Tag: செண்பக ஜெகதீசன்

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்...(308)

கையறி யாமை யுடைத்தே பொருள்கொடுத்து
மெய்யறி யாமை கொளல்.

– திருக்குறள் -925 (கள்ளுண்ணாமை)

புதுக் கவிதையில்...

தன் கைப்பொருளைக்
கொடுத்து வாங்கி மதுவைக்
குடித்துத்
தன்னுடலைத் தானறியா வகையில்
தள்ளாடி விழும்நிலை யடைதல்,
தன்னிலை மறந்து
செய்வதறியார் செய்யும்
அறிவற்ற செயலாம்…!

குறும்பாவில்...

கைப்பொருள் கொடுத்துவாங்கிக்
கள்குடித்துத் தன்னுடலைத் தானறியா நிலையடைதல்,
செய்வதறியாரின் அறிவிலாச் செயலே…!

மரபுக் கவிதையில்...

தன்கைப் பொருளைக் கொடுத்தேதான்
தடையே யிலாமல் வாங்கிவந்து
நன்மை தராத கள்குடித்தே
நகர முடியா வகையினிலே
தன்மெய் யறியா நிலையடைதல்,
தனது நிலையை மறந்தேதான்
என்செய் வதென்றே யறியாதே
ஏதும் செய்வோர் செயலாமே…!

லிமரைக்கூ..

வாங்கிக் குடிப்பர் மது,
தன்னுடலறியா நிலையறியார் செயலதுவே,
தனைமறந்த அறிவிலார்செய்வ தது…!

கிராமிய பாணியில்...

வேண்டாம் வேண்டாம்
கள்குடி வேண்டாம்,
கொணத்தக் கெடுத்துக்
குடியக்கெடுக்கும் கள்ளு
வேண்டவே வேண்டாம்..

கைக்காசக் குடுத்துக்
கள்ள வாங்கிக் குடிச்சி,
போதயில
ஓடம்புல துணி
போறது தெரியாம
உழுந்த கெடக்கிறத
ஒழுங்குள்ளவன் செய்யமாட்டான்..

தன்நெலம தெரியாத
தன்ன மறந்த
அறிவே இல்லாதவந்தான்
அப்புடிச் செய்வான்..

அதால
வேண்டாம் வேண்டாம்
கள்குடி வேண்டாம்,
கொணத்தக் கெடுத்துக்
குடியக்கெடுக்கும் கள்ளு
வேண்டவே வேண்டாம்…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்...(306)

ஊழி பெயரினுந் தாம்பெயரார் சான்றாண்மைக்
காழி யெனப்படு வார்.

– திருக்குறள் – 989 (சான்றாண்மை)

புதுக் கவிதையில்...

சான்றாண்மை என்னும்
கடலுக்குக்
கரைபோன்ற சால்புடையோர்,
இயற்கையின் இயல்பு மாறி
உலக அழிவு ஏற்படும்
ஊழிக்காலத்திலும்
தமது நிலையிலிருந்து
மாறுபட மாட்டார்கள்…!

குறும்பாவில்...

சான்றாண்மைக் கடலின்
கரைபோலும் சான்றோர் நிலைமாறார்,
அழிவுதரும் ஊழிக்காலத்திலும்…!

மரபுக் கவிதையில்...

கடலாம் சால்பதன் கரைபோன்ற
கண்ணிய மிக்க சால்புடையோர்,
கடலது தானும் கரையுடைத்தே
காசினி தனிலே பேரழிவாம்
இடரது தந்திடும் ஊழியிலும்
இயல்பது சிறிதும் மாறிடாமல்
தொடர்ந்தே யென்றும் சால்புடனே
தூயராய் நிலைத்து வாழ்வாரே…!

லிமரைக்கூ..

சால்பாம் கடலதன் கரையே
சால்புடையோர், மாறிடார் ஆழியழிக்கும் ஊழியிலுமவர்
ஆவதில்லை யதனுக் கிரையே…!

கிராமிய பாணியில்...

வாழணும் வாழணும்
ஒலகத்தில வாழணும்,
நல்ல கொணமுள்ள
சான்றோனா வாழணும்..

நல்ல கொணமுங்கிற
கரகாணாக் கடலுக்குக்
கரதான் நல்லவனா
சான்றோனா வாழுறவன்..

காத்து மழவந்து
கடல்பொங்கி வந்து
ஒலகத்தயே அழிக்கிற
ஊழிக் காலத்திலயும்,
அவன் கொணம் மாறாம
நல்லவனா
நெலச்சி நிப்பானே..

அதால
வாழணும் வாழணும்
ஒலகத்தில வாழணும்,
நல்ல கொணமுள்ள
சான்றோனா வாழணும்…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்...(305)

நகையுள்ளு மின்னா திகழ்ச்சி பகையுள்ளும்
பண்புள பாடறிவார் மாட்டு.

– திருக்குறள் -995 (பண்புடைமை)

புதுக் கவிதையில்...

ஒன்றாய்ச் சேர்ந்து
விளையாடும் போதும்
ஒருவரை இகழ்தல்
துன்பம்தரும் செயலே..

பிறரது இயல்பினை
அறிந்து அவரிடம் எவ்விதம்
நடந்துகொள்ளவேண்டுமென்ற
முறை தெரிந்தவருக்குப்
பகைமையுள்ளும்
பிறரை இகழா
நற்பண்புகளே உள்ளன…!

குறும்பாவில்...

விளையாட்டிலும் இகழ்தல் துன்பமேதரும்,  
பிறர் இயல்பறிந்து நடந்துகொள்ளத் தெரிந்தவருக்குப்
பகைமையிலும் நற்பண்புகளே உள்ளன…!

மரபுக் கவிதையில்...

ஒன்றாய் கூடி விளையாடையில்
     ஒருவரை நேரில் விளையாட்டாய்
நன்றா இகழ்தல் அன்னவர்க்கே
     நடுங்கும் வகையில் துன்பந்தரும்,
என்றும் மற்றவர் இயல்பறிந்தே
     ஏற்ற வகையில் நடப்பவர்க்கே
குன்றாப் பண்பது நல்லதுவாய்க்
     கொடிய பகையிலும் உள்ளதுவே…!

லிமரைக்கூ..

இகழ்தல் விளையாடும்போது ஒன்றாய்
துன்பந்தரும், பிறர் இயல்பறிந்தொழுகுவோர்குப் பகையிலும்
நற்பண்பதுவே மிளிரும் குன்றாய்…!

கிராமிய பாணியில்...

பண்புவேணும் பண்புவேணும்,
வாழ்க்கயில
நல்லதான பண்புவேணும்..

வெளயாட்டாக் கூட
வெளயாடும்போது ஒருத்தனக்
கேவலமாப் பேசுனா
துன்பப்படும் மனசு..

அடுத்தவன் கொணம்தெரிஞ்சி
அவங்கிட்டப் பழகிற
மொற தெரிஞ்சவனுக்கு,
பகயிலயும்
அடுத்தவனக் கேவலப்படுத்தாத
நல்ல பண்புதான் இருக்கும்..

அதால
பண்புவேணும் பண்புவேணும்,
வாழ்க்கயில
நல்லதான பண்புவேணும்…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்...(304)

பொருளானா மெல்லாமென் றீயா திவறும்
மருளானாம் மாணாப் பிறப்பு.

– திருக்குறள் -1002 (நன்றியில் செல்வம்)

புதுக் கவிதையில்...

செல்வம் ஒன்றிருந்தாலே
எல்லாம் கைகூடும்
என்று எண்ணியே
அதனை ஈட்டி,
எளியவர்க்கு
எதுவுமே ஈயாத
பற்றுள்ளம் செய்யும்
மயக்கத்தால்,
ஒருவனுக்கு
எதிலுமே நிறைவில்லாத
பேய்ப்பிறப்புதான் உண்டாம்…!

குறும்பாவில்...

எதையும் செய்யலாமென்றே பொருளீட்டி
அதையெவர்க்கும் ஈயாத பற்றுள்ள மயக்கம்,
ஒருவனுக்கு நிறைவிலா பேய்ப்பிறப்பே தரும்…!

மரபுக் கவிதையில்...

செல்வம் ஒன்றே போதுமதால்
     செய்து விடலாம் எதையுமென
எல்லா வகையிலும் பொருளீட்டி,
   எவர்க்கு மதனை ஈயாத
பொல்லாக் குணமதைக் கொண்டேதான்
    பற்றுடன் மயக்க முளவொருன்,
நில்லா நிறைவுடைப் பேய்ப்பிறப்பை
  நிச்சய மாகப் பெறுவானே…!

லிமரைக்கூ..

செல்வம் ஒன்றே சிறப்பு
என்றே சேர்த்ததை ஈயாதவனுக்கு வருமே
நிறைவிலாப் பேயாய்ப் பிறப்பு…!

கிராமிய பாணியில்...

செல்வஞ்சேரு செல்வஞ்சேரு
நல்லமொறயில செல்வஞ்சேரு,
அத
நல்லவழியில செலவுபண்ணு..

காசிருந்தா எதயுஞ் செய்யலாமுண்ணு
கண்டபடி சம்பாதிச்சி அத
யாருக்கும் கொடுத்துதவாத
கொணமுள்ள ஒருவனுக்கு
எதிலயுமே நெறவில்லாத
பொல்லாத
பேய்ப்பொறப்புத்தான் கெடைக்கும்..

அதால
செல்வஞ்சேரு செல்வஞ்சேரு
நல்லமொறயில செல்வஞ்சேரு,
அத
நல்லவழியில செலவுபண்ணு…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்...(303)

தெண்ணீ ரடுபுற்கை யாயினுந் தாள்தந்த
துண்ணலி னூங்கிய தில்.

       – திருக்குறள் – 1065 (இரவச்சம்)

புதுக் கவிதையில்...

இரக்காமல்
முயற்சியுடன் உழைத்து
அதன் மூலம்
உண்ணக் கிடைத்தது,
தெளிந்த நீர்போல் சமைத்த
கூழே ஆனாலும்,
அதனை
மகிழ்வுடன் உண்பதைவிட
இனிமையானது
வேறெதுவுமில்லை…!

குறும்பாவில்...

முயற்சியுடன் உழைப்பின் மூலம்
உண்ணக் கிடைத்த எளிய நீராகாரத்தை
உண்பதைவிட இனியது வேறில்லை…!

மரபுக் கவிதையில்...

பிறரிடம் கையது ஏந்திடாமல்
     பிழைத்திட உழைப்பதன் மூலமாகச்
சிறிதள வாகக் கிடைத்ததிலே
     சிறப்பாய்ச் சமைத்த நீர்க்கஞ்சி
குறைவாய் உண்ணக் கிடைத்தாலும்
     குடிக்கு மந்தக் கூழதிலே
நிறைவாக் கிடைக்கும் இன்பமதன்
     நிகராய் நிலமதில் வேறிலையே…!

லிமரைக்கூ..

முயன்றே யுழைத்துமுன் னேறு,          
அவ்வழி உண்ணக்கிடைத்த நீர்க்கஞ்சிக்கு
நிகராய் இனியதானதில்லை வேறு…!

கிராமிய பாணியில்...

பயம்வேணும் பயம்வேணும்
எரந்து உண்ணப் பயம்வேணும்,
இருக்கத உண்ணப் பழகோணும்..

அடுத்தவங்கிட்டக் கையேந்தாம
மொயற்சிசெய்து ஒழச்சி
அது மூலமா
சாப்புடக் கெடச்ச
தெளிஞ்ச நீர்போலச் சமச்ச
கூழப்போல இனிப்பானது
ஓலகத்தில
வேற எதுவுமில்ல..

அதால
பயம்வேணும் பயம்வேணும்
எரந்து உண்ணப் பயம்வேணும்,
இருக்கத உண்ணப் பழகோணும்…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(300)

செய்யாமற் செய்த யுதவிக்கு வையகமும்
வானகமு மாற்ற லரிது.

       – திருக்குறள் -101 (செய்ந்நன்றி அறிதல்)

புதுக் கவிதையில்…

மற்றவர்க்குத் தான்
உதவியேதும் செய்யாதபோதும்,
பிறர் தனக்குச் செய்த
பேருதவிக்கு,
இம் மண்ணுலகு விண்ணுலகு
இரண்டையும்
கைம்மாறாய்க் கொடுத்தாலும்
ஈடாகாது அவையே…!

குறும்பாவில்…

தானுதவியேதும் செய்யாதபோதும்
தனக்குப் பிறர்செய்யும் உதவிக்குக் கைமாறாய்
விண்ணும் மண்ணுமே ஈடாகா…!

மரபுக் கவிதையில்…

மற்றவர் தமக்குத் தானுதவி
     மதித்துச் செய்யாப் போதினிலும்,
உற்றவர் போலப் பிறர்தனக்கே
     உதவிடும் போதி லவ்வுதவி
பெற்றிடு முலகில் பெருமதிப்பு,
     பெருமை யதற்குக் கைமாறாய்ச்
சுற்றிடும் பூமியும் விண்ணதுவும்
     சேர்த்துக் கொடுப்பினும் ஈடிலையே…!

லிமரைக்கூ..

பிறர்க்குத் தானுதவாத போது
தனக்குப் பிறருதவிடின் கைமாறாய் விண்மண்
எதுகொடுத்தாலும் ஈடென்பது ஏது…!

கிராமிய பாணியில்…

மறக்காத மறக்காத
செய்நன்றி மறக்காத,
ஒதவி ஒனக்கொருத்தன் செஞ்சத
ஒருநாளும் மறக்காத..

ஒருத்தருக்கும் தான்
ஒதவாத போதும்,
தனக்கொருத்தன்
ஒதவி செஞ்சாண்ணா,
அந்த ஒதவிக்குக் கைமாறா
இந்த ஒலகத்தயும் வானத்தயும்
குடுத்தாலும்
அதுக்கு ஈடாவாதே..

அதுனால
மறக்காத மறக்காத
செய்நன்றி மறக்காத,
ஒதவி ஒனக்கொருத்தன் செஞ்சத
ஒருநாளும் மறக்காத…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்…(297)

பாத்தூண் மரீஇ யவனைப் பசியென்னுந்
தீப்பிணி தீண்ட லரிது.

       – திருக்குறள் – 227 (ஈகை)

புதுக் கவிதையில்…

எப்போதும்
தன்னிடமிருக்கும் உணவைத்
தான் மட்டும் உண்ணாது,
பிறர்க்கும் பகிர்ந்தளித்து
உண்டு வாழப்
பழகியவனை,
பசியென்னும் தீயநோய்
அணுகுதல் அரிதாகும்…!

குறும்பாவில்…

இருக்கும் உணவைப் பிறருடன்
பகிர்ந்துண்டு வாழப் பழகியவனைப் பசியென்னும்
தீயநோய்த் தீண்ட வராதே…!

மரபுக் கவிதையில்…

தன்னிட மிருக்கும் உணவதனைத்
     தானே யுண்டு களிக்காமல்,
தன்னை யொத்த பிறமாந்தர்
     தன்னுடன் பகிர்ந்தே உண்டுவாழும்
தன்மை தன்னைப் பழகியுள்ள
     தன்னல மற்ற ஒருவன்தனை,
துன்பம் தந்திடும் பசியென்னும்
     தீப்பிணி என்றும் தீண்டாதே…!

லிமரைக்கூ…

பலர்க்கும் பகிர்ந்தளித்தே யுண்டு
வாழ்பவனை அணுகாதே பசியெனும் தீப்பிணி,       
பயந்தோடிடும் அவனைக் கண்டு…!

கிராமிய பாணியில்…

குடுத்து ஒதவு குடுத்து ஒதவு
அடுத்தவங்களுக்கும் குடுத்து ஒதவு..

இருக்கிற ஒணவத்
தான்மட்டும் திங்காம
அடுத்தவங்களுக்கும் பங்குவச்சிக் குடுத்துத்
தானும் தின்னு வாழுறவங்கிட்ட
பசி பட்டினிங்கிற
பெரிய நோயெல்லாம் நெருங்காதே..

அதால
குடுத்து ஒதவு குடுத்து ஒதவு
அடுத்தவங்களுக்கும் குடுத்து ஒதவு…!

செண்பக ஜெகதீசன்

குறளின் கதிர்களாய்...(295)

மனத்தது மாசாக மாண்டார்நீ ராடி
மறைந்தொழுகு மாந்தர் பலர்.

        – திருக்குறள் -278 (கூடாவொழுக்கம்)

புதுக் கவிதையில்…

உள்ளத்தின் உள்ளே
அழுக்குடன்
மாண்புடைய துறந்தார்போல்
பலமுறை நீராடி
தூயவர் போல்
மறைந்தொழுகும் மாந்தர்
பலர் உள்ளனர்
பாரினிலே…!

குறும்பாவில்…

மனதினில் தூய்மையின்றி
மாண்புடைத் தூயோர்போல் நடித்து நீராடி
மறைந்தொழுகுவோர் பலருளர் மேதினியில்…!

மரபுக் கவிதையில்…

உள்ள மதிலே அழுக்குடனே
     உடலைத் தூய்மை செய்திடவே
கள்ள மனதை மறைத்தேதான்
     கண்ட போதெலாம் நீராடி
வெள்ளை உள்ள மாந்தர்போல்
     வேட மிட்டே நல்லோராய்க்
கள்ளத் தனமாய் மறைந்தொழுகும்
     கயவர் பலருளர் பாரினிலே…!

லிமரைக்கூ..

உள்ளத்தி னுள்ளே அழுக்கு,    
மறைத்ததை மாண்புடையராய் நடித்தொழுகும் பலர்
போட்டிடுவர் நீரினிலே முழுக்கு…!

கிராமிய பாணியில்…

வேணும் வேணும் நல்லொழுக்கம்
மனுசனுக்கு
வேண்டவே வேண்டாம் தீயொழுக்கம்..

மனசுலயெல்லாம்
கெட்ட எண்ணத்தோட,
ஒடம்ப மட்டும் சுத்தமாக்க
ஒழுங்காக் குளிச்சி
நல்ல மனசுக்காரனா
நடிச்சி மறச்சி வாழுற
பொல்லா மனுசங்க
பலர் இருக்காங்க ஒலகத்தில..

அதால
வேணும் வேணும் நல்லொழுக்கம்
மனுசனுக்கு
வேண்டவே வேண்டாம் தீயொழுக்கம்…!