின்றார்! தில்லைவாழ் அந்தணர் திறம் அத்தகையது!  இதனைச்  சேக்கிழார் பெருந்தகையே,

இன்றிவர் பெருமை எம்மால் இயம்பலாம் எல்லைத்தாமோ
தென் தமிழ்ப் பயனாய் உள்ள திருத் தொண்டத் தொகை முன் பாட
அன்று வன் தொண்டர் தம்மை அருளிய ஆரூர் அண்ணல்
முன் திரு வாக்கால் கோத்த முதல் பொருள் ஆனார் என்றால்?
என்று பாடுவதை அறிந்து நாமும் மகிழ்கிறோம்!

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

111. புணர்ச்சி மகிழ்தல்

குறள் 1101

கண்டுகேட் டுண்டுயிர்த் துற்றறியும் ஐம்புலனும்
ஒண்தொடி கண்ணே உள

கண்ணால பாத்து, காதால கேட்டு, மோந்து, உண்டு தொட்டு பாத்து அனுவிக்க சந்தோசம் முழுக்க மினுங்குத வளையல் அணிஞ்சிருக்க இந்த அழகானபிள்ள கிட்ட நெறைஞ்சு இருக்கு.

குறள் 1102

பிணிக்கு மருந்து பிறமன் அணியிழை
தன்னோய்க்குத் தானே மருந்து

நோய் தீக்க வெவ்வேற மருந்து இருக்கு. நகநட்டு அணிஞ்சிருக்க இவ தந்த காதல் நோய்க்கு இவளேதான் மருந்து.

குறள் 1103

தாம்வீழ்வார் மென்றோள் துயிலின் இனிதுகொல்
தாமரைக் கண்ணான் உலகு

தாமரைக் கண்ணனோட ஒலகம் ங்கது தான் விரும்புத காதலியோட தோள அணைச்சுக்கிட்டு ஒறங்குதது கணக்கா சந்தோசத்த குடுக்கக்கூடியதோ.

குறள் 1104

நீங்கின் தெறூஉம் குறுகுங்கால் தண்ணென்னும்
தீயாண்டுப் பெற்றாள் இவள்

விட்டுப் பிரிஞ்சு எட்ட நின்னா சுட்டுப் பொசுக்குது  கிட்டத்துல நின்னா குளுகுளுன்னு இருக்க இந்த புது தினுசு கங்க (நெருப்ப) இவ எங்கேந்து வேங்கினாளோ.

குறள் 1105

வேட்ட பொழுதின் அவையவை போலுமே
தோட்டார் கதுப்பினாள் தோள்

பூ சூட்டியிருக்க இவ தோளத் தழுவுதது, நாம ஆசப்படுத பொருள் நெனச்ச பொழுதெனைக்கும் வந்து சந்தோசத்த குடுக்குதது கணக்கா சந்தோசத்தத் தருது.

குறள் 1106

உறுதோ றுயிர்தளிர்ப்பத் தீண்டலாற் பேதைக்
கமிழ்தின் இயன்றன தோள்

இவளத் தழுவுத நேரமெல்லாம் என் உசிரு புத்துணச்சி பெறுததால இவ தோள அமுதத்தால(அமிழ்தம்) செஞ்சிருப்பாங்கனு நெனைக்கேன்.

குறள் 1107

தம்மில் இருந்து தமதுபாத் துண்டற்றால்
அம்மா அரிவை முயக்கு

அழகா மா நிறமா இருக்க இவளத் தழுவும்போது கெடைக்க சுகம் சொந்த வீட்ல ஒக்காந்து சுயமா சம்பாரிச்ச பொருள பங்குபோட்டு குடுத்து சாப்பிடுத நேரம் கெடைக்க சந்தோசத்துக்கு சமானம்.

குறள் 1108

வீழும் இருவர்க் கினிதே வளியிடை
போழப் படாஅ முயக்கு

காத்துகூட ஊடேயில பூந்துகிட முடியாத அளவு இறுகக் கட்டிப்பிடிக்கது காதலிக்கவங்களுக்கு சந்தோசத்தக் கொடுக்கும்.

குறள் 1109

ஊடல் உணர்தல் புணர்தல் இவைகாமம்
கூடியார் பெற்ற பயன்

சிறுசா கோவப்படுததும், உணந்து சமாதானமாகுததும் அதுக்குப் பொறவு கூடி சந்தோசமா இருக்கதும்தான் கலியாணம் முடிச்சு வாழுதவங்க பெறுத பயன்கள்.

குறள் 1110

அறிதோ றறியாமை கண்டற்றால் காமம்
செறிதோறும் சேயிழை மாட்டு

புத்தகங்களப் படிக்கையில ஒவ்வொருக்கையும் இப்பம்வரைக்கும் தெரியாதத புதுசா கத்துக்கிடுதமாரி இருக்கது கணக்கா நகநட்டு பூட்டியிருக்க இவளச் சேருத நேரமெல்லாம் புது சந்தோசம் தோணுது.

தி. இரா. மீனா  

உக்கடிசுவ கப்பிதேவய்யா

“கூடல சங்கம தேவரல்லி பசவண்ண சாட்சியாகி” இவரது முத்திரையாகும். பசவேசரின் மகாமனைக்குக் காவல்காரனாகப் பணி செய்தவர். காயகத்தின் மேன்மை, பசவனிடம் பக்தி ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாக இவர் வசனங்கள் அமைகின்றன.

1.“ஞானத்தை வரவேற்று மாயையைத் திருப்பியனுப்புகிறேன்
அறிவை வரவேற்று அறியாமையை விரட்டுகிறேன்
அருவத்தை வரவேற்று உருவத்தைத் திருப்பியனுப்புகிறேன்.
உலகியலை வரவேற்றுஉலகியலற்றதைத் திருப்பியனுப்புகிறேன்
கூடலசங்கம தேவரில் பசவரை அறிந்தோருடன் சேர்ந்து
அறியாதவரை அகற்றுகிறேன்”

2.“எண்ணங்களில் மருட்சியுடையவர் வரவேண்டியதில்லை.
அறிவற்றவர்கள் விரைவாகச் சென்று விடுங்கள்.
மூன்றுவகை மலத்துடன் போரிடுபவர்கள் விலகிவிடுங்கள்.
தன்னை அறிந்தவர்களே வாருங்கள்,
பரப்பிரும்ம வடிவம் கொண்டவர்களே வாருங்கள்
மனவுறுதி கொண்டவரே வாருங்கள்
நற்செயல்களைச் செய்பவர்களே வாருங்கள்
கூடலசங்கமதேவனின் பசவன் எனக்களித்த காயகம் இதுவே”

உப்பரகுடிய சோமிதேவய்யா

இவரின் முத்திரை “காருடேஸ்வரலிங்கா’என்பதாகும். ஆத்மா-உடல் தொடர்பு, அறிவு—செயல் சமன்பாடு, பிரசாத உயர்வு ஆகியவை குறித்து இவர் வசனங்கள் அமைகின்றன.

1. “கடவுளான பின்னர் வழிபாடு  பெறுவதற்கென வருவதெதற்கு?
முழுமை நிர்வாணத்தைச் சாதித்து விட்டாரெனில்.
ஆடிப் பாடிப் போற்றி திரிவோருடன் கலப்பெதற்கு?
பிறர் வீட்டுவாசலில் நின்று நில் வா போவெனச்சொல்வதெதற்கு?
உயர் ஆத்மாவிற்கு இங்கு அங்கு எனும் வேறுபாடில்லை
எங்கிருப்பினும் எது செய்யினும் பேரானந்தமே
காருடேஸ்வரலிங்கத்தை அறிந்த சரணருக்கு மாயையில்லை.”

2.”பாம்பிடம் நஞ்சிருக்குமெனில் அதன் முழு அங்கத்திலும்
பரவியிருக்குமா? நஞ்சிருக்க வேண்டியது ஓரிடத்தில்.
பூமியில் புதையலிருக்குமெனில் அது எங்கும் புதைந்திருக்குமா?
எல்லாச் சமயங்களிலும்  கடவுள் உண்டென்று சொன்னால்
நாத்திகரிடமும் நிறைந்திருப்பானோ?
பரமபக்தர்களிடம் மட்டும் நிறைந்திருப்பான்.
புதையலைக் கண்டு தோண்டியெடுப்பதை அறியவேண்டும்.
நச்சுப் பாம்பின் விடமிருக்குமிடம் அறிந்து பிடிக்கவேண்டும்.
கடவுள் இருக்குமிடமறிந்து தொழவேண்டும்.
ஆசைகளுக்கு ஆட்படுகின்ற கூட்டத்திற்கு மும்மலங்களுண்டு.
காருடேஸ்வரலிங்கமறிந்தவன் இரண்டழித்து பேரானந்தமடைவான்”

உரிலிங்கதேவா

நாயகன்—நாயகி பாவனையில் கடவுளைப் போற்றியவன். ”உரிலிங்க தேவா” என்பது இவரது முத்திரையாகும். இலிங்காயத்தைப் பின்பற்ற விரும்புபவர்களுக்கு இவர் “இஷ்டலிங்க தீட்சை தருவார். திருடன் ஒருவனை பக்தனாக மாற்றியவர் என்று இவரைப் பற்றிய கதையொன்றுண்டு. இஷ்டலிங்க தீட்சை  வழிபாடு செய்வதற்காக சந்தைக்குச் சென்று பொருட்களை வாங்கி வருகிறா. அவற்றைத் திருடிப் போக பெட்டண்ணா என்ற திருடன் வருகிறார். இஷ்டலிங்க தீட்சை வழிபாட்டைக் கண்ட திருடன் அதில் தன்னை இழந்து திருட வந்த தன் வேலையை மறந்து விடுகிறான். மாறாக உரிலிங்க தேவாவிடம் தனக்கு இஷ்டலிங்கம் தரும்படி கெஞ்சுகிறான். ஆனால் உரிலிங்கா அவனுக்குச் சிறிய கல்  ஒன்றைக் கொடுத்து அதை வழிபடுமாறு சொல்கிறார். பெட்டண்ணா  அவ்வாறே செய்ய அந்தக் கல் இஷ்டலிங்கமாக மாறியது. இவர் வசனங்கள் எளிய நடையும், மென்மையான பாவனைகளும் கொண்டவை.

1.“அகத்தில் நிறைந்து புறத்தில் காட்சி தருவாய்
கடைக்கண்ணில் வடிவெடுத்து மனதில் நிற்பாய்
எனக்குள் தோன்றும் சோதி நீ உரிலிங்க தேவனே”

2.“யாரையும் போலில்லை என் காதலன்
உலகெலாம் அவன் மனைவியர்; பிறர் வியக்கும் கணவன்
அவரவர் தன்மையறிந்து இணைவான்
அவரவர் மனமறிந்து மகிழ்விப்பான்
யாரையும் வஞ்சியான், என்னைப் பிரியாதவன்
நீ விரும்பினால் உயர்மந்திரம் ஓது  தோழி, உன்னை
விட்டகலான், உன் ஆணை, உரிலிங்கதேவன் தன் மீதாணை.”

3.“என் நெஞ்சில் அவன் புகழ் உள்ளது
சகோதரர்களே என்னிடம் வந்ததேன்?
உங்களை அணைக்க இடமில்லை
நீங்கள் அணைக்க வரின் என் காதலன் குறுக்கிடுவான்
உரிலிங்க தேவன் அணைத்து, சக்தியற்றுப்போய்
சக்கையாகவுள்ள என்னிடம் வந்ததேன்?”

4.“சுவையான முத்தம்,அமுத உணவெனக்கு
அணைப்பே ஆபரணம், தொடுதலே ஆடை
பார்வையே சம்போகம், உடனிருப்பதே உயர் உறவெனக்கு
உரிதேவனோடு இணைவதே பராபர சொற்கூட்டத்தின் சுகம் “

5. “காமனே!, இருவர் மீதும் ஓரம்பு விடுவாய்
நீ சாதாரண அம்பாளியில்லை
கணை தொடுத்தால் இருவரும் ஒன்றாவர்
அம்பு தொடுக்கும் வகை அதிசயமானது.
வில்லாளனே, நாங்கள் இருவரும் ஒன்றிணைய
என்மீதும் உரிலிங்கதேவர் மீதும் ஓரம்பு விடுவாய்”

6.“உடலுக்கு உடலாகி மனத்திற்குள் மனமாகி இணைந்தான்
இணைந்தவனின் ஊடலும் கூடலும் யாதெனச் சொல்வேன்?
அவன் கண்கள் என்னுள் கலந்ததை எப்படி விளக்குவேன்?
நான் தானென விவரிக்க இயலாமல்
இணைந்தான் பாராய் உரிலிங்க தேவன்.”

7. “பொதுவானவர் போல வருவதில்லை
பொதுவானவர் போல இருப்பதில்லை
பொதுவானவர் போலப் போவதில்லை
புண்ணியனாக வருவார்
அறிவாளியாக இருப்பார்
முக்தியடைந்தவராய்ப் போவார் பார்ப்பீர்! உரிலிங்க
தேவனே உன்னடியார்கள்  உவமைக்கப்பாற்பட்டவர்கள்”

8.“பாடுவேன் என் காதலனை,வேண்டுவேன் அவனை
கூடுவேன் என் காதலனை, நாளும்
அவனே நண்பனெனக்கு
அவனே என்னுயிர் கேளாய் தோழி
உரிலிங்க தேவனே என்னோடிருப்பான் நாளும்”

உளியுமேஸ்வர சிக்கண்ணா

ராய்ச்சூர் மாவட்டம் தேவரகுடி கிராமத்தைச் சேர்ந்தவர். உளியு மேஸ்வரா அல்லது மல்லிகார்ச்சுனன் இவரது முத்திரையாகும். “குடும்பப் பற்றை விடுதல், சரணரைப் போற்றுதல், சேவை மனப்பான்மை,  பரந்த மனப்பான்மை ஆகியவை பற்றி இவரது வசனங்கள் பேசுகின்றன.

“ஆற்று நீரெடுத்து வந்து
பறித்த இலையைத் தின்று
இலிங்கத்தை இருப்பிடமாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்
அறிவெனும் ஆடையணிந்து
இலிங்கத்தை இருப்பிடமாக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.
அறிவனைத்தையும் மூடி மறைத்து
பிறருக்கு ஆசையைக் காட்டி
குத்திகுத்தியெனைச் சுட்டெரிப்பாரோ ?
உளியுமேஸ்வரனே”

[தொடரும்]

மீனாட்சி பாலகணேஷ்

(உணவூட்டல்)

ஆண்பால் பிள்ளைத்தமிழின் அடுத்த பருவம் உணவூட்டல் பருவம் ஆகின்றது.

‘ஏழாந் திங்களி னின்னமு தூட்டலும்,¹‘ என்பது பிங்கல நிகண்டுவின் பாடல்வரி. அரிதாகப் பாடப்பட்டுள்ள பருவங்களில் ஒன்றான இதுவும் கதிர்காமப்பிள்ளைத்தமிழில் மட்டுமே நயமுறப் பாடிப் பதியப்பட்டுள்ளதனைக் கண்டு மகிழலாம்.

உணவூட்டல் எனும் செய்கையைப் பொருளாகக்கொண்ட இப்பருவம் ஆண், பெண் இரு பாலருக்கும் பொதுவானதும் குழந்தை வளர இன்றியமையாததுமாகும். பெரியாழ்வார் கிருஷ்ணனைப் பற்றிப் பாடிப்பரவிய திருமொழிப்பாசுரங்களில் ‘அன்னை முலையுண்ண அழைத்தல்’ எனத் தனியாகப் பாசுரங்களைப் பாடியுள்ளார். இருப்பினும் எந்தப் பிள்ளைத்தமிழிலும் இதுவோ, உணவூட்டல் எனும் நிகழ்வோ தனிப்பருவமாக எடுத்துப் பாடப்படவில்லை என்பது வியப்பிற்குரியது. குழந்தை நல்ல அறிவாற்றலுடன், நற்குணங்களுடன் வளர சத்தான உணவைத் தாயும் செவிலியரும் தேர்ந்தெடுத்து ஊட்டிடல் வேண்டும். தானே உண்ணவியலாத பருவமாதலால், உணவைக் குழந்தைக்கு ஊட்டிவிடவும் வேண்டும். உணவு உண்ணாது சில குழந்தைகள் மறுத்துவிடும். அப்போது நிலவைக் காட்டியும், காக்கை, குருவி, நாய் ஆகியனவற்றைக் காட்டியும், தாய் உணவினை ஊட்டுவாள். சிலபொழுதுகளில் நல்ல கதைகளைக் கூறியும் உணவூட்டிடுவாள்.

பாடல்களைக் காணலாம்:

முதல்பாடல்: ஏறு எனப்படும் விடையிலேறி வரும் சிவபிரான் அருமையாகச் சீராட்டிடும் எங்கள் ஏறு (சிங்கம்) போலும் மகவே! இதில் ஏறு எனும் சொல்லை விடை, சிங்கம் எனும் இரு பொருட்களில் பயன்படுத்தியுள்ள நயத்தைக் காணலாம். குகைக்குள் சிங்கமானது நினது நடையினைக்கண்டு நாணமுற்று வருந்திக் கிடக்கின்றது.

கதிர்காமத்திலுள்ள அழகிய மாணிக்ககங்கை எனப்படும் வடவையாற்றின்கண் உள்ள துறைகளில் ஆங்காங்கே நீராடும் தொண்டர்களுக்கு கடைக்கண்ணால் பார்த்து அருள் செய்யும் விடாத பெருமழை போல்பவனே! இதில் சுவையானதொரு தத்துவம் தொக்கி நிற்கிறது; முருகப்பெருமானுக்கு அடியாராகி விட்டவர்களை அவன் எப்போதுமே விடாது பெய்யும் கொடைமழைபோன்று அருள்பாலித்தவண்ணம் இருப்பவன் என்பதே அது.

இனிக்கும் தீம்பாகினில் தோய்த்தெடுத்த கரும்பினின்றும் பெறப்பட்ட கற்கண்டுக் கட்டியே!

ஆயர்கள் வைத்துள்ள தயிரினைக் கள்ளத்தனத்தால் உண்ட திருமாலின் மருமகனே! பாலருந்துங்கால் நகத்தாற் கீறிய முலையின் இன்னமுதினைப் பருகும் கோமான் நீ! இன்று அக்கொங்கைகளுக்கு ஒப்பான பொற்கிண்ணத்தில் படைக்கப்பட்டுள்ளதும் உள்ளன்பு எனும் நெய்யினைப் பெய்தமையால் அது சிவமணம் கமழ்வதாயும் உள்ளதாகச் சமைத்த அமுதனைய சோற்றினை, நீ உண்ணவேண்டும். இங்கு இறைவனுக்குப் படைக்கப்படும் அமுது எதுவாயினும் உண்மை அன்பு எனும் நெய்யினைப் பெய்து படைத்தால் அது சிவமணம் கமழும் அமுதாகிவிடும் எனும் செய்தி தொக்கி நிற்கின்றது. ஆயர்களின் தயிரைக் கண்ணபிரான் களவாடி உண்டமையால் அவர்கள் பெரும்பேறு பெற்றனர் எனும் கருத்தையும் காணலாம்.

பொய்மையற்ற நின்னடியாரின் உள்ளங்களைக் கவர்ந்து உண்பதேபோன்று நான்தரும் இச்சோற்றினையும் உண்டருள வேண்டும் எனத்தாய் வேண்டுவதாக அமைந்த பாடல்.

         ஏறூரு மவனினிது கோதாட்ட வருமெங்க
                   ளேறே!மு ழைக்குள்யாளி
              …………………………………………..
         கிண்ணத்து நறுமணஞ் சிவமணம் போன்மன்பு
                   கெழுனெய்ய ளாய்ச்சமைத்த
         சோறமுது மாயர்தயிர் தொட்டுண்ட கள்வன்மகிழ்
                   சூழ்மருக! உண்டருள்கவே!
          சொற்றொழும் பாளரது ளங்கவர்ந் துண்டல்போற்
                   சோறமுது முண்டருள்கவே.²

குழந்தையின் இனிய செயல்களும், அக்குழந்தை முருகப்பிரானாகியமையால் அவனுடைய தெய்வத்தன்மையும் விளங்கித்தோன்றுமாறு பாடப்பெற்ற அருமையான பாடல்கள் இவையாகும்.

சிறுகுழந்தை உணவுண்ண அவ்வளவு எளிதாக இயைவதில்லை. அதற்காக வெவ்வேறு விதமான நயமான சொற்களைக்கூறித்தான் தாய் உணவூட்ட வேண்டும். அவ்வாறே அடுத்த பாடல் அமைந்துள்ளதனைக் காணலாம்.

இவ்வுலகிலேயே உனக்கு அளிக்கப்படும் இவ்வுணவுதான் மிக்க உயர்வானது எனத்தாய் கூறுகிறாள். இது குமரப்பெருமானுக்கு மிக நயமாகப் பொருந்துகின்றது. ‘பாற்கடல் எனும் ஆழியைக் கடைந்து குடத்தில் அள்ளி எடுத்த அமுதமும் இதற்கு நிகரன்று குழந்தாய்! அந்தணர்கள் தாமியற்றும் வேள்விகளில் நெருப்பில் அவி எனச் சொரியும் எவையும் இதற்கு நிகரன்று.

‘திருத்தமான செந்தமிழின் உலகவழக்கு, செய்யுள் வழக்கு ஆகியனவும் இதற்கு இணையல்ல அப்பா! வள்ளியம்மை நின்னிடம் ஊடல்கொண்டபோதினில் செய்யும் தருக்கம் செறிந்த சொற்களே இதற்கு நிகராகும் என்போம்.

‘மேலும் சீர்காழியில் உமையம்மையின் ஞானப்பால் உண்டமையால் சிவஞானம் பெற்றுக் கூறிய பாடல்களும் (கலை) இதற்கு நிகராகும். கதிர்காமத்திற்கு வரும் நின் அன்பர்கள் பலரும் கனிந்து குழைந்து நின்னைத் துதிக்கும் சொற்களும் இதற்கிணையாகும்.

‘கூவும் சேவலைக் கொடியினிற்கொண்ட கோவே! இவ்வுணவைச் சிறிது உண்பாயாக’! என்று தாய்ப்பாசம் மீதூர, ‘உனது அருள்வடிவாகிய உடல் கொழுத்து நீ உயரமாக வளருவதற்காகவும் இதனைச் சிறிதே உண்பாயாக!’ என வேண்டுவதாக அமைந்த அழகிய பாடல்.

        ஆழி கடைந்து குடம்நிறைத்த
                   அமுது மிதற்கு நிகரல்ல
        அந்தண் வேள்வி அவிசொரியும்
                   அதுவு மிதற்கு நிகரல்ல
         …………………………………..
         காழி ஞானப் பால்குழைத்த
                   கலையு மிதற்கு நிகராகும்
         கதிர் காமத் தன்பர்பலர்
                   கனிவும் குழைத்த திதுவாகும்
         …………………………………
         குறித்த அருண்மெய் கொழுத்துயரக்
                   கோவே சிறிதே யுண்டருளே!³

இதற்கும் மேல் நயமான சொற்களைக்கூறி தெய்வக் குழந்தையை உணவருந்த வேண்ட இயலுமோ?

இயலும் என்பதனை அடுத்த இனிமையான பாடல் நமக்கு உணர்த்துகிறது!

“ஆடியவாறே படைத்தல், காத்தல், அழித்தல், மறைத்தல், அருளல் எனும் ஐந்தொழில்களையும் செய்யும் ஐயன் உயிர்களுக்குத் தன்னையடையும் பக்குவத்தை இந்த ஐவகைத் தொழில்களால் உண்டுபண்ணுகிறான். அதுபோன்றும் ஆரிய முனிவராகிய துர்வாச முனிவரின் வயிறு நிறையுமாறு கண்ணன் உண்டது போலும் நீயுண்ண வேண்டும்.

இதிலொரு அழகான தொன்மத்தை நயமாக இணைத்துள்ளார் புலவர். வனவாசத்தில் பஞ்சபாண்டவர்கள் இருந்தபோது சினத்திற்குப் பெயர்பெற்ற துர்வாச முனிவர் உரியபொழுது கழிந்தபின் தமது பெரும் குழுவினருடன் விருந்தினராகச் சென்றார். திரௌபதியிடமிருந்த அட்சயபாத்திரத்தில், அவள் எல்லாருக்குமளித்துத் தானும் உண்டுமுடித்தபின் அன்றைய தினத்திற்கு வேறு உணவைப் பெற இயலாது. அவர் உணவில்லாமையால் சினம்கொண்டு பாண்டவர்களை வைதிடாவண்ணம் கண்ணபிரான் திரௌபதிக்கு அருள்செய்தான். எவ்வாறெனில் அவள் கழுவிக் கவிழ்த்திய சோற்றுப்பானையில் ஒட்டிக் கொண்டிருந்த ஒரு சோற்றுப்பருக்கையை அவன் உண்டமையால் நீராடச் சென்ற முனிவரும் அவர் குழுவினரும் வயிறுநிரம்பப் பெற்றோராகி, வேறு உணவினை ஏற்காமல், பாண்டவரையும் திரௌபதியையும் வாழ்த்திச் சென்றார் என்பது புராணம். அதுவே இங்கு கூறப்பட்டது. முருகன் உண்பதனால் உலகமே உண்ணும் எனும் பொருளில் இக்கருத்து இங்கே கூறப்பட்டது.

இளம் கன்னிப்பெண்கள் காடுகளில் விளையாடுகின்றனர். அவர்கள் விளையாடும்போதெழும் ஓசை காடுகளில் ஒலிக்கின்றது. அவர்கள் விளையாட்டாகக் கூவி அதன் எதிரொலியை மலைகள் முழங்கக் கேட்டு மகிழ்கின்றனர். முருகன் மிகுதியான அருள் செய்வதும் அதுபோன்றதே.

மானிடரைப் படைத்தும், நின்னடியாராகிய அவர்கள் உனது பேரருளைப் போற்றிக் கொண்டாடிடவும், பயிர்களுக்கு மேகங்கள் பொழியும் மழைபோன்றும் இருப்பவனே!

வறுமையால் வாடும் தமிழ்ப்புலவர்கள் வயிறு நிறையுமாறு நீ ஒருவாய்ச்சோறாவது உண்பாயாக! நீயுண்ணும் இச்சோறு வள்ளியம்மை தரும் தினைமாவிற்கு இணையானது எனக்கொண்டு அதனை நீ உண்பாயாக!

                   ஆடுமி ருட்டிர ளயரப் பெரியோ
                            னாடியி ளைப்பதுபோ
                    லாரிய முனிவர ருந்தக்கண்ணன
                            ருந்திய முறையேபோற்
                   ……………………………………
                   வாடுத மிழ்ப்புல வோர்வயி றார
                            வாய்ச்சோ றார்குகவே
                    வள்ளித ருந்தேந் தினைமா வெனவே
                            வாய்ச்சோ றார்குகவே.⁴

இவ்வாறெல்லாம் பலவித நயமான கருத்துக்களைக்கூறி குழந்தை முருகனை உணவருந்த வேண்டும் பகுதி சுவைமிகுந்ததாகும்.

பார்வை நூல்கள்:

1.பிங்கல நிகண்டு
2, 3, 4. கதிர்காமப் பிள்ளைத்தமிழ்- சிவங் கருணாலய பாண்டியப் புலவர்

     (தொடரும்)

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

110. குறிப்பறிதல்

குறள் 1091

இருநோக் கிவளுண்கண் உள்ள தொருநோக்கு
நோய்நோக்கொன் றந்நோய் மருந்து

இவளோட  மைபூசின கண்ணு பாக்குததுல ரெண்டு தினுசு நோக்கம் இருக்கு. ஒண்ணு எனக்கு சங்கடத்தத் தருததுக்கு. மத்தது அத நீக்குத மருந்தா இருக்கதுக்கு.

குறள் 1092

கண்களவு கொள்ளும் சிறுநோக்கம் காமத்தில்
செம்பாகம் அன்று பெரிது

நான் பாக்காத நேரம் என்னைய ஓரக்கண்ணால இவ பாக்குத பார்வை காதல்ல சரிபாதினு சொல்லிக்கிடமுடியாது. அதுக்கும் மேல.

குறள் 1093

நோக்கினாள் நோக்கி இறைஞ்சினாள் அஃதவள்
யாப்பினுள் அட்டிய நீர்

ஓரக்கண்ணால அவ என்னைய பாத்த பார்வையில வெக்கம் சாஸ்தி இருந்திச்சு. அது அவ என் மேல வச்சிருக்க நேசம்ங்குத பயிர வளக்கதுக்காவ ஊத்துத தண்ணி கணக்கா ஆவும்.

குறள் 1094

யானோக்கும் காலை நிலனோக்கும் நோக்காக்கால்
தானோக்கி மெல்ல நகும்

நான் பாக்குதப்போ அவ தலயக் குனிஞ்சி பூமியப் பாப்பா. நான் பாக்காத நேரம் என்னையக் கண்டு பைய தனக்குள்ளார சிரிச்சிக்கிடுவா.

குறள் 1095

குறிக்கொண்டு நோக்காமை அல்லால் ஒருகண்
சிறக்கணித்தாள் போல நகும்

நேரா பாக்காம ஒரு கண்ண சுருக்கிவச்சாப்ல பாத்து பாத்து தனக்குள்ளார சந்தோசப்பட்டுக்கிடுதா.

குறள் 1096

உறாஅ தவர்போற் சொலினும் செறாஅர்சொல்
ஒல்லை உணரப் படும்

நேசத்த மறைச்சிக்கிட்டு அசலார் கணக்கா கடுமையா வைதாலும் அவ நெஞ்சுக்குள்ளார இருக்க நேசம் வெரசலா வெளிய தெரிஞ்சிடும்.

குறள் 1097

செறாஅச் சிறுசொல்லும் செற்றார்போல் நோக்கும்
உறாஅர்போன் றுற்றார் குறிப்பு

கோவிச்சுக்கிடாம சொல்லுத கடுஞ்சொல்லும், பகையாளியப் பாக்குதது கணக்கா மொறைக்குததும் மனசுல நேசத்த வச்சிக்கிட்டு பொறத்த அசல்மனுசன் கணக்கா நடந்துக்கிடுதவங்களக் காட்டுத குறிப்பு ஆவும்.

குறள் 1098

அசையியற் குண்டாண்டோர் ஏஎர்யான் நோக்கப்
பசையினள் பைய நகும்

நான் பாக்குத நேரம் நேசத்த காணிக்காமாரி பைய சிரிப்பா. துடியிடை இருக்க அவ அப்பம் புது அழகோட இருக்கா..

குறள் 1099

ஏதிலார் போலப் பொதுநோக்கு நோக்குதல்
காதலார் கண்ணே உள

பொது எடத்துல முன்னப் பின்ன தெரியாதவுக கணக்கா பாத்துக்கிடுதது காதலர்களுக்கு பழக்கம் தான்.

குறள் 1100

கண்ணொடு கண்இணை நோக்கொக்கின் வாய்ச்சொற்கள்
என்ன பயனும் இல

கண்ணோட கண்ணு கலந்து நேசமா பார்வையாலேயே பேசிக்கிடுத நேரம் வாய்ப் பேச்சுக்கு எந்த பிரயோசனமும் இல்ல.

தி. இரா. மீனா        

அப்பி தேவய்யா

“ஈஸ்வரிய வரத மகாலிங்கா“ என்பது இவரது முத்திரையாகும். ”நான்” என்பது அழியவேண்டும். அது அழியாத வரைகுரு- இலிங்கம், ஜங்கமம், பாதோதகம், பிரசாதம் ஆகியவற்றை என்னால் விரும்ப முடியாது என உறுதியாகப் பேசிய தன்மை இவருடையது.

“பொன்பெண் மண்ணை விடுவிக்காத குருவின் நல்லுரை
தேவையற்றது.
கோபம், இன்பத்தை அகற்றாத இலிங்கத்தை வழிபட இயலாது
மாயை என்பதன் இருட்டை அழிக்காத ஜங்கமனுக்கு என்னால்
தாஸோகம்  செய்ய இயலாது.
பேரின்பம் தராத புனித நீரை அருந்த மாட்டேன்.
பலன் தராத பிரசாதம் வேண்டாம்
எனது “நான் “என்ற உணர்வை  அகற்றாத ஈஸ்வரிய வரத
மகாலிங்கத்தை  என்னவென்பேன்?” என்று உறுதியாகப் பேசும் வசனம் இது.

அவசரத ரேக்கண்ணா

“சத்தியோஜாத லிங்கா ”இவரது முத்திரையாகும். தத்துவம், அனுபவம், மறைபொருள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கியதாக அமைந்த இவரது வசனங்களில் பெரும்பாலானவை விடுகதை போலான சிறப்பம்சம் கொண்டவை.

1. “உலகெங்கும் பொன் நிறைந்திருந்தால்
அரசர்களுக்குள் போரெதற்கு?
நடைபெறுபவை அனைத்தும் உண்மையென்றால்
நல்லவர் கெட்டவர் என்ற பேச்செதற்கு?
பொன், வெள்ளி, முத்து, மரம், செடி, கொடி ஆகியவை
ஏற்ற இடங்களில்  மட்டுமே உருவாகும், தழைக்கும்
குலமிருக்குமிடத்தில் ஒழுக்கம் இருக்கும்.
ஒழுக்கமிருக்குமிடத்தில்   உறுதியிருக்கும்.
உறுதியான இடத்தில் உண்மை இலிங்கமுண்டு.
பக்தியை வளர்த்து அறுத்து,அளந்து வாழ்வது
சத்யோஜாதலிங்கம் என்னும் நெல் குதிருக்குள்ளாம்”

2. “வேம்பு மரத்தில் அமர்ந்து
வெல்லம் தின்றால் கசக்குமா?
அங்ககன் அமுதைச் சுவைத்தால் புளிக்குமா?
பயணத்திற்கான பாதையில்லை என் முடவன் சொன்னால்
அவனைக் கொல்பவர்களுண்டோ?
இந்த உணர்வின் வெளிப்பாடும், ஊக்கமும்
சத்யோஜாத லிங்கத்திற்கே”

3. “கனி கொய்ய முடியுமோ மரமேறாமல்?
மணத்தைச் சூட இயலுமோ மலர்களின்றி?
உண்மையை மெய்ப்பிக்க முடியுமோ சாட்சியின்றி?
ஊக்கமின்றி குரு,இலிங்கம்,ஜங்கமம் அடைய இயலுமா?
குருவிடம் நல்லுறவு,இலிங்கதி யானம்,மூவகை மலவிலக்கு
ஆகியன சத்யோஜாத இலிங்கத்துக்கு நட்பாம்.”

ஆய்தக்கி லக்கம்மா

ஆய்தக்கி மாரய்யனின் மனைவி லக்கம்மா அமரேஸ்வரம் என்னும் பகுதியைச் சேர்ந்தவர். வீரசைவத்தில் போற்றுதலுக்குரியவரான பசவேசரின் புகழைக் கேட்டு ஆய்தக்கி மாரையாவும் லக்கமாவும்கல்யாண் நகருக்கு வருகின்றனர் கல்யாண் நகர வீதிகளில்அரிசியைச் சேகரிக்கும் தொழில் இவர்களுடையதாகும். “மாரய்யாபிரிய அமரேஸ்வர லிங்கா “இவரது முத்திரையாகும் காயகம், தாசோகம் ஆகியவற்றின் பெருமைகளை விளக்குவதாக இவர் வசனங்கள் அமைகின்றன.” சூன்ய சம்பாதனையில்” இத்தம்பதியரின் காயக மற்றும் தாசோக மேன்மை தெளிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.

    1.“உடல் குறையேயன்றி உள்ளக் குறையுண்டோ?
மலை உறுதியாயிருந்தாலும்
உளியின் முனை உடைவது இயல்புதானே?
சரணருக்கு வறுமையில்லை;
உண்மை உடையவருக்குத் தீவினையில்லை.
மாரய்யப்பிரிய அமுகேஸ்வரலிங்கம்
என்னிடமுள்ள வரையில் எவர் தயவும் தேவையில்லை”

2. “ஆசை அரசனுக்கன்றி சரணருக்குண்டோ ஐயனே?
கோபமென்பது காலனின் தூதருக்கன்றி
பிறவியறுத்தவருக்குண்டோ ஐயனே?
இத்துணை அரிசி நமக்கெதற்கு?சிவன் இதை ஒப்பான்
மாரய்யா, இது
மாரய்யப்பிரிய அமுகேஸ்வரலிங்கத்திற்குத் தொலைவாம்.”

3. “காயகம் போற்றும் சரணர் தானம் வாங்கி
தாசோகம் செய்யலாமா?
ஒரு மனதுடன் உழைக்க வேண்டும்
ஒரு மனம் இரண்டாவதற்கு
முன்பே ஒரு மனதுடன் தந்து விடவேண்டும்
மாரய்யா, மாரய்யப்பிரிய அமுகேஸ்வரலிங்கத்திற்கு
உன்னையே அர்ப்பணித்து விடுவாய்”

பாச்சிகாயத பசவண்ணா

இவர் மரத்தச்சன் பணி செய்தவர். காயகம் குறித்த கருத்துகளை அதிகம் வெளிப்படுத்தியவர். ”பசவண்ணப் பிரிய காளிகாவிமல ராஜேஸ்வரலிங்கா ”இவரது முத்திரையாகும்.

1. “குலம் கோத்திரம் சாதி பேசி அழிந்தவர் கோடி
பிறப்பு தீண்டாமையால் கெட்டவர் கோடி
வார்த்தைத் தீட்டால் அழிந்தவர் கோடி முனிவர்கள்
சிவன், திருமால், பிரம்மன் “யத்ருஷ்டம், தன்னஷ்டம்
என்றறியாமல் பதினான்கு உலகங்களும்
மீண்டும் மீண்டும் பிறந்தன.
அழுக்குகளை நீக்காத அறிவற்ற மனிதர்கள்
பரப்பிரம்மத்தை அடைய இயலுமோ?
உணர முடியாத, தொட முடியாத,காண முடியாதவன்
பெயர், வடிவ , உருவங்களில் அகப்படுவதில்லை.
பசவண்ணப்பிரிய விஸ்வகர்மட்ட காளிகாவிமல
ராஜேஸ்வரலிங்கம் அறியாதவரிடத்தில்லை”

2. “பூமிக்குள் மறைந்திருக்கும் புதையல் போல
சிப்பியில் மறைந்திருக்கும் முத்துப் போல
நீரில் மறைந்திருக்கும் நெருப்புப் போல
ஒளியில் மறைந்திருக்கும் சுடர் போல
ஆத்மஞானமெனும் உண்மையறியாமல்
இட்டலிங்கம் ,பிராணலிங்கமெனப் பிரித்தனர்
பசவண்ணப்பிரிய விஸ்வகர்மட்ட காளிகாவிமல
ராஜேஸ்வரலிங்கம் உணர்ந்தவர் அறிவர்”

3. “வைரவுடல் தன்னை ஊசியால் குத்த அனுமதிக்குமா?
ஆடு தன்னைப் பார்த்துப் பிளிற யானை அனுமதிக்குமா?
கோழை தன்னை அச்சுறுத்துவதை வீரன் அனுமதிப்பானா?
புலன்களும் உறுப்புகளும் தனக்கின்னல் தருவதை
உண்மையறிந்த இலிங்கமணிந்தவன் அனுமதிப்பானா?
கையிலிருக்கும் அணிகலனைக் காண கண்ணாடியெதற்கு?
வேண்டியதைக் கண்டபின் பிறரிடம் கேள்வியெதற்கு?
இதனை அறிந்ததால் பசவண்ணப்பிரிய விஸ்வகர்மட்ட
காளிகாவிமல  ராஜேஸ்வரலிங்கம் பிறவியழித்தது.”

பால பொம்மண்ணா

“வீரசூர ராமேஸ்வரா” இவரது முத்திரையாகும். சோலாப்பூரில் வசனக்கார்களில் முக்கியமானவரான சித்தராமய்யா சிவாலயம் கட்டி இலிங்க வழிபாட்டிற்கான செயல்களைச் செய்து கொண்டிருந்தார். அப்போது தன்னிடம் அவ்வழிபாடு செய்வதற்கான பொருள் இல்லையே என்று பொம்மண்ணா  வருந்தினார். சித்தராமய்யன் கடப்பாரையை அவரிடம் கொடுத்து ஆலய வாசலைத் தோண்டும்படி வற்புறுத்தினார். அவர் கட்டளையையேற்றுத் தோண்ட தங்கப் புதையல் கிடைத்தது என்றும் அதைக் கொண்டு பால பொம்மண்ணா ஆலயம் கட்டி வழிபாடு செய்தார் என்றொரு கதையுண்டு. சரணரைப் போற்றுதல், தத்துவ போதனை ஆகியவை வசனங்களில் வெளிப்படுகின்றன.

 “பாம்பு புற்றில் கம்பொன்றை நட்டால்
கம்பின் துணையோடு மேலேறும் தன்மை கொண்டது
பாம்பு, இது நன்கறிந்த உண்மை
மெய்ப்பொருளில் அன்பு காட்டுவது மனதில் வேண்டும்,
இருமை நிலை நீக்கவேண்டும்
வீரசூர ராமேஸ்வரலிங்கத்திடம்”

பாதோதகம் : அடியார்கள்,ஜங்கமர்கள் ஆகியோரின் பாதங்களைக்  கழுவும் நீர்.

தாஸோகம்   : “ நான் “ உழைப்பது; “நாம்” உண்பது என்னும்  தத்துவம்.

                                                                                 [தொடரும்]

நாங்குநேரி வாசஸ்ரீ

109. தகை அணங்குறுதல்

குறள் 1081

அணங்குகொல் ஆய்மயில் கொல்லோ கனங்குழை
மாதர்கொல் மாலுமென் நெஞ்சு

நிக்குதது மோகினியா? மயிலா? காதுல பெரிசா தோடு போட்டு நிக்குத அழகான பொம்பளப் பிள்ளையா? எம் மனசு கெடந்து தெவங்குதே.

குறள் 1082

நோக்கினாள் நோக்கெதிர் நோக்குதல் தாக்கணங்கு
தானைக்கொண் டன்ன துடைத்து

எம் பார்வைக்கு அவ நேர் பார்வை பாக்குதது தனியாளா எதித்தாப்ல நின்னு அழிச்சிப்போடுத சக்தி இருக்க மோகினி கூட ஒரு படையையும் சேத்துக்கிட்டு வந்து நின்னா எப்டி இருக்குமோ அப்டி இருந்திச்சு.

குறள் 1083

பண்டறியேன் கூற்றென் பதனை இனியறிந்தேன்
பெண்டகையால் பேரமர்க் கட்டு

எமன் யாருன்னு முன்ன நான் அறிஞ்சிக்கிடல. இப்பம் புரிஞ்சிக்கிட்டேன்.  அவன் பொம்பள உருவத்துல இருக்க பெரிய கண்ணுமுழிங்குத அம்பால சண்ட இழுக்கவன் அப்டிங்குத உண்மைய.

குறள் 1084

கண்டார் உயிருண்ணும் தோற்றத்தால் பெண்டகைப்
பேதைக் கமர்த்தன கண்

நல்லதன்மையா இருக்க இந்த பொம்பளப் பிள்ளையோட கண்ணு மட்டும் உசிர எடுக்குதது கணக்கா இருக்கே? ஏன் இந்த மாறுபாடு?

குறள் 1085

கூற்றமோ கண்ணோ பிணையோ மடவரல்
நோக்கமிம் மூன்றும் உடைத்து

உசிர எடுக்க வந்த எமனா? ஒறவு கொண்டாடுத கண்ணா? மிரண்டுபோய் நிக்க பெண்மானா? இந்த பெண்பிள்ளையோட பார்வையில மூணு தினுசும் சேந்தாப்போல இருக்கே.

குறள் 1086

கொடும்புருவம் கோடா மறைப்பின் நடுங்கஞர்
செய்யல மன்னிவள் கண்

புருவம் வளைஞ்சி கோணி நிக்காம நேரா நின்னு மறைச்சிக்கிடுச்சின்னா இவ கண்ணு நான் நடுங்குதது கணக்கா சங்கடத்த தாராது.

குறள் 1087

கடாஅக் களிற்றின்மேற் கட்படாம் மாதர்
படாஅ முலைமேல் துகில்

மதம் பிடிச்ச யானை மேல இடுத முகபடாம் கணக்கா இருக்கு பொம்பளைங்க சாயாத கொங்கை மேல உடுத்துத சீலை.

குறள் 1088

ஒண்ணுதற் கோஒ உடைந்ததே ஞாட்பினுள்
நண்ணாரும் உட்குமென் பீடு

போர்க்களத்துல பகையாளிக்கு பீதியக் கெளப்புத எம் பலம் இப்பம் இவ ஒளி வீசுத நெத்தியக் கண்ட பொறவு தோத்து நிக்குதே.

குறள் 1089

பிணையேர் மடநோக்கும் நாணும் உடையாட்
கணியெவனோ ஏதில தந்து

பெண்மான் கணக்கா துள்ளுத பார்வையும், வெக்கப்படுத கொணமும் அசப்புல நக நட்டுகணக்கா இருக்கையில பொறவு என்னத்துக்கு செஞ்சுவச்சிருக்க மத்த நகநட்ட பூட்டி  உட்டிருக்காக.

குறள் 1090

உண்டார்க ணல்லது அடுநறாக் காமம்போல்
கண்டார் மகிழ்செய்தல் இன்று

கள்ளு குடிச்சவனுக்கு மட்டுந்தான் மயக்கத்தக் கொடுக்கும் பாத்தாலே மயக்கத்தக் கொடுக்குதது காதல்தான்.

திருச்சி  புலவர் இராமமூர்த்தி

கற்பனை கடந்த சோதி கருணையே உருவம் ஆகி,
அற்புதக் கோலம் நீடி அரு மறைச் சிரத்தின் மேலாம்
சிற்பர வியோமம் ஆகும் திருச் சிற்றம்பலத்துள் நின்று,
பொற்பு உடன் நடம் செய்கின்ற பூங் கழல் போற்றி! போற்றி்

திருவாரூர் இறைவனின் திருவருளால் சுந்தரேசர் பாடிய திருத்தொண்டத் தொகையின் முதலடியில் போற்றப்பெற்ற தில்லைவாழ் அந்தணர் புராணத்தின் தொடக்கத்தில் தில்லை யம்பலவாணரின் சிறப்புக்களை சேக்கிழார் பாடினார். முதற்பாடல் இறைவனின் நிட்களத் திருமேனியாகும். இனி அடுத்தபாடலில் இறைவனின் சகளத் திருமேனியின் சிறப்பையும், திருவடிப்  பெருமையையும் கூறுகிறார்.

இப்பாடலின் சொற்பொருள்

கற்பனை என்பதே சற்று சொல்லைக் கடந்த நிலையாகும். அத்தகைய கற்பனைகளைப் பற்பலவாறு  செய்தாலும், அவற்றுக்கு  முதற்காரணமாகிய மாயையைக்  கடந்த வடிவமும், ஒளியும் கலந்த உருவமுடையவரே இறைவன். அந்த ஒளியும் தானே தோன்றிய ஒளியாகும். இதனைக் ‘’கற்பனை கடந்த சோதி‘’ என்ற தொடரால் சேக்கிழார் குறிக்கிறார். தேவாரத்தில் இதனை,

‘’இப்படியன் இந்நிறத்தன்  இவ்வண்ணத்தன்
இவனிறைவன்  என்றெழுதிக்   காட்டொணாதே‘’  என்று அப்பர் பெருமானும் ,

‘’துணையென்று  நான்தொழப்  பட்டஒண்  சுடரை,
முத்தியும்  ஞானமும்  வானவர் அறியா
முறைமுறை பலபல  நெறிகளும் காட்டிக்
கற்பனை கற்பித்த  கடவுளை ‘’ என்று சுந்தரரும் பாடினர். மேலும் திருமூலர் திருமந்திரத்தில் ,

‘’கதுமெனப்  பாழைக்  கடந்தந்தக் கற்பனை
உதறிய  பாழில்  ஒடுங்குகின்றேனே!’’ என்று பாடுகின்றார். உமாபதி சிவாச்சாரியார்,

‘’ஆரணங்கள்   முடிந்த பதத்து ஆனந்த  ஒளியுலகில்
காரணம்  கற்பனை கடந்த கருணைத்திரு  உருவாகி‘’ என்றுபாடுகிறார். உயிர்கள் பால் வைத்த கருணையால், அக்கருணையையே திருவுருவம் ஆக்கிக் கொண்டு, தோன்றுகிறார். இதனை சிவஞான சித்தியார்,

உருமேனி, அருமேனி, அருவுருவான திருமேனி ஆகிய மூன்றும், ‘’நந்தம்கருமே னி கழிக்க வந்த கருணையின் வடிவுதானே’’ என்று கூறும்.

இறைவனின் அழகிய கோலம் இன்னதென்று உணரவும் கூறவும் இயலாத இன்பம் தரும்  திருவுருவம் ஆகும். இதனைத் திருவிசைப்பா ,

பத்தியாய்  உணர்வோர்  அருளை வாய்மடுத்துப்
பருகுதோறு  அமுதம் ஒத்து அவர்க்கே
சித்தியா   விருக்கும்  தேவர்காள் இவர்தம்
திருவுரு  இருந்தவா  பாரீர்!’’ என்று போற்றுகிறது. மேலும் திருவுந்தியார் என்ற சாத்திரம் ,

“அகளமாய் யாரும் அறிவறிது  அப்பொருள்
சகளமாய்  வந்ததென்று உந்தீ,  பற!
தானாகத் தந்தது என்று  உந்தீ, பற! இப்பாடலில் களம் உருவத்தைக் குறித்தது. அகளம் என்பது உருவமற்றதைக் குறித்தது.    சகளம்  என்பது தெளிவான உருவத்தைக் குறித்தது.

இறைவன் நடனமிடும் இடம் வேதத்தின் சிரமாகிய உபநிடதம் ஆகும்; அதனையே ஞானாகாசம் என்பர். சொல்லக் கடந்து நிற்கும் ‘’சிற்பரவியோமம்‘’ என்ற வாக்கு அதனை உணர்த்தும். இதுவே சிற்றம்பலம்!

மேலும் மேற்பாட்டில் நடம் போற்றி என்று திருவடியைப்  போற்றியவர்  இப்பாடலில்  பூங்கழலைப் போற்றுகிறார். இக்கழலைச் சிவஞானபோதம், ‘’அயரா அன்பின் அரன்கழல் செலுமே’’ என்று போற்றுகிறது. ஆகவே இப்பாடல்களில் போற்றப்பெற்ற இறைவன் தில்லை மூவாயிரவருள் முதன்மை பெற்ற ஒருவர் என்னும் உண்மை கூறப் பெறுகிறது! தம்மைத் தில்லை வாழ் அந்தணருள்  முதன்மையானவர் என்று கருத வைத்து, அவர்தம் அடியார்க்கும் அடியவராக  சுந்தர மூர்த்தி சுவாமிகளைக் கருதச் செய்தார்.